Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

XII/20
Vrijdag 19 mei 2017
Qâra – Damascus – Beiroet – Brussel – Postel
Na de eucharistieviering vorige vrijdag namen we samen het ontbijt, waarna ik afscheid nam van de zusters en medebroeders. De burgemeester van Qâra bracht me naar Damascus. De controles onderweg waren veel strenger dan gewoonlijk, hoewel de soldaten vriendelijk bleven. In Damascus was het werkelijk zomers weer en je zag het ook aan het gedrag van de mensen. Op de grasperken zaten groepen jongeren of gezinnen samen. De familie Srour is al eeuwen lang nauw verbonden met ons klooster en zorgt nu nog voor ons. Deze familie is goed vertegenwoordigd in Damascus en in Qâra. Aan het ouderlijk huis, waar moeder leefde en vorig jaar gestorven is, werd ik opgewacht. Een neef met zijn vrouw en twee kleine kinderen bracht mij naar zijn schoonouders in de christelijke wijk van Damascus, Bab Touma. Hier zijn zes dochters en twee zonen. Vier getrouwde dochters met hun kleine kinderen waren thuis. Een leven van jewelste in dit oude, vrij kleine huis met antieke balken. Er werd voor een versnapering gezorgd. De neef vroeg uitdrukkelijk om voor het huis en gans het gezin te bidden, wat we onmiddellijk hebben gedaan. Daarna nodigde hij mij uit om in een restaurantje met nog twee vrienden te gaan eten en hij wilde absoluut niet dat ik financieel zou bijdragen. Het waren jongens die we ook in Deir Atieh bij de voetbal al ontmoet hadden. Hier kwamen vele families eten. Af en slechts zag je een vrouw of een meisje met een hoofddoek. Dit is duidelijk een christelijke wijk.
Rond vijf uur in de namiddag werd voor mij een taxi voorzien die me over de grens naar Beiroet bracht. Alles verliep vlot en zonder moeilijkheden. Ik heb nog van gedachten kunnen wisselen met moeder Agnes-Mariam en zr Carmel, heb een halve nacht goed geslapen. Ik was op tijd in de luchthaven van Beiroet en kwam ook op tijd toe in Zaventem, waar ik opgehaald werd en naar de abdij van Postel gebracht.
Maandag 15 mei mocht ik een lang interview geven voor de alternatieve nieuwsite “Signs of the Times” (www.sott.net). Woensdag en donderdag mochten we een avondconferentie geven over de noodzaak om zeer kritisch te staan tegenover de gewone berichtgeving en over ons boek, de echte betekenis van de contraceptie: voor de “tegenstroom” in St. Michiels-Brugge en voor de Belfortgroep in Oostkamp. Het waren zeer geïnteresseerde toehoorders met een erg levendige interactie. Hartelijk dank aan de organisatoren.

De manier waarop minister-president Bourgeois een minister uit zijn eigen regering, met name Joke Schauvlieghe, schoffeert in de bossenkaartsoap is ongehoord en ongezien.

CD&V kan dat zo toch maar niet over zich heen laten gaan!

Het is een sport of een obsessie van nogal wat journalisten geworden, om het verweesde, verwaarloosde 'volk' tegenover het intellectuele en politieke establishment te plaatsen en daaraan begrippen als hart en ratio, revolutie en immobilisme, bullebak en verleider, klassieke en populistische politicus te verbinden.

Dat is een vorm van framing die een objectieve kijk op de realiteit vertroebelt en de kwalijke kenmerken van het populisme kan vergoelijken en aanvaardbaar maken.

Een voorbeeld. Sturtewagen stelt het in een opiniebijdrage in De Standaard zo voor dat alleen populisten à la Trump in staat zijn het vertrouwen in de politiek te herstellen, omdat zij de harten veroveren.

Nog los van het feit dat de overwinning van Trump nipt was (Clinton haalde enkele miljoenen stemmen meer), is die voorstelling van zaken toch erg pessimistisch en ja, ook elitair.Zij doet namelijk uitschijnen dat het 'volk' alleen maar vatbaar is voor bluf, racisme en seksisme, fake news, agressie en zelfbeklag, domheid en machtswellust.

Dat Vlaamse ministers en media, én investeerders en projectontwikkelaars, het nu roerend eens zijn over verkleining en inbreiding, maakt vele gemeentebestuurders en burgers terecht achterdochtig.

De Vlaamse Bouwmeester Leo Van Broeck zegt in een kranteninterview: 'Investeerders en projectontwikkelaars verdienen het niet om als criminelen te worden weggezet'. Natuurlijk niet. Maar de sector én het ruimtelijk beleid op plaatselijk, regionaal en nationaal niveau, hebben er tot in het recente verleden voor gezorgd dat onze open ruimte en grote delen van onze prachtigste natuurgebieden, onherstelbaar verknoeid werden.

Burgers en (plaatselijke) politici die zich daartegen verzetten, werden geïntimideerd en weggezet als wereldvreemde groene jongens. Want ruimtelijke ordening was zeker voor de investeerders en projectontwikkelaars een zaak van het grote geld.

Nu die bron opdroogt, gooit de sector zich op de dorpskommen. Verdichting, vaak zonder aandacht voor de historisch gegroeide structuur van de kern , is de nieuwe geldbron. In die dorpskomstructuur was ook altijd heel wat groene ruimte te vinden.

De beleidvoerders die denken dat investeerders en projectontwikkelaars voldoende rekening houden met die longen in het dorpskomweefsel, als ze er niet toe gedwongen worden, verdienen nu zeker het etiket 'wereldvreemd', of erger 'medeplichtig'.

Onze ruimtelijke ordening is altijd een ratjetoe geweest, een boksring van het grote geldgewin, een spel en/of gevecht waarin de kunst van het omzeilen van de regels het belangrijkste was.

Resultaat: ruimtelijke WANORDE, die des te schrijnender opvalt wanneer je bv. het Nederlandse platteland verkent.

Zaterdag 3 Juni 2017 organiseert het 6 Mei Comité een bijzondere conferentie in Antwerpen.

Sprekers zijn onder meer de bekende norbertijnse pater Vader Daniël Maes, bekend van zijn werk in het Mar Yakub klooster in Syrië. Dit jaar komt hij uit met twee opzienbarende boeken om andermaal van zijn strijdvaardige levenskracht te getuigen.
Kevork Almassian is een internationaal bekende politieke analist die zijn naam gemaakt heeft met de oorlog tegen Syrië. Hij is de oprichter van Syriana Analysis en komt regelmatig in internationale media.
Elijah J. Magnier is journalist en internationaal hoofdcorrespondent voor de Koeweitse krant Al Rai. Hij brengt het grootste deel van het jaar door in Syrië en Irak.

Yvette Shamier en Malik Samoel van het CSN, officieel vertegenwoordigingsorgaan van Syriërs in Nederland, maken de dag compleet.

Site: http://syriaconference.com
Contact: info@6mei.org

Datum: Zaterdag 3 Juni 2017
Tijd: 13u
Locatie: Elzenveld Conferentiecentrum, Antwerpen, Lange Gasthuisstraat 45

Plaatsen beperkt en inschrijven verplicht via info@6mei.org of door een like op facebook.

Tel: +32 (0)472 77 79 03

Luc Sels heeft het nipt gehaald van Rik Torfs. Het valt natuurlijk af te wachten wat Sels als rector waard zal zijn.

Ik vrees dat de Universiteit van Leuven met Sels aan het hoofd, zich meer zal terugtrekken binnen de eigen muren en structuren.

Met Torfs had de universiteit een briljante geest, een man met een enorm gevoel voor humor, als rector. Bovendien kwam hij duidelijk uit voor zijn katholieke overtuiging en verdedigde hij ook de christelijk-katholieke identiteit van de Katholieke Universiteit van Leuven.

De gebedsintentie van paus Franciscus voor mei. klik op onderstaande link.

De kranten vandaag:

'De gesloten campagne aan de KU Leuven barst volledig open, nu kandidaat-rector Luc Sels een klacht heeft ingediend wegens ‘onregelmatigheden’.
Serene verkiezing? Ook in Leuven lukt het niet

Door de vele bizarre complottheorieën en logeverhalen in Gent leek de rectorverkiezing in Leuven op een beschaafd onderonsje tussen twee valabele kandidaten uit te draaien. Maar dat beeld klopt niet langer. Uitdager Luc Sels heeft namelijk een klacht ingediend wegens ‘ontoelaatbare gedragingen’ tijdens de campagne.'

Dit blog 'Rasp' op 4 mei:

'In Leuven verloopt de machtsstrijd minder agressief en vooral meer verborgen voor de buitenwereld. Maar vergis u niet. Ondergronds is er gelobby van grote ego's en faculteiten, van belangengroepen ook van buiten de universiteit.

Voor nogal wat mensen in het Leuvense universitaire weefsel is Rik Torfs te prominent aanwezig op het publieke forum, heeft hij te veel flair, wellicht ook te veel flitsend verstand, kortom: Torfs verwekt afgunst.'

En vergeet ook niet de rest te lezen over Torfs, Sels én de machtsstrijd tussen beiden.

XII/18
Vrijdag 5 mei 2017
Flitsen uit het leven van de gemeenschap
Dagelijks wordt er gewerkt aan het nauwkeurig noteren van het materiaal dat van de drie containers gekomen is en dat de grote zaal onder de nieuwbouw helemaal vult. We hebben die containers vorige week op een avond en nacht leeggemaakt. Er moet ook een en ander versleept worden en vrachtwagens moeten geladen worden. Tevens worden er nog steeds bomen geplant op het terrein. Bovendien moet er iedere dag een vracht rotsstenen verzameld worden. Hiermee kunnen de betonnen muren van het schapenhok (nu voor 100 schapen) mooi afgewerkt worden, zoals de andere gebouwen. Tenslotte wordt de kluis binnen en buiten ook verder afgewerkt.
De zoon van een van onze arbeiders, een christen, wil zich een week komen voorbereiden op zijn examen Engels. Hij mist niet alleen een grondige kennis van de taal maar ook enige structuur en vaste orde in zijn leven. Om beurt zal een van de fraters hem helpen. Ondertussen gaan de dagelijkse lessen Engels voor mensen uit Qâra hier ook door. Dit vraagt serieuze voorbereiding en het opzoeken van geschikt materiaal, maar het loont de moeite. De studenten en studentinnen zijn er ook dankbaar voor.
Het “collectief van Antiochië”
Als “gemeenschap van de eenheid van Antiochië” zijn we verrast door het plotse ontstaan in Frankrijk van een “collectief Antiochië” onder priesters en religieuzen. In Antiochië is Petrus eerst zeven jaar bisschop geweest, vooraleer hij naar Rome vertrok en vanuit Antiochië werd het christelijk geloof onder de volkeren verkondigd door Paulus. Daar was de Kerk nog één in verscheidenheid, nl. bestaande uit een “kerk van de volkeren” en een “kerk van de joden”. Daar werden de gelovigen uit de volkeren voor het eerst “christenen” genoemd.
Het Franse “collectief Antiochië” is blijkbaar uit de koorts van de presidentsverkiezingen geboren. Na de eerste stemronde hebben de Franse bisschoppen gemeend in een communiqué de gelovigen al meteen te moeten waarschuwen, alleen en uitdrukkelijk voor de kandidate van het rechtse Front National. Geen woord van kritiek op de andere kandidaat, die ultra liberaal is, pro nieuwe wereldorde, pro islam, anti familie, pro abortus, pro euthanasie en… pro-bablement nog veel meer. Vele priesters en religieuzen van alle rangen, standen en leeftijden aanvaarden dit niet. Het verschil van houding van de hogere clerus (die zo dicht mogelijk bij de openbare opinie wil blijven) en van de lagere clerus (die dichter bij het volk wil staan) is ook in Vlaanderen niet vreemd. De reactie van het collectief is rustig en vastberaden. Het laat de bisschoppen verstaan dat zij zich zo niet zullen laten mobiliseren of intimideren. “Wij kijken al lang niet meer naar tv, wij lezen jullie verklaringen niet meer…Wij waren aanwezig op de “Manif pour Tous” en de “Mars voor het leven” en jullie waren daar niet…De situatie wordt met de dag erger. Wij delen in het lijden van een volk waar jullie weinig contact mee hebben…Wij zeggen in alle rust dat wij zullen stemmen voor Mevr. Le Pen”. Toch is er ook nog een bisschop die op zijn wijze protesteert tegen het communiqué van de Franse bisschoppen, nl. de charismatische Dominique Rey, bisschop van Fréjus-Toulon, waarmee we jaren geleden mochten kennismaken. Hij roept de gelovigen op om gewetensvol te stemmen voor degene die eerbied opbrengt voor het leven, het gezin, de godsdienstvrijheid, de vrede in de wereld en de zorg voor de armen. Het is ook deze bisschop die een bijzondere band heeft met ons bisdom hier. Al willen we onze hoop niet meer stellen op politici, we wensen het Franse collectief Antiochië alle succes toe.
Ten hemel schreiend onrecht
Vier dorpen zijn omsingeld. In het noorden, in de provincie Idlib houden rebellen van Jaych Al Cham (“het leger van Damascus”!?) de sjiitische burgers van Kafraya en Foya sinds 29 maart 2015 in hun greep. Ze worden dagelijks bestookt met raketten. Huizen, scholen, ziekenhuizen worden gebombardeerd, water en elektriciteit afgesloten, toevoer van voedsel en medicamenten wordt verhinderd en scherpschutters doden het vee. Voor het wahabisme van Saoedi-Arabië is het feit dat de burgers sjiieten zijn een grote misdaad.
In het zuiden, aan de Libanese grens heeft het Syrische leger in Madaya en Zabadani sinds 4 juli 2015 rebellen omsingeld nadat dezen een aanval gelanceerde hadden in Qalamoun. De behandeling van de rebellen door het Syrische leger is evenwel geheel anders. Ook de uitwisseling van groepen is geheel verschillend verlopen. De rebellen in het noorden en het leger in het zuiden zouden aan beide zijden de veiligheid van hen die vrij gelaten worden verzekeren, zo was overeengekomen. Het Syrische leger is zijn verplichting nagekomen en heeft gezorgd dat de groepen rebellen met hun familie en wapens veilig konden vertrekken.
En hoe worden de geëvacueerden in het noorden door de rebellen behandeld? Met bussen worden ze weggebracht richting Aleppo. In El-Rachidine, nog rebellengebied, wordt halt gehouden. Daar komen rebellen toe die de kinderen met snoepgoed lokken. Ondertussen komt daar een auto met explosieven voorbij en doodt 126 mensen, waarvan, 68 kinderen (Antoine Charpentier, 2 mei 2017: (http://www.mondialisation.ca/syrie-foua-et-kefraya-timidite-de-la-communaute-internationale/5588244).
Dit verhaal zoals het gebeurde, komt niet in de media, van een onpartijdig internationaal onderzoek is geen sprake en nog minder van een speciale zitting van de VN Veiligheidsraad. Rebellen, “Syrische opposanten”, terroristen hebben geen enkele bedoeling om mee te werken aan vrede in het land en de bemiddeling van de “internationale gemeenschap” heeft alle geloofwaardigheid verloren. Leugen en geweld krijgen vrij spel. Op de laatste conferentie in Astana, die gisteren eindigde, heeft Rusland duidelijk gemaakt dat het harde bewijzen heeft die aantonen dat de chemische aanval in Khan Sheikhoun (4 april 2017) een provocatie was. Rusland zal blijven ijveren om de waarheid in de openbare opinie te brengen (https://sputniknews.com/middleeast/201705051053298592-russia-syria-attack/).

Naar een atoomoorlog?
Niemand kan zich de gevolgen voorstellen van een atoomoorlog tussen de VS en Rusland. Sommige deskundigen waarschuwen ons voor de catastrofale gevolgen van zulk een oorlog. Steven Star is de voornaamste wetenschapper van de “dokters voor sociale verantwoordelijkheid”, verbonden met de stichting “voor de vrede in het atoomtijdperk”. Hierover schreef hij meerdere studies. Greg Mello is algemeen directeur van de studiegroep Los Alamos die de gevaren van een atoomoorlog bestudeert en sinds 1989 ijvert voor ontwapening. In een interview met hen vinden we enkele van hun overtuigingen (http://www.mondialisation.ca/des-experts-du-nucleaire-abordent-les-dangers-dune-guerre-entre-les-etats-unis-et-la-russie/5587534).
In een atoomoorlog tussen de VS en Rusland zou in het eerste uur 30% van de bevolking omkomen, in de weken daarna meer dan 50% en uiteindelijk heel de bevolking. Op een oppervlakte van tienduizenden km zouden alle elektronische apparaten aangetast worden. De meteorologische veranderingen zouden een soort ijstijdperk veroorzaken voor een tiental jaren. De voorraad van zeer hoge concentraties van radioactiviteit in de kerncentralen kan smelten en in brand schieten. Kortom de gevolgen voor het leven van de mensheid en van onze aarde staat op het spel en de ellende zal onvoorstelbaar zijn. Met een zeker cynisme zou men kunnen zeggen: zalig degenen die eerst omkomen.
Dat de dreiging voor een atoomoorlog steeds groter wordt, is zeker niet uit de lucht gegrepen. Vooreerst is het aantal beschikbare kernwapens waanzinnig hoog en de wapenindustrie slaagt er in een steeds groter aantal en meer vernietigender wapens voor te stellen en op te dringen. Het arsenaal moet zogenaamd steeds vernieuwd worden. Als ze niet gebruikt worden is het een duizelingwekkend bedrag dat is weggegooid en dat veel beter voor de verbetering van de levensstandaard van mensen zou gebruikt kunnen worden. Worden die wapens wel gebruikt dan zaaien ze op onvoorstelbare wijze dood en vernieling. Het is dus dubbele waanzin. Vervolgens is er de voortdurende provocatie van de VS, NAVO tegenover Rusland. Zij zijn zo naïef van te denken dat ze aan Rusland hun wil kunnen opleggen als ze eens hun spierballen laten rollen. Rusland heeft overigens een goede relatie met Iran en China en zal voor de dwaze westerse provocatie niet wijken. Tenslotte heeft D. Trump met zijn roekeloze en geheel onverantwoorde raketaanval van begin vorige maand in Syrië voor Rusland een rode lijn overschreden. De communicatie VS - Rusland, bedoeld om onderlinge conflicten te vermijden, heeft Rusland opgezegd als reactie op de dwaze aanval van D. Trump. Dit maakt de dreiging van een conflict, ook met kernwapens, alleen maar groter. En de nieuwste provocatie: de VS luchtmacht heeft F 35, vijfde generatie gevechtsvliegtuigen, op 25 april 2017 geïnstalleerd in Estonia, op 200 km van de Russische grens en 300 km van St Petersburg. Op 28 april werden ze geïnstalleerd in Bulgarije. De F 35 kunnen met atoomwapens uitgerust worden en zijn bedoeld voor de nieuwe atoombom B 61-12. Dit alles om “de veiligheid te verzekeren in de regio en in de wereld” tegen de zogenaamde “Russische agressie” (Manlio Dinucci, 4 mei 2017; https://ilmanifesto.it/cacciabombardieri-usa-f-35-schierati-in-estonia-e-bulgaria/). Moet Rusland zijn wapens nu in Cuba plaatsen opdat de Amerikanen en de NAVO hun atoomwapens eens kunnen testen?

Heil en bescherming moeten we niet verwachten van deskundigen of geleerden als zodanig. De mensheid heeft in gans haar geschiedenis nooit zoveel geleerden gehad als nu, en wel op alle terreinen. De technische en wetenschappelijke middelen om de mensheid vooruit te helpen lijken onbeperkt. En wat doen geleerden? Zij lossen problemen op. Zo zou je dan verwachten dat onderhand alle problemen van de baan zijn. Toch is niets minder waar. Immers, deskundigheid en geleerdheid vallen niet samen met wijsheid. Kennis, weetjes en vaardigheden kunnen eindeloos opgestapeld worden. Die kun je ook in een computer stoppen of in een robot. Wijsheid is iets anders en gaat uit van mensen die rustig het geheel hebben overzien, in geweten een evenwichtig oordeel vellen en er naar handelen.
Ziehier hoe Greg Mello uiteindelijk de toestand beoordeelt: “Ik zou zeggen dat de inspanningen om de ongelijkheden in de wereld te verminderen het hart vormen van een dreigende atoomoorlog. We moeten ons ontdoen van het militaire, industriële en financiële complex. Indien zoveel macht in zo weinig handen is en er zulke grote ongelijkheid blijft, dan zijn de mensen van de macht verblind door hun positie. Ze hebben dan geen contact met de problemen van de maatschappij. Deze ongelijkheden – economisch en vooral politiek - leiden naar een bepaalde politieke dwaasheid. Dat kan onze verwoesting veroorzaken. De onwetende massa vormt niet het probleem. Het is de onwetendheid en de arrogantie van de mensen aan de top. Daar is altijd het probleem.”
Mededelingen
Hoe een paus gelijk kreeg. Nieuwe perspectieven na een halve eeuw contraceptie.
Dat is de titel van het boek, dat we met enkele deskundigen schreven en dat nu in de winkels ligt. We beschouwen het als een bijdrage aan een Cultuur van het Leven. We zullen hierover spreken (na enige informatie over de situatie in Syrië gegeven te hebben) op volgende plaatsen en tijden:
Op woensdag 17 mei om 19.30 u in “Onze Ark”, St. Michielslaan 35, 8200 St. Michiels Brugge http://www.tegenstroom.eu/source_agenda/Voorstelling%20boek%20pater%20Daniel.pdf
Op donderdag 18 mei om 19.30 u in het Cultureel Centrum De Valkaart, Aalbrecht Rodenbachstraat 42, 8020 Oostkamp,
Op dinsdag 13 juni om 20.00 u in de universiteit van Tilburg, Professor Cobbenhagenlaan 19
De officiële boekvoorstelling heeft plaats in de Rafaëlzaal van het gasthof van de Abdij van Postel (Abdijlaan 16, 2400 Mol) op vrijdag 2 juni om 19.30 u

INHOUDSOPGAVE
voorwoord: kardinaal Willem J. Eijk
voorwoord: aartsbisschop-emeritus André Léonard
voorwoord: dr. Louis Van Hecken
verantwoording
inleiding
hoofdstuk i: Het tijdperk van de anticonceptieve revolutie blz.23
1. Revolte tegen de kapitalistische maatschappij: mei 1968
2. Revolte tegen de menselijke vruchtbaarheid
3. Revolte tegen het kerkelijk leergezag
4. Revolte tegen ieder verbod: het is verboden te verbieden!
5. Revolte tegen de waarheid: de massamediamanipulatie
6. Revolte tegen harmonie en schoonheid
7. Revolte tegen de menselijke waardigheid
hoofdstuk ii: De mythe van de veilige anticonceptie blz. 65
1. Achtergronden
2. Een wereldschokkende ontdekking: ‘de pil’
3. Wat niemand wil(de) weten
4. Reactie van anarchisten en feministen
5. Een professionele afbraak en deskundige remedies
6. Het leven als bouwstof: het pure materialisme van de vrijmetselarij
7. Het Beest en het Lam: een meditatie vanuit de Apocalyps

hoofdstuk iii: Van integraal personalisme naar verantwoord ouderschap
blz. 131
1. De langzame groei van een vaste overtuiging
2 De huwelijksleer van het Tweede Vaticaans Concilie
3. Humanae Vitae: een Hooglied zonder stoorzender
4. Verdieping: gezinssynode (1980) en apostolische aansporing (1981)
5. Bevestiging in latere kerkelijke documenten
6. Bevestiging vanuit de profane wetenschappen en Sensiplan®
7. Een geheel nieuw perspectief: ‘theologie van het lichaam’
hoofdstuk iv: Van misvormd personalisme naar onverantwoord ouderschap
blz. 211
1. Theologische acrobatie
2. Het zogenaamde meerderheidsrapport
3. Het Memorandum van Krakau
4. De zogenaamde Anglicaanse verruiming
5. Invloedrijke gebeurtenissen en personen
6. De gewone pastoraal
7. Theologen en kerkleiders: ook kinderen van hun tijd
hoofdstuk v: De voornaamste teksten uit de kerkelijke documenten blz. 273
1. Pius xi, Pius xii en Johannes xxiii
2. Uit de pastorale constitutie Gaudium et spes van Vaticanum ii
3. Uit de encycliek Populorum progressio, Paulus vi
4. De encycliek Humanae Vitae, Paulus vi, 25 juli 1968
5. Uit de apostolische aansporing Familiaris consortio, Johannes Paulus ii
6. Uit de encycliek Veritatis splendor, Johannes Paulus ii
7. De synodes van 2014-2015 en de apostolische exhortatio Amoris laetitia, Paus Franciscus
hoofdstuk vi: Getuigenissen blz. 315
1. Twee hartverscheurende brieven van Paulus vi aan kard. L.J. Suenens
2. Ervaringen van een geneesheer-specialist
3. Ervaringen van een gynaecoloog
4. Ervaringen van een moeder
5. Brief van een christelijk echtpaar aan hun kinderen
6. Een jonge onderzoeker over het embryodebat
7 Pleidooi voor het leven
hoofdstuk vii: Nieuwe perspectieven voor een nieuw tijdperk blz.343
1. Erkennen dat we ons vergist hebben
2. De theologie van het lichaam uitdiepen en beleven
3. De natuurlijke methoden van gezinsplanning en Sensiplan® van de daken verkondigen
4. Evolutie van de kerkelijke leer in verband met anticonceptie?
5. Het gezin, de thuisbasis van de tegendruk
6. Voor vrijmoediger en strijdvaardiger gelovigen
7. Anticonceptie ontmaskerd: naar een cultuur die open staat voor het leven
samenvatting
nawoord
bibliografie blz. 372
illustraties

P. Daniel

De hoofdredacteur van De Standaard, stelt de vraag: 'Heeft de publieke opinie echt geen zaken met een beroemde arts die knoeit met experimenten op kinderen die aan kanker lijden?'

Verhoeven heeft het over het schandaal Van Gool, dat een tijd geleden deining verwekte. Het duikt nu weer op omdat de krant achterhaalde dat dokter Van Gool een minnelijke schikking regelde met het Leuvense parket. Op die manier ontsnapt hij aan een proces.

Karel Verhoeven stelt een retorische vraag waarop het antwoord vanzelfsprekend is en dus niet hoeft. Maar in dit schandaal schreeuwt ze om een verontwaardigd en woedend 'ja!'.

De 'leidende intellectuele instelling' die de Katholieke Universiteit van Leuven pretendeert te zijn, weigert in een zaak waarbij het grote publiek en zwakke, weerloze mensen betrokken zijn, transparantie en publieke verantwoording.Torfs, de grote heraut van het open en vrij debat, maar ook zijn concurrent bij de rectorsverkiezingen, Sels, verschansen zich nu in hun corporatistische universitaire burcht, in hun 'ons-kent-ons-coconnetje'. Obscurantisme, dat doet denken aan een ver verleden, als het om de 'eigen mensen' gaat.

Het achterkamertjesgeregel van de universiteit gaat hand in hand met de afkoopregeling die Van Gool trof met het parket. Dergelijke afkoopregeling tast overigens de geloofwaardigheid van ons gerechtelijk systeem in het algemeen aan. Het passende woord voor die wettelijke mogelijkheid is klassenjustitie.

Wie  dacht dat het er in de academische milieus van onze universiteiten gecultiveerd en rechtlijnig aan toe gaat, zal wel geschrokken zijn van de vuile oorlog die in Gent is losgebarsten in de aanloop naar de rectorsverkiezingen.

In Leuven verloopt de machtsstrijd minder agressief en vooral meer verborgen voor de buitenwereld. Maar vergis u niet. Ondergronds is er gelobby van grote ego's en faculteiten, van belangengroepen ook van buiten de universiteit.

Voor nogal wat mensen in het Leuvense universitaire weefsel is Rik Torfs te prominent aanwezig op het publieke forum, heeft hij te veel flair, wellicht ook te veel flitsend verstand, kortom: Torfs verwekt afgunst.

Niet weinigen is het, godbetert, een doorn in het oog dat Torfs duidelijk uitkomt voor zijn christelijk-katholieke overtuiging, en in zijn programma veel aandacht besteedt aan de K van de KU-Leuven, aan de christelijke identiteit. Voor deze academische papenvreters en zeker voor de logebroeders onder hen, kan een bewust katholieke rector niet.

Het feit dat de andere kandidaat-rector, Luc Sels, met geen woord rept over de 'katholieke' universiteit, verhoogt volgens sommigen zijn kansen.

Op dit blog haalde ik op 13 maart Luc Sels al over de hekel, na zijn interview met De Standaard. Hij verweet Rik Torfs arrogantie, maar Sels demonstreerde zelf een bloedserieuze, kurkdroge arrogantie.

Dat Sels met een wijde boog om de 'K' heen fietst, is wellicht ingegeven door tactische electorale overwegingen. Maar hoe dan ook is niet spreken over de K van de Katholieke Universiteit van Leuven, als men het hoogste ambt in die instelling ambieert, geen daad van academische en intellectuele moed. Het is eenvoudigweg laf.

Kardinaal voor de arbeiders ~ Jozef Cardijn 1882-1967

50 jaar na z’n dood wordt Cardijn gevierd. Op 1 mei natuurlijk. Zijn KAJ gaf de arbeidersbeweging een wereldwijde impuls. Leer hem kennen in de film.

Klik op onderstaande link.

Onder de titel 'De zuivering van Groot-Brittannië', schrijft de Britse auteur en criticus Julian Barnes (Leicester, 1946) in dS-Weekblad, een boeiend maar wrang en pessimistisch essay over de Brexit.

Enkele citaten:

'Denken we echt dat Mrs. May een land zal opbouwen 'dat werkt voor iedereen'? Wie gelooft die schijnheiligheid ? Geef mij maar dat oude Portugese gezegde: 'Als stront waarde hhad, dan zouden de armen geboren worden zonder kont.'

'Dat de Brexiteers nu maar ontdekken wat die nieuwe roze toekomst betekent zonder al die Polen en Roemenen en Bulgaren, dat zij zelf de aardbeien mogen plukken, aardappelen sorteren en voor de dementen zorgen, en voor een even laag loon - zo werkt kapitalisme nu eenmaal.'

In april 2017 bezochten 475 mensen RASP. Zij raadpleegden 576 pagina's.

In de commotie rond de Belgische steun om Saudi-Arabië op te nemen in de VN-vrouwenrechtencommissie, is er  een heel merkwaardige en misselijk makende evolutie aan de gang.

Veel interessanter dan de positie van de vrouw in Saudi-Arabië, is voor de Belgische politieke klasse, in dit schandaal de politieke afrekening geworden. Deze keer is Reynders aan de beurt.

Nog stuitender is hoe de Vlaamse politici en media Alexander De Croo al vlug buiten schot lieten. Twee dagen geleden klonk dat nog helemaal anders. De Croo kwam aan het woord in het VRT-journaal. Hij wilde bevestigen noch ontkennen dat België ja heeft gestemd. Maar hij vond het niet per se een slechte zaak dat Saudi-Arabië, dat bekend staat voor zware schendingen van de vrouwenrechten, in de VN-vrouwenrechtencommissie zit.

Nog voor de Franstalige liberaal Reynders in het oog van de storm terechtkwam, wierp de Vlaamse liberaal De Croo zich op als verdediger van dat Saudisch zitje in de vrouwenrechtencommissie.

Overigens blijven alle Belgische en Vlaamse regeringspartijen zaken doen met het dictatoriale, wreedaardige regime van Saudi-Arabië. Een regime dat bovendien de fundamentalistische islam in België steunt.

In een brief nodigen de bisschoppen de jongeren uit om hun mening te geven over belangrijke thema's uit het leven van de Kerk en van de wereld. Doe mee!

Beste jongeren,

De paus roept regelmatig – elke twee of drie jaar – bisschoppen van de hele wereld bijeen, om samen na te denken over belangrijke thema’s uit het leven van de Kerk en van de wereld. Zo’n bijeenkomst noemt men een bisschoppensynode. Volgend jaar, in oktober 2018, heeft paus Franciscus als thema voor de synode gekozen: de jongeren, het geloof en het onderscheiden van de eigen roeping. Deze keuze is niet toevallig: de jongeren liggen paus Franciscus nauw aan het hart.

Geloven in God, Jezus Christus ontmoeten, leven in de kracht van de Heilige Geest: dat zijn voor tal jongeren vandaag vreemde, weinig zeggende woorden; voor anderen onder jullie betekenen ze werkelijk iets, en zijn het woorden die leven en vreugde geven. Voor niemand is het vanzelfsprekend.

Maar meer dan men soms denkt, zijn er onder jullie die mooie en sterke ervaringen opdoen met het geloof: in hun gezin, in plussersgroepen of groepen van misdienaars, in jeugdbewegingen, in allerlei jeugdpastorale initiatieven, op school … of in het verborgene van hun hart. Jullie maken allemaal gebeurtenissen mee die jullie tekenen, die soms een keerpunt in jullie leven vormen, ervaringen van geluk maar ook van pijn en lijden. Dat kunnen bezinningsdagen zijn, de viering van het vormsel, een pelgrimstocht, een zomerkamp, een verzoeningsgesprek, een ervaring als vrijwilliger, enz. Soms zijn het ook momenten van rouw en beproeving thuis, een persoonlijke crisis, een situatie die diepe vragen oproept over jezelf en het leven. Sommigen onder jullie hebben al het geluk gehad te ontdekken dat God de Heer ons in en door al die ervaringen zijn Woord toespreekt en roept.

Om de synode van 2018 voor te bereiden, wil paus Franciscus de bisschoppen van de hele wereld raadplegen en advies vragen. Om onze bijdrage voor te bereiden, willen wij ons als Belgische bisschoppen graag tot jullie richten, zowel tot de jongeren die zichzelf gelovig noemen, als tot hen die zoekend zijn. Het zou heel waardevol voor ons zijn als jullie je mening en ervaringen met ons willen delen. Willen jullie wat tijd besteden, alleen of in groep, aan de bijgevoegde vragen en ons jullie antwoorden en reacties bezorgen? We zouden ze graag ontvangen tegen 10 october e.k., zodat we er een synthese van kunnen maken, die we dan aan paus Franciscus bezorgen.

Hoe verloopt het concreet?

Jullie kunnen ofwel de vragenlijst schriftelijk beantwoorden en het antwoord doorsturen naar volgend adres: IJD (Synode 2018), Nederpolder 24, 9000 Gent. Ofwel kan je de vragen online beantwoorden.

We danken jullie alvast heel hartelijk. We willen ook graag, als jullie dat wensen, samen over de vragen met jullie in gesprek gaan. We verzekeren jullie van ons gebed voor jullie, en wij vertrouwen onszelf toe aan jullie gebed.

In de vreugde van Pasen,

De Belgische bisschoppen.
 
PS. Het Vaticaan zal binnen enkele weken ook een website openen waarop jongeren kunnen reageren. Jullie kunnen natuurlijk ook deze vragenlijst rechtstreeks beantwoorden.

Een krantenbericht:

'N-VA neemt de leiding in raden van bestuur
29 Vlaamse agentschappen
10 hebben voorzitter met N-VA-kleur
CD&V komt op 7, Open VLD op 3'

De 'Grote Verandering' die de N-VA beloofde, bestaat erin zichzelf in een verschroeiend tempo op te werken tot de grootste graaiers van het politieke graaisysteem in Vlaanderen!

Zo zijn de Vlaamse nationalisten erin geslaagd uit te groeien tot de meest traditionele partij van het moment.

Er is de voorbije dagen nogal wat media-aandacht geweest voor het boek 'Brief aan de paus' van Mark Vangheluwe, neef en slachtoffer van de gewezen bisschop van Brugge, Vangheluwe.

Peter Adriaenssens beschrijft in een artikel in De Standaard, het groeiproces van het slachtoffer naar het boek toe én de therapeutische waarde die het schrijven, 'het vinden van een taal' voor het diepe trauma kan hebben.

Van harte hoop ik dat het ook Mark Vangheluwe is gelukt ' zich weg te schrijven van verlammend verdriet en dokters, richting herstel'. Als zodanig is 'schrijven' enorm belangrijk voor slachtoffers en verdient het terecht aanmoediging.

Wat ik evenwel mis in dit artikel en wat mocht verwacht worden van Adriaenssens, is het antwoord op de vraag: in hoeverre kan dergelijk boek helpen in de strijd tegen allerlei vormen van (seksueel) misbruik? Waarom beperkt Peter Adriaenssens zich vooral tot dit slachtoffer en deze dader en legt hij de link niet veel duidelijker en scherper met de maatschappelijke strijd (of de afwezigheid ervan ) tegen (seksueel) misbruik? Is sinds het losbarsten van het schandaal-Vangheluwe de strijd tegen misbruik gestructureerder en sterker geworden? Is er een vermindering van seksueel en andere vormen van machtsmisbruik in alle sectoren van de samenleving, te constateren?

Is door de focus van de media op de bisschop-misdadiger ( en vaak gemakkelijkshalve of doelbewust op de hele Kerk) ons besef van misbruik in andere geledingen van de maatschappij, niet sterk aangetast?

Er kan alleen maar geconstateerd worden dat het instituut Kerk, de enige instantie is die gestructureerd en doelbewust, de misbruiken in zijn geledingen aanpakt. Hoe zit het met de bestrijding van misbruik in bv. in het jeugdwerk en de jeugdzorg, het leger, de sport, de bejaarden- en gehandicaptenzorg, de vluchtelingen- en migrantenmilieus, enz. ?

Bart Eeckhout (De Morgen) over de vervlaamsing van de Belgische graaicultuur niet alleen in intercommunales maar ook in Vlaamse regeringsagentschappen:

'Terwijl het gevecht tussen N-VA en CD&V alle aandacht opslorpt, blijken beide machtspartijen elkaar uitstekend te vinden bij de verkaveling van de schaduwmacht. Met zijn tweeën vullen ze zowat de hele top van best betaalde Vlaamse bestuursmandaten.

De baten van die schaduwstructuren zijn onduidelijk, de kosten zijn zeker. Het democratische deficit evenzeer. Vlaanderen blijkt zichzelf in te richten naar het evenbeeld van het oude België. Dezelfde machtsverzuiling, dezelfde vriendjespolitiek. De Belgische ziekte is vervlaamst.

Dat de klassieke partijen geen nieuwe ethiek aan te leren valt, is erg, maar het verrast niet. Dat de jonge N-VA in dit oude schaduwspel van geld en macht al vlotjes meedraait aan de top, is wel een ontgoocheling. Dat de partij dat doet om “het systeem van binnenuit te veranderen” is zelfs niet lachwekkend meer. Het is bespottelijk.'

Jaja, het is de hoogste tijd voor echte verandering!

In de laatste peiling was N-VA de grootste verliezer.

N-VA-voorzitter Bart De Wever hecht naar eigen zeggen niet al te veel waarde aan de precieze cijfertjes uit peilingen.

Is dat zo?

Een boeiende oefening: googel de reacties van De Wever op de peilingen van de laatste jaren bijeen.

Vergelijk ze.

De conclusie zal overduidelijk zijn:

De Wever hecht veel belang aan peilingen wanneer ze gunstig uitvallen voor zijn partij.

De Wever hecht niet al te veel waarde aan peilingen wanneer ze tegenvallen voor zijn partij.

De voorzitter van CD&V, Wouter Beke, eiste excuses van Demir na haar grove beledigingen.

Tot nu toe kreeg hij die niet. En het ziet ernaar uit dat die er niet komen.

Dat zou betekenen dat de partij haar voorzitter laat vallen. De vernedering komt dan niet alleen van Demir, De Wever en N-VA, maar van Bekes eigen partij.

Dat kan je als partij toch niet maken. Als CD&V de eis van haar voorzitter niet hard maakt, betekent dat een onherstelbare schade voor Beke!

Een peiling van VRT en De Standaard geeft aan dat N-VA de grootste daler is en Groen de sterkste stijger, vergeleken met de verkiezingen van 2014.

Klik op onderstaande link voor een grafiek.

N-VA-staatssecretaris Demir noemde CD&V de nieuwe 'moslimpartij' en zei dat voorzitter Beke de moslims als kiesvee ziet. Beke eiste excuses.

Tot nu toe is dat niet gebeurd. Integendeel. Door de CD&V-voorzitter straal te negeren in haar geneuzel naar de premier toe, over de toon van haar grove beledigingen, werd de vernedering van Beke nog groter en scherper. Ook De Wever draaide het mes nog dieper in de wonde. Kortom: N-VA beschouwt Beke als quantité négligable!

Willen CD&V en de partijvoorzitter nog enig belang hechten aan zelfwaarde en aan respect van kiezers en eigen achterban, dan moet de partij er resoluut op staan dat er excuses komen en dat het eens en voorgoed gedaan moet zijn met de vernederingen vanwege N-VA zowel in de federale als in de Vlaamse regering.

Ik herhaal het: een weigering van N-VA om tegemoet te komen aan die terechte eisen, is een regeringscrisis waard.

Tenzij de christendemocraten geen bal meer geven om de politieke relevantie en het voortbestaan van hun partij.

Is het u ook al opgevallen hoe vaak en hoe graag journalisten, schrijvers, filosofen, en andere min of meer BV's, zich verplicht voelen  hun aversie voor alles wat met godsdienst en Kerk te maken heeft, in de verf zetten? Of ze poneren dat het niet lang meer zal duren met de 'roomse tent'. Die drang is klaarblijkelijk nog sterker bij degenen die uit een christelijk nest komen. Het gekke effect daarvan is dan vaak dat ze hun relatieve bekendheid in Vlaanderen uitsluitend te danken hebben aan hun antireligieuze of antikerkelijke uitingen en oprispingen.Die obsessionele antikerksheid verleidt ze er ook toe met een fundamentalistische agressie het publieke podium te bezetten en de gelovigen te intimideren.

Merkwaardig is dat die oprispingen vaak geformuleerd worden in teksten waarin hun verlangen naar hun van oorsprong religieus milieu en kerkelijke jeugd, sterk tot uiting komt.

Voorbeelden te over. In de weekendeditie van De Standaard schrijft journaliste Hilde Van den Eynde onder de titel 'De wedergeboorte van het doopsel': 'Wie zijn die mensen die zich vrijwillig aansluiten bij een religieuze organisatie die in het Westen op haar laatste benen lijkt te lopen?' Dat is nog mild. Erwin Mortier in 'Het gebouw als moeder' is categorisch. 'De roomse tent gaat dicht', orakelt deze schrijver. Dat is allicht zijn wensdroom maar spoort niet met de realiteit, ook niet in Vlaanderen.

En bij de getuigenissen in het artikel 'De wedergeboorte van het doopsel', wensen 2 volwassen dopelingen een schuilnaam te gebruiken.

De ene is Shayan, afkomstig uit Iran. Haar wens is begrijpelijk. Zij is afkomstig uit Iran en wie de islam afvalt, riskeert in de islamitische republiek de doodstraf.

Maar de 57-jarige Jelle, een Vlaming, zegt: 'Niemand van mijn familie weet dat ik gedoopt word, daarom wil ik niet met mijn echte naam in de krant. Ze zullen het vast wel eens te weten komen, maar nu heb ik geen zin in discussies met de militante vrijzinnigen onder hen.'

Dat verhaal is veelzeggend. Het tekent het geestelijke klimaat in Vlaanderen. Niet de christenen zijn onverdraagzaam. De intolerantie is vooral te vinden in vrijzinnige of onkerkelijke hoek.

Spot en ridiculisering zijn zowel in de publieke opinie als in de media, vooral gericht op de christenen en christelijke rituelen. Probeer  maar eens het omgekeerde. Dan zal je direct ervaren hoe tolerant vrijzinnigen en/of onkerkelijken zijn.

De voorzitster van Open VLD, Gwendolyn Rutten, vond dat het tijd was om nog eens in het nieuws te komen en lanceerde een eis waarvan ze ook wel wist dat er geen schijn van kans is dat die door de coalitiepartners nog maar in overweging wordt genomen. Dat is geen beleid, dat is electorale profilering.

Gwendolyn orakelt dat de subsidiëring van godsdiensten moet stoppen. De religies moeten zichzelf maar bedruipen.

De eis van Rutten zou aan geloofwaardigheid winnen, als ze eveneens gezegd had dat de subsidiëring van politieke partijen moet stoppen. De partijen moeten zichzelf maar bedruipen.

Nu is het loos maar ook kwaadaardig getoeter van een machtsgeile politica.

 Een gunstige wind deed de correspondentie tussen Dikke Freddy en Joke Schauvlieghe voor mijn pc belanden. Ik stel de waarde lezers er graag van in kennis.

---------------

Aan Joke Schauvliege, minister van Zwerfvuil.

Geachte mevrouw,

Ik kom uit de gazet te vernemen dat ons landje slechte punten krijgt voor de bergen zwerfvuil die in parken, grachten, bermen en doodlopende straten te vinden zijn. Bovendien zouden de kosten om dat vuil op te ruimen ongeveer even hoog zijn als die van een halve straaljager voor onze luchtmacht.

Ik kom er open voor uit dat ik met de regelmaat van de klok mijn steentje bijdraag om de zwerfvuilhopen te vergroten. Vermits ik geen vast adres heb, kom ik niet in aanmerking voor een groenafval- of papiercontainer. Vermits ik geen nagel heb om mijn gat te krabben, beschik ik ook niet over de middelen om mij zakken voor restafval aan te schaffen. Vermits ik geen vervoermiddel ter beschikking heb raak ik niet op een containerpark waar ik bovendien voor het minste dat ik er zou achterlaten meer moet betalen dan voor een groot wit brood.

Lang kon ik mijn resten proper en wel kwijtraken in de vuilbakken aan bushaltes, maar daarvan zijn de openingen nu zo klein gemaakt dat er met moeite nog een leeg sigarettenpakje door gewurmd kan worden. Ik kan dus met de beste wil van de wereld niet anders dan af en toe wat zwerfvuil te produceren. Ik mocht in dat verband al verschillende boetes ontvangen. Helaas zal u die boetes nooit kunnen innen omdat mijn door het OCMW toegewezen advocaat-schuldbemiddelaar dermate veel kosten voor zichzelf aanrekent dat er weinig overschiet om andere rekeningen te betalen.

U pleit in de gazet voor een radicale mentaliteitsverandering met betrekking tot het zwerfvuil en u hebt groot gelijk. Indien de openingen van de vuilbakken die aan de bushaltes staan opnieuw groter zouden worden en indien uw collega’s vuilniszakken en containerparken terug, zoals het tenslotte vroeger geweest is, gratis zouden maken, zouden de kolossale kosten voor het opruimen van het zwerfvuil verdwijnen als sneeuw voor de zon en zou onze luchtmacht er een halve straaljager bovenop krijgen.

Het wordt hoog tijd om statiegeld te heffen op bier- en colablikjes. Toen u een paar jaar geleden met die belofte kwam ben ik direct blikjes beginnen te collectioneren. Ik heb momenteel op diverse schuilplaatsen een voorraad staan die mij statiegeldgewijs in staat zou stellen om mijn advocaat-schuldbemiddelaar te ontslaan.

Ik hoop dat u woord zult houden. In afwachting van een mentaliteitsverandering groet ik u met de meeste hoogachting,

Dikke Freddy

----------

Het antwoord van de beminnelijke minister liet niet lang op zich wachten.

Aan Dikke Freddy, zonder vaste verblijfplaats.

Beste Dikke Freddy,

Als christelijke minister probeer ik begrip op te brengen voor uw bekommernissen.

Aangezien mijn dorp Evergem overgeschakeld is van zakken op bakken voor het restafval, kan u beschikken over mijn voorraad rollen. Omdat u geen vaste verblijfplaats heeft, kan u de zakken met mijn complimenten afhalen in het dorpshuis in Evergem.

Met De Lijn heb ik al contact genomen over de omvang der openingen . De Lijn heeft me beloofd de kwestie voor te leggen aan de firma die zorgt voor die vuilbakken. De Lijn zegt dat ze over die bakken niks te zeggen heeft.

Ik geef u de raad ijverig voort te bouwen aan uw verzameling blikjes. Want dat statiegeld komt er. Voor uw welzijn hoop ik evenwel dat de colablikjes duidelijk in de meerderheid zijn.

Het ontgoochelt me een beetje dat u bespaard geld in een halve straaljager wil stoppen. Beter gratis zakken, niet?

En niet stoppen met schrijven Freddy, zoals sommige harteloze kapitalisten eisen. U hebt veel waardevols te vertellen en u slaat vaak nagels met koppen.

Ingesloten vindt u een nog niet gebruikte nagel.

Uw dienstwillige Joke.

-----------

Echt een minister naar mijn hart!

Jezus Christus heeft gedurende drie jaar door zijn woorden en daden (die volkomen samenvielen), aangetoond hoe wij ons kunnen/moeten/mogen verhouden tot God, het Zijn, het Woord, maar ook tot de Vader, die ons onze schulden kan vergeven, ons kan verlossen van het kwade, naar wiens rijk wij uitzien. En hoe onze verhouding tot de medemensen, de aarde kan/mag/moet zijn.

In woorden en daden. Die stonden haaks op de woorden, belangen, daden van maatschappij en individu. Het lijden en de executie van Jezus, de Christus, waren onvermijdelijk. Zoals ook doorheen de eeuwen, tot nu toe, miljoenen mensen door de ‘navolging van Christus’, geleden hebben en gedood werden.

In zijn lijden en sterven is Christus ‘de afgrond van onze totale verlatenheid en eenzaamheid, waarin het woord van de liefde niet meer binnendringt, (= de dood, de hel), binnen- en doorgegaan. De hel is uiting van het opgesloten zijn in het eigen ik. Maar daar waar geen enkele stem ons meer bereiken kan, is Hij. Hierdoor is de hel overwonnen ‘(Ratzinger, De kern van ons geloof).

Hij is op de derde dag verrezen uit de doden: Hij is verrezen tot het definitieve leven, dat niet meer onderworpen is aan de chemische en biologische wetten en daarom niet meer sterven kan. Dat definitieve leven is het eeuwige leven van de liefde.

Een student geneeskunde,   Yassine Mazgout, schrijft in een brief aan De Standaard: 'Noem me geen kiesvee'.

Een politieke partij en haar voorzitter ervan beschuldigen dat zij een bepaalde bevolkingsgroep beschouwen als 'kiesvee', is inderdaad  een zware, ondemocratische, pretentieuze, grove belediging.

Niet alleen voor de geviseerde partij of politici maar nog meer voor al die mensen die tot, in dit geval, de moslimbevolking behoren en die het misprijzende en denigrerende etiket 'kiesvee' opgekleefd krijgen.

De scheldende partij of politicus/a geeft bovendien uiting aan een extreem superioriteitsgevoel ten aanzien van andere partijen of politici. Wat staatssecretaris Demir ventileerde hield ook in: 'Mijn partij, ik, zijn veel beter dan CD&V en Beke'.

Ondermaats en beschamend voor alle oprechte Vlamingen.

N-VA-staatssecretaris Demir noemde CD&V de nieuwe 'moslimpartij' en zei dat voorzitter Beke de moslims als kiesvee ziet.

Dat zijn extreem grove beledigingen en dan nog aan het adres van een coalitiepartner. Beke eiste verontschuldigingen van de staatssecretaris maar kreeg die tot nu toe niet.

Wil CD&V nog enig belang hechten aan zelfwaarde en aan respect van kiezers en eigen achterban, dan moet de partij er resoluut op staan dat er excuses komen en dat het eens en voorgoed gedaan moet zijn met de vernederingen vanwege N-VA zowel in de federale als in de Vlaamse regering.

Een weigering van N-VA om tegemoet te komen aan die terechte eisen, is een regeringscrisis waard. Tenzij de christendemocraten geen bal meer geven om de politieke relevantie en het voortbestaan van hun partij.

Het zit er in de aanloop naar de rectorsverkiezingen aan de Gentse universiteit bovenarms op. Intimidatie van de vroegere rector, een machtsgreep van de Gentse loge, noem maar op.

Ook in Leuven en Antwerpen zijn de universitaire academische milieus niet altijd oorden van serene ,gecultiveerde , intellectuele en rationele gedachtewisselingen. Integendeel, vaak wordt er bikkelhard en vuil gevochten om postjes, machtsuitbreiding, ten koste van 'collega's'.

Maar wat de laatste dagen uit de Gentse universitaire beerput naar boven walmt, tart alle verbeelding. Een adderkluwen!

Een regelrechte schande voor de Gentse universiteit in haar jubeljaar.

De 'argumentatie' die Mia Doornaert in haar column in De Standaard gebruikt om te stellen dat zij niets gelooft van de VN-studie die vertelt 'dat de Noren de gelukkigste mensen ter wereld zijn, gevolgd door de Denen, en in de kopgroep zoals altijd ook de andere noordse landen. , is dezelfde als die van de bejaarde verstokte roker die rondtoetert dat al die studies over de gevaren van tabak waardeloos zijn, want 'kijk maar eens naar mij,..'.

Overigens is het niet zo moeilijk columns van Doornaert te vinden waarin zij haar standpunten en opvattingen kracht bijzet door te verwijzen naar studies. Waarschijnlijk gelooft Doornaert alleen in die studies die haar politieke en sociale opvattingen en vooroordelen bevestigen.

Dat zij geen voorstander is van de noordse maatschappijvisies, sociale politiek en cultuur, is wel al langer duidelijk voor degenen die haar teksten lezen.

Modeontwerpster ena ctiviste Rachida Aziz:

'Hoe de Europese Unie er anders en beter kan uitzien, ga ik niet zelf beslissen. Ik zal het vragen aan de mensen die de constructiefouten van Europa het hardst voelen.

De vluchtelingen die gestrand zijn in Duinkerke, in een kamp dat door mensen ter plaatse omschreven wordt als de hel, maar dan kouder.

De overlevenden die aan wal stappen op Lamedusa, nadat ze de gevaarlijkste boottocht ter wereld hebben ondernomen.

De achtergebleven familie en vrienden van de 12.816 vluchtelingen die de voorbije drie jaar zijn verdronken in de Middellandse Zee.

De vrachtwagenchauffeurs uit Roemenië of Polen die hun gezin achterlieten om met een tientonner door België te dwalen, en die de weekends doorbrengen op een overvolle parking van de autosnelweg, terwijl het verkeer voorbijraast. Die wekenlang alleen uien en aardappelen eten, om nog iets over tehouden van hun schrale loon als zij naar huis terugkeren.

De Portugese bouwvakkers die 2 euro per uur verdienen op Belgische bouwwerven.

De 300 mensen zonder papieren die onlangs het metrostation Kunst-Wet renoveerden, waar ze zonder handschoenen en zonder veiligheidsbril 60 centimeter dikke muren moesten afbreken, en die na afloop van de werken gewoon weer op straat werden gezet, waar ze elk moment riskeren opgepakt te worden en opgesloten in Steenokkerzeel.

De inwoners van Athene die als zombies door hun vervallen stad dolen.

De alleenstaande vrouwen die er met een rood lampje achter het raam van hun appartement aangeven dat hun lichaam te koop is.

De vrouwen met een hoofddoek die voortaan geen enkele bescherming meer genieten tegen racistische werkgevers, die zien hoe het stukje stof op hun hoofd een nieuwe gele ster wordt.

Duizend bladzijden, laat staan duizend woorden, zijn lang niet genoeg om alle slachtoffers op te sommen.' 

Pope Francis denounced manipulated globalization.

In his message for the 50th anniversary of Pope Paul VI's encyclical on integral development, Populorum Progressio, he said that today's world suffers from two evils: individualism and ideological visions that massifies the person and strips him of his identity.

POPE FRANCIS

"This massification is also of interest to the economic powers that want to exploit globalization. Instead of favoring collaboration between peoples, they impose a global market in which they themselves are the ones who dictate the rules and those who profit."

FOEI ANTWERPEN!!

In 2015 zaten ongeveer 650.000 Vlamingen (10,3%) onder de armoedegrens.

Die armoederisicodrempel ligt op een netto beschikbaar inkomen van 1083 euro voor een alleenstaande en 2274 euro voor een gezin van 2 volwassenen en 2 kinderen.

De gevallen Lambaret en Lyubayeva tonen nog maar eens overduidelijk aan dat politici en regeringsleden de vrije meningsuiting verdedigen en ophemelen wanneer het in hun politieke en persoonlijke kraam past.

Wanneer ambtenaren of instellingen kritische bedenkingen formuleren (zelfs in persoonlijke naam), laten machtsgeile én bange politici niet na de kritische stemmen te doen verstommen, de lastige 'onderdanen' eruit te trappen. De vrije meningsuiting is dan niet zo heilig en onaantastbaar meer.

PROFICIAT

GENT !!

Filosoof Philippe Van Parijs in DSWeekblad:

'Joseph Charlier, die in Brussel al in het midden van de negentiende eeuw voor een basisinkomen pleitte, zei dat arbeid op die manier niet meer ondergeschikt zou zijn aan kapitaal. De werkgever moet ervoor zorgen dat het werk aantrekkelijk blijft. De kwaliteit van de job moet verbeteren, of je moet automatiseren. En als geen van beide mogelijk is, moet je beter betalen.

Als we nu dromen van een heel hoog basisinkomen, dan zou het zomaar even kunnen dat mensen die de toiletten schoonmaken in onze universiteiten beter betaald worden dan de proffen.

Dat zou helemaal niet schandalig zijn, maar rechtvaardig. Hoe onaangenaam een job is, moet een veel belangrijkere rol spelen in hoeveel je betaald wordt. Daarom is die onvoorwaardelijkheid (van het basisinkomen) zo cruciaal: je geeft meer macht aan de zwaksten.'

Jounalist Marc Reynebeau legt op een ironische manier de hypocrisie en het hoge theatergehalte van De Croo en co. bloot, die opriepen om de wapenhandel met Saudi-Arabië te stoppen. 

Reynebeau heeft groot gelijk.  Wanneer worden er eens precieze cijfers bekendgemaakt over de Vlaamse wapen(onderdelen)handel met Saudi-Arabië? Overigens is het morele kernprobleem niet de wapenhandel maar de handel tout court met een extreem dictatoriaal , onderdrukkend en moordzuchtig regime.

Kan Reynebeau niet een lijst samenstellen met de omvang van de Belgische, Vlaamse, Waalse handel met de dictatoriale regimes die zich geen bal aantrekken van de mensenrechten,de individuele- en persvrijheid, de gelijkberechtiging man-vrouw, de correcte rechtsgang, het verbod op foltering,enz. ,kortom voor wie 'onze normen en waarden' een vodje papier, lucht, onbestaande zijn?

Door er een communautair opbod van te maken -de goeie Vlamingen versus de gewetenloze Walen-presenteert de Vlaamse minister-president Bourgeois zich naast De Croo als de hoofdacteur in een komedie over politieke populistische schijnheiligheid.

Johan Thijs, de CEO van KBC, kan dit jaar maximaal 1,72 miljoen euro verdienen. Dat is bijna 200.000 euro of 12,8 procent meer dan hij in 2016 kon verdienen, zo blijkt uit het jaarverslag van de bank. Thijs kreeg vorig jaar dik 1,5 miljoen euro uitbetaald.

De basisrente bedraagt bij KBC 0,01%. De getrouwheidspremie: 0,10% ! 

In Nederland werd tot nu toe meer dan 30 miljoen euro ingezameld voor de bestrijding van de hongersnood in Afrika en het Midden-Oosten.

In België komt men tot nu toe aan amper 3 miljoen!!!

In Kerk&Leven spreekt Mark Van de Voorde zich onomwonden uit voor de deelname van de Kerk aan het maatschappelijke debat.

Van de Voorde: ‘Het is niet omdat de Kerk ooit invloed had op de politiek, dat ze met elk maatschappelijk standpunt ook opnieuw macht wil krijgen over mens en samenleving. Het is niet omdat in een democratie Kerk en Staat gescheiden zijn, dat het geloof geen inspiratiebron meer kan zijn voor een visie op mens en samenleving. Het is niet omdat de Staat levensbeschouwelijk neutraal hoort te zijn, dat burgers geen religieuze mening meer mogen horen over mens en samenleving. Het is niet omdat de Kerk gekrompen is, dat ze irrelevant zou zijn geworden voor mens en samenleving.’

Een kleinere en van macht ontdane Kerk kan en moet meer dan ooit een minderheidsgroep worden , die vrijuit spreekt en getuigt, aldus Van de Voorde. Niet enkel over de ‘klassieke’ ethische vraagstukken van leven en dood, maar ook over de ‘nieuwe’ ethische vragen van onrecht en uitsluiting. Haar one issue in het maatschappelijke debat is immers de waardigheid van iedere mens, die immers kind van God is.

'Als de Kerk uit bescheidenheid nalaat haar beeld van de mens als individu en als naaste toe te voegen aan het maatschappelijke debat, legt ze de publieke moraal helemaal in de handen van het ‘oude’ politiek correcte denken – wat leven en dood betreft – en van het ‘nieuwe’ politiek correcte denken – wat onrecht en uitsluiting betreft.

Als de Kerk zichzelf de mond snoert ter wille van de scheiding van Kerk en Staat, levert ze de samenleving over aan de neutraliteitsfanaten die de religie uit de openbaarheid willen bannen en maakt ze van het atheïsme een staatsgodsdienst. Scheiding van Kerk en Staat betekent niet dat het levensbeschouwelijke element geweerd moet worden uit het maatschappelijke discours.

Filosoof Jürgen Habermas, nochtans typevoorbeeld van de methodische atheïst, merkte ooit op dat het verbieden van religieuze argumenten in het publieke discours censuur is. Godsdienstige medeburgers wordt dan verboden in de discussie te putten uit hun overtuiging, terwijl vrijzinnigen en atheïsten dat wel zouden mogen.'

Marc Van de Voorde stelt: ‘Onze democratische ‘verworvenheden’ zijn niet waarde- en dus niet levensbeschouwingvrij. Onze cultuur is niet uit het niets ontstaan. Haar denken over vrijheid en verantwoordelijkheid welde op uit onderliggende bronnen. Een van die bronnen is het christendom. Jürgen Habermas noemde het christendom, en niets anders, het ultieme fundament van de vrijheid, het geweten, de mensenrechten en de democratie, de benchmark (het referentiepunt) van de westerse beschaving.’

Ik ben het volkomen eens met Van de Voorde. Degenen die zich katholiek noemen, de Kerk en de katholieke instellingen , moeten zonder vrees duidelijk uitkomen voor hun christelijk-katholieke identiteit. Het is merkwaardig en irriterend dat vanuit katholieke hoek bijna altijd opgeroepen wordt tot gematigdheid en gewaarschuwd wordt tegen 'zieltjeswinnerij', wanneer opkomen voor die identiteit ter sprake komt. Dus wordt er vooral gezwegen. Dat is makkelijk maar ook laf. Zweeg Jezus Christus?

De Van Gool-affaire blijft Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven (nog even) achtervolgen.

In een boeiend gesprek deed een aanklampende Bart Schols in De Afspraak bijna Torfs zijn gekende flair en retorische handigheid verliezen. Erger was eigenlijk dat de beroemde én minzame Berkeleyprofessor van Vlaamse origine, Rabaey, het niet eens bleek te zijn met de aanpak van de KU-Leuven in de zaak van de kankerprofessor Van Gool.

Op de koop toe had ook professor Van Damme, een wereldautoriteit vaccinologie van de UAntwerpen, forse kritiek op de weinig transparante en trage behandeling van het Van Gool-dossier door de Leuvense universiteit. Volgens Van Damme maakt de zaak-Van Gool België onaantrekkelijker voor klinische tests.

Ook al kan in de reactie van de Antwerpse professor de concurrentiestrijd tussen Leuven en Antwerpen een rol spelen, plezant is het allemaal niet voor de meest flamboyante én erudiete rector van ons land, Rik Torfs.

Nadat Torfs vorige reactie gelezen had, achtte hij het in al zijn rectorale wijsheid gewenst in het 7-uurjournaal en in Ter Zake, het (verhelderende) standpunt van de Katholieke Universiteit van Leuven omtrent de Van Goolaffaire te verwoorden, wat niet anders dan geapprecieerd kan worden.