Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

In De Standaard zetten de professoren Decoster en Sas, de makers van de studie over de transfers, de puntjes op de i :'Als Bourgeois denkt dat Vlaanderen elk jaar een vette cheque naar Wallonië stuurt,vergist hij zich.'

Dat is bijzonder vriendelijk geformuleerd. De Vlaamse minister-president zou wel bijzonder dom zijn, als hij niet wist dat transfers zo niet werken. Nee, de minister-president liegt bewust. Waarom? Omdat hij weet dat zijn voorstelling van zaken, goed valt bij vele goedgelovige Vlamingen. Zijn bewust onjuiste presentatie loont electoraal, en daar is het Bourgeois om te doen. Politieke recuperatie van een academische studie, door een valse interpretatie ervan dan nog.

Decoster en Sas formuleren het haarfijn: 'Door ons belasting- en socialezekerheidssysteem zijn er miljoenen kleine financiële stroompjes tussen alle burgers van dit land.Van rijke Vlamingen naar arme Brusselaars, maar ook van rijke Walen naar arme Vlamingen en van rijke West-Vlamingen naar ­arme West-Vlamingen.'

Bourgeois, minister-president? Nee, N-VA-partijman, ook op 11 juli! Niet fraai.

De Vlaamse minister-president Bourgeois gebruikt (misbruikt?) een universitaire studie over de omvang van de transfers van Vlaanderen naar Wallonië en Brussel, om zijn politiek doel, het confederalisme, te verantwoorden.

Opvallend is evenwel dat er niet gekikt wordt over de belangrijke verklaring van professor De Coster, de maker van de studie. Hij zei het volgende: 'De transfer komt niet van het Vlaams Gewest, maar wat de personenbelasting betreft zijn het transfers van rijkere Vlamingen naar armere Vlamingen, Walen, Brusselaars. Er is ook een transfer van bv. rijkere Brusselaars naar armere Vlamingen'.

De Coster wees er ook op dat de transfersom per Vlaming (ongev. 1000 euro), niet groot is vergeleken met de transfers van rijkere naar armere regio's in andere landen, waar ze (bv. in Spanje) 2 à 3000 euro bedragen.

Een andere bedenking: Bourgeois en co. laten uitschijnen dat de kleinere welstand of grotere armoede in Wallonië en Brussel, de schuld is van de Walen, Brusselaars, hun regeringen en vooral natuurlijk van de PS. Dat is discriminerend en vernederend.

Wie is dan schuldig aan de armere regio's in Vlaanderen en aan de honderdduizenden Vlamingen onder de armoedegrens? Is dat dan ook de schuld van de Vlaamse regering en vooral natuurlijk van de NVA?

De partijpolitieke recuperatie van een studie door Bourgeois is stuitend en tast zijn geloofwaardigheid aan.

Paus Franciscus:

'Migrants are our brothers and sisters in search of a better life, far away from poverty, hunger, and war.'

Druk op onderstaande link.

Als heel Europa op slot zit, is inbreken de enige optie
Hoe minder er voor vluchtelingen uit Afrika gedaan wordt, hoe meer er zullen komen, schrijft Gottlieb Blokland. En vice versa.

Blokland heeft overschot van gelijk. Maar het gaat nog veel dieper. De vluchtelingencrisis morrelt voortdurend aan de economische, zeg maar materialistische, wereldorde.

Je hoeft geen profeet te zijn om te zeggen dat grotere en grotere drommen vluchtelingen uit Afrika en Azië, naar het Westen zullen trekken. Fort Europa zal ze niet tegenhouden. Zolang miljoenen mensen in extreme armoede, onderdrukking en vervolging moeten leven, zullen zij betere oorden proberen te vinden. Wie zou dat niet doen?

De westerse en andere welstellende landen moeten dus alles op alles zetten om de materiële en politieke situatie in de landen waarvandaan de migranten komen, structureel te verbeteren. En dat is alleen maar mogelijk wanneer 'wij' de welvaartstaart rechtvaardiger verdelen.

We zullen dus content moeten zijn met een kleinere spie. Dat zal pijn doen en een 'bekering' vergen van ons economisch systeem en onze levenswijze.

Maar er zit niks anders op, willen we de uiteindelijke totale chaos vermijden.

Historicus Roelens van de UGent is van mening dat de Duitse kanselier Merkel veel van haar 'morele zeggenschap' verloren heeft, door tegen de wet te stemmen die het homohuwelijk mogelijk maakt.

Roelens vergeet dat er een verschil kan zijn tussen een wettelijke regeling en een persoonlijke overtuiging.

De botsing tussen wet en geweten is een eeuwenoud (vaak tragisch) probleem. Dat een partij, door druk van binnenuit, door electorale overwegingen, van koers verandert, gebeurt voortdurend. Dat niet iedereen binnen die partij vanuit zijn geweten of maatschappijvisie akkoord gaat met een koerswijziging, is een realiteit.

Dat voor bepaalde thema's, de partijdiscipline wordt opgeheven en de partijmandatarissen bij de stemming over een wetsvoorstel 'hun geweten' volgen, weet Roelens ook. Merkel heeft dat in dit geval gedaan.

Roelens pleegt een aanslag op het persoonlijke geweten van Merkel door te eisen dat de kanselier ook maar de grote propagandist van het homohuwelijk moet zijn, nu dat wettelijk mogelijk is.

Dat Merkel in bepaalde kringen door haar neen-stem 'morele zeggenschap ' heeft verloren, kan zijn. Maar haar consequente persoonlijke houding,dwingt ongetwijfeld ook respect af.

Atheïsten zijn minder ruimdenkend dan religieuze mensen

Een onderzoek van de UCL weerlegt de heersende opinie dat gelovigen minder ruimdenkend zouden zijn dan atheïsten en agnosten.

Calvo, de fractievoorzitter van Groen in de Kamer, haalde op VTM snoeihard uit naar De Wever:

'Hij zit in de Kamer, is burgemeester en partijvoorzitter. Dat kan je echt niet allemaal combineren."

Uit een peiling in opdracht van MR blijkt dat, vergeleken met de verkiezingsuitslag van 2014, N-VA daalt met -5,3% en Vlaams Belang 5,9% wint.

De andere partijen scoren als volgt: CD&V: -1,7; Open VLD: -2,8; Groen: +3,9; SPA: -4,5; PVDA: +4,5.

Deon Meyer, Zuid-Afrikaanse auteur:

'Ik geloof oprecht dat Facebook en Twitter een nefaste invloed hebben op de manier waarop we met elkaar omgaan en hoe en wat we denken. Zelfs de president van de VS communiceert het liefst in 140 tekens waadoor alles zijn nuance verliest. Alles wordt zwart of wit, je bent voor of tegen.'

In juni bezochten 535 mensen Rasp. Zij raadpleegden 678 pagina's. Sinds de start kende Rasp 11722 bezoekers.

Maak Rasp bekend bij familieleden, vrienden en kennissen!

Journalist Ruud Goossens noemde de brand in de Grenfell Tower, de 'dodelijkste aanslag van 2017'. Filosoof Maarten Boudry is het daarmee niet eens. Er is een hemelsbreed verschil tussen nalatigheid en doelbewuste moord, aldus Boudry.

Uiteraard is een IS-terreurdaad niet te vergelijken met de brand in de Grenfell Tower. Dat is meer dan waarschijnlijk ook niet de bedoeling van Goossens. Als Boudry daarover dan zo doordramt, bezondigt hij zich aan een semantisch spelletje, wellicht met een ideologische bedoeling: het minimaliseren van de Grenfell-Towerverantwoordelijken.

'Niemand heeft het drama van de Grenfell-toren bewust gewild, ook niet de aanhangers van de ‘radicale ideologie’ (het neoliberalisme) die Ruud Goossens met de vinger wijst', schrijft Boudry. Volkomen akkoord. Maar wat deze neoliberalen doelbewust wel nastreven, is maximale winst. En om dat te bereiken, knoeien zij met materialen en veiligheidsvoorschriften. Het is zo klaar als pompwater (?): minimale winstmarges kunnen leiden tot maximale (brand)veiligheid.Daar ligt het torenhoge, moorddadige schuldige verzuim, veroorzaakt door de terreur van het winstbejag.

En als de 'doelbewuste intentie om te doden', zo bepalend is, waar plaatst hij dan bv. abortus? Want daarin gaat het toch ook om een 'doelbewuste intentie om te doden'?

Professor Hendrik Vos van de UGent, schrijft in een uitgebreide column in De Standaard, over het oprukkende Engels aan de universiteit en het 'collateral damage' daarvan. Vos beklemtoont sterk dat de verengelsing veel middelen opslorpt en dat het onderwijs 'schrieler wordt, zeker in opleidingen waar taal meer is dan bijeengeharkt jargon'. Bovendien, aldus Vos, heeft de verengelsing ook sociale gevolgen. Het is opvallend dat in Engelstalige opleidingen het aantal beursstudenten ondervertegenwoordigd. 'Verengelsing', concludeert de auteur, 'gaat in realiteit ten koste van democratisering.'

Ik ben het volkomen eens met Hendrik Vos. Het toenemende gebruik van het Engels aan de universiteiten leidt onvermijdelijk tot een verschraling en 'verengelsing' van het Nederlands. Het toppunt van onverschilligheid of misprijzen voor de eigen taal wordt wel bereikt wanneer Nederlandstalige hoogleraars in het Engels lesgeven aan Nederlandstalige studenten.

Het kan niet anders of vaak is het aan de Vlaamse universiteiten gebruikte Engels van een bedenkelijke kwaliteit. Nog bedenkelijker dan het Nederlands dat nogal wat professoren hanteren. Het is wrang om vast te stellen dat de generaties die enorme inspanningen hebben geleverd om het Nederlands tot officiële taal te maken én om een vlot en accuraat Nederlands op alle niveaus en in alle sectoren mondgemeen te maken, eraan zijn voor de moeite. Op grote schaal verloochenen de Vlamingen hun eigen taal.

Kardinaal Mercier kreeg ooit de banbliksems van taalbewuste Vlamingen over zich heen, toen hij dat het Nederlands - eigenlijk bedoelde hij de Vlaamse dialecten- niet geschikt was als academische taal. En dus was er in zijn opvattingen en beleid geen plaats voor universitair onderwijs in het Nederlands, dat moest in het Frans gebeuren.

Het Vlaanderen van nu geeft hem gelijk. Met dien verstande dat het Frans nu vervangen wordt door het Engels. Heel merkwaardig is ook dat die verdringing van het Nederlands zijn gang kan gaan in een periode dat Vlaamse nationalisten de touwtjes van land en regio in handen hebben.

Daniël Maes: 'Hoe een paus gelijk kreeg':

'Een samenleving is geroepen om de verantwoordleijkheid op te nemen voor hen die het meest behoeftig zijn, de ongeboren kinderen, de gehandicapten, de armsten, de zieken, de ouderen, de stervenden. Daarin herken je de kwaliteit van een samenleving. Als daar niet voor gezorgd wordt -lichamelijk, psychisch én geestelijk- eert die maatschappij terug naar een barbaarse oertijd.'

'Bij abortus is er geen aandacht meer voor het recht op leven van het ongeboren kind. Het onvervreemdbaar recht van de ander op zijn soevereiniteit wordt niet meer gerespecteerd. En zo wordt de eigenlijke waardigheid van de menselijke persoon ondermijnd.'

In een dubbelinterview in dS-Weekblad met Etienne Vermeersch, ooit in een artikel godbetert de 'godfather' van de Vlaamse filosofen genoemd, en zijn collega-filosoof Ignaas Devisch, laat Vermeersch zich eens te meer van zijn meest fanatieke en fundamentalistische kant zien.

De aanleiding en brandstof voor het interview, is de beruchte en inhumane uitspraak van Vermeersch 'We hopen dat ze uiteindelijk zullen uitsterven', over mensen met Down. Vermeersch gaat in dit interview nog vele stappen verder. Als vastgesteld wordt dat het ongeboren kind 'zware, genetische stoornissen' heeft, dan moet het maar geaborteerd worden. Terecht merkt Devisch op dat 'stoornis' een vage categorie is. Vermeersch noemt er dan een zestal op en laat uitschijnen dat er een algemene consensus is over dat aantal. Maar even verder maakt hij duidelijk dat ook hoge bloeddruk of kleurenblindheid door abortus uit de wereld kan worden geholpen. Onvoorstelbaar hoe deze 'humanist', abortus banaliseert. Laat het volgende citaat tot je doordringen:

'Ik kan me voorstellen dat een schilder kleurenblindheid overweldigend belangrijk vindt. Dat hij de gedachte dat zijn kind nooit de schoonheid van bijvoorbeeld 'Gezicht op Delft' van Johannes Vermeer zal kunnen ervaren, niet verdraagt. WAT IS ER DAN MIS MEE OM IN EEN VROEG STADIUM NIET DAT KIND MET KLEURENBLINDHEID, MAAR ENKELE MAANDEN LATER EEN KIND ZONDER DAT TEKORT GEBOREN TE LATEN WORDEN?' Verbijsterend en totaal immoreel!!

Ook in dit interview komt weer tot uiting dat Vermeersch het in zijn hoofd gestoken heeft dat de enige krachten die zijn 'bevrijdende' ideeën niet delen, ja zelfs durven tegenwerken, de godsdiensten zijn. Het is de ondertussen wel bekende, ziekelijke obsessie van de filosoof. De uitgetreden kloosterling beschouwt het sedertdien als zijn levenstaak God en alles wat met religie en in het bijzonder met het christendom te maken heeft, met extreem fanatisme te bekampen: 'Er is één folteraar die jammer genoeg nooit terechtgewezen, de gruwelijkste van allemaal. De god van het christendom en van de islam. Die heeft het over de eeuwigdurende foltering, de hel.' 

Merkwaardig dat iemand zoveel, vaak potsierlijke en zielige, energie steekt in iets of iemand wat volgens hem niet bestaat. Er is maar één verklaring: Vermeersch zit vol frustraties en is helemaal nog niet in het reine met zijn diepgelovige kloosterjaren.

Het als zijn missie en plicht  beschouwen om alle gelovigen en in het bijzonder de christenen en de moslims, te tonen dat ze zich vergissen en dat dat een gevaarlijke vergissing is', toont nog scherper aan dat Vermeersch afgegleden is naar een ziekelijke hybris, die hem alle zin voor verhoudingen en nuances doet verliezen en waardoor hij zichzelf op een ridicule manier presenteert als god Vermeersch.

Dit is het definitieve einde van Etienne Vermeersch als intellectueel, als filosoof. Een man die dergelijke uitspraken doet, kan geen seconde langer ernstig genomen worden. Hij dwaalt nu al amechtig rond in het verleden, vooral zijn eigen verleden.

Vermeersch is er nooit in geslaagd enige bekendheid te verwerven met een zelfstandig filosofisch systeem, een eigen ethisch discours. Altijd heeft hij de godsdienst nodig gehad om in de media te komen.

Zijn houdbaarheidsdatum in de mediawinkel is zo goed als helemaal verstreken. Wat men zich misschien nog heel even van hem zal herinneren: zijn fanatiek maar op den duur zielig georakel en geschrijf tegen het geloof en vooral het christendom. 

Dat deze zelfvoldane, fanatieke man, die zijn glorie ontleende aan zijn anti-opstelling,  zovele jaren in de media werd opgevoerd als DE Vlaamse filosoof, zegt ook veel over het niveau en de richting van die media.

Triest.

Daniël Maes 'Hoe een paus gelijk kreeg':

'Waar God als Schepper en Vader niet meer erkend wordt, daar worden we eenzame weeskinderen die troost en warmte zoeken in materiële welvaart of vluchtig genot. Als we de hemel dicht trekken, wordt het donker en koud en kunnen we ons niet meer oriënteren.'

Het begin van het einde van Luxemburger Lutgen tekent zich af in Brussel.

Het wordt duidelijker en duidelijker dat de coalitiepartners van de PS in de Brusselse regering, met uitzondering allicht van CdH, de PS en zeker minister-president Vervoort, niet willen laten vallen. Veelzeggend was de openlijke steun aan PS'er Vervoort van Open VLD en CD&V in De Zevende Dag. Minister Guy Vanhengel noemde de 'démarche' van Lutgen, 'overmoedig'. Dat zegt genoeg.

Laurette Onkelinckx voelt perfect de onmogelijke positie van Lutgen aan en ze heeft al laten weten dat zij de andere coalitiepartners zal samenroepen, als Lutgen in Brussel mislukt.

En zo geraakt de CdH-voorzitter meer en meer geïsoleerd.

Marc Reynebeau in De Standaard:

'Het Vlaamse partijlandschap is al herschikt, met de N-VA. Die groeide in de mate dat ze afstand nam van het politieke centrum en een almaar rechtser profiel koos. Maar zoals in het ‘kibbelkabinet’ blijkt, botst die rechtse profilering met de praktijk van leidende partij in de regerende elite. Ze nam daar alle gebruiken en voordeeltjes van over, ook de politieke benoemingen, mandaten in parapolitieke instellingen en het cumuleren van ‘postjes’. Niet voor niets is de N-VA veruit de rijkste partij van België.'

In onze vooralsnog democratische rechtsstaat is niet de minister van Defensie verantwoordelijk voor de binnenlandse veiligheid maar wel de minister van Binnenlandse Zaken. Of zo zou dat toch moeten zijn.

Na de verijdelde aanslag in Brussel was van die democratische taakverdeling niet veel te merken. Het was al Defensie wat de klok sloeg. Jambon van Binnenlandse Zaken was in geen wegen of velden te bespeuren.

Al zo gewoon:

Aanslag verijdeld.
Terrorist doodgeschoten.
In Brussel.

Voetgangers weggemaaid.
Agent aangevallen.
Op de Tower Bridge.
Op de Champs Elysées.

Hoogbouw een inferno.
Goedkope gevelbekleding.
Honderd mensen levend verbrand.
Min of meer.
In Londen.

Nu het echte Breaking News:

Tropische temperaturen.
Droogte. Watertekort. Schadeclaims.
Verboden. Verontwaardiging.
'En mijn vuile auto?'
'En mijn gazonnetje?'
'En mijn zwembad?'

Bij voortdurend gebrek aan regen
verdwijnt de volgende aanslag
onopgemerkt in de bodemloze put
van het verleden.

Paus Franciscus:

'Niemand van ons is een eiland, zelfstandig en onafhankelijk van anderen. We kunnen alleen maar aan de toekomst bouwen door echt gemeenschap te vormen, zonder iemand uit te sluiten.'

In een interview met Tertio, stelt de Britse prof. Francis Davis:

'Al te vaak blijven geloofsgemeenschappen te bescheiden over hun reële inzet en financiële bijdrage aan de maatschappij, aan het algemeen belang en het individuele welzijn.

Als daar jaarlijkse statistieken over bijgehouden werden, zouden velen inzien dat religie geen bedreiging is van de cohesie en de inclusie, maar er juist sterk aan bijdraagt.'

Lutgen is geen Macron. Verre van. Zijn poging om de PS van de macht te verdrijven, omwille van ethische redenen is te doorzichtig en te amateuristisch.

Partijen die pretenderen dat zij propere handen hebben, zijn ongeloofwaardig geworden. De realiteit is dat zowel de Franstalige als de Vlaamse partijen boter op hun hoofd hebben. De ene allicht meer dan de andere, omdat bijna altijd de regel geldt: hoe meer macht, hoe meer boter.

Het is Lutgen te doen, niet om hoge morele principes maar om politieke macht. Uit wat nu al bekend is, blijkt dat de CDH-voorzitter, weinig voorbereid en zonder concreet plan of voorafgaand ernstig overleg, in een impuls, de PS de wacht heeft aangezegd. Precies alsof een nog altijd machtige partij als de PS zich zomaar opzij laat zetten door een politieke dwerg als CDH.

Het resultaat van Lutgens overmoedige paleisrevolutie zal m.i. zijn: totale mislukking. Lutgen en CDH in de touwen. Collateral damage voor MR, die zich direct al te gretig toonde. Versterking van de PS.

In De Standaard beschuldigt Sanne Potargent professor De Dijn van 'speciësisme' maar zij bezondigt er zich zelf aan.

Zij fietst met een grote bocht om het kernprobleem heen dat De Dijn in zijn bijdrage behandelt. Welke dieren heeft Potargent, Vandenbosch en co in gedachten wanneer zij pleiten voor het opnemen van dieren in de grondwet of voor dierenrechten? Hebben zij het over ALLE dieren? Of beperken zij zich tot de zoogdieren, pluimvee, exotische vogels, enz. en worden minder aangename, hinderlijke, schadelijke (wat is dat precies?) uitgesloten? Als Potargent niet voor alle dieren aandacht heeft, is zij een 'speciësist'.

En is niet de onvermijdelijke consequentie van het (ook juridische) respect voor dieren, dat consumptie op grote schaal van vlees (en waarom zouden vissen daar niet bij horen?) verboden wordt?

Want ondanks alle maatregelen worden dieren op industriële schaal gepijnigd en gedood voor onze consumptie.En waarom blijft de jacht buiten schot, het toppunt van onverdoofd afslachten voor het plezier?

Paus Franciscus:

'Zorg voor het milieu is ook altijd een sociale bekommernis. Laat ons luisteren zowel naar de roep van de aarde als naar de roep van de arme.'

'De uiteindelijke Belgische boedelscheiding zal altijd gaan over de grens tussen Vlaanderen en Frankrijk' stelt journalist Bart Sturtewagen. Inderdaad. En daarin zal geen plaats meer zijn voor een tot nu toe politiek sterk beschermde Nederlandstalige minderheid.

Al herhaaldelijk is erop gewezen dat ook in de strategie van N-VA, Brussel een hinderlijk blok aan het nationalistisch been is, en dat Brussel als hoofdstad van Vlaanderen zal opgegeven worden en prijsgegeven aan de totale 'ontnederlandsing', als dat noodzakelijk mocht blijken om de glorieuze onafhankelijkheid van zakdoek Vlaanderen te bereiken.

Dit niet uit de lucht gegrepen scenario, toont m.i. nog eens scherp aan hoe verblind onafhankelijkheidsnationalisten zijn. Het minirepubliekje Vlaanderen speelt bewust zijn Europese hoofdstad kwijt en laat de enkele tienduizenden Brusselse Nederlandstaligen in de steek. Aan zijn zuidergrens glorieert opnieuw het trotse Frankrijk dat samen met kleine broer Wallonië,  ook Bruxelles zal zien als een Franstalig bolwerk.

In De Standaard van 16 juni eist journalist Brinckman een 'diepgaande institutionele hervorming' voor Brussel, maar in welke richting die moet gaan of wat het einddoel daarvan moet zijn, laat staan de diverse concrete aspecten van dergelijke hervorming, lees ik niet in dit artikel.

Het geeft aan hoe complex het 'probleem Brussel' is. En zou ook niet meespelen dat bv. een journalist als Brinckman er zich van bewust is dat het wegvegen van 'de hopeloze versnippering' , zou kunnen leiden tot het wegwegen van de Vlaamse politieke aanwezigheid in Brussel.

En welke Vlaamse journalist of politicus durft consequent ervoor pleiten en maatregelen treffen om de Brusselse stal uit te mesten als daarmee ook het laatste greintje Vlaamse politieke macht in de Europese hoofdstad, op de mesthoop belandt?

XII/23
Vrijdag 9 juni 2017
Hoe een paus gelijk kreeg
Naar aanleiding van de voorstelling van ons boek (Hoe een paus gelijk kreeg) op vrijdag 2 juni 2017, hebben we iets verteld over het begin van onze gezamenlijke strijd en over de grondovertuigingen waaruit het boek ontstaan is. Daarna sprak eerst dr. Louis Van Hecken, huisarts, seksuoloog, voorzitter Bertram Project Zambia Foundation en erg begaan met de geneeskunde volgens de hl. Hildegarde van Bingen (haar “medische” werken heeft hij vertaald en vanuit de moderne geneeskunde van commentaar voorzien). Hij wees o.m. op de steeds nieuwe ontdekkingen in verband met de negatieve gevolgen van het gebruik van de hormonale contraceptiepil. Verder sprak dr. Luc Kiebooms, specialist inwendige ziekten, nucleaire geneeskunde, Fellow College of Phisicians Cape, South Africa en voorzitter van het Thomas More-Genootschap. Hij sprak o.m. over de zware strijd om de wetenschappelijke natuurlijke methode van vruchtbaarheidsbeheersing (zoals Sensiplan) erkend te krijgen, niet zozeer in academische maar in katholieke en kerkelijke middens. Wanneer Sensoa, een van de organisaties die op de meest vernietigende wijze de menselijke en christelijke waarden van seksualiteit, huwelijk en gezin ondermijnt, door de hoogste koepel van het katholiek onderwijs erkend en betaald wordt, begrijp je dat er geen plaats meer is voor de christelijke leer. Wij hebben geen fanatieke vrijmetselaars meer nodig, onze christelijke organisaties met behulp van de kerkelijke hiërarchie zorgen zelf wel voor de afbraak van de katholieke Kerk en het christelijk leven. Tenslotte gaf Pierre Hernalsteen, algemeen coördinator voor “Sensiplan” een uitleg over de werking ervan. Hij krijgt gelukkig veel belangstelling en medewerking van ongelovigen, atheïsten, natuurliefhebbers en “andersgelovigen”. Het zal nog even duren vooraleer de katholieken hun eigen leer erkennen, steunen en verkondigen. In al deze voordrachten was dr. André Devos de grote aanwezige afwezige. Hij kon helaas niet aanwezig zijn. Van vurige verdediger van de “pil” kwam hij door zijn praktijk tot inkeer. Zo heeft hij zich als gynaecoloog al decennia lang onvermoeibaar ingezet voor de profetische visie van Humanae vitae en het sensiplan als de praktische beleving ervan. Wij hopen en bidden dat op lange termijn een ware Cultuur van het leven toch eens zal doorbreken… ook in kerkelijke middens.
Syria Conference
Zaterdag 3 juni 2017 waren we aanwezig in het prachtige Elzenveld Conference Center in Antwerpen (syriaconference.com), waar we het woord mochten voeren samen met Elija J. Magnier (internationaal correspondent Al Rai), Yvette Chamier (secretaris Nederlandse raad voor Syrië), Kevork Almassian (Armeniër, analist van Syriana) en Malik Samoel (voorzitter van de Nederlandse raad voor Syrië). De voertaal was Engels en Arabisch. Er waren opvallend veel bezielde jongeren aanwezig. We mochten er o.m. een kort interview geven voor de Syrische tv, wat ook uitgezonden is. Er was een journalist van Belga aanwezig die een flauw berichtje schreef met de gewone eenzijdige slogans, wat overgenomen werd door De Morgen en Het Laatste Nieuws. Ruben en Rima (samen met de anderen), proficiat voor de organisatie en bezieling van deze mooie conferentie. En Gods overvloedige zegen voor de nakende geboorte van jullie eerste kindje, het allergrootste wonder Gods uit de geschiedenis van de mensheid!
Een debat in eensgezindheid
Een schitterende avond (Edegem, 8/6/’17) over het “vergeten christendom” onder een bijzonder grote belangstelling. Samen met prof. dr. Amin Makar chirurg, oncoloog UIA, een Kopt uit Egypte mochten we in alle vrijheid vertellen over het werkelijke leven in Syrië en Egypte, tegen het politiek en maatschappelijk correcte denken in. Bovendien werd er dan nog, tegen de traditie van deze grootste debatclub van Vlaanderen in, een omhaling gedaan. Hartelijk dank. Moge de Heer jullie edelmoedigheid overvloedig zegenen. Hugo en alle organisatoren van deze prachtige Vlaams-christelijke avond, proficiat en dank u wel. Waar de media eindigen begint… www.debatclub.org!
Abortus-ideologie zal instorten
Laten we als ijveraars en ijveraarsters “voor het leven” volharden, dan zal de abortus mentaliteit uiteindelijk instorten. Hiermee wordt het eerste grote gevaar voor de vrede uit de wereld geholpen. Dat is de overtuiging van Rose Delattre (Pardon les enfants, Slavator 2016). Zij doet een oproep aan alle vrouwen, die zoals zij eens de verkeerde keuze maakten, om te getuigen van de geestelijke verwoesting die ze na hun abortus beleefden. De werkelijke gevolgen van abortus, niet alleen voor het kind maar ook voor de moeder zullen uiteindelijk de leugens doen ineenstorten en de waarheid openbaren.
Dit is ook de mening van dr. John T. Bruchalski, die op 27 mei 2017 te Boedapest (Hongarije) de onderscheiding kreeg van de “Helden van het leven”, vanwege de organisatie One of Us, die aldaar haar tweede Europees forum organiseerde. Deze voormalige aborteur kwam tot inkeer na het horen van het indrukwekkende getuigenis van prof. Jérôme Lejeune tijdens het bekende proces van Maryville (Tennesee). Lejeune getuigde dat in de allereerste cel van het embryo alle genetisch materiaal van een mens aanwezig is (L’enceinte concentrationnaire d’après les minutes du procès de Maryville, Sarment, Fayard, 1990). Alle valse voorstellingen van Bruchalski over het embryo als een bundel onbepaalde weefsels stortten toen in en hij begreep dat deze eerste cel reeds de waardigheid van een mens bezit. In de zomer van 1994 gaat hij op bedevaart o.m. naar O.L.Vrouw van Guadalupe. Hij ervaart een innerlijke oproep vanuit de hemel om te stoppen met abortus en hij sticht het medisch centrum Tepeyac in Fairfax (Virginia), een van de belangrijkste pro vita klinieken waar jaarlijks duizenden kinderen worden gered, die elders niet zouden geboren zijn. Dr. Bruchalski is er van overtuigd dat de abortus mentaliteit zal instorten indien we volhouden het leven te verdedigen.
Weelderige mediamanipulatie
Van vrienden kreeg ik nog enkele links, die naar ik meen de moeite waard zijn om door te geven.
 Ziehier hoe de BBC door valse berichtgeving bewust landen wil ontwrichten: http://www.ukcolumn.org/article/bbc-media-action-subversion-broadcasting-house-kazakhstan
http://www.ukcolumn.org/article/bbc-fake-news-reality-check
 Het verhaal van de kleine Omran werd deze keer ook in onze media vermeld:
http://www.lantidiplomatico.it/dettnews- aleppo_il_padre_del_piccolo_omran_ha_svelato_che_i_ribelli_gli_hanno_offerto_soldi_per_accusare_il_governo_siriano/82_20400/
 En nog iets wat onze media niet vermelden. De grootste manifestatie uit de geschiedenis van Polen om te getuigen dat Polen christelijk is, wil leven volgens het evangelie van Jezus Christus, moslims wil liefhebben maar geen enkele behoefte heeft aan een islam of een koran: https://youtu.be/C_BjPy19bYs
P. Daniel

In De Afspraak deelde Rik Torfs, nog enkele weken rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, mee dat hij vanaf vrijdag drie keer per week een column schrijft voor Het Laatste Nieuws. Hij zal daarvoor riant betaald worden. Bart Schols gewaagde van 250.000 euro per jaar. Daarop wist Torfs alleen maar te vertellen dat het minder is. Begrijpelijk als je weet dat de transparantie van De Standaard in het Van Goolschandaal, de echte reden is voor Torfs' verbitterde afscheid als columnist van die krant.

Het mag verwonderlijk heten dat Rik zijn schrijftalent ten dienste stelt van Het Laatste Nieuws, tenzij het geld natuurlijk de doorslag heeft gegeven.

Verwonderlijk omdat er een hemelsbreed verschil is tussen De Standaard en Het Laatste Nieuws wat inhoud en opmaak betreft. Als je die twee kranten aftoetst aan academische evaluatiecriteria, dan voldoet Het Laatste Nieuws zeker niet.

Het Laatste Nieuws is een populaire, op sensatie gerichte krant, genre tabloid, die in Vlaanderen de grootste oplage heeft. Het is allicht een uitstekend gemaakte krant, maar het 'een uitstekende krant' noemen, wat Torfs in zijn reclame-ijver nu een paar keer met nadruk deed, zou hij tot voor kort niet over zijn lippen gekregen hebben.

Torfs liet zich ook van zijn minder fraaie kant zien in zijn reactie op een bericht van de rector van de Universiteit Hasselt, die zijn blijdschap over de verkiezing van Sels daarin uitdrukte. Waarop Torfs een tweet de wereld instuurde waarin hij zijn collega-rector persoonlijk beledigde.

Rik, Rik, Rik toch. Financieel maak je zeker vooruitgang. Maar ook intellectueel en geestelijk?

Devisch formuleert bij de choquerende zin van Vermeersch enkele pertinente vragen en vaststellingen.

Vermeersch streeft naar genetische optimalisatie. Mensen met Down, passen voor hem daar niet in. Wie of welke instanties zullen beslissen of de geconstateerde afwijkingen verder leven rechtvaardigen of niet? Devisch stelt terecht dat er altijd menselijke tragiek zal bestaan. Wie geobsedeerd wordt door genetische optimalisatie, zal dan ook steeds mensen met andere imperfecties zien, van wie hij of zij hoopt dat 'zij uiteindelijk zullen uitsterven'. Betere zorg kunnen aanbieden omdat er minder mensen met Down zijn, is inderdaad pervers én amoreel. Vermeersch verbindt met de 'genetische optimalisatie', een 'economische optimalisatie'.

Vermeersch komt hier als wetenschapper en mens, zwaar beschadigd uit. Zijn bizarre en agressieve optreden in het De Afspraak-'debat'. maakte het nog erger.

Zijn obsessies en frustraties  hebben hem in een steeds engere fundamentalistische denkcocon gedrongen. Een tragische figuur.

Columnist Paul Goossens schrijft: 'Een kwarteeuw na het verdwijnen van de partijkranten... zijn er nog altijd lieden die ...zich mateloos storen aan de onafhankelijke en kritische koers van De Standaard van de 21ste eeuw.' Voor Dewever lijkt het een obsessie, aldus Goossens. En Rik Torfs was zeer verstoord over de berichtgeving omtrent de zaak-Van Gool.

Een correcte vaststelling. De verklaring is niet moeilijk tevinden. Dewever en Torfs zijn in hetzelfde bedje ziek: het zijn machtsmensen. Dewever openlijker en brutaler.Torfs verhullender en subtieler. Ze kunnen zichzelf moeilijk relativeren. Dewever heeft zich met zijn streven naar een zelfstandig republiekje Vlaanderen, messiaanse allures aangemeten. En de (zelf)relativering waarmee Torfs altijd graag uitpakte, maakte plaats voor ontgoocheling en verbittering toen hij de rectorsstrijd verloor en hijzelf als rector, collateral damage opliep in het Van Goolschandaal.

Dergelijke personen willen wat graag een dikke vinger in de redactionele pap van de media hebben. Zij storen zich inderdaad op een trumpiaans mateloze manier aan de kritische en onafhankelijke koers die kranten varen, als die koers (electoraal) negatieve effecten kan hebben of hun gezag en invloed kan aantasten.

De ene zal geen gelegenheid onverlet laten om de kranten die hem ergeren, te schofferen. De ander zegt verongelijkt de samenwerking op en zit waarschijnlijk  op tegenacties te broeden.

In de gebedsintentie van de paus voor juni, hekelt Franciscus de wapenhandel.

Klik op onderstaande link.

De aandacht van de media was de voorbije jaren toegespitst op misbruik in kerkelijke kringen. De sport, het jeugdwerk, de zorg, enz., bleven grotendeels buiten schot. De Standaard brengt daar nu gelukkig verandering in. Het deksel van de judobeerput is even opgelicht.

Ik constateer wel belangrijke verschillen.Behalve bij De Standaard en de VRT, is er bij de media slechts matige tot geen belangstelling voor de judoschandalen.Nog opvallender is dat de verantwoordelijken binnen de judofederatie -BESTUURSLEDEN, BONDSCOACHES-, helemaal met rust worden gelaten.

Dat was met het misbruik binnen de Kerk, wel even anders. De journalisten vielen over elkaar om de topverantwoordelijken tot de kardinaal en zelfs de paus toe, én het instituut Kerk, aan het kruis te nagelen.'Verneinung' en schuldig verzuim, kregen ze in de schoenen geschoven. Het scheelde geen haar of ook de kardinaal was al even misdadig als de daders.

Nu wordt degene die twintig jaar bondscoach was, opgevoerd als de grote bestrijder van het misbruik. Precies alsof er tot 2000, geen vuiltje aan de lucht was.

XII/22
Vrijdag 2 juni 2017

49 jaar later…
De Belgische bisschoppen schreven een pastorale brief, gedateerd 24 mei 2017, naar aanleiding van de apostolische aansporing Amoris laetitia van paus Franciscus, die hij uitgaf na de gezinssynodes van 2014-2015. Onze bisschoppen zijn vol lof over de pauselijke tekst, onder meer om het grote ”inlevingsvermogen” van paus Franciscus. En dat is ook zo. Er staan zovele mooie dingen in. Ze vinden terecht dat deze apostolische aansporing nu werkelijk in praktijk moet gebracht worden. Er moet werk gemaakt worden van een soort “huwelijkscatechumenaat” met de nadruk op een verdieping van het christelijk leven, een huwelijksvoorbereiding, een goede liturgische viering, een huwelijksspiritualiteit, de begeleiding van gehuwden en hun gezinnen. Verder moet er bijzondere aandacht en barmhartigheid geschonken worden aan mensen in moeilijke omstandigheden. Al doen onze bisschoppen, evenmin als paus Franciscus zelf, geen definitieve uitspraak over het heikele thema van het al of niet toelaten van gescheiden en hertrouwden aan de heilige communie, zij brengen het onderwerp uitdrukkelijk ter sprake en wijzen op de noodzaak van een goede onderscheiding voor iedere situatie, die telkens anders is.
Toch is het pijnlijk dat de Belgische bisschoppen Amoris laetitia zo selectief lezen. De gezinssynodes en de apostolische aansporing hadden opnieuw de aandacht gevestigd op de noodzaak van het herontdekken van de encycliek Humanae vitae, de uitvoerige toelichting in de apostolische aansporing van Johannes Paulus II, Familiaris consortio, zijn “theologie van het lichaam” en de rijkdom van de natuurlijke methoden van vruchtbaarheidsbeleving. Tijdens de gezinssynodes werden hierover indrukwekkende getuigenissen gegeven. Humanae vitae, Familiaris consortio, “theologie van het lichaam” enerzijds en de inmiddels volkomen wetenschappelijke methoden voor vruchtbaarheidsbeheersing zoals Sensiplan anderzijds zijn de spirituele en praktische hefbomen voor een grondige vernieuwing van de gezinspastoraal. Hierover vinden we in de verklaring van de Belgische bisschoppen helaas niet één woord. In de bespreking van deze verklaring in de katholieke of christelijke pers dus ook niet. Hieruit blijkt dat deze rijkdom voor de toekomst na een halve eeuw nog steeds taboe is. We beschikken nu als het ware over een prachtige wasmachine maar de vuile was wordt niet in de machine gestopt en de machine wordt niet in werking gesteld. De onderliggende gedachte is: “… het gewetensoordeel van het koppel door (te) trekken tot op het vlak van de methodes van geboorteregeling” (J. Bonny, R. Burggraeve, I. Van Halst, Mag ik? Sorry. Dank je, 2016, blz. 112). Dit wil zeggen: nog steeds niet kunnen aanvaarden dat contraceptie een objectief, intrinsiek kwaad is. Het is ziek maken wat gezond is. Zelfs nu er steeds meer verpletterende bewijzen komen van allerlei gezondheidsproblemen, blijft het gouden kalf overeind, zogenaamd omwille van het persoonlijk gewetensoordeel. Het is zoveel als zeggen dat iemand zich niet moet houden aan de verkeerslichten, maar dat hij zelf mag beslissen of het licht groen of rood is.
Het voorbijgaan aan de profetische visie van Humanae vitae, Familiaris consortio en de theologie van het lichaam, alsook de afwijzing van de rijkdom van de natuurlijke vruchtbaarheidsmethoden is juist nu een grote gemiste kans. Op 25 juli 1968 schreef Paulus VI zijn encycliek Humanae vitae, waarin hij contraceptie als objectief, intrinsiek kwaad afwees en de natuurlijke beheersing van de vruchtbaarheid aanprees. Bisschoppenconferenties over de gehele wereld betuigden hun instemming. Het westen was echter zo enthousiast over “de pil” dat de visie van Paulus VI eerder werd afgewezen. En zo schreven de Belgische bisschoppen (-1!) een dubbelzinnige pastorale brief om het gezag van de paus recht te houden en tegelijk te suggereren dat men zijn mening niet moet volgen. We noemden dit toen “theologische acrobatie”. De huidige erg selectieve verklaring bij Amoris laetitia, waaruit de eigenlijke revolutionaire kracht wordt weggelaten, kunnen we “pastorale acrobatie” noemen. In die zin krijgen we 49 jaar later, nog eens dezelfde flater.
P. Daniel

Waarover men niet spreekt (Knactueel vrijdag 2 juni 2017 blz. 19)
Jan Peeters
Bijna een halve eeuw na Humanae Vitae (1968) blijkt de gewraakte encycliek te taboe om over te spreken. Norbertijn Daniël Maes schreef er een boek over, met het accent op de “nieuwe perspectieven na een halve eeuw contraceptie”.
“Misschien had ik met publicatie moeten wachten tot na mijn dood”, zegt pater Daniël Maes (78) lachend. “IJzig”, noemt hij de stilte rondom het thema van zijn boek Hoe een paus gelijk kreeg. Het wordt vanavond om 19.30 uur in de abdij van Postel (B) gepresenteerd, maar is al door velen gezien. Uitgevers die zich er niet aan wilden wagen, vrienden die het onderwerp angstvallig lijken te willen mijden. “Het is echt een taboe.”
‘Achterhaald idee’. Maes beschrijft in zijn boek het in zijn ogen grote gelijk van paus Paulus VI (1963 – 1978) ten aanzien van anticonceptie, neergelegd in het verguisde Humanae Vitae (1968). “Zou een paus, die zo bejubeld werd als vernieuwer, als wijs man, juist hier zo’n blunder kunnen maken? Ik heb dat nooit kunnen geloven. En hoe meer ik mij erin verdiepte, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat de paus het bij het rechte eind had.” “Niet de encycliek, maar juist het hele idee van contraceptie is achterhaald. Ik laat zien dat contraceptie niet de vrouw bevrijdt, maar vooral de man een vrijbrief geeft. Dat het niet gezond kan zijn jaar na jaar in te grijpen in de hormoonhuishouding van de vrouw en dat de negatieve gevolgen daarvan nauwelijks onderzocht worden.” En sterilisatie? “Dat is iemand de ogen uitsteken terwijl die een bril nodig heeft.” We merken het nog niet zo, maar contraceptie leidt tot een desastreuze ontgroening, vergrijzing en ontvolking, “precies zoals paus Paulus VI zag aankomen”.
Goud geld. We vragen de Vlaamse norbertijn waarom uitgerekend hij, die toch leeft in de hel van de Syrische burgeroorlog en wel iets anders aan zijn hoofd heeft, een boek over ‘de pil’ schreef. Hij vertelt hoe hij er eind jaren zestig in Rome met zijn neus bovenop zat en het hem altijd is blijven beziggehouden. “Het is niet zo dat ik in Syrië dacht: ‘Kom, laat ik een boek over Humanae Vitae schrijven’.” Al sprekende wordt wel duidelijk dat er parallellen tussen beide kwesties zijn. Allereerst het mediageweld waarmee het publiek volgens Maes bedrogen wordt.
Dat over de rug van de gewone man goud geld wordt verdiend. En dat de structuur van het leven totaal verwoest wordt. “En net zoals Assad de grote dictator heet te zijn, de bron van alle kwaad, is dat de ongewenste zwangerschap, die koste wat kost bestreden moet worden.” Complottheorieën? “Assad wordt dan wel een dictator genoemd, maar er worden hele vieze spelletjes gespeeld terwijl men het Syrische volk opoffert en de wereld een rad voor ogen draait.” Waar het om contraceptie gaat, ziet hij zonneklaar het Kwaad dat uit is op het ongeluk van de mens. Macht, aanzien, geld en genotzucht zijn de middelen waarmee het mensen gemakkelijk voor zijn karretje spant. De ideologieën die het traditionele gezin als achterhaald of als obstakel voor de vrijheid zien, zijn dwalingen die door het kwaad in de wereld zijn gebracht. Zij bedreigen de wereldvrede, zoals paus Benedictus XVI schreef in zijn laatste Vredesboodschap.
Kardinaal Suenens. Pater Maes beschrijft het verzet dat zich in de jaren zestig breed maakte tegen het kapitalisme, het kerkelijk leergezag, de waarheid, de schoonheid, de harmonie en de menselijke waardigheid. Hoe de “mythe van de veilige anticonceptie” onweersproken werd uitgerold en zelfs binnen de Kerk eerder werd onthaald dan bestreden. Met alle hoge waardering die Daniël Maes voor kardinaal Leo Suenens (1904-1996) heeft, moet hij concluderen “dat hij er op dit punt naast zat”. “Suenens en Paulus VI, die elkaar heel hoog achtten, stonden hierin tegenover elkaar. Bij Suenens ging het vooral om de vorm, de paus had deze beslissing (het publiceren van Humanae Vitae - red.) niet op eigen houtje mogen nemen, en Paulus VI ging het om de inhoud.” Het kost de norbertijn moeite, vooral als een Leuvense conferentie uit 1968, onder leiding van Suenens, ter sprake komt. Daar kwam niet alleen de toelaatbaarheid van contraceptie ter sprake, maar ook die van abortus. “Dat was niet Suenens zelf”, benadrukt hij, “maar de redenatie luidde: voor alles is een uitzondering mogelijk, dus ook voor abortus.”
Getuigenissen. Het heeft pater Maes altijd verbaasd met wat voor “theologische acrobatiek” en spitsvondigheid naar mazen werd gezocht om contraceptie geoorloofd te verklaren. “In eerste instantie nog voor echtparen in moeilijke omstandigheden, maar al snel ook gewoon voor tienermeisjes.” Hem troffen vooral de getuigenissen van artsen die nota bene zelf aanvankelijk razend enthousiast waren over anticonceptie. “Maar na een paar jaar zagen zij de impact ervan op hun patiënten en waren ze ervan bekomen.” Enkele getuigenissen nam hij in het boek op. Een aantal artsen las mee en adviseerde hem over de technische kant van contraceptie. “Wat weet ik daar als priester van?”
‘Ons geluk vinden’. Zijn boek is niet bedoeld om het er eens lekker in te wrijven, nog minder om mensen te beschuldigen. “Er zijn inmiddels zulke goede alternatieven, zoals Sensiplan, die de natuurlijke balans van de vrouw eerbiedigen. Het is de enige manier die man en vrouw op een natuurlijke manier ‘dwingt’ met elkaar in liefdevolle dialoog te zijn en elkaar te respecteren. Als we nu eens nuchter kijken naar wat het ons gebracht heeft, moeten we toch concluderen dat we een verkeerde keuze hebben gemaakt. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Ik wil niet terug naar vroeger, toen er ook over het mooie van seksualiteit niet werd gesproken. Maar we zijn wel een stuk verder. Humanae Vitae bouwt voort op het Tweede Vaticaans Concilie en Johannes Paulus II heeft dat nog verder uitgewerkt met zijn Theologie van het Lichaam. De echtelijke liefde als beeld van de Heilige Drie-eenheid. Natuurlijk is het in de praktijk niet altijd eenvoudig. Jezus legt de lat ook niet laag. Als je dat doet degenereer je. Hij wil juist dat we groeien en daarin ons geluk vinden.” +
Daniël Maes o.praem., Hoe een paus gelijk kreeg. Uitg. De Blauwe Tijger, 400 pp., pb., € 25,-, ISBN 978 94 92161 37 6

We ontvingen nog het volgende
Ons vorige bericht met beeldmateriaal vanwege een Nederlandse journalist: http://www.geotrendlines.nl/magistrale-geopolitiek-syrie/
Hoe Nederland eigenlijk de terroristen in Syrië steunt en blijft steunen: http://www.novini.nl/steunt-nederland-terroristen-syrie/
In het weekblad Primo (26e jg nr.1722, 30 mei 2017, 98-101) verscheen een goed interview onder de titel: “Staan we aan de kant van de slachtoffers of de moordenaars?”

Ter herinnering
Deze avond (vrijdag 2 juni) om 19.30 u is de voorstelling van ons boek voorzien in de Rafaëlzaal van het gasthof van de Abdij Postel (Abdijlaan 16, 2400 MOL-POSTEL), waarna een eenvoudige receptie. In de lijn van wat wij hierboven schreven.
Op zaterdag 3 juni vanaf 13.00 u ben ik aanwezig op de conferentie Syria and the Near East samen met Elijah J. Magnier, Yvette Shamier, Kevork Almassian en Malik Samoel, Elzenveld Conference Center, Lange Gasthuisstraat 45, Antwerpen.
Op donderdag 8 juni om 20.00 u ben ik aanwezig in de dabatclub samen met prof. Amin Makar: Hotel de Basiliek, Trooststraat 22, 2650 EDEGEM.

In een commentaarstuk bij de regeringsbeslissing om de NIP-test zo goed als helemaal graties te maken voor iedereen, besteedt Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard, aan de ethische aspecten en gevolgen van die budgettaire beslissing.

Het is goed dat Verhoeven  die ethische dimensie onderkent. Maar het zou nog beter zijn, als hij die dimensie duidelijker omschreef. Waarom doet hij daar zo wollig over?

Al jaren worden door de meeste media en zgn. opiniemakers, verwoede pogingen ondernomen om in verband met abortus (en euthanasie) de wettelijke mogelijkheden gelijk te stellen met de ethische verantwoording van de ingreep.

Dat is een permanente indoctrinatie, die erop gericht is vrouwen (en mannen) ervan te overtuigen dat het bij een vruchtafdrijving alleen om de vrouw gaat. Men wil een fundamenteel ethisch bewustzijn over leven en dood veranderen in de richting van de wettelijke mogelijkheden daaromtrent.

Dat er een juridisch kader bestaat waarin abortus legaal mogelijk is, verandert niks aan de fysieke realiteit van een abortus: zich ontwikkelend leven wordt bewust vernietigd, gedood, én aan de ethische dimensie van die daad en de morele verantwoordelijkheid van degenen die ze uitvoeren.

Op dit blog werd al herhaaldelijk de eenzijdige aandacht van de media voor misbruik in kerkelijke kringen aangeklaagd. De sport, het jeugdwerk, de zorg, enz., bleven grotendeels buiten schot.

De Standaard brengt daar verandering in. De vrijdagkrant geeft het getuigenis van ex-judoka Ann Simons en de laatste weekendeditie van De Standaard brengt vier bladzijden over seksueel misbruik in de judosport.

De krant vroeg Jean-Marie Dedecker, van 1980 tot 2000 judobondscoach, om een reactie. Die roept heel wat vragen op.

Dedecker zegt dat hij het verhaal van Ann Simons kent en dat hij haar gelooft. De verhalen die in de weekendeditie gepubliceerd worden, gelooft hij dan weer niet. Hij ontkent ook dat er een cultuur van seksuele intimidatie bestond, wat de ex-judoka’s in hun getuigenis wel beweren. Kortom, Dedecker zegt dat hij in de zaak Simons ‘wel geruchten hoorde’, maar het accent in zijn reactie ligt op het niet weten, niet geloven en/of ontkennen van een ‘cultuur van seksuele intimidatie’, althans tijdens de periode dat hij bondscoach was. Hij haast zich er nog insinuerend aan toe te voegen: ‘Wat er na mij is gebeurd, weet ik natuurlijk niet… Wat ik wel weet, is dat het na mijn vertrek bij de federatie en met het judo bergaf is gegaan.’ Tja.

Klinkt Dedecker geloofwaardig? Wist hij (bijna) helemaal van niks? Weinig waarschijnlijk.

Parlementslid Dedecker laat uitschijnen dat er in de periode (1980-2000) dat hij bondscoach was, er door hem amper grensoverschrijdend seksueel gedrag in judomiddens geconstateerd werd. Kom nou. Dan liep Jean-Marie met oogkleppen op. Alsof pas vanaf 2000 de seksuele remmen in judomiddens werden losgegooid ?!

De getuigenissen van de judoka’s spreken dat ook tegen. Zij werden voor het eerst slachtoffer of getuige van seksuele intimidatie in een periode toen Dedecker nog bondscoach was.

De vraag kan dus terecht gesteld worden: ‘Wist Dedecker als bondscoach van het misbruik in judomiddens? Heeft hij nagelaten de bevoegde instanties daarvan op de hoogte te stellen?’

XII/21
Vrijdag 26 mei 2017
Magistrale geopolitiek
Ik heb nooit een grote politieke leider van dichtbij gezien of ontmoet en ik heb er ook geen enkele behoefte aan. Wanneer ik hoor wat ze zeggen en zie wat ze doen geeft dit me een bepaald beeld, zij het ook niet volledig. Het voorstel van Vl. Poetin om in Syrië vier veilige zones in te stellen is in elk geval een magistrale zet. Al jaren lang probeert de internationale coalitie in Syrië in het noorden een veilige “no fly” zone op te leggen. Dat was de vondst destijds om Libië te vernietigen. Immers daardoor zou de nationale (nu de Syrische) luchtmacht verlamd worden zodat de rebellen vrij spel hebben om het land op de knieën te krijgen. De internationale gemeenschap zou daarbij toezien dat de Syrische luchtmacht inderdaad zich niet zou kunnen verdedigen. Deze veilige “no fly” zone werd steeds terecht door Rusland verworpen. En nu lijkt Rusland zelf met het plan voor de dag te komen. Tegenstanders van Syrië hopen in hun naïviteit dat hiermee de opdeling van Syrië is ingezet. De inhoud is echter geheel anders. Dit plan heeft het akkoord van Syrië én de steun van de internationale gemeenschap, zoals de secretaris van de VN al duidelijk heeft gemaakt. De grote terroristengroepen (IS, Al Nousra…) doen met de gesprekken niet mee en zijn dus uitgesloten. Dat betekent dat zij te allen tijde mogen bestreden worden. De ‘schendingen’ in deze zones komen ook van IS en al Nousra. Bovendien wordt door dit plan de werkelijkheid duidelijker aan het licht gebracht. De terroristen kunnen zich niet meer voordoen als degenen die het land willen opbouwen maar worden ontmaskerd als de moordenaars en de verwoesters. Zij zijn dus razend omwille van dit plan. Bovendien zijn het Rusland en Iran die toezicht houden en in feite ook het recht zouden hebben om vliegtuigen van de NAVO, de VS of gelijk welk ander land dat illegaal in Syrië opereert, uit de lucht te halen.
Al duurt de oorlog tegen Syrië nog steeds verder (wat donderdag vorige week weer bleek toen de VS coalitie in Syrië aan de grens met Irak en Jordanië illegale bombardementen uitvoerde op troepen die loyaal zijn jegens Syrië) en al blijft er een afstand tussen de plannen en de werkelijkheid, Putin gaat rustig en bezonnen verder met het beschermen van de soevereiniteit, de territoriale integriteit van Syrië en het recht van het volk om zijn eigen toekomst te bepalen. De invoering van de vier veilige zones in Syrië is in elk geval een magistraal plan (Adam Gerrie, mondialisation.ca, 10 mei 2017: http://www.mondialisation.ca/cinq-raisons-pour-lesquelles-les-zones-securisees-dastana-sont-bonnes-pour-la-russie-et-la-syrie/5589529)
Het einde van de Arabische Lente?
Generaal Michaël Flynn, door D. Trump aangesteld als adviseur voor de nationale veiligheid moest onmiddellijk aftreden. Hij was het die zich heftig verzette toen de administratie Obama die IS oprichtte. Hij was het ook die de moslimbroeders aanwees als het politieke wapen van het westen om in het M.O. onrust en regeringswissels te bewerken. De moslimbroeders werden in 1951 door de UK opgericht en Saoedi-Arabië richtte de islamitische liga op om de moslimbroeders te steunen. Ondertussen is D. Trump op reis in Saoedi-Arabië, op weg aar Jerusalem, Bethlehem, het Vaticaan en België. In zijn toespraak tot de islamitische leiders in Riyad spreekt D. Trump uiteraard geen woord kwaad van het staatsterrorisme van Saoedi-Arabië. Neen, de grote duivel is Iran, terwijl het sjiitisch is en de islamterroristen soennieten zijn. Natuurlijk zeggen alle staten in het openbaart dat ze “het terrorisme” bestrijden, terwijl ze ondertussen hun terroristische groepen volop steunen. Toch zien we hoe D. Trump een zachte diplomatieke bocht neemt. Hij spreekt niet over het islamitisch terrorisme maar over het bestrijden van het djihadisme. James Mattis, minister van landsverdediging legt uit wat de president eigenlijk bedoelt: de djihadistische groepen omsingelen en dan uitroeien zodat ze niet kunnen ontsnappen. Het is nog niet duidelijk hoe de UK en Saoedi-Arabië in feite gaan reageren. In ieder geval blijkt voor D. Trump de grote vijand niet meer te zijn de Syrische Arabische Republiek, zoals voor Obama, maar het djihadisme. Is dit het begin van het einde van de zogenaamde (westerse met hulp van de golfstaten en Turkije) Arabische Lente? We hopen het. (Thierry Meyssan, 23 mei 2017: http://www.voltairenet.org/article196401.html)
Amerikaanse burgeroorlog II?
Neen, het is geen vervolg op de verwoestende burgeroorlog van 1861-65, het is een bitsige, politieke strijd van machten die de huidige democratisch gekozen president niet willen aanvaarden. De andere presidentskandidate genoot de steun van Wall Street, het Pentagon, de CIA, de American Intelligence, heel het industrieel militair oorlogscomplex, de petrolboeren en de machtige media, kortom “the deep state complex”. En toch, D. Trump werd verkozen. En zo zijn deze machten achter de coulissen begonnen met een strijd op leven en dood tegen Trump. Trump heeft nauwelijks enige politieke ervaring. Hij heeft ook nauwelijks enige kennis van de internationale politiek. Het middel van een oorlog tegen de president is de paranoia van de Russofobie. De hysterie tegen Rusland is nu zo opgedreven dat het voortdurend kan gebruikt worden. Telkens opnieuw worden wazige aanklachten opgeklopt zonder enig hard bewijs om de indruk te vergroten dat Trump een geheime agent van Rusland zou zijn, dat hij staatsgeheimen doorgeeft enz. Zonder dat deze schimmige machten het zich bewust zijn, stellen ze Amerika dan voor als een soort bananenrepubliek die door Rusland bestuurd wordt, alsof Rusland de laatste decennia nog niet genoeg bewezen heeft dat het, in totale tegenstelling met het westen, niet geïnteresseerd is aan het ondermijnen en inpalmen van andere soevereine landen. Rusland wil wel voor zijn eigen veiligheid zorgen. Terwijl de NAVO alle landen van het Warschau-pakt heeft ingepalmd en bovendien nog een aantal landen van de voormalige Sovjetunie, heeft Putin geen kik gegeven. Toen ze Oekraïne en de Krim met een staatsgreep konden bemachtigen, overschreden ze evenwel een rode lijn. Oekraïne en de Krim behoren sinds meer dan een millennium tot het hart van Rusland. Prins Vladimir van Kiev werd in de 9e eeuw op de Krim gedoopt en dat was het begin van het christelijke Rusland, wat zelfs op aangepaste wijze door de voormalige Sovjet-Unie werd gevierd. Rusland wil eigen land en volk beschermen en opbouwen volgens het internationaal recht. De huidige burgeroorlog in Amerika ondermijnt de eigen democratie steeds meer en is in feite een strijd tegen windmolens. Dank zij een uitgekiende mediacampagne wordt deze strijd evenwel zo voorgesteld alsof het allemaal op bewezen feiten steunt zodat het een verantwoording biedt om de huidige president af te zetten. (Finian Cunningham, 16 mei 2017, https://sputniknews.com/columnists/201705161053671216-america-civil-war/).

Gevaar voor een atoomoorlog

De voornaamste terroristische groepen zijn door de VS opgericht met de steun van de grote bondgenoten (Saoedi-Arabië, Qatar, Turkije) als instrumenten van de geheime diensten van Amerika. De VS steunen ook al Qaida en IS in Syrië en Irak. Daarom is de Amerikaanse “strijd tegen het terrorisme” puur bedrog. Trump heeft in zijn presidentscampagne goede principes verkondigd, waarvoor hij werd toegejuicht en uiteindelijk ook gekozen: geen interventionisme meer in andere soevereine staten, geen wapens meer voor terroristen, samenwerken met andere grote mogendheden zoals Rusland… Hij heeft hiervan heel weinig of niets kunnen realiseren (zijn pro vita houding blijkt hij tot heden wel trouw te blijven). Hij heeft de oorlogspolitiek van zijn voorgangers verder gezet en eigenlijk nog erger gemaakt, met herhaalde bombardementen in Syrië en gespannen relaties met Rusland, erger dan voorheen, een versterking van de oorlogsopbouw door de NAVO… Blijkbaar wordt Amerika nu bestuurd door de “Deep State”. Hierbij wordt aan de strategie van een “preventieve oorlog” nog veel aandacht geschonken. Tegelijk wordt verkondigd dat hierbij het Amerikaanse volk zelf geen gevaar loopt. Prof emeritus Michel Chossudovsky (economie universiteit Ottawa en directeur van Global Research) meent dat we de dreiging van een atoomoorlog wel heel ernstig moeten nemen. Hij pleit voor een globale anti-oorlog beweging en het versterken van de kritische stemmen in de beleidsorganen van de landen zelf (Prof Michel Chossudovsky en Ariel Noyola Rodriguez, mondialisation.ca 22 mei 2017, http://www.mondialisation.ca/nous-devons-prendre-au-serieux-la-possibilite-dune-attaque-nucleaire-us/5591470)
Onbezonnen oorlogstaal

Sharmine Narwani is een sympathieke Iraanse journaliste, moeder van twee jongens. Ze heeft in ons klooster enkele dagen verbleven en sindsdien zijn we met elkaar in contact gebleven. Ze vroeg hoe ze kon helpen. We hebben allerlei nuttig materiaal voor de gehandicapten van Qâra opgegeven en een tijd later kwam dit materiaal ook toe in Libanon. Haar reportages stuurt ze steevast naar ons door. Nu schrijft ze een pittig stukje over “dodelijke retoriek”.
De 31 jarige Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman blijkt een bijzonder onbezonnen en oorlogszuchtig kereltje te zijn. Met zijn 110 miljard Amerikaanse wapens waant hij zich nog sterker. Jemen dacht hij even tot de (zijn) orde te kunnen roepen, maar hij heeft zich in een moeras begeven waarin hij steeds meer wegzinkt. En nu spreekt hij erg brutale oorlogstaal tegen aartsvijand Iran, die inmiddels de gematigde Hassan Rouhani als president met een grote meerderheid herkozen heeft. Hij denkt met zijn onverdraagzaam wahabisme de wereld te kunnen veroveren dank zij de steun van het westen. Tegen Iran schreeuwt de kroonprins het uit dat de Saoedi’s niet zullen wachten totdat ze door Iran worden aangevallen maar dat de strijd in Iran zelf gevoerd zal worden. Daar is de Amerikaanse houding van de ”preventieve oorlog” weer. De Iraanse minister van buitenlandse zaken, Houssein Dehghan waarschuwt de kroonprins echter geen ondoordachte actie tegen Iran te beginnen want dat zou de allerlaatste oorlog van Saoedi Arabië zijn, waarbij er van Mecca en Medina niets meer overblijft. (Sharmine Narwani, 16 mei 2017, https://www.rt.com/op-edge/388519-saudi-arabia-war-iran/)

Europese zwaargewichten tegen de vergrijzing
De Duitse kanselier A. Merkel, De Franse eerste minister E. Macron, De Engelse eerste minister Th. May, de Italiaanse eerste minister P. Gentiloni, de voorzitter van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker en nog andere politieke luidsprekers zoals de Nederlandse eerste minister L. Rutten… niemand van hen heeft kinderen. Hoe gaan zij de vergrijzing in Europa aanpakken? (dit bericht wordt u doorgegeven door P. Daniel, niet gehuwd, geen kinderen maar wel uit een groot gezin).
Proficiat Roemenië!
Met een verpletterende meerderheid (232 van de 270 stemmen) heeft de Roemeense kamer van afgevaardigden een amendement aangenomen op de nationale constitutie waardoor bepaald wordt dat een huwelijk een vereniging is van man en vrouw. De tekst van de constitutie zou dan worden: “Het gezin is gegrond op het huwelijk door een vrije toestemming tussen een man en een vrouw, hun volledige gelijkwaardigheid en het recht en de plicht van de ouders om de opvoeding en opleiding van de kinderen te verzekeren”. Dit moet nu nog door de senaat goedgekeurd worden. Hieraan is een grote actie voorafgegaan, georganiseerd door de beweging “coalitie voor het gezin” die 3,1 miljoen handtekeningen verzamelde (terwijl er maar een half miljoen vereist zijn). Verdient navolging!
Ter herinnering
Op vrijdag 2 juni om 19.30 u is de voorstelling van ons boek voorzien in de Rafaëlzaal van het gasthof van de Abdij Postel (Abdijlaan 16, 2400 MOL-POSTEL), waarna een eenvoudige receptie.
Op zaterdag 3 juni vanaf 13.00 u ben ik aanwezig op de conferentie Syria and the Near East samen met Elijah J. Magnier, Yvette Shamier, Kevork Almassian en Malik Samoel, Elzenveld Conference Center, Lange Gasthuisstraat 45, Antwerpen.
Op donderdag 8 juni om 20.00 u ben ik aanwezig in de dabatclub samen met prof. Amin Makar: Hotel de Basiliek, Trooststraat 22, 2650 EDEGEM
Op dinsdag 13 juni om 20.00 u geef ik een lezing over Syrië en over mijn boek in de universiteit van TILBURG: prof. Cobbenhagenlaan 19: Tilburg University Chaplaincy, studentenparochie Maranatha.
P. Daniel

Journalist Ruben Mooijman formuleert het haarscherp: 'Het fiscale beleid werkt in het voordeel van eigenaars. Zij krijgen een fors fiscaal cadeau van de samenleving. Terwijl anderzijds de investeringen in sociale huurwoningen al jaren achterblijven bij de doelstellingen. '

Dat is al lang zo maar deze rechtse regering versterkt dat asociale beleid nog in grote mate.

Luc Van Gorp, voorzitter van CM, in zijn Rerum-Novarumtoespraak:

'Onze neoliberale samenleving kan maar moeilijk om met kwetsbaarheid. Ze is op het gevaarlijke punt beland dat ze kwetsbaren en profiteurs op één hoop gooit. Maar niemand is perfect, niemand kan een leven lang op topniveau presteren. '

‘Er is nochtans een fundamenteel verschil tussen een kwetsbare en een profiteur. Een profiteur pakt iets waar hij geen recht op heeft, een kwetsbare krijgt iets niet waar hij wel recht op heeft’.

God en Vader,
zegen onze aardse pelgrimstocht
en onze dagelijkse levensweg.

Uw liefde kent geen grenzen,
uw barmhartigheid omspant de aarde.
Waar onmacht heerst en kwaad
opent Gij deuren van vergeving.

Jezus was van uw barmhartigheid
de menselijke gestalte.
Wie was gevallen, richtte Hij weer op,
wie was uitgestoten, zette Hij in het midden,
wie had gezondigd, schonk Hij vergiffenis.

Schenk ons Vader, uw heilige Geest,
die zuiver maakt wat troebel is,
die recht zet wat geknakt is,
en die geneest wat is gebroken.

Maak ons barmhartig, Vader,
zoals Gij voor ons barmhartig zijt.
Leer ons elkaar de vergeving te schenken
die wij eerst van U ontvangen hebben.

Wijs ons de weg en ga met ons mee, God,
langs de soms ingewikkelde paden van het leven,
daarvoor bidden wij door Jezus Christus,
uw Zoon en onze Heer.

(Gebedskalender Kerk&Leven)

Onder de titel 'Wat is waarheid?' schrijft Rik Torfs, nog even rector van de Katholieke Universiteit Leuven, een boeiende filosofisch-semantische column over de begrippen waarheid-leugen. 'In het post-truth-tijdperk is niet de leugen, maar de waarheid van gedaante veranderd. Met de leugen gaat het goed, ze is van alle tijden' , stelt Torfs. 

Rik Torfs scheidt de twee dus van elkaar. Maar zijn het niet eerder communicerende vaten? Bestaat de waarheid niet bij de 'genade' van de leugen en omgekeerd? En verandert ook de leugen niet van gedaante wanneer de waarheid van gedaante verandert?

Torfs schrijft badinerend dat de lezer de waarheid niet zal vinden in zijn column. Volkomen akkoord. De leugen is evenmin te vinden. Zelfs als hij expliciet (eventueel tussen haakjes) bij een zin vermeldde dat er een leugen in zit, zou de lezer zich afvragen: 'Schrijft de rector wel de waarheid?'

Even toepassen op de actualiteit. Liegt Trump over zijn streven naar vrede, wanneer hij voor de verzamelde oliedictators van het Midden-Oosten geen kik geeft over schending van de mensenrechten?Wat is leugen en waarheid wanneer bestaande bossen lang geleden bij de (dubieuze) opmaak van de gewestplannen, door de overheid in voor de eigenaars lucratieve (bouw- en industrie)zones zijn ondergebracht, nu als 'zonevreemde' bossen worden beschouwd, waardoor de eigenaars recht hebben op riante compensatievergoedingen, wanneer de overheid die bossen wil beschermen ?

En de ultieme leugen-waarheidtoets, althans voor Rik Torfs. Wanneer schrijft Rik over waarheid en leugen in de door hem verloren K-UL-machtsstrijd om het rectoraat van de grootste en bekendste universiteit der Lage Landen?

In een toespraak in Saudi-Arabië, voor een gehoor van tientallen dictators, kikte president met geen woord over mensenrechten. Voor deze primitieve leider van het machtigste, democratische land ter wereld, telt alleen geld.

Ontgoochelend en gevaarlijk!

Paus Franciscus:

'Vrede moet gebouwd worden op rechtvaardigheid, op integrale menselijke ontplooiing, op respect voor de mensenrechten, op bescherming van de schepping.'