NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • A Black Moustache
  • RIP Chuck Berry
  • 't Kan vriezen, 't kan dooien
  • Een eiland in groen...
  • Once upon a time
  • OMG is een...
  • Weetikveel over...
  • Ooit zijn er tijden geweest...
  • A man and his...
  • Af en toe...
  • Who needs...
  • Après nous...
  • Toch eentje
  • Er zijn vrouwen...
  • RIP Pete Seeger
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    MichelN's Music Lounge
    Meer van 't zelfde, maar dan anders
    09-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Hier ben ik aandachtig aan het luisteren naar mijn state of the art nagelnieuwe muziekinstallatie
    DIENSTMEDEDELING:
    Na wijs nachtelijk overleg toch maar besloten mijn kortstondig lidmaatschap van het "Bloggershoekje' op te zeggen om de eenvoudige reden dat het niet echt mijn ding is/was.
    Wegens tijds- en goestingsgebrek is het mij onmogelijk op ieder berichtje in mijn gastrubriek te antwoorden. daar komt nog bij dat ik helemaal niet vertrouwd ben  - wegens totaal gebrek aan interesse - met photoshop en pps-toestanden.

    09-06-2013 om 00:00 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    10-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.A Black Moustache

    Deze zat nog in mijn out box, geen idee hoe lang al na de perikelen met een vorige computer.

    Bob Luman, dames en heren – hoewel, zitten hier eigenlijk nog wel dames? – heeft een wel redelijk omvangrijke discografie in diverse genres achtergelaten. Zijn eigen muzikale carrière kwam maar aarzelend van de grond nadat hij in Louisiana in het jaar des heren 1955 hij ene Elvis Presley had zien optreden en zoals gebruikelijk in die jaren zelf lokale succesjes boekte met een highschoolbandje. Hij twijfelde toen tussen een aanbod als professionele baseball speler maar uiteindelijk was de muzikale microbe toch sterker.


    Dat resulteerde in enkele singles die vrijwel onopgemerkt bleven tot ene Roger Corman zich aandiende om voor hem een nummer te spelen in een film (Carnival Rock, vergeet die titel maar, niemand heeft die ooit gezien aan deze kant van de oceaan) die zich afspeelde in een nachtclub. Corman zou later een Hollywood-legende worden als koning van de B-film, ook The Platters mochten er een acte de présence in geven. 
    Gelukkig voor hun Engelse counterparts hadden zij geen problemen met enige naamsverwarring als Bob Luman and his Shadows. 
    Rechts van Luman stond een zestienjarige (!) James Burton al te schitteren aan de vooravond van een bijzonder rijkgevulde levensloop als side man (Master of the Telecaster) van ontelbaar veel artiesten. 


    https://www.youtube.com/watch?v=v9XOFRRosLE

    En die black moustache hoor ik u al zeggen? Wel, Luman nam in 1957 bij zijn eerste platensessie een, niet al te beklijvende, versie op van de Warren Smith klassieker A Red Cadillac and a black moustache. Voilà, zo bent u weer helemaal bij (of daaromtrent).

    Edit: dit is 'm dan, uit de ongelooflijk rijke SUN-catalogus (en rats vergeten erbij te voegen) van singles die nooit het daglicht zagen:

    10-09-2018 om 00:00 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RIP Chuck Berry

    Op je negentigste de pijp uitgaan in de wetenschap dat je tot de founding fathers, beter gezegd DE founding father - van het populairste muziekgenre ooit behoort heeft wellicht iets magisch: al wat erna kwam is je schatplichtig geweest.
    Als eerbetoon een stukje van mij uit 2015:

    Maar goed, over tot de orde van de dag. Er zijn zo van die figuren in de muziekwereld - daarbuiten ook, natuurlijk - waarop het epitheton "levende legende" zelden meer van toepassing is geweest dan deze Chuck Berry.
    Het aantal artiesten van de huidige en vorige generaties in het pop- en rockwereldje dat door hem is beïnvloed is zelfs bij benadering niet meer te schatten.

    Per toeval vond ik - met dank aan Willy Donni*, één van onze meest onderschatte jazzmusici - dit RTBF-filmpje uit 1965 met een live optreden van Mister Rock 'n Roll, inclusief de legendarische duck walk en zijn bekendste signature songs.
    Begeleiders zijn Willy Donni (gitaar), Willy Albimoor (piano, ook al een legende en al een jaar of tien geleden overleden) en bassist Ed Rodgers.
    Jammer genoeg bestaat het studiopubliek voor het merendeel uit een stel apathische zombies en buslading weduwen en wezen.



    https://www.youtube.com/watch?v=hwpxWwUQ9Yk

    Afbeeldingsresultaat voor chuck berry

    *Willy Donni heeft een muziekblog op Sennet "Cowboy"

    19-03-2017 om 10:41 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-08-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.'t Kan vriezen, 't kan dooien

    Goed, de temperaturen waren gisteren nu weer wat menselijker maar vandaag en morgen zou het alweer koekenbak zijn - of moet ik nu Couckenbak schrijven? - tijd dus voor nog 1 zomers deuntje, dit keer uit de swamps van the deep south.

    Een heerlijke mix van Billy Vaughn, Fats D. plus de zwoelwarme bariton van Tony Joe White en daarbovenop de fabuleuze Memphis Horns, meer moet dat niet zijn:


    https://www.youtube.com/watch?v=9rCgpbfeVeQ

    Afbeeldingsresultaat voor tony joe white

    05-08-2015 om 15:55 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een eiland in groen...

    ...en heel soms in blauw.

    Het is alweer enkele dagen geleden - 17 maart om precies te zijn - dat de Ieren hun nationale patroonheilige Maewyn Succat herdachten. Gelukkig was er paus Celestinus I die hem bij zijn bisschopswijding met de naam Patritious oftewel Patrick bedacht.
    Sindsdien is die brave borst niet meer weg te denken bij alles en iedereen met een halve gram Iers bloed in de aad'ren.

    Toen in 1791, enkele jaren na de republikeinse revolutie op het continent, in Dublin de Society of United Irishmen werd opgericht gingen in Engeland uiteraard de poppen aan het dansen want die waren erachter gekomen dat de Society nauwe banden aanknoopte met de Fransen. Dat resulteerde in het zoveelste conflict en regelrechte oorlog tussen beide kemphanen en in het nog straffer onder de knoet houden door de Engelsen van de Ieren.

    Ondanks de mislukte ontscheping in 1796 van zo'n 15000 Fransen - ze geraakten niet aan land door het aanhoudende stormweer - brak in de lente twee jaar later toch de rebellie uit. Dat de opstand gedoemd was om te mislukken stond in de sterren geschreven, de Engelsen hadden een overmacht aan vuurkracht en een getraind leger, de Ieren niet veel meer ongecoördineerde acties en gebrek aan militair leiderschap. Kortom, de zoveelste bloedige bladzijde in de Ierse geschiedenis en er zouden vele volgen.

    Een beetje in het verlengde van de Carter Family bezingen Na Casaidigh (The Cassidy's) dit epos in de traditional The Rising of the Moon

    Well they fought for poor old Ireland, and full bitter was their fate,
    Oh what glorious pride and sorrow, fills the name of ninety-eight!


    https://www.youtube.com/watch?v=I0zBlHlnR4Y

    29-03-2015 om 15:32 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Once upon a time

    Zullen we nog even de geschiedenis induiken? Nee, niet voor de zoveelste honderdjarige herdenking, maar voor belangrijker zaken zoals daar zijn: les enfants du Rock. 

    Even de plas oversteken naar het London van de jaren vijftig, meer bepaald de beruchte wijk Soho, niet echt een plek van godvrezende en proper gewassen burgers. 
    Terwijl de Londenaars nog volop hun stad aan het heropbouwen waren en 's ochtends nog ontwaakten met een post war-depressie - in sommige delen stond geen steen meer overeind - broeide in Soho al de voorboden van een nieuwe cultuur overgewaaid vanuit de andere kant van de oceaan. 
    Jonge gasten zochten er vertier, om van moeders rokken en vaders gezaag verlost te geraken, samenhokkend rond de juke box in de talloze bars of luisterend naar de al even talloze nieuwe bandjes die er optraden. 

    Zeggen dat de opkomst van de Britse rock'n roll te danken is aan een Italiaanse sexbom is allicht wat overtrokken, nochtans was het Gina Lollobrigida die er de eerste Moka Coffee Bar opende in 1953, gevolgd door een ware explosie van dergelijke tenten. 


    To be continued 

     


      
    Lolo in Soho 1953
     

    30-11-2014 om 10:53 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OMG is een...

    bekend letterwoord uit het internetfora-vocabulaire en staat voor Oh My God!

    Wel, in dit geval zoiu ik willen voorstellen die met onmiddellijke ingang te vervangen door Oh My GADD! U gaat mij zeker gelijk geven na het zien van dit clipje. Voor de basloopjes van Nathan East ben ik nog aan het zoeken tussen een lijstje superlatieven.

    Anyway, Meester Eric (signature Crash3 Strat) plus enkele oude getrouwen: Andy Fairweather Low (guitar) Billy Preston (Hammond) en David Sancious (keyboards plus een bizar "mondmuziekske" in het slotnummer) gaan helemaal uit de bol in Badge - One More Car.

    https://www.youtube.com/watch?v=xSAwlhrMWkU

    featuring Steve GADD

    Vooruit, nog een toemaatje:

    https://www.youtube.com/watch?v=bocDpFVhyDw

    19-07-2014 om 00:00 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weetikveel over...

    mondharmonica's, vroegen ze vanmiddag bij Radio1 in het gelijknamige programma? Heu, neen, maar ik ken wel aardig wat muziekjes waar dit mini-instrument een prominente rol in speelt.

    Once Upon a Time in the West zit natuurlijk in het geheugen van iedere filmliefhebber gebrand en wij hebben hier een Brusselaar die er al honderd jaar lang, of daaromtrent, de wereld mee afschuimt, maar dat is niet echt mijn ding.

    Nu is het best mogelijk dat presentator Kobe Ilse nog niet geboren was, maar een programma over de mondharmonica zonder John Mayall's Room to Move uit de legendarische LP The Turning Point (1969) te draaien is gewoon zonde van de zendtijd te verprutsen aan de gerzondheidsaspecten van het mondmuziekske.

    Jaja, we kregen wel het obligate streepje Dylan en dan verwacht je toch tenminste hetzelfde van zijn Canadese tegenpool. Niet dus, wel, laat ik het dan maar zelf doen, inclusief de hilarische intro:

    https://www.youtube.com/watch?v=Eh44QPT1mPE

    10-07-2014 om 00:00 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ooit zijn er tijden geweest...

    dat simpele liedjes nog enige betekenis hadden, een gebruik dat dezer dagen wat in de vergetelheid is geraakt.

    Zo zat ik wat te graduinen tussen mijn oudere albums in het hokje "Country"  op zoek naar Quarter Moon in a Ten Cent Town (Emmylou Harris) om tot de vaststelling te komen dat ik dat alleen maar op vinyl LP heb.

    Niet getreurd, want tussen al dat fraais zat ook nog Harvest Moon dat ik al in tijden niet meer gehoord had. Neil Young - bijna negenenzestig intussen - bracht dit pareltje uit in 1992 en dat nummer klinkt nog altijd even fris en gevoelig als meer dan twintig jaar geleden.

    In 2003 verscheen het dubbelalbum Decade op cd, een schitterend overzicht van 's mans oeuvre tussen 1966 en 1976 waarop enkele bonustracks met nooit eerder uitgebrachte nummers. Een absolute aanrader voor wie Neil Young wil (her)ontdekken.

    In dit, voor zijn doen, ongemeen vrolijk filmpje duikt Neil op met een van z'n favoriete (en onbetaalbare) Martin D45 '68 gitaar, een wezenlijk onderdeel van de typische Young-sound uit zijn akoestische platen en concerten.

    https://www.youtube.com/watch?v=n2MtEsrcTTs

    Neil Young

    22-05-2014 om 00:00 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.A man and his...

    dog? Neenee, dat laat ik over aan de adepten van dat BBC-schapendrijversprogramma.

    "A man and his guitars" dan, daarmee kom je al een eind dichter in de buurt van het opzet van dit blog. Laat ik er dan maar meteen een hele grote uitpikken: Eric Clapton. Nu staat die er niet om bekend veelvuldig de persmuskieten te woord te staan, maar voor een cameraploeg van Rolling Stone maakte hij begin vorig jaar graag een uitzondering om over zijn vroegere werkinstrumenten te praten.

    De eerste in de reeks is de 1956 Stratocaster die hij tweedehands kocht in een Londense muziekwinkel in 1967 en die de geschiedenis zou ingaan als "Brownie", geïnspireerd door zijn idool Buddy Holly die een dergelijk exemplaar bespeelde.

    Het was EC's allereerste Strat - te horen in de vroege jaren zeventig op o.m. Layla en de fameuze Derek and The Dominos-periode en voor zijn solodebuut album.

    Fender besliste in februari 2013 een quasi perfecte replica uit te brengen en aan de meester zelve ter beoordeling voor te leggen, die was verwonderd over de getrouwheid  qua sound en uitzicht, zelfs de afgebladderde lak hadden ze nauwkeurig nagebootst. Gezien de beperkte oplage - en ondanks het forse prijskaartje (+/- 15000$!) - was de voorraad snel uitverkocht

    De originele Brownie bracht in 1999 bij een veiling een fenomenale 497000$ op ten bate van Clapton's Crossroad Centre, een rehabilitatiecentrum voor drugs- en alcoholverslaving op Antigua.

    Brownie was de inspiratiebron voor een zo mogelijk nog beroemder instrument uit de Fender-stal, met name "Blackie" but that's another story...

    http://www.youtube.com/watch?v=HNpS23xTyCM

    24-03-2014 om 00:00 geschreven door MichelN

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 10/09-16/09 2018
  • 13/03-19/03 2017
  • 03/08-09/08 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 24/11-30/11 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 04/11-10/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 05/11-11/11 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!