Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

Net als bij de omstreden praktijken van de Leuvense politicoloog Hooghe, valt het in het geval van kankerdokter Van Gool, erg op dat rector Rik Torfs zich gedeisd houdt.

De rector die zeer vaak over alles en nog wat zijn (soms) verhelderend licht wil laten schijnen, zwijgt als vermoord of verwijst naar andere instanties binnen het universitaire web.

Van veel moed getuigt die houding niet. Torfs is toch de grote baas, zou ik denken. Van hem wordt verwacht dat hij het (verhelderende) standpunt van de Katholieke Universiteit van Leuven verwoordt.

Francken werd flink de oren gewassen door de premier. En terecht. Meneer Francken had Artsen zonder Grenzen verweten dat de vereniging vluchtelingen op zee redde.

Gevraagd naar zijn reactie op de berisping van Michel, zei vranke Francken: 'Wat willen jullie dat ik daarop zeg? Dat ik naar Scherpenheuvel ga? Dat is in de meimaand.'

Kan hieruit afgeleid worden dat de staatssecretaris voornemens is in mei op bedevaart naar O.L.Vrouw van Scherpenheuvel-Mont-Aigu te trekken?

Doen Theo, zeker doen. Een bedevaart-boetetocht met alles erop en eraan. En de kruisweg niet vergeten. Op je knieën. Voel je misschien in je versteende politieke hart iets van de pijn die vluchtelingen voelen.

Mesut Arslan, Belgisch-Turkse theatermaker, in DS Weekblad :

'Welvaart laat ons toe om comfortabeler te leven, maar heeft ons ook het vermogen en de noodzaak om te dromen afgenomen. We zijn onze noden uit het oog verloren. We zijn vergeten dat we dieren zijn.'

'Als we in België allemaal een chique Mercedes hebben, zijn we dan rijk? Nee, we zijn pas rijk als ook de rijkste persoon de tram of de fiets neemt. Rijkdom zit niet in benzine, het zit erin mensen die niets met auto's te maken hebben, niet te verplichten om die uitlaatgassen in te ademen.'

Merkwaardig dat nogal wat kranten de terreurdaad in Londen het etiket 'slordig' opkleven.

Dit lijkt me geen passend woord in de context van terreur, dood, angst. 

Want eigenlijk wordt met 'slordig' gesuggereerd dat de moordenaar maar een kluns was en dat professionele killers op die plek in Londen, succesrijkere resultaten hadden geboekt, dat wil zeggen meer onschuldige mensen om het leven hadden kunnen brengen of verminken.

Staatssecretaris Theo Francken valt de humanitaire vereniging 'Artsen zonder Grenzen' aan, omdat ze vluchtelingen op zee redt.

Dit is gewoonweg schandelijk en zou enorm protest moeten uitlokken.

Francken wil weerloze mensen klaarblijkelijk  laten verzuipen. Afschuwelijk!

Dennis Peeters van Kerk in Nood - Nederland gaf in het Kontaktcentrum van de Postelse abdij een lezing over de situatie van de christenen in het Midden-Oosten.

In Syrië is er sinds de burgeroorlog 50% van de christenen ( 1 miljoen) gevlucht. In Irak blijven er van de 1,3 miljoen christenen van voor 2003, nu nog maar  160.000 over. Van de 4,3 miljoen inwoners van Libanon zijn er 43% christen. Maar Libanon kreunt onder een enorme toevloed van vluchtelingen.

De 'Arabische lente' van een aantal jaren geleden was, aldus Peeters, een reactie tegen de armoede. Die 'lente' is achteraf gekaapt door Islamisten, door Sjieten en Soennieten, en door de Vs en Rusland, die hun olie- en gasbelangen wilden veiligstellen.

Hulp aan de vluchtelingen is nodig. De aanwezigheid van religieuzen is essentieel voor het voortbestaan van de christelijke gemeenschappen in het Midden-Oosten. Bidden voor de vervolgde christenen en voor vrede is een opdracht voor alle christenen wereldwijd.

De Standaard bericht uitgebreid over een gore chatgroep bij de Antwerpse politie. Je kan kennis nemen van onvoorstelbaar walgelijke conversaties tussen agenten. De 'gesprekken' bulken van racisme, seksisme, geweld, misprijzen voor de menselijke waardigheid.

De reacties van de korpsleiding zijn tot nu toe ondermaats. Ook kranten als Het Laatste Nieuws en de Gazet van Antwerpen, berichten heel zuinig over het schandaal. In De Morgen was vanmorgen over de gore praktijken nog niks te lezen.

Vanuit Antwerpse politieke hoek blijft het opmerkelijk stil. Alleen Wouter van Besien van Groen, reageerde op de gepaste manier. Zeer opvallend is dat de grote baas van de politie, burgemeester De Wever, nog niet gekikt heeft.

De ex-premier van Nederland, Dries van Agt (CDA), heeft bij de laatste verkiezingen in Nederland niet op zijn eigen partij gestemd. Dat deed hij uit onvrede met de koers van de partij, zei hij op Radio 1.

Dries van Agt is ondertussen 86 jaar en een doorwinterde politicus. Hij was minister-president van Nederland tussen 1977 en 1982, maar was ook minister van Justitie, Buitenlandse Zaken en Cultuur. Toch is hij zijn partij niet trouw gebleven bij de jongste verkiezingen. Hij stemde voor GroenLinks.

Van Agt kan zich niet vinden in een aantal programmapunten van de christendemocratische CDA. Vooral de visie op de vluchtelingenproblematiek zit hem dwars. 'Ik heb niet voor het CDA gestemd, ook al omdat de partij een onvoldoende humane opstelling heeft ten opzichte van vluchtelingen. Een christelijke partij moet dichter zitten bij "wir schaffen das" dan bij mijnheer Orban van Hongarije', zegt van Agt. Daarnaast kan hij ook niet langer leven met de visie van zijn partij op het conflict tussen Israël en Palestina.

Van Agt wil al jaren meer aandacht vestigen op het conflict. Hij is het niet eens met de koers van de CDA, die volgens hem niet streng genoeg optreedt tegen de nederzettingen van Israël.

'Religie in België bloeit', stelt Hilde Van den Eynde in De Standaard, 'als je maar goed genoeg kijkt.'

'De groeiende gelovige migrantenbevolking heeft menig zieltogende stadskerk uit de handen van vastgoedontwikkelaars gehouden. In de steden staan geen kerken leeg.'

Ook al wint volgens de exit polls de PVV 4 zetels, toch betekent deze uitslag van de Nederlandse verkiezingen, het begin van het politieke einde van Wilders. En daar ben ik niet rouwig om.

Al wekenlang voorspelden de peilingen dat de PVV even groot of groter zou worden dan de VVD. Wel de VVD behaalt 12 zetels meer dan de PVV, en D66 en CDA komen op gelijke hoogte van VVD.

Wilders zal zich ook de volgende jaren moeten bezighouden met twitterberichten, zoals Rutte in het verkiezingsdebat schamper opmerkte.

Nogal wat journalisten, zowel in Nederland als in Vlaanderen, zijn van mening dat in het tv-debat Rutte-Wilders, de twee politieke zwaargewichten mekaar in evenwicht hielden.

Daar breekt mijn klomp bij. Zowel inhoudelijk als debattechnisch was Rutte met voorsprong de winnaar. En deze beoordeling heeft niks te maken met maatschappij- en mensvisie van beide heren.

Het komt vaker voor dat journalisten niet in staat blijken te zijn op een objectieve manier een confrontatie tussen toppolitici te evalueren.

CD&V-voorzitter vertelde in De Zevende Dag dat de Gentse burgemeester wel degelijk de wettelijke middelen heeft om de Roma uit het gekraakte huis te drijven.

De burgemeester moet gewoonweg die woning tijdelijk onbewoonbaar verklaren. Hij moet er dan wel voor zorgen dat die mensen een ander onderkomen krijgen.

En als die woning nog goed bewoonbaar is, meneer Beke?

Klaarblijkelijk neemt de CD&V-voorzitter het niet zo nauw met de eerlijkheid, wat een belangrijke en zeker ook christelijke deugd is.

Fraai is dat slimmigheidje van Wouter niet. En het geeft zijn tegenstanders flink wat munitie om hem van tsjevenstreken te beschuldigen. Want zijn machiavellistisch trucje hoort echt wel in die categorie thuis.

Foei, foei, foei, meneer Beke!

In de procedureslag over het al dan niet verlenen van een visum aan een Syrische familie, heeft het Europees Hof van Justitie beslist dat een weigering mogelijk is.

Dat heeft staatssecretaris Theo Francken  verleid tot wansmakelijke borstklopperij. Op Facebook en Twitter weergalmt het van : 'Yesss! Gewonnen! Delen die handel!' .

Sereniteit zou in deze situatie de staatssecretaris sieren. Het is totaal ongepast dat een regeringslid zich te buiten gaat aan puberaal triomfalisme in wat hoe dan ook een menselijke tragedie is.

XII/9
Vrijdag 3 maart 2017
De grote vasten in onze gemeenschap
Zaterdagavond waren we met de hele groep van fraters weer aanwezig bij de wekelijkse samenkomst van de pastoor van Qara met een aantal gezinnen voor een bijbelse en christelijke vorming. Het is een levendig gebeuren. Voor hen is het een aanmoediging en voor ons leerrijk. Er was een uitzonderlijk lange stroomonderbreking, nl. tot zondag morgen. Er zijn namelijk nabij Homs weer zware aanslagen gepleegd waardoor een 50-tal mensen werden gedood en meer dan 24 gewond. Er werd ook een belangrijke elektriciteitscentrale getroffen. Voor de westerse media is dit allemaal het werk van het wrede ”regime” dat het volk onder de knoet wil houden. In werkelijkheid zijn het terroristen (deskundig gesteund door de westerse geheime diensten van...,) die op de derde dag van de vredesonderhandelingen in Genève roet in het eten trachten te gooien. Dit is o.m. de mening van de speciale UNO gezant Staffan de Mistura zelf.
Zondagavond vierden we een eenvoudige vastenavond. In de Romeinse ritus was dit de zondag van “Quinquagesima”. ’s Namiddags hadden we op het grote plein voor de nieuwbouw eerst een voetbalmach gespeeld samen met de kinderen. Dan zongen we de vespers en daarna aten we allen samen. Tenslotte zongen we de plechtige completen van de vasten, die ruim een uur duren. Op het einde zijn er een reeks voorbeden waarbij vele intenties vermeld worden, o.a wordt gebeden “voor hen die ons haten en voor hen die ons liefhebben”. Dus iedereen is er bij. En maandagavond waren we nogmaals allen samen om een verjaardag te vieren. Eigenlijk begon deze maandag de vasten in de byzantijnse liturgie, die in de Latijnse traditie pas met aswoensdag begint.
Op aswoendag vierden we de dienst van de “vooraf geconsacreerde gaven”. In de byzantijnse liturgie is de eucharistie zo sterk met de verrijzenis verbonden dat ze in de vasten enkel op zondag wordt gevierd, de andere dagen is het een soort uitgebreide vesper-communiedienst. Zo was het vandaag een uitgebreide communiedienst, nl vespers met gebeden van de eucharistie. Tijdens de processie met de gaven draagt ieder een brandende kaars omdat de gaven al het Lichaam en Bloed van Christus zijn. Op het einde van de dienst hebben we er toch de Latijnse asoplegging bijgevoegd en iedereen getekend met het kruis. Een heel bijzondere zegen vandaag kwam van boven. Heel de nacht en de dag heeft het geregend, een weldaad voor de woestijn en de gewassen.
Vermeldenswaard is dat enige zusters deze week voor het eerst het staatsziekenhuis in Der Atieh bezocht hebben. In 2013 werd dit zwaar beschadigd en personeel werd vermoord. Nu schijnt alles prima hersteld te zijn en de dienst is nog precies zoals voor de oorlog: alles gratis (behalve medicamenten), ook voor ons vreemdelingen die tot een Syrische gemeenschap behoren. Wat een verademing.
De vasten nodigt ons uit om meer oprecht God boven al te beminnen en de naaste als onszelf. Dit uit zich in het klassieke drietal: dienst en hulp aan de anderen, bidden en vasten. Het gaat er om Jezus meer van nabij na te volgen en over te gaan van de oude mens, aan het aardse gebonden naar een nieuwe mens.

Er is heel wat te doen om de uitspraak van minister Crevits dat de allochtone ouders te weinig betrokkenheid tonen bij de studies van hun kinderen en dat daarin een verklaring van de leerachterstand te verklaren is.

En zoals te verwachten was, vliegen woorden als 'achterstand', 'allochtoon', 'culpabilisering', 'normen en waarden', 'Vlaamse identiteit' , enz., heen en weer tussen links en rechts, tussen verdedigers en aanvallers.

Twee bedenkingen bij het hele gedoe.

Wat is 'achterstand van leerlingen' eigenlijk? Hoe wordt die precies gemeten?Is er een onwrikbaar en vaststaand toetsingssysteem om die achterstand te controleren en te bepalen? En als er al ,zelfs Europese of internationale, criteria zijn, welke politieke en /of maatschappelijke instanties stellen die dan op?Welke mens- en maatschappijvisies zitten daarachter?

 Het staat alleszins vast dat de leerlingen en de gezinnen die zich intellectueel, emotioneel, financieel en sociaal, het gemakkelijkst kunnen conformeren aan de (over)heersende schoolcultuur en -structuur, veel minder kans op 'achterstand' lopen.Wat Crevits zegt over gebrek aan betrokkenheid en achterstand, geldt in de eerste plaats voor mensen uit de lagere sociale klassen, allochtoon of autochtoon. Ons onderwijs is gesneden op de maat van de midden- en hogere klassen.

En wanneer gaan al die politici, die voortdurend de mond vol hebben over 'onze normen en waarden', en 'onze Vlaamse identiteit' , eens precies vertellen wat dat eigenlijk allemaal inhoudt. Wie weet het? Ik niet. En ik heb het nog geen enkele politicus helder en afgelijnd horen uitleggen. Ook niet de diehard Vlamingen van de nationalistische partijen.

Hoe is het te verklaren en te verantwoorden dat de media zwijgen als vermoord over het onbetamelijke gedrag van voetballer Dries Mertens?

Rik Torfs formuleert in zijn column de echte vragen.

Hoe staan we tegenover de mens en zijn lot? 
Wanneer is een leven voltooid?
Wanneer ligt alles van waarde achter ons?
En dan de diepere vraag: wat maakt een leven waardevol?

En de rector van de Katholieke Universiteit van Leuven stelt een van de merkwaardigste contradicties van de laatste jaren op scherp. Degenen, en vooral de politici, die voortdurend de mond vol hebben over het (absolute) zelfbeschikkingsrecht wanneer het gaat over abortus of euthanasie, zijn tegelijk voortdurend in de weer om via allerlei wetten en decreten, via allerlei opvoedings- en afradingscampagnes, het zelfbeschikkingsrecht zo goed als helemaal uit te hollen.

In de toonzaal van de Postelse abdijbibliotheek wordt dit jaar bijzondere aandacht besteed aan het werk van Maria Sibylla Meriaan, gestorven in 1717, en van Rembert Dodoens, geboren in 1517.

Groepen kunnen een bezoek reserveren via toerisme.gemeentemol.be  of via molse.gidsenkring@telenet.be.

Voor individuele bezoekers is er iedere zaterdag van juli en augustus om 14 uur een rondleiding binnen de abdijmuren met bezoek aan het bezoekerscentrum van de bibliotheek. Vooraf reserveren hoeft niet. Tickets zijn op de dag zelf, ter plekke verkrijgbaar in Huyze Colibrant vanaf 13.30 uur.

In De Standaard beklemtoont Paul Goossens terecht hoe simpel de aanpak van de verloning van mandatarissen zou kunnen zijn, als de partijen, politieke wil en ethisch bewustzijn bezaten.

Dat fractieleider De Roover komt aandraven met nog maar eens het inschakelen van een peperduur consultantsbureau om het allemaal te bestuderen en op de lange baan te schuiven, is het scherpste bewijs van de afglijding van NVA naar een materialistisch conservatisme, zo kenmerkend voor de traditionele rechtse partijen. Daarin past ook het plaatje van de ethisch verbrande Bracke die gewoonweg op zijn zitje van meer dan 16000 euro per maand blijft zitten.

Je kan je indenken hoe de oudere Vlaamsbewuste mensen, die zich vaak met inbreng van eigen financiële middelen, ingezet hebben voor een sociaal en cultureel Vlaanderen, zich daarbij voelen. NVA wordt voor hen sterker en sterker een totaal vreemd milieu van machtshongerige , op eigen gewin jagende parvenu's, die zoete broodjes bakken met de ceo's en de gewone Vlaming negeren.

In een gedegen, goed onderbouwd, genuanceerd en positief artikel in De Standaard, pareren  Annemie Dillen en Anne Vandenhoeck van de Katholieke Universiteit van Leuven,  de kritiek van de antireligeuze fundamentalist Maarten Boudry, op de theologiefaculteiten. Die moeten volgens deze Gentse 'filosoof' op de schop..

De auteurs van het artikel drukken de wens uit dat Boudry zijn denken zou verruimen. Ik kan dat advies aan Boudry alleen maar onderschrijven.

Of de Gentse filosoof die wens ter harte zal nemen, valt evenwel te betwijfelen. Hij heeft zich meer dan waarschijnlijk, hoe jong hij ook nog is, al vast gebetonneerd in zijn fanatieke antihouding. En wat het hem nog moeilijker maakt om uit zijn antireligieus fundamentalisme te breken, is het feit dat hij precies daaraan zijn relatieve bekendheid te danken heeft. Het gevolg daarvan is dat het wat ruimere publiek Boudry alleen maar kent als een moeilijke puber die kickt op het tegen de schenen schoppen van alles wat met religie en God te maken heeft. Op die manier gaat hij, maar dan nog sneller en extremer, de weg op van zijn leermeester Vermeersch.

Het is tragisch voor deze mensen dat ze zich opsluiten in een steriele anti-God/Kerkoorlog, terwijl ze talentrijk genoeg zijn om een positieve betekenis voor individu en samenleving te hebben.

Waarheid en alternatieve feiten

  Iedereen die gelooft dat de armoede gedaald is.

 Armoede zit overal. Eén van hen moet in de privé bijklussen om rond te komen.

(Knack.be)

In De Morgen lees ik over de hele en halve leugens van minister Homans -en je kan daar nu ook staatssecretaris Demir aan toevoegen-, het volgende:

'De opeenvolging van onwaarheden van minister Homans roept een eenvoudige maar ernstige vraag op: mag een minister liegen? Houdt het Vlaams Parlement het bij een zelfgeorganiseerd krokusreces? Of is er toch een meerderheid van de volksvertegenwoordiging die nog beseft dat een minister het parlement en het soevereine volk rekenschap verschuldigd is?'.

Het is inderdaad een fundamentele vraag. Voor elke democraat is het antwoord overduidelijk. Ministers die parlement en bevolking voorliegen , zijn voor ons democratisch systeem nefaster en ondermijnender dan de graailust van mandatarissen.Bij sommigen kwamen daar wel nog leugens bovenop.

Een gezonde democratie en gezonde politieke partijen moeten daartegen keihard reageren. Ook die partijen waartoe de liegende ministers en staatssecretarissen behoren.

De kakelverse staatssecretaris Zuhal Demir oordeelde dat een oorlogje tegen een van de instellingen in haar portefeuille, met name Unia, het gelijkekansencentrm, niet slecht was voor haar electorale bekendheid. En flink kakelen deed ze dus.

'Als je ziet hoe obsessief Unia bijvoorbeeld bezig is met de zwartepietendiscussie, dan vraag ik me af waar het mee bezig is' , aldus Demir in Het Nieuwsblad.

Nog los van het feit dat de staatssecretaris een vraag stelt die ze zelf al vooraf beantwoord heeft, is het 'obsessief bezig zijn met de zwartepietendiscussie' een flagrante leugen. Dat wijst een fact-check van De Standaard uit.

In een facebookpostreactie erkent Zuhal dat Unia 'zich niet te zeer in het debat heeft gemengd', maar... dat is volgens de wijsneuzige en helderziende Demir  'EEN VERDACHTE STILTE'.

Nou jij, en dan ik weer.

Als dat geen schitterend voorbeeld is van orwelliaanse newspeak en trumpiaanse alternative facts.

Geen mooie start Zuhal!

De manier waarop de dames Demir en Homans tekeergaan tegen  Unia, het vroegere gelijkekansencentrum,   doet onvermijdelijk aan Trump denken.

Hun actie tegen Unia  steunt niet op feiten maar is ideologisch,  electoraal en populistisch gemotiveerd.

Het moment nadert waarop deze dames het zullen hebben over 'alternatieve feiten'. Correctie: minister Homans zag enkele dagen geleden alleen maar positieve ontwikkelingen in de armoedebestrijding. Zij was de enige.

Paus Franciscus heeft op een conferentie in Rome het fundamentele recht op schoon drinkwater en hygiëne voor iedereen verdedigd.

De verdediging van het fundamentele recht op schoon drinkwater en hygiëne gaart gepaard met de zorg en de eerbied voor de schepping. Dat verklaarde paus Franciscus op een conferentie over het recht op water van de Pauselijke Academie voor Wetenschappen. Ons recht op water is ook een plicht jegens water. Het recht dat wij op water hebben gaat gepaard met een verplichting die ermee samenvalt en er niet van mag worden gescheiden, zei Franciscus aan een uitgelezen groep watermanagementdeskundigen, ontwikkelingswerkers, milieu-experts en politici.

Wij moeten ons de vraag stellen of wij niet op weg zijn naar een grote wereldoorlog voor het recht op water, aldus paus Franciscus

Op het tweedaagse seminarie (23 en 24 februari) werd gezocht naar interdisciplinaire oplossingen voor problemen in arme gebieden waar de volksgezondheid ernstig wordt bedreigd door vervuild water. Paus Franciscus drukte de deelnemers op het hart: Dagelijks sterven 1.000 kinderen door een gebrek aan water. Mensen hebben niet alleen recht op toegang tot water, maar ook recht op schoon en veilig water.

In een commentaar in De Standaard onder de titel 'Goed dat het glazen plafond sneuvelt', steekt Bart Brinckman de loftrompet over het feit dat de nieuwe staatssecretaris allochtone roots heeft.

Dat is merkwaardig. Zuhal Demir haat het om beoordeeld te worden op haar afkomst. Zij zal er pas zlef mee uitpakken als ze van mening is dat het haar electoraal winst kan opleveren.

Maar bovenal gaat het toch om de portefeuille van bevoegdheden die ze te beheren krijgt. Armoedebestrijding en gelijkekansenbevordering zijn er daarvan twee belangrijke. En dan is het veel belangrijker na te gaan hoe Demir zich als parlementslid daarover al heeft uitgelaten.

Ze toonde zich daarin erg hardvochtig, thatcheriaans,  en pakte graag uit met de ultraliberale en simplistische slogan: 'Als je maar hard werkt en je kansen grijpt, geraak uit de armoede.'

Haar is dat gelukt, vele honderdduizenden autochtonen en allochtonen slagen daar niet in. De beschamende armoedecijfers in Vlaanderen en België zeggen genoeg.

Demir mag voor mijn part alle kleuren van de regenboog hebben, als ze  maar echt werk maakt van het terugdringen van de armoede, vooral van degenen die geen werk vinden of geen kansen krijgen , bv. omdat ze allochtoon zijn.

Dan pas sneuvelt het glazen pfafond.

 Zo'n twee jaar geleden schreef ik een stukje over het 'voortschrijdend inzicht' van Siegfried Bracke inzake de verhullende/onthullende outfit van vrouwelijke collega's in de politiek. Je vindt het hieronder.

Is het niet opvallend waarde lezer dat in dit blog de twee politieke hoofdacteurs van de laatste dagen mekaar bij manier van spreken tegen het lijf lopen? En dat de ene haar promotie in feite te danken heeft aan de ondergang van de andere?

Want door het debacle van Bracke in Gent, moest Sleurs de NVA-meubelen redden in Gent en werd haar staatssecretariszetel vacant. Daarop werd dan door de Grote Baas, Zuhal Demir gedeponeerd.

Het kan inderdaad verkeren.

Geniet ook in bijlage van de onthullende zeven hoofdzonden van Siegfried Bracke in Humo 16 jaar geleden. 

-----------

Die Siegfried toch! Is niet voor één gat te vangen. Vormt de beste illustratie van wat in politieke kringen 'voortschrijdend inzicht' wordt genoemd.

De niet onaardige mevrouw Kim Geybels (N-VA) bracht enkele jaren geleden gedurende weliswaar korte tijd nogal wat opwinding teweeg in NVA-kringen. Die opwinding bereikte een hoogtepunt, ook in de media, toen Siegfried Bracke, forse kritiek, net zoals Valère Descherp in zijn tijd, uitte op haar weinig verhullende kledij. Geybels had in een interview met de VRT een hotpants aan en zedenmeester Bracke vond dit te uitdagend en sexy voor een senatrice. Siegfried ontketende zowel buldergelach als woede. Zeker de feministische vrouwen konden er niet echt mee lachen. Bracke zelf werd door de grote baas terechtgewezen en moest met hangende staart op zijn woorden terugkomen.

De niet onaardige mevrouw Zuhal Demir (N-VA) leende haar lijf recent voor een de verbeelding prikkelende fotoshoot van het 'mannenblad' P-Magazine.

Onze ondertussen Eerste Burger geworden Sieg, heeft er, in tegenstelling tot de Kim Geybels-saga geen moeite mee. 'Foto's van een mooie vrouw in een mooi interieur', aldus Bracke. Hij had mevrouw Demir zelfs geadviseerd 'wat decolleté te laten zien'. En Zuhal heeft zo te zien, Siegfrieds advies toch enigszins ter harte genomen.

Merkwaardig is dat de feministische vrouwen nog niet van zich hebben laten horen. Want 'wat decolleté laten zien', doet toch afbreuk aan de intrinsieke waarde van de vrouw als persoon, niet? Ook de grote baas heeft nog niet gereageerd. Onbegrijpelijk. Om het met een paar clichés te zeggen: de ene hotpants is het andere decolleté niet, de ene Kim Geybels is de andere Zuhal Demir niet.

En wat Bracke betreft: hij heeft een hele weg afgelegd. Van zedenmeester tot decolletépropagandist! Het kan verkeren.

-------------------

Niks om fier over te zijn: In de jaarlijkse Democracy Index van het Britse blad The Economist zakt België van de 26ste plaats in 2015, naar de 35ste plaats in 2016. Want het land is een ‘gebrekkige democratie’, met een politieke cultuur die burgers wantrouwt en hen het liefst zo ver mogelijk van het beleid weghoudt.

De Vlaamse vetpotten: een (voorlopige) balans.

1. Bracke: de perfecte implementatie van het spreekwoord: Wie een put graaft voor een ander, valt er zelf in.

2. N-VA: de snelheid van verandering naar een traditionele partij, met de gebreken en misstanden die de N-VA wat graag aan de andere 'traditionele' partijen verweet.  In het rijtje van trado's horen dus thuis: N-VA, CD&V, Open VLD, SPA.

3. De Wever: schuwt geen ongerijmdheden wanneer hij denkt dat het hem politiek goed uitkomt. Want hoe combineer je: 'wij zijn geen traditionele partij ' met 'de traditionele partijen doen het (in de vetpotten zitten) allemaal, dus wij doen het (in de vetpotten zitten) ook'?

4. De media zijn schromelijk tekortgeschoten. Al jaren bestaat de verplichting voor politieke mandatarissen om al hun mandaten te melden. Elk jaar verschijnt daarvan een lijst in het Staatsblad. De site Cumuleo maakt al die gegevens nog toegankelijker. De media en ook heel wat politici deden alsof over de mandaten van politici helemaal niks bekend was.

5. De politieke partijen worden door de journalistiek met twee maten en gewichten benaderd en be(ver)oordeeld. De SPA was aanvankelijk overduidelijk de kop van Jut. Hoewel een Gentse Open VLD-schepen even erg 'gezondigd' had, moest zijn SPA-collega eraan geloven. Toen Bracke zichzelf op een onvoorstelbaar klungelige  manier in de voet schoot, kon ook NVA niet buiten schot blijven. Over de CD&V hoor je zo goed als niets. En dat is precies de partij die door haar sterke gemeentelijke verankering, de meeste zitjes in de talloze intercommunales en 'derivaten', bezet.

Het crisismanagement en de communicatie van de N-VA zijn de voorbije dagen ondermaats geweest

Drie flaters en ongeloofwaardige beweringen konden vandaag genoteerd worden.

1. Bracke beweert dat hij geen cent van Telenet opgestreken heeft, sinds hij kamervoorzitter is. Geen kat gelooft dat. Waarom heeft hij dat niet eerder gezegd, is de vraag die in heel België weerklinkt. Dat zou hemzelf en zijn partij veel miserie bespaard hebben.

Het kan toch niet zo moeilijk zijn voor de media om de juistheid van Brackes bewering te onderzoeken. De Wever kan, net zoals hij dat deed voor schepen Kennis, Brackes belastingbrief openbaar maken. Of er kan in de boekhouding van Telenet gekeken worden.

2. De Wever houdt er een merkwaardige logica op na. In een interview met de VRT beklemtoonde hij dat de N-VA geen traditonele partij is. Maar de verantwoording en het alibi, die de voorzitter de hele tijd naar voren schoof, voor de poenschepperij van Bracke en Kennis, was: 'De andere partijen doen hetzelfde, waarom zouden wij het dan niet doen?'

3. Het ontslag van Sleurs als staatssecretaris, wordt door politieke waarnemers gezien als een liquidatie. Het Brackeschandaal gaf de N-VA-partijtop de kans zich te ontdoen van een staatssecretaris, die er tot nu toe niks van gebakken had.

Wat kon je enkele dagen geleden in dit blog over de neergang van Bracke lezen:

'Maar het ergste was dat zijn eigen partij hem had laten vallen als een baksteen. Staatssecretaris Sleurs stond direct te trappelen van ongeduld om hem te vervangen als lijsttrekker  van de Gentse NVA en de Grote Baas liet hem spartelen als een vis op het droge om de echte mandatenkampioen, de Antwerpse schepen Kennis, zo veel mogelijk uit de wind te zetten.

Wat werd daarnet bekendgemaakt?

Elke Sleurs wordt lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen in Gent.

Het is nu wachten op de aankondiging dat Siegfried NVA-lijsttrekker wordt in Mol.

Jaren geleden lachte de hele wereld met de minister van informatie in het regime van Saddam Hoessein. Al vlug kreeg hij de spotnaam comical Ali.

In Amerika is zijn opvolger opgestaan: comical Donald.

Maar veel gevaarlijker dan Ali.

Dick Bruna, de geestelijke vader van 'nijntje', is overleden op 89-jarige leeftijd.

'Had ik toch maar naar ons Marina geluisterd. Was ik toch maar in Mol gebleven.'

Die zinnetjes maalden al enkele dagen door Siegfried Brackes hoofd.

Het debacle was dan ook compleet. Hij had gehoopt in Gent af te rekenen met die verfoeilijke primitieve socialisten en met die gesofisticeerde linkse intellectuelen van Groen, maar hij was zelf aan de schandpaal genageld geworden. En in het parlement had die communistische broekvent van een Hedebouw, hem de huid vol gescholden, hem een leugenaar en een eersteklasgraaier genoemd.

Maar het ergste was dat zijn eigen partij hem had laten vallen als een baksteen. Staatssecretaris Sleurs stond direct te trappelen van ongeduld om hem te vervangen als lijsttrekker van van de Gentse NVA en de Grote Baas liet hem spartelen als een vis op het droge om de echte mandatenkampioen, de Antwerpse schepen Kennis, zo veel mogelijk uit de wind te zetten.

En dan kwam het genadeschot. Sieg had nog maar pas een telefoontje van Joachim gekregen en Bracke wist direct hoe laat het was. De Mollenaar Joachim Pohlmann was een talentrijke man, die al van in zijn jeugd een vlotte pen had en goed van de tongriem was gesneden. Mede dankzij die kwaliteiten had hij heel wat macht verworven binnen het NVA-web rond de voorzitter.

Met zijn gekende welsprekendheid deelde Joachim dus mee dat Bracke een andere wending moest geven aan zijn politieke carrière. Hij kreeg de kans (de laatste, voegde Pohlmann er dreigend aan toe) om in het Kempense Mol, de NVA duidelijker op de kaart te zetten en de burgemeesterszetel te veroveren.

Toen Sieg het bevel van 't Schoon Verdiep, aan zijn Marina, thuis in Mol, vertelde, moest ze de aandrang weerstaan om een gat in de lucht te springen en enthousiast uit te roepen : 'O Valèreke, hoe geweldig!'. Dat was het koosnaampje dat ze op echt blije momenten wel eens gebruikte. Marina had altijd al een grondige hekel gehad aan Gent en de Gentenaars en voelde zich het best thuis in haar charmante Kempense dorp.

Het nieuws dat Siegfried Bracke burgemeester van Mol wilde of moest worden, verspreidde zich als een lopend vuurtje door de uitgestrekte gemeente.

Het bereikte ook huisarts Verbeke tijdens de raadpleging.  Hij vergiste zich bijna van spuit toen het bericht tot hem doordrong. Verbeke was de rustige en beminnelijke kopman van de Molse NVA, had als nieuweling bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen een geweldig resultaat behaald maar werd door CD&V en SPA in snelheid gepakt bij de coalitievorming.

André Verbeke had leergeld betaald. Hij had gezworen: dat nooit meer. En nu dreigde een Antwerpse oekaze, zijn idealistisch toekomstproject voor zijn geliefde gemeente onderuit te halen met een in ongenade gevallen, geïmporteerde halve Gentenaar.

Diep in de Vlaamsbewuste ziel van het Molse gemeenteraadslid, stolde de volgende zin tot een oninneembare Kempense vestingmuur: 'Met alle Antwerpenaars en Gentenaars, maar niet met mij!!'  

De NVA is in de communicatie en de strategie klaarblijkelijk de pedalen kwijt.

De Antwerpse graaikampioen  Kennis nu met een straf zuiveringsvoorstel voor de dag laten komen is misplaatst en ongeloofwaardig, zoals het ook schaamteloos was dat de extreem partijdige en profiterende parlementsvoorzitter in staat werd gesteld een parlementslid dat hem zijn vetpotexpertise onder de neus wreef, de mond te snoeren. Dat was, aldus de meest verdienende politicus van het land, omdat de PVDA'er zijn spreektijd met 1 MINUUT overschreden had.

De grootste stroper, die langs zijn neus weg vertelt dat meer dan 7000 euro netto per maand, geen onaardig maar wel een verantwoord loon is, opvoeren als de beste boswachter; de veelverdiener, die zijn hand niet omdraait voor enkele duizenden euro's min of meer, laten mierenneuken over 1 minuut: het is zelden vertoond in ons politiek theater.

Voor de idealistische Vlaamse nationalisten is het ergste nog dat de hoofdacteurs tot de NVA-stal behoren.

Het is opvallend dat ook de oppositie niet de kop van de kamervoorzitter wil. Nochtans is wat Bracke de laatste dagen gezegd heeft en wat over hem aan het licht gekomen is, van aard om zijn gezag en integriteit voor altijd als onbestaande te beschouwen.

De best betaalde politicus van het land moet zich boven het politieke gewoel stellen. In Gent ontbond Siegfried vanuit platte electorale machtsoverwegingen zijn duivels tegen de SPA. Hij vergat dat hijzelf en zijn partij veel dieper in de vetpotten zitten dan de vermaledijde socialisten. Hij vergat zijn adviseurschap van Telenet te vermelden, weigerde te vertellen wat hij ermee verdiende en loog uiteindelijk over het bedrag. Een schaterlach weerklonk in heel het land toen hij verkondigde geen 'poenschepper' te zijn en dat hij 'vrij en vrolijk' (wat een misselijk makend en leugenachtig cliché) zijn dikbetaald 'adviseurschap' van Telenet opgaf.

Deze man heeft gewoonweg de morele autoriteit niet meer om het parlement voor te zitten. Exit!

Postelkaas en Postelkruiden: twee topproducten die binnen de muren van de norbertijnenabdij van Postel geproduceerd worden.

Ze zijn te koop in het abdijwinkeltje. Maar er is voor de kruidenproducten een bijkomende mogelijkheid tot aanschaf: een heuse webwinkel.

Op http://orders.abdijpostel.be maar ook via de website van de abdij (www.abdijpostel.be) is de webwinkel te bereiken.

Alle producten staan vermeld, onderverdeeld in productgroepen (bv. tincturen, capsules,...). De producten kunnen elektronisch besteld worden. Aan de koper wordt automatisch een mail gestuurd met daarop de lijst met bestelde producten en de kostprijs. Na betaling, worden de producten naar de koper verstuurd via Bpack (het vroegere Taxipost).

Bracke schreeuwt uit, voor wie het niet mocht geloven: 'IK BEN GEEN POENSCHEPPER!!

Dat ie dan al eens begint met haarfijn uit te leggen aan de bevolking wat ie allemaal al zo gedaan heeft voor Telenet om 12000 euro plus 2000 euro per vergadering op zijn rekening gestort te krijgen.

Vetpotten en graailust

Er was eerst de selectieve verontwaardiging van NVA'er Bracke, de politicus die de hoogste wedde geniet van alle politici, over de SPA'er Balthasar en NIET over de Open VLD'er Peeters.

Dan volgde de opmerking van Groen-kopman Van Besien dat het Antwerpen van de NVA ook niet pluis was. Er loopt daar een schepen rond, met name Kennis, die 17 betaalde mandaten vergaard heeft.
Even nadien oordeelde NVA'er De Wever, die ook niet arm wordt van zijn mandaten, dat er niks beters opzat dan de wereld kond te doen hoeveel zijn schepen maandelijks opstreek en dat is volgens De Wever het niet onaardige bedrag van meer dan 7000 euro netto. De burgemeester voegde eraan toe dat de inkomsten verantwoord waren omdat meneer Kennis uit de privésector komt waar dergelijke verloning normaal (!?) zou zijn.

Het werd door velen als erg gênant aangevoeld dat De Wever die dingen vertelde en niet de betrokkene zelf. Dus werd de communicatie bijgestuurd en mocht Kennis opdraven om in zijn portemonnee te kijken. Hij vertelde exact hetzelfde als De Wever, perfect his master's voice. Zo werd aan de gêne, een vorm van denigrerende ridiculisering van de riant verdienende schepen toegevoegd...

De lamentabele crisiscommunicatie van de Grote Voorganger had daarmee zijn hoogtepunt nog niet bereikt.

De Wever vond het nodig zijn Antwerpse concurrent Van Besien de huid vol te schelden en hem het etiket 'stielbederver' op te kleven.

Een hoogst ongelukkige woordkeuze. Het ontging de voorzitter klaarblijkelijk dat 'stielbederver' hoofdzakelijk in kringen van overheidspersoneel wordt gebruikt en altijd een sarcastische, negatief-kritische gevoelswaarde heeft. De anciens in overheidsdienst, die de kantjes eraf lopen en de kunst van het profiteren tot in de finesses hebben geleerd, gebruiken dat woord als scheldwoord voor degenen die plichtsbewust, ijverig en correct, hun job doen voor het 'algemeen belang'.

De scheldpartij van De Wever was voor Van Besien de gedroomde assist om de Vlaamse nationalisten te beschuldigen van een dubbele moraal. In Gent Bracke, die ook geen armoe lijdt, de verontwaardigde zedenmeester laten spelen, maar in Antwerpen de graaipassie van de eigen partijleden verdedigen, vergoelijken, minimaliseren, dat is de hypocrisie ten top, aldus Van Besien.

En gelijk heeft hij.

(klik op onderstaande link om in de portemonnee van schepen Kennis te loeren)

In De Standaard van 7 februari suggereert Eva Brems van de UGent dat de KU Leuven vindt mensenrechten misschien wel onbelangrijk vindt. Ze doet in een stuk over Law-Train, een Europees onderzoeksproject waaraan, naast enkele universitaire partners, België, Spanje, Israël en Roemenië deelnemen . Ook onderzoekers van onze afdeling strafrecht en criminologie participeren. Van Eva Brems moet de KU Leuven haar onderzoekers terugfluiten omdat Israël zich straffeloos schuldig maakt aan ‘structurele discriminatie en verdrukking van een volledig volk’.

Dat kan Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, niet zomaar over zich laten gaan. (DS 8 februari) Hij kronkelt zich als een duivel(tje) in een wijwatervat om duidelijk te maken dat de Leuvense medewerking onderworpen is geweest aan het oordeel van ethische commissies en dat hij de academische vrijheid van onderzoekers wil respecteren.

De gedachtekronkelingen waaraan de rector van de Katholieke Universiteit van Leuven zich geregeld met wellust overgeeft, zijn vaak amusant, zelfs charmant. Maar een grens is nodig om te vermijden dat de 'kronkelaar' er zelf in verstikt.

Is het zo moeilijk voor Torfs om te erkennen dat het Israëlische regime het internationale recht al jaren met grote nonchalance en/of brutaliteit overtreedt, op het terrein daarin geholpen door een superbelangrijk onderdeel van dat regime: de politie? Zou Rik ook een samenwerking tussen de Leuvense Universiteit en bv. de politie van het Syrische regime of van het Filippijnse regime verdedigen of bepleiten? En waarom besteedt de rector veel aandacht aan een eventuele opschorting van samenwerking met Amerikaanse ACADEMICI, terwijl het in het artikel van Eva Brems gaat over samenwerking met de Israëlische POLITIE.

Verontrustend is ook dat Torfs het woord 'ernstige' in 'ernstige mensenrechtenschendingen' misbruikt om de zaken om te keren, te perverteren : een mogelijk morele schuld wordt op die manier verschoven naar Brems.

Torfs krijgt nu ook de wind van voren van filosoof Ignaas Devisch . Zowel in een De Afspraak-debat als in een krantenartikel, stelt die heel duidelijk en terecht: 'Alleen ethische spelregels dienen de mensenrechten niet. Ordediensten bijstaan van een land dat een ander land bezet, mensenrechten overtreedt en geweld structureel in het staatsapparaat heeft ingebakken, kan niet  met enkele ethische criteria (en de bekende Torfsiaans retorische trucs) goedgepraat worden.