Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

Gerard Mortier overleden

Gerard Mortier: internationale opera-intendant, 1943-2014.

'Ik heb me verzoend met de eindigheid' (oktober 2013)

Geschreven door Gust Adriaensen om 14:58

'Vasten: geen ouderwets gedoe'

Johan Slaats:

'Vasten is geen ouderwets gedoe, geen exotische rariteit en geen dieettrucje. In deze tijden van consuminderen -niet omdat het een mode is, maar omdat het stilaan onvermijdelijk wordt- is vasten een noodzaak. Het 'oefent' immers een bijzonder belangrijke ingesteldheid.'

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:02

Pater Daniël Maes vanuit Syrië

Telefonisch bericht van Pater Daniël
Mar Yakub VII/3
Vrijdag 7 maart 2014
 
Christenen van de Latijnse Kerk over de hele wereld, hebben Aswoensdag gevierd. Zo deden ook wij het. Zelfs Fadia, de baby van goed 1 jaar oud kreeg een kruisje met de woorden:"Gedenk dat ge stof zijt en tot stof zult wederkeren!"
In feite zijn er volgens de Byzantijnse traditie al op maandag de grote vasten begonnen. Dat betekent dat we proberen nog wat soberder en meer in stilte te leven en te werken.Veel te lange Vespers en de nog langere Completen bevatten een 12-tal psalmen, litanieën, smeekbeden en mooie gezangen. Het zijn boetediensten met veel afwisseling waarbij ieder, klein en groot zijn inbreng heeft.
Het is de bedoeling dat we in de vastentijd, meer vanuit onze diepste Bronnen gaan leven, ook tot welzijn van de anderen.
Er komen steeds meer hulpgoederen toe, van uit België alweer een hele reeks containers, wat ons erg bemoedigt. Hartelijk dank!!!
Ook door de ononderbroken inzet van Moeder Agnes-Mariam komt er veel, zelfs vanwege de Rode Halve Maan.
De goederen worden hier opgeslagen en door een groep vrijwilligers over de hele streek verdeeld. Deze mannen doen echt goed werk. Het zijn moslims en christenen, jongeren en ouderen, universitairen en ongeletterden, onder leiding van een vurige christen die niets anders dan christenliefde wil verspreiden. En de anderen werken enthousiast mee. Er is veel nood.
In onze streek van Qalamoun wordt nog zwaar gevochten. Sommige dorpen zijn zich al goed aan het herstellen om een broederlijke gemeenschap te worden.
Nu maken deze vrijwilligers een lijst op van de meest behoeftigen en trachten tevens elders een gelijkaardige ploeg op te richten.
Ik noem ze de 12 aprostelen omdat ze me doen denken aan de primitieve Kerk en de stichting van de eerste christelijke gemeenschappen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 19:15

Desinformatie rond een afgelaste fototento

Er is een rel ontstaan omtrent de afgelasting van een expositie over 175 jaar fotografie in Vlaanderen in het bekende Musée de la Photographie in Charleroi. De reden zou zijn dat de curator secretaris is van de N-VA-fractie in de Kamer.

Minister Bourgeois was er als de kippen bij om de onverdraagzaamheid van Wallonië aan de kaak te stellen. En de teneur van vele mediaberichten ging in dezelfde richting.

Wat blijkt nu? Niet Charleroi of Wallonië zijn de oorzaak van de afgelasting maar een groot deel van de aangezochte Vlaamse fotografen weigerden met de curator in zee te gaan. De curator-fractiesecretaris zat zonder plots zonder kunstenaars en dan is het moeilijk een tento te organiseren.

Werd de waarheid over die rel door de media meegedeeld aan het grote publiek? Amper. Alleen in Ter Zake werd er aandacht aan besteed.

Nog opvallender is dat Walloniëkenner Guido Fonteyn weliswaar de kans krijgt een opiniestuk te schrijven in De Standaard (6 maart) maar de kans niet benut om de puntjes op de i te zetten. Na lezing van zijn artikel krijg je zelfs de indruk dat het Charleroi en Wallonië waren die de tentoonstelling onmogelijk maakten.

Tot slot: curator Johan Swinnen zou er goed aan doen zich eens te bezinnen over zijn deel van de verantwoordelijkheid voor het mislukken van het project. De vermoorde culturele onschuld uithangen in dergelijke situatie en de schuld uitsluitend en dan nog op een mistige manier bij anderen leggen, pleiten niet voor een professionele aanpak op niveau. 

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:49

Paus Franciscus over de strijd tegen seksueel misbruik

In een interview met de Italiaanse krant 'Corriere della Sera' heeft paus Franciscus het o.a. over het seksueel misbruik:

'De gevallen van seksueel misbruik zijn vreselijk en laten diepe wonden achter. Benedictus XVI is erg moedig geweest en heeft de weg geopend. Op deze weg heeft de Kerk al veel gedaan. Misschien wel meer dan iedereen. De statistieken over het geweld tegen kinderen zijn overweldigend en tonen aan dat de meeste gevallen zich afspelen in de families en in de buurt.

De Katholieke Kerk is misschien het enige openbaar instituut dat iets met transparantie en verantwoordelijkheid heeft ondernomen. Niemand heeft meer gedaan dan de Kerk en toch is zij de enige die wordt aangevallen.”

Geschreven door Gust Adriaensen om 16:38

'Over leven en dood kan de staat niet neutraal zijn'

Mark Van De Voorde stelt in Tertio terecht dat de bewering dat de Staat neutraal moet zijn, nergens op slaat. De Staat is eigenlijk nooit neutraal. Het Strafrecht bijvoorbeeld, is een codex van moraal en morele waarden.

Des te meer geldt dat de Staat niet neutraal kan of mag zijn, wanneer het gaat om het levenseinde. Want dat raakt aan de axioma's van het humane samenleven.

Het heeft ten eerst te maken met het belangrijkste en allereerste mensenrechtl: de lichamelijke integriteit.

De eed van Hippocrates is overduidelijk. Letterlijk luidt die als volgt: 'Nooit zal ik om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft.'

Ten derde is er het universele gebod 'Gij zult niet doden', dat enkel uit zelfverdediging en in oorlog onder strikte voorwaarden kan worden geschonden.

Geschreven door Gust Adriaensen om 13:55

Torfs: een dandyeske speler?

Om zijn bijna altijd naar inhoud en stijl boeiende columns te vullen, delft Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, graag herinneringen, anekdotes uit zijn verleden op en verbindt ze met gebeurtenissen van nu. Een vruchtbare en boeiende methode, die uiteraard geen aanspraak kan of wil maken op objectiviteit of historische correctheid, maar wel geleidelijk aan een beeld creëert van de persoon Torfs.

Wie is die Kempense jongen die het, alle verhoudingen in acht genomen, toch wel enigszins gemaakt heeft?

Een talentrijke man. Een product van de welgestelde katholieke middenklasse van de jaren vijftig. Iemand die nooit voor één gat te vangen is geweest. Meer dan waarschijnlijk geen student die vlammende maatschappijkritische pamfletten schreef of verspreidde, niet iemand die meeliep in betogingen, die er overigens nog amper waren in de universiteitssteden in de jaren zeventig. Rik Torfs wiegde probleemloos mee met de politiek brave en sociaal lethargische studentengeest van die tijd.

Rik Torfs heeft er altijd van gehouden, 'beschouwer' te spelen, zich 'buiten spel' op te stellen, en zo de handen en vooral alle gedachten vrij te houden.

In essentie een speler. Een briljante man die graag koketteert, die graag dandineert. Met taal, met visies, met mensen, met ideeën, met politieke partijen, met instellingen, met goden en duivels. En het kost hem allemaal weinig moeite, het is hem in de schoot geworpen.   Dat alles charmeert en intrigeert.

Een speler in zijn studententijd, die zich het liefst offside opstelt. Een speler als hoogleraar. Een speler in de politiek. Een speler op het tv-scherm. Een speler als rector. Een speler als columnist.

En een speler zorgt ervoor afstand te houden, zich niet te laten ringeloren door engagement dat snijdt, dat brandt. De monkellach behouden. De filosofische, relativerende, ja zelfs wat weemoedige attitude koesteren.

Nu ook weer in zijn laatste column 'Links'. Lees hem aandachtig. Geniet ervan. Maar hopelijk word je je er ook van bewust dat de 'vertedering' waarover Rik schrijft, eigenlijk de neerbuigende 'meewarigheid' is, die altijd kenmerkend is geweest voor het 'geciviliseerde' deel van de Vlaamse middenklasse-intellectuelen, wanneer ze het hebben over het naïeve idealisme van 'links'.

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 11:56

'Gij zult niet doden'

In zijn Vastenbrief windt bisschop Bonny van Antwerpen er geen doekjes om: het recht toekennen om te verzoeken om de eigen dood, is het overtreden van het verbod te doden, dat de basis van onze humane samenleving vormt:

'In de Kamer heeft een meerderheid van volksvertegenwoordigers zijn goedkeuring gegeven aan de uitbreiding van de euthanasiewet voor minderjarigen. De meerderheid was duidelijk tevreden: dat onderdeel ontbrak volgens hen nog aan de bestaande euthanasiewet, minstens op ideologisch of principieel vlak. Een minderheid van volksvertegenwoordigers stemde tegen. Die minderheid was duidelijk ontevreden: waarom een wet goedkeuren die volgens vele experts nutteloos is en ernstige juridische gebreken vertoont? Waarom werken met vlotte wisselmeerderheden in zulke delicate maatschappelijke en ethische kwesties als leven en dood?

Na de stemming in de Kamer hebben ook de bisschoppen in een persbericht hun diepe ontgoocheling laten blijken: „De bisschoppen zijn het eens met al wie zich in het euthanasiedebat op basis van ervaring en expertise ondubbelzinnig heeft uitgesproken tegen deze wet. Zij staan voluit achter de rechten van het kind waarvan het recht op liefde en respect het meest fundamentele is. Maar het recht van een kind om te verzoeken om zijn eigen dood, is voor hen een stap te ver. Het is het overtreden van het verbod te doden, dat de basis van onze humane samenleving vormt.”

Geschreven door Gust Adriaensen om 20:43

Pater Daniël Maes vanuit Syrië

Telefonisch bericht van Pater Daniël.
 
Mar Yakub VII/2
Vrijdag 28 februari 2014
 
Syrië leeft in crisis wat evenwel naast moeilijkheden ook mogelijkheden biedt. Syrië lijdt, maar is innerlijk ook sterker en meer één geworden.
Dit beinvloedt tevens de politieke verhoudingen op wereldvlak. Als er nu ergens een zogenaamde volksopstand uitbreekt zullen meerderen daarin de manipulatie van dezelfde wereldheersers erkennen.
Zo blijft ook onze gemeenschap in crisis teruggeworpen op zichzelf. Tegelijk heeft ze intenser leren leven.
Eind 2013 zijn we vier maal van schuilplaats veranderd. Eerst met 14 (met baby en kinderen), later met enkele moslimgezinnen erbij.
We moesten in één veilige plaats voor een onbepaalde tijd trachten te overleven: keuken, refter, kapel, werk-,ontspannings-,slaapplaats.
Gans de nacht werd er verhuisd, gesleurd en getimmerd, primitief en creatief.
Twee maal stonden we klaar om te vertrekken, maar dat was 'gelukkig' te gevaarlijk. Ben je verwonderd dat vele spullen kapot, verloren of onvindbaar zijn?
Aanvankelijk was niet alleen de communicatie afgesloten maar ook electriciteit en water.
Dagenlang uit hetzelfde bord eten is niet erg. Sanitair zonder water is al heel wat moeilijker. We hadden wel emmertjes met fijn woestijnzand.
Toen het erg werd begon het flink te sneeuwen en we waren gered. Kort daarna hadden we af en toe weer stroom en water.
Ondertussen is die ellende grotendeels voorbij. Er is slechts af en toe stroomonderbreking. En alle gebouwen staan nog recht. Toch is er behoorlijk wat schade, zowat overal.
Op ons eigen terrein kunnen we nog steeds niet komen, wegens de onveiligheid; Alle oogst was door anderen binnengehaald.
De knoflook en de ajuinen lagen nog buiten. Deze zijn nu geselecteerd. Er is al heel wat rot.
Toch werd nu ruim 100 kg.knoflook verpakt, vooral om mee te geven naar Libanon en daar te verkopen.
Zo worden nu ook de ajuinen geselecteerd.
Zelfs de priesteropleiding gaat gewoon door. In het heetst van de strijd hebben we misschien onze mooiste cursussen kunnen afwerken met pen, papier en kaarslicht.
En het samenleven met moslims heeft de wederzijdse kennis en waardering bevorderd.
Een moslim heeft enkele uiteenzettingen gegeven over Maria in de Koran en het Evangelie. Met de fraters trachten we nu een soort theologie te maken vanuit de islam met de vraag: "Hoe aan moslims Jezus Christus verkondigen.
Onze moslims zijn hierin alvast erg geïnteresseerd. Zij zoeken niet de westerse, grillige modetrend van de "vergelijkende godsdienstweten-
schappen" als een superbazar voor individualistische zelfservice. Zij willen de waarheid die bevrijdt.
Wij trachten het gewone leven te hernemen. Gebed en Eucharistie zijn gebleven.
Er gaat volôp gezaaid worden. Noodzakelijke herstellingswerken worden uitgevoerd en er wordt gepoetst. Er worden ikonen geschilderd.
De kinderen krijgen weer lessen, maar... onze kleine gebuur, die een wereldmacht en een militaire supermacht is, doet alles om Syrië alsnog ontwricht te krijgen, wat voor ons niet zonder gevaar is.Toch zien wij uit naar een definitief einde van die verwoestende oorlog.
Van harte. Pater Daniël. 
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:23

Schoenmaker blijf bij je leest

Naamkundige Frans De Brabandere maakt brandhout van het door een kamercommissie goedgekeurde voorstel i.v.m. de familienamen.

Het is inderdaad een ondoordacht en ondeskundig voorstel dat zo goed als helemaal geen maatschappelijk draagvlak heeft en aan de familienaam een emancipatorische rol toekent die hij in onze samenleving niet heeft.

 Dr. De Brabandere gaat in op de ontstaansgeschiedenis van erfelijke familienamen en wijst erop dat ze pas sinds de Napoleontische tijd een wettelijke verplichting werden, onderworpen aan een aantal ambtelijke voorschriften. De essentiële functie van de familienaam was dan ook een identificatiemiddel te zijn in een steeds maar complexere samenleving. Dat middel moet zo efficiënt en duidelijk als mogelijk zijn.

Het is duidelijk dat de politici en de kabinetsleden die het voorstel hebben uitgedokterd (?), niet veel kaas gegeten hebben van naamkunde en zonder nadenken aan de familienamen een rol wensen toe te kennen, die helemaal niks te maken heeft met de geschiedenis en de functie ervan.

Als ze zich de moeite hadden getroost advies te vragen aan taalkundigen en na te denken over de praktische complicaties van hun voorstel, zouden ze het zeker niet gelanceerd hebben. Ze hebben het toch gedaan. De enige conclusie is dat ze koppig, eigenwijs en dom hebben gehandeld.

Geschreven door Gust Adriaensen om 17:31

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten