Het voorlopige toppunt van politiek door- en inzicht komt uit de mond van Bart De Wever: het is de schuld van de federale regering dat een minister uit de Vlaamse regering ontslag neemt.

Voor De Wever is ALLES de schuld van de federale regering. Waarom is dat zo? Het antwoord is eenvoudig: omdat zijn partij geen deel uitmaakt van die federale regering.

Sjonge, sjonge.

In De Standaard nog altijd geen jota te vinden over het schokkende onderzoeksrapport van de UGent over grootschalig seksueel misbruik van mensen met een beperking, door daders buiten de kerk. Ook niks over toedek- en doofpotoperaties door betrokken instellingen.

Door weg te kijken van het doden van duizenden Palestijnse burgers en het plat bombarderen van dorpen, steden en vluchtelingenkampen, verliest Europa alle geloofwaardigheid in de rest van de wereld', schrijft Jan Goossens.

Niet alleen in de 'rest'. Ook en vooral in Europa zelf. Niet alleen bij de 'allochtonen' maar ook bij de 'autochtonen'. Niet alleen bij de jongere maar bij alle generaties.

Bijna 1 op de 2 vrouwen met beperking slachtoffer van seksueel geweld: "Heb me zo vuil en smerig gevoeld, zo onveilig en alleen"

48 procent van de vrouwen met een beperking is slachtoffer van fysiek seksueel geweld. Dat blijkt uit een onderzoek van UGent in opdracht van het Agentschap Binnenlands Bestuur van de Vlaamse Overheid. VRT NWS onderzocht de problematiek en sprak met slachtoffers.

Débora Votquenne, Doruntina Islamaj

Noot: sommige geïnterviewden krijgen in dit artikel een fictieve naam. Hun volledige naam is bij de redactie bekend.

Annemie (46) is blind en zit in een rolstoel. Ze maakte al meermaals grensoverschrijdend gedrag mee. Als 18-jarige werd ze aangerand door een leerkracht op haar school: “Ik heb me zo vuil en smerig gevoeld, zo onveilig en alleen."

Pas vele jaren later had Annemie de moed om klacht in te dienen: ”Je bent als slachtoffer heel erg bang. Ik heb veel te laat klacht ingediend, maar met die klacht is naar mijn gevoel niet veel gedaan. 'Er zijn geen bewijzen', zei men, het werd gewoon geseponeerd. Het was woord tegen woord. Dat is een slag in je gezicht.”

Studie naar seksueel geweld

Personen met een beperking blijken veel vaker seksueel geweld mee te maken dan personen zonder beperking. Dat is de conclusie van een onderzoek uitgevoerd door de Universiteit Gent in opdracht van het Agentschap Binnenlands Bestuur van de Vlaamse Overheid.

Tussen 2019 en 2021 werden via enquêtes en interviews 716 personen met een beperking in België bevraagd naar hun ervaringen. De gemiddelde leeftijd was 55 jaar. De studie stelde vragen over levenslange ervaringen met seksueel geweld.

Vrouwen met een beperking blijken het vaakst slachtoffer te worden. Bijna 1 op de 2 vrouwen met een beperking (48 procent) geeft aan ooit "hands-on" seksueel misbruik (d.w.z. met fysiek contact) te hebben meegemaakt. Bij vrouwen zonder beperking is dat 40 procent. Bij mannen met een beperking rapporteert 1 op 4 (25 procent) ooit "hands-on" seksueel misbruik te hebben meegemaakt. 

Afhankelijkheid

Volgens professor Ines Keygnaert (UGent), die de studie leidde zijn er verschillende verklaringen voor deze hoge cijfers: "Mensen met een beperking zijn kwetsbaar omdat ze veel vaker afhankelijk zijn van anderen op het gebied van zorg, huisvesting en veiligheid. Ze maken zich vaker zorgen over hun financiële situatie."

"De studie toont ook dat mensen met een beperking algemeen een slechtere mentale gezondheid hebben. Ze gebruiken ook vaker kalmeringsmiddelen en stellen meer zelfbeschadigend gedrag en zelfmoordpogingen. Allemaal factoren die de kans om slachtoffer van seksueel geweld te worden vergroten. Ze krijgen ook niet altijd de juiste zorg na het geweld, waardoor ze meer kans maken om opnieuw slachtoffer te worden. We moeten dat echt aanpakken."

Deze studie maakt deel uit van een groter bevolkingsonderzoek naar seksueel geweld en kon bijgevolg geen onderscheid tussen fysieke of mentale beperking maken, of mensen in voorzieningen bevragen.

Volgens professor Keygnaert kan het werkelijke cijfer daardoor nog veel hoger liggen: "We zijn vrij zeker dat het hier om een onderrapportering van de problematiek gaat. Daarom willen we in de toekomst specifiek onderzoek doen bij mensen met verschillende soorten beperkingen."

We zijn vrij zeker dat het hier om een onderrapportering van de problematiek gaat

Professor Ines Keygnaert

In 2018 deed Tina Goethals in opdracht van de Vlaamse minister van Gelijke Kansen een kwalitatief onderzoek naar seksueel geweld bij vrouwen met een verstandelijke beperking.

De resultaten waren ontluisterend: van de 120 vrouwen die uitgebreid bevraagd werden in het onderzoek gaf maar liefst 93 procent aan ooit seksueel geweld te hebben meegemaakt. Velen van hen werden meermaals slachtoffer en hadden er bovendien nooit over durven spreken. Maar liefst 85 procent ging nooit naar de politie.

Dader is vaak een bekende

Na de eerdere aanranding door haar leerkracht werd Annemie als dertiger weer slachtoffer van ongewenste aanrakingen. Deze keer door een man uit haar directe omgeving. Ze kaartte het voorval aan bij mensen die ze vertrouwde, maar durfde verder nooit aangifte te doen.

Het lijkt wel of men denkt: als we onze ogen sluiten dan is het niet gebeurd. Ik vind dat zeer pijnlijk

Annemie, slachtoffer seksueel geweld

“Het moeilijkste was elke keer opnieuw dat niemand me geloofde. Ik heb altijd het gevoel dat ik er alleen voor sta. Het lijkt wel of men denkt: als we onze ogen sluiten dan is het niet gebeurd. Ik vind dat zeer pijnlijk, dan sta je als slachtoffer heel alleen. Je voelt je verschrikkelijk eenzaam.”

Uit het onderzoek blijkt dat in de meerderheid van de gevallen de dader een bekende van het slachtoffer is. Meestal een vriend(in) (18 procent), een familielid (17 procent) of een ex-partner (13 procent). Slechts in 6 procent van de gevallen gaat het om een onbekende.

Lynn De Pelsmaeker (36), die een zeldzame bindweefselziekte heeft, werd aangerand door haar verpleegkundige toen ze na een periode in het ziekenhuis aan het herstellen was in een assistentieflat.

"Het begon met ongepaste opmerkingen. Ik vermeed om op mijn alarmknop te drukken omdat ik schrik had dat hij van wacht zou zijn. Tijdens een weekend had ik hevige pijn waardoor ik af en toe wegdraaide. Ik duwde op mijn knop en hij had permanentie. Hij heeft toen mijn borsten en mijn lijf zitten betasten. Ik kon niets doen, lag doodziek in bed en bevroor helemaal."

Hij heeft mijn borsten en mijn lijf zitten betasten. Ik kon niets doen, lag doodziek in bed en bevroor helemaal

Lynn De Pelsmaeker, slachtoffer seksueel geweld

Lynn durfde niet meteen klacht in te dienen. Toen ze een jaar later een mail stuurde naar de directie van haar zorgvoorziening vond ze geen gehoor: "Ze lieten mij eerst weten dat ze alles op alles gingen zetten om het aan te pakken, maar er is eigenlijk niets mee gebeurd. Ik had de indruk dat ze vooral hun eigen naam niet wilden beschadigen. Een personeelslid heeft me zelfs actief afgeraden om naar de politie te stappen."

Lynn diende toch klacht in bij de politie. De dader bleek niet aan zijn proefstuk toe en maakte nog slachtoffers. Hij werd uiteindelijk veroordeeld voor de verkrachting en aanranding van meerdere kwetsbare vrouwen.

Schaamte en angst om het te melden

59 procent van de respondenten die seksueel geweld rapporteerden, durfden het aan een naaste te vertellen. 44 procent van hen gaf aan dat ze geen formele hulp gezocht hebben, vaak uit schaamte of uit angst om niet geloofd of niet au serieux genomen te worden.

Mijn angst om opnieuw niet geloofd te worden was te groot

Annemie, slachtoffer seksueel geweld

Ook Annemie kent de schrik om niet geloofd te worden. Twee jaar geleden maakte ze voor de derde keer grensoverschrijdend gedrag mee bij een medische behandelaar.

“Hij betastte me elke keer ik langs moest gaan. Je voelt je volslagen belachelijk. Je denkt: wat had ik aan? Hoe is dat nu mogelijk dat dit mij opnieuw overkomt? Je zit in zo een kwetsbare positie; hij is je medische behandelaar.” Annemie durfde geen klacht in te dienen: "Mijn angst om opnieuw niet geloofd te worden was te groot."

Nood aan meer bewustwording

Annemie wil dat er meer bewustwording en aandacht komt voor de grenzen van mensen met een beperking: “Het lijkt wel alsof je als vrouw met een handicap altijd in het hoekje van de dankbaarheid moet zitten, want ze helpen je toch."

"Als rolstoelpatiënt heb ik veel hulp nodig. Ik moet bijvoorbeeld uit de auto geholpen worden met een heftechniek waarbij je dicht bij de borsten komt, dat is moeilijk. Maar mensen en hulpverleners moeten zich bewuster worden van de grenzen van vrouwen met een handicap. Het is niet omdat we hulp nodig hebben dat we alles zomaar moeten toelaten en dankbaar moeten zijn voor alles.”

Het is niet omdat we hulp nodig hebben dat we alles zomaar moeten toelaten en dankbaar moeten zijn voor alles

Annemie, slachtoffer seksueel geweld

Dat er meer bewustwording nodig is, vindt ook Ann Van den Buys. Zij is bestuurslid bij Persephone vzw, een organisatie die vrouwen met een handicap verenigt: "Een belangrijk onderdeel van de oplossing is het vergroten van bewustzijn over dit onderwerp, zowel bij mensen met een handicap als in de bredere samenleving. Mensen moeten leren wat seksueel grensoverschrijdend gedrag is en wat daarvan de gevolgen zijn."

Zwijgen doorbreken

Miek Scheepers is coördinator van Aditi vzw, een centrum voor advies, informatie en ondersteuning voor seksualiteitsvragen van mensen met een beperking: "Een van de grootste uitdagingen bij het aanpakken van dit probleem is het zwijgen doorbreken. Personen met een handicap hebben vaak te maken met vooroordelen en stigma's die hen belemmeren om open te spreken over seksualiteit en geweld."

"Er is een beschermingsreflex als het over seksualiteit bij mensen met een beperking gaat. Seksuele voorlichting is vaak niet beschikbaar en informatie niet altijd makkelijk te vinden. De kwetsbaarheid en afhankelijkheid van personen met een beperking in combinatie met het taboe eromheen vormen een gevaarlijke combinatie."

De kwetsbaarheid en afhankelijkheid van personen met een beperking in combinatie met het taboe rond seksualiteit vormen een gevaarlijke combinatie

Miek Scheepers, Coördinator Aditi vzw

Nood aan preventie

Volgens Scheepers ligt de oplossing in preventie: "Gaan we werken aan het volgende meldpunt of gaan we werken aan preventief beleid? Er is momenteel te veel aandacht voor reactief beleid en te weinig voor preventie."

"We gaan seksueel misbruik niet uit de wereld kunnen helpen, maar hoe bespreekbaarder we seksualiteit en seksuele gezondheid kunnen maken, hoe sterker je mensen kan maken, en hoe meer handvatten je mensen geeft bij vragen of problemen om de stap naar hulpverlening te zetten."

Ook zorgprofessionals zijn volgens Scheepers een belangrijke schakel: "Het is belangrijk om blijvend in te zetten op vorming en training van zorgprofessionals zodat zij de nodige kennis, vaardigheden en attitudes hebben om effectief met het thema aan de slag te gaan."

"Dit alles kan enkel lukken wanneer men binnen organisaties ook daadwerkelijk een beleid uitwerkt rond seksuele gezondheid. Een beleid dat aandacht heeft voor seksuele gezondheid, dat maatregelen formuleert om seksueel grensoverschrijdend gedrag te voorkomen en uiteraard ook omschrijft wat te doen in geval van een melding."

Vervolgstudie naar de drempels om hulp te zoeken

Vlaams minister van Gelijke Kansen Bart Somers (Open VLD), die de studie bestelde, spreekt van “zeer confronterende cijfers die we als samenleving niet kunnen aanvaarden.”

Volgens Somers is het belangrijk om in te zetten op drie zaken: “Eerst en vooral moeten we nog meer moeite doen om slachtoffers te overtuigen om een klacht in te dienen en hen zo goed mogelijk bij te staan. Ten tweede denk ik dat we de organisaties die opkomen voor deze mensen meer moeten ondersteunen."

"Ten slotte is het preventieve beleid belangrijk. In het onderwijs en op andere plaatsen heel goed uitleggen waar de grenzen zijn op vlak van seksualiteit en uitleggen wat je kan doen als je slachtoffer wordt.” Somers laat weten dat er een vervolgstudie komt die zal onderzoeken wat de drempels zijn voor slachtoffers om de weg naar hulpverlening te vinden. 

Tot op vandaag draagt Annemie de gevolgen van het misbruik: “De impact die het heeft op je verdere leven is ongelofelijk groot, zoals op de relatie met mijn man bijvoorbeeld. Ze nemen een deel van je verdere leven af. Ik zit met de gevolgen van de schande die ze over mij hebben uitgesproken. Ik heb het moeilijk om met een onbekende man in een auto te stappen. Ik flip als iemand mij vastpakt. Financieel en mentaal heeft het ook een enorme impact. Elke maand naar de psycholoog voor de rest van je leven, en je moet er allemaal zelf voor instaan."

-------------------

Alleen de VRT besteedde aandacht aan deze studie, waaruit blijkt dat er op grote schaal nog altijd seksueel misbruik is. Niet in de kerk en door clerici. Maar door zorgpersoneel, familieleden en kennissen. 

Klaarblijkelijk is seksueel misbruik buiten de kerk en door leken voor de gazetten niet interessant genoeg. De Standaard heeft gazetten volgeschreven met tendentieuze berichten over misbruik in de kerk, maar heeft tot nu toe met geen woord gekikt over deze studie

Schande barones Doornaert!

In een column in DS van 2 november rept zij met geen woord over de duizenden Palestijnse doden en de gigantische vernielingen in Gaza door de Israëlische bombardementen.

Zij heeft alleen oog voor Israël en blijft blind voor de Palestijnse burgers.

Wat is ons geluk,volgens 'wzc Ons Geluk' van de commerciële zorggroep (!) Care-ion, in Oostende?

-Om 11 uur uit bed gehaald,om 18 uur er alweer in;

-Doordringende urinegeur;

-Ontbijt buiten bereik;

-Geen hulp voor dringend toiletbezoek;

-Geen bad of douche op tijd...

Wat een geluk in Ons Geluk!

Uit het Vooruit-incident blijkt nog maar eens dat misbruik en toedekoperaties ook in andere grote instellingen voorkomen. Ze zijn altijd verwerpelijk.

Meer en meer krijg je de indruk dat de Kerk, in tegenstelling tot vele andere instellingen, sinds meer dan een decennium, een en ander open en grondig aanpakt.

Europa en de VS verliezen het laatste greintje moreel gezag, wanneer ze zo goed als blind blijven voor het bombarderen van Palestijnen in de Gazastrook.

Ben Crabbé, presentator van Blokken, zei in de uitzending van 24 oktober, zo tussen neus en lippen, dat Vaticaanstad 'wat mij betreft mag opgedoekt worden'.

Is dergelijke uitspraak vanwege een VRT-presentator verantwoord? Natuurlijk niet. Zou hij hetzelfde durven zeggen over Monaco, Andorra, Liechtenstein, Luxemburg?

Het is overigens niet de eerste keer dat Crabbé eerder primitief en eenzijdig de spot drijft met het christendom en christelijke rituelen. 

Denkt deze presentator, die in elke uitzending de  clichés torenhoog opeenstapelt, zich daarmee interessant te maken?

De heer Delaplace is ceo van de VRT. Hij surft klaarblijkelijk graag mee op de waangolfjes van de dag. 'Heel veel mensen vragen de VRT om niet langer rooms-katholieke erdiensten uit te zenden', zegt de ceo. Deze meneer zou perfect aan de kijkers kunnen vertellen, hoeveel er dat precies zijn. Dat doet hij evenwel niet. Waarom niet? 

Wat hij wel doet is de eucharistievieringen op de openbare omroep in vraag stellen. 'Moet de VRT zich niet laten ontdopen?', vraagt deze dikbetaalde grapjas zich af.

Is deze meneer Delaplace nog wel op zijn plaats als ceo van een openbare instelling?  Door zijn aankondiging te combineren met misbruik, stelt hij de VRT voor als een instelling die de programmatie laat afhangen van wraak en afrekening, en niet van de waarde an sich en van het belang voor de kijkers.

Een suggestie voor Delaplace. In een volgende mededeling kan hij de vraag de Vlaamse huiskamers insturen: 'Moet de VRT zich niet laten ontsporten, gezien de vele gevallen van financiële en andere misbruiken in de sportsector?'

 Is het niet de hoogste tijd dat zowel deze ceo als de financiering van de VRT in vraag worden gesteld?

Bart De Wever ontving op het Antwerpse stadhuis de Britse conservatieve polemist Douglas Murray.

Die ontvangst greep Bart De Wever nog eens aan om het zgn. 'wokisme' aan te vallen. Hij zei: ' Het is de bedoeling om elk metafysisch kader achter onze identiteit aan te vallen.  Nadat ze God hebben gedood, willen ze nu ook de nationale identiteit en de natiestaat vernietigen, om uit te komen in een wereld zonder identiteit.'

Wat houdt de Antwerpse burgemeester en voorzitter van N-VA tegen om zijn leden en kiezers op te roepen onze kerken opnieuw te bevolken? Doen Bart!

Filosoof René Girard in Tertio:

'Wie wraakzuchtig zogenaamde 'monsters' bestrijdt die het samenleven bezoedelen, wordt gemakkelijk zelf een monster. Als slachtoffer van seksueel misbruik in de Kerk heb je niets aan klerikale moralistische donderpreken , maar evenmin aan antiklerikaal moralisme.Wie de zuiverheid claimt, maakt vroeg of laat een hele groep tot zondebok en associeert katholieke geestelijken bijvoorbeeld spontaan met kindermisbruik of moslims met terrorisme. Bovendien moet je de stinkende potjes in eigen rangen dan gedekt houden, waardoor je het geweld en het machtsmisbruik imiteert dat je dacht te bestrijden.'

Geregeld verneem je iets over misbruikmisdrijven nu, gepleegd in de media, in de universiteiten, in de politiestructuren, ... Daarover wordt amper én kortstondig bericht.

Wat een verschil met de aandacht voor misbruik in de kerk! Voor misdrijven 10 jaar of meer geleden.

Dat de media zoveel aandacht besteden aan wat politieagenten gehoord hebben om 6 uur 's morgens in een café, doet de wenkbrauwen fronsen. Het is wel duidelijk: niet de afschuw voor zgn. 'racisme' primeert, wel de beschadiging van voorzitter en partij.

Ook bij de gigantische en indoctrinerende media-aandacht voor 'misbruik in de kerk', ging het al vlug niet meer om slachtoffers en daders, maar om een aanval op de Kerk, het werd een Nieuwe Kerkvervolging.

Waarom worden het precieze en officiële aantal slachtoffers en daders van misbruik en de periode tijdens dewelke de misdrijven begaan werden, door de media niet meegedeeld?

De Standaard is al weken bezig met de Nieuwe Kerkvervolging.

Gelukkig zijn er ook nog lezers die zorgen voor tegenwind. Lees de onderstaande lezersbrief van  Raf Verscuren.

------------------------

Ik ben geen voetbalfan. Nooit geweest. Ik speel het spel niet en ik kan het ook niet zien. Het boeit me niet. Ik kijk wat meewarig naar mensen die er helemaal in opgaan en voetbal passioneel beleven en belijden. Meer dan één socioloog en filosoof heeft voetbal als een religie betiteld. En inderdaad, het heeft daar veel van weg, van de kleine lokale club (in de parochie), over het provinciale voetbal (het bisdom) en de nationale voetbalbond (de bisschoppenconferentie) tot de wereldvoetbalbond Fifa toe (het Vaticaan). Ook het voetbal heeft eigen regels, rituelen, tuchtrecht, tribunalen, verafgode heilige spelers, ja zelfs een Messi(as).

Net zoals andere religies wordt ook het voetbal gesubsidieerd met belastinggeld, en zelfs met heel wat belastinggeld. Steden en gemeenten ‘passen bij’ bij investeringen in voetbalinfrastructuur. En de ‘bedienaars van die eredienst’ staan dan misschien niet rechtstreeks op de loonlijst van de staat, maar de staat misloopt wel miljoenen aan sociale bijdragen en belastingen op de voetballerslonen.

Ik pas dan ook voor de populistische slogans over de scheiding tussen kerk en staat, en de steekvlampolitiek met voorstellen om de financiering van levensbeschouwingen te herbekijken. Het aanpakken van de belastingvoordelen voor voetballers en hun clubs heeft ooit het Vivaldi-regeerakkoord gehaald, maar van de uitwerking ervan is niets van in huis gekomen, met dank aan (voetbalclub- en partijvoorzitter) Georges-Louis Bouchez. Van scheiding tussen Voetbal en Staat is er alleszins geen sprake. Het huidige opbod over de afschaffing van publiek geld voor de levensbeschouwingen, ruikt dan ook sterk naar makkelijke politieke recuperatie.

Ook het vaak geciteerde Duitse voorbeeld, met een aanduiding op de belastingbrief waar het belastinggeld wel of niet naartoe moet gaan, is volgens mij een fausse bonne idée. Ga ik dan kunnen aanduiden dat mijn belastinggeld niet naar het voetbal moet gaan? Of kan mijn kinderloze verzekeringsmakelaar aanduiden dat het zijne niet naar de kinderbijslag moet gaan?

Mijn punt is: over het samenbrengen en herverdelen van middelen in een samenleving wordt het best grondiger nagedacht dan in populistische slogans of gemotiveerd door emotie en vergelding.

Dit alles staat los van psychisch en fysiek kindermisbruik, en het toedekken ervan. Dat moet met wortel en al worden uitgeroeid, waar het ook gebeurt, binnen de kerk net als in eender welke andere organisatie, zoals ook in sportclubs of -federaties.

Raf Verscuren

De niet aflatende Nieuwe Kerkvervolging door de media, in het bijzonder De Standaard,-slachtoffers en daders doen er al lang niet meer toe- , drijven meer en meer christenen richting Vlaams Belang.

'De Grote Peiling', in opdracht van VTM en HLN, had volgend resultaat:

De focus van media en politiek op de (ondermijning van de) Kerk, leidt de aandacht af van slachtoffers en daders, en vooral ook van het misbruik in andere sectoren van de samenleving.  'Nieuwe Kerkvervolging' is onderhand een nauwkeurige aanduiding van deze campagne.

Het kan niet genoeg beklemtoond worden: niet alleen in de Kerk maar in heel de samenleving, in alle instituten en structuren, kan en mag er geen plaats zijn voor misbruik. De media moeten zich tot doel stellen ook daar de misbruikverhalen naar boven te brengen.

Ze kunnen al beginnen in hun eigen mediamilieu, of verder onderzoek doen naar het grensoverschrijdend gedrag van een prof aan de UA. Moeten zij dan ook de Universiteit niet tegen het licht houden?

De Vlaamse Kerk kan geestelijk sterker dan ooit boven de huidige crisis uitgroeien!

De Vlaamse bisschoppen in een verklaring omtrent misbruik:

'Alleen de waarheid kan bevrijdend werken. We dienen elkaar daarin te steunen en in vertrouwen samen te werken aan een kerk waarin misbruik geen plaats heeft'.

---

Inderdaad. Maar de uitsluitende focus van de media en van de meeste politieke partijen op de (ondermijning van de) Kerk, 'Nieuwe Kerkvervolging' is onderhand een nauwkeurige aanduiding van deze antikerkelijke campagne), leidt de aandacht af van slachtoffers en daders, en vooral ook van het misbruik in de andere sectoren van de samenleving.

Het kan niet genoeg beklemtoond worden: niet alleen in de Kerk maar in heel de samenleving kan en mag er geen plaats zijn voor misbruik.

In tegenstelling tot wat de media het grote publiek willen doen geloven, hebben de daders van seksueel grensoverschrijdend gedrag in overgrote meerderheid niets te maken met de Kerk. Dat blijkt uit onderzoek van Sensoa.

---------------

Sensoa: huidig seksueel grensoverschrijdend gedrag bij minderjarigen (Sexpert-onderzoek.2) door

-Familielid of huisgenoot (24,9%);

-Kennis (24%)

-(Ex-)partner (12,9%)

-Vriend(in) (6,8%)

-Klasgenoot of medestudent (6,3%)

-Leerkracht, begeleider, hulpverlener, geestelijke … (5,9%)

Vooruit organiseert in Sint-Niklaas café, een ontdopingshappening, annex -drink, meldt het VRT-journaal. Schol! De Vooruit-cafébaas kan er maar goed bij varen, tenzij de Vooruitkas of de cafébaas de kandidaat-ontdoopten trakteerde.

Binnenkort besteedt de VRT ook uitgebreid aandacht aan een doopritueel, in een kapel of kerk ergens in Vlaanderen.

De Vlaamse televisie moet toch een serieuze poging doen om de kerk(!) in het midden te houden, nietwaar.

Door de bijna exclusieve focus van de media,in het bijzonder van kranten zoals De Standaard, op priesters, wordt, wie weet bewust, de indruk gewekt dat misbruik enkel gebeurt door religieuzen.

Benieuwd of de media ook stevig onderzoekswerk gaan doen naar misbruik in andere sectoren, bv. in de mediawereld.

De Standaard publiceert vandaag een kritisch artikel over het leerstoelensysteem aan de universiteiten.

Opmerkelijk: geen enkel woord over de leerstoel Etienne Vermeersch aan de UGent.

Die stoel wordt overigens na amper dienst gedaan te hebben, al afgevoerd naar het groot huisvuil.

Bleek een lege doos te zijn en te blijven. De leerstoelhouder Maarten Boudry bakte er niets van. 

De UGent kostte het impulsieve oprichten van de leerstoel kort na de dood van Vermeersch in 2019, wel zo'n 50.000 euro.

In een uitgebreid interview in het DS-Weekblad, zegt priester Rik Devillé: ‘Bij een priesterwijding voel ik alleen nog medelijden.’” 

Met deze uitlating demonstreert Devillé een superieure meewarigheid, waarmee hij kandidaat-priesters uitermate sterk probeert te vernederen. Spijtig voor Devillé. Is hij wel opgewassen tegen de manipulatietechnieken van DS, de krant die al lang vol agressie bezig is met een antikerkelijke kruistocht?

In dat interview drukt Devillé zijn diepe ontgoocheling uit omdat Operatie Kelk niet slaagde. Had Devillé 'zijn dossiers' ter beschikking van het parket gesteld, zou Operatie Kelk misschien meer succes gekend hebben. Maar Rik speelde zijn 'duizend brieven' liever door aan de media.

DS-weekblad verzuimt DE vraag te stellen die rijst bij de vermelding van de dossiers en de brieven waarover Devillé beschikte: WAAROM liet Devillé dat ontzaglijke bewijsmateriaal in zijn kelders liggen? WAAROM informeerde hij het parket er niet over? WAAROM gaf hij er de voorkeur aan ze exclusief te gebruiken voor een boek? WAAROM stelde hij ze later ter beschikking van de maaksters van 'Godvergeten'?

 François Thomas van de vereniging SOS Méditerranée, die migranten op zee redt, zegt: 'Wij kunnen niet ongevoelig zijn voor de boodschap van broederschap, humanisme, delen en vooral het zorg voor de armsten die door de paus wordt overgebracht.

Vele politieke leiders en gezagdragers praten over migranten. Paus Franciscus is de enige die ook echt actie onderneemt. 

We zijn erg trots dat hij hierover vanuit Marseille zal spreken.’ 

Het is overduidelijk: het grote DS-offensief heeft niet zozeer als bedoeling de slachtoffers te steunen en de daders aan de schandpaal te nagelen, voor hen is er amper aandacht.

Het doel is de Kerk verder te ondermijnen en het Christendom verdacht te maken en uit te roeien.

Op Twitter haalt Rik Torfs, in een reactie op het interview met Conner Rousseau in DS van 22  september, de Vooruit-voorzitter over de hekel.

 "Ik heb de directie van News City meermaals gebeld dat het moest stoppen." Conner Rousseau is een machtig man. Niet enkel durft hij anderen te intimideren, hij pakt er bovendien openlijk mee uit. En komt er mee weg, is zelfs 'slachtoffer'. Zo werkt brute macht.

 Torfs geeft een vertekend beeld van de machtsverhoudingen. Rousseau, een machtig man? Kom nou. News City, de samenwerking tussen de nieuwsredacties van HLN, VTM NIEUWS en magazines, dat is pas geconcentreerde brute mediamacht.

Torfs keurt in deze merkwaardige reactie ook het verzet van het individu tegen de mediapletwals af. Wat het nog erger maakt is dat hij dergelijk verzet etiketteert als 'intimidatie'. Dat is de wereld op zijn kop. De intimidatie ging uit van News City.

Gisteren laste de gazet De Standaard een rustdag in, in haar antikerkelijke kruistocht. 

Vandaag trekt ze weer vol iever ten strijde. Antikruisvaarder van dienst is ene Raf Njotea, scenarist-presentator-columnist. 

Onder de titel 'Wat een instituut toch, die katholieke kerk', wijdt hij eerst een lange alinea aan zijn hoogsteigen ontdoping -wie in gods- of duivelsnaam is geïnteresseerd in Rafs ontdoping-, dan doet hij zijn antikerkelijke devoiren. Daarin is uiteraard geen plaats voor historische nauwkeurigheid en nuance. 

Voor het gemak vergeet columnist Njotea, dat ook hij deel uitmaakt van en centen verdient in  instituten, waarvoor zeker ook de titel past: WAT VOOR INSTITUTEN TOCH, DIE MEDIA.

Opmerkelijk: voor het eerst in dagen rept De Standaard met geen woord over die 'afschuwelijke katholieke Kerk'. 

1906: Joseph-Désiré Mercier, aartsbisschop: het Nederlands is ongeschikt voor universitair onderwijs, omdat het maar een ‘lokale taal was met een beperkte actieradius’.

2023: Luc Sels, rector Katholieke Universiteit Leuven: het Nederlands als lokale taal met een beperkte actieradius, is minder geschikt voor universitair onderwijs.

De Standaard zet zijn antikerkelijke kruistocht voort. Vandaag stuurt de kwaliteitsgazet een zgn. lezer het veld in. Een door de redactie geselecteerde lezer, wel te verstaan. Enkele weken geleden werd het lezersforum immers zonder boe of bah bij het digitale afval gestort.

Ene Johan Van de Putte werpt zich op als de supergestrenge moraalridder. Hij geeft aartsbisschop Luc Terlinden het volgende bevel:‘Trek tot in de eeuwen der eeuwen het boetekleed aan, zonder te mikken op vergeving, zonder daar dan weer beter van te willen worden. Doe ­afstand van alle praal en middelen, en van alle moraalridderigheid'.

De vraag is: is die opdracht ook voor hemzelf bestemd? Of trekt hij al rond in het boetekleed, een neo-flagellant? Heeft hij al afstand gedaan van alle praal en middelen? Blijft hij met verbeten inzet de 'moraalridderigheid' in zijn eigen hart en geest en lijf bestrijden?

Aan Lydia Peeters, minister van stilstaande bussen en lege metrokokers

De Standaard kan er niet genoeg van krijgen. In zijn antikerkelijke kruistocht, zendt de 'kwaliteitskrant' vandaag ontdopingsmissionaris Jan De Zutter uit, Een van zijn missionariskwaliteiten is dat hij zich 'volstrekt niets herinnert van de geut water' bij zijn doopsel.

In de 'kruistocht' van De Standaard tegen de katholieke Kerk, wordt nu (DS 16-9) auteur Tom Naegels uitgezonden.

'Je krijgt een Vlaming vandaag sneller op zijn ongemak met kritiek op Leopold II dan met kritiek op Godfried Danneels, stelt Tom Naegels verbaasd vast. Alsof de kerk geen deel meer uitmaakt van onze identiteit', constateert Naegels, aldus de krant.

Deze twee zinnetjes rammelen al oorverdovend.

1. Met verbazing kan je vaststellen dat ene Tom Naegels de gigantische pretentie heeft te denken dat hij in naam van alle Vlamingen kan schrijven. 

2. In het verleden heeft Naegels zich meer dan eens gedistantieerd van al dat gedoe omtrent 'onze identiteit'. Met verbazing kan je vaststellen dat diezelfde Tom Naegels nu doet alsof hij precies weet wat 'onze identiteit' inhoudt, zonder dat hij evenwel  duidelijk maakt wat die inhoud is. Wel meent hij te kunnen verkondigen dat de kerk 'geen deel meer uitmaakt van onze identiteit'.

Sjonge, sjonge toch. Arme Naegels, arme De Standaard. 

Kerknet publiceert een overzicht van de aanpak en de preventie van misbruik.

In tegenstelling tot wat de media vaak suggereren, blijkt daaruit dat de Kerk in België , meer wellicht dan elk ander instituut (media, jeugdwerk, sport, leger, enz.) op een actieve en gestructureerde manier misbruik bestrijdt.

---------------

Ook niet-lezers en niet-kijkers betalen aan de gazetten, de tijdschriften, de tv.

Zal dat snel veranderen?

In zijn kruistocht tegen de Katholieke Kerk, geeft De Standaard, je weet wel de krant die tot voor enkele decennia Alles voor Vlaanderen en Vlaanderen voor Kristus (Christus) -AVV-VVK)' wilde, nu ook de huiscartoonist de opdracht zich te outen. 

Lectrr gaat op een agressief-fundamentalistische manier tekeer tegen bisschop Bonny. Hij verwijt hem  ‘moreel superieure arrogantie' en een  'calimerohouding waarmee hij alles wat de kerk ten laste wordt gelegd meteen terugkaatst'.

Het dringt klaarblijkelijk niet tot deze Lectrr door dat hij daarmee een perfecte omschrijving geeft van wat kenmerkend is voor een 'cartoonist'. Van aan de zijlijn en vanuit een moreel superieure arrogantie, becommentarieert, taxeert, veroordeelt de cartoonist mensen, instanties, situaties. En als het hem goed uitkomt, neemt hij een calimerohouding aan, verschuilt zich in de coulissen of achter een pseudoniem.

Het is ver gekomen met De Standaard en met Lectrr.

Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard, kan er niet genoeg van krijgen. 

Onder de titel  'Documentaire Godvergeten is een adembenemende onthulling', schrijft hij een artikel waarin hij poneert dat kindermisbruik een 'systeem' was.

Het gemak waarmee Verhoeven deze  zware beschuldiging aan de Kerk verkondigt, is echt adembenemend . Want bewijzen dat het kindermisbruik werkelijk een kerkelijk systeem was, voert hij niet aan. 

De Standaard pronkt graag met kwaliteitsjournalistiek, met een genuanceerde aanpak. Die is in deze commentaar totaal afwezig. De Kerk onderuit halen, is overduidelijk het vooropgezette doel. Precies zoals ook de maaksters van de documentaire in een interview met De Standaard enkele dagen geleden, proclameerden.

'De aanstelling van een nieuwe aartsbisschop is aan de Vlaamse media grotendeels voorbijgegaan', schrijft Steven Van Hecke, politicoloog aan de KU Leuven, in een nogal drammerig artikel over de toekomstige directeur-generaal van het Katholiek Onderwijs.

Inderdaad. En dat pleit nbiet voor die Vlaamse media. Dat is gewoonweg een journalistieke schande!

In het 'Algemeen Kohier van Lasten, Bedingen en Voorwaarden, die bindend zijn voor het verkopen der onroerende  goederen die deel uitmaken van het Koninklijk Domein der Kempen, gelegen onder de gemeenten Retie en Arendonk, ter plaatse gekend onder de benaming 'Reties Goor', en die verkocht werden door de Compagnie Immobilière de Belgique, gevestigd te Brussel', blijkt dat bij de verkoop in 1951 onder de rubriek '6. Erfdienstbaarheden', het volgende staat vermeld:

'In ieder geval zullen de bestaande dreven voor de helft of voor het geheel door de aanpalende eigenaars respectievelijk moeten aangekocht worden, deze zullen eeuwigdurend moeten blijven bestaan met hun huidige minimumbreedte en toegang moeten verlenen aan alle aanpalende eigenaars of aanpalende eigenaars der door de Compagnie Immobilière de Belgique verkochte goederen, die enig belang of voordeel zouden genieten uit deze door de koopster opgelegde erfdienstbaarheid'.

Daaruit kan geconcludeerd worden dat

-1. de verdwijning of versmalling van dreven in de loop van de voorbije decennia, onwettelijk is:

-2. de eigenaars van grond binnen de grenzen van het Reties Goor, of het nu privé-eigenaars, verenigingen zoals Natuurpunt, openbare besturen zoals het ANB of het provinciebestuur of het gemeentebestuur, via de dreven toegang hebben of toegang kunnen verlenen aan hun gronden. En dat de verbodsborden die aan de verschillende toegangswegen door privépersonen geplaatst werden, elke wettelijke grond missen.