Een balhoofdplaatje is een logo van de fabrikant of het merk dat is aangebracht op de balhoofdbuis van een fietsframe. Balhoofdplaatjes werden al eind 19e eeuw toegepast en waren vaak gemaakt van metaal. Ter bevestiging aan de balhoofdbuis kunnen daarin nagels of schroeven zijn gebruikt. Bij moderne(re) fietsen kunnen tevens, al dan niet met lijm, balhoofdplaatjes van kunststof zijn aangebracht. Ook kan een balhoofdbuis voorzien zijn van een transfer/sticker.
Het merk GRIFFON werd op 2 november 1898 om 11 uur ’s morgens, onder het nummer 162, ter griffie van de burgerlijke rechtbank van Montbéliard vastgelegd. Het merk werd geregistreerd door de zonen van de gebroeders Peugeot (Peugeot frères) fabrikanten in Valentigney (niet de familie Peugeot maar de fabrikant Les Fils de Peugeot Frères).
Fabriekadres vóór WOI: Rue Louis-Blanc, Courbevoie. Showroom: Avenue de la Grande Armée 22, Parijs. Kantoren in Londen: 16 Upper St. Martin's Lane, Londen (1904).
Griffon cycles, opgericht door o.a. Eugène Peugeot, bouwden in 1902 hun eerste motorfietsen met een van hun fietsmodellen als basis, daarop monteerden ze een Zédel -motor. De ontwikkeling ging snel en het jaar daarop presenteerden ze 10 verschillende modellen op de Paris Show. In 1905 werkten er in de fabrieken in Courbevoie 300 mensen. Naast fietsen en motorfietsen boden ze ook tricars aan en tussen 1906 en 1910 produceerden ze cyclecars aangedreven door Aster en Buchet single-cylinder motoren.
In de jaren voorafgaand aan de Grote Oorlog raakte Griffon in verval en kort na de wapenstilstand fuseerde het met Peugeot. Het kan zijn dat Griffon vóór de Eerste Wereldoorlog fuseerde met Peugeot, rond 1911 of 1912. Griffon was dus een secundair merk van Peugeot. Na de Eerste Wereldoorlog maakte Griffon deel uit van het consortium La Sportive, een groep van Franse merken.
In 1920 kocht Peugeot Griffon. Ongetwijfeld door een gebrek aan een beschikbare omkadering, liet Peugeot al zijn autonomie over aan het merk uit Courbevoie, maar de zeer efficiënte juridische diensten van Peugeot vergaten niet om in oktober 1920 het merk Griffon en zijn embleem te registreren op naam van het auto- en fietsbedrijf Peugeot.
In 1926 scheidden Peugeot Cycles en Peugeot Automobiles zich af en vanaf 1927 waren de modelreeksen van de twee merken vrijwel identiek. In de jaren vijftig richtte Peugeot het bedrijf France Motor Cycle (FMC) op, dat de merken Aiglon, Automoto en Griffon samenvoegde.
Betekenis GRIFFON : Een griffioen, ook grijpvogel of Vogel Grijp genoemd, is een hybridisch fabeldier dat de heerschappij over twee rijken symboliseert: over de aarde (zijn leeuwenlichaam) en over de lucht (de kop en de vleugels van een adelaar). Het is een hybride schepsel zoals ook de centaur, de draak en de hippogrief. Behalve de genoemde kenmerken heeft hij ook de oren van een paard en een hanenkam die lijkt gemaakt te zijn van vissenschubben. De griffioen komt oorspronkelijk uit de mythologie van de Scythen en het Oude Griekenland. De Aziatische griffioen had een gekuifd hoofd, terwijl de Minoïsche en Griekse griffioenen meestal in spiralen gevormde gekrulde manen hadden. Sinds de middeleeuwen komt hij ook in West-Europa voor, onder meer in de heraldiek. Zo speelt de griffioen bijvoorbeeld een belangrijke rol in het wapen van Pommeren. Vandaar dat de hertogelijke dynastie zich de griffioenen (Greifen) noemde. Ook is de griffioen een symbool voor goddelijke macht en een bewaker van het goddelijke.
Aiglon cycles ----------- Paris & Argenteuil - Seine et Oise------- France/Frankrijk
Aiglon, (het jong van de adelaar en de bijnaam van Napoleon II, zoon van Napoleon Bonaparte), was een secundair merk van Peugeot.
Door in 1905 de wegen van de Tour de France te betreden, rustte Peugeot haar koersfietsen uit met de nieuwste technische innovaties en creëerde het vervolgens merken zoals Aiglon of Griffon, die waren betaalbaarder en populairder. De merken Aiglon en Eglon werden in 1900 geregistreerd door Emile Debaralle en gekocht door Rodolphe Emile Koechlin, beheerder van Les fils de Peugeot frères, die ze in 1910 opnam in het fiets- en autobedrijf Peugeot.
Motobécane --- Pantin (regio Parijs) ----- France/Frankrijk
Meer dan 80 jaar was Motobécane een vlaggenschip van de Franse industrie. En het was in Saint-Quentin in de Aisne dat de saga van deze fabrikant van fietsen, motorfietsen en vooral bromfietsen zijn grootste successen heeft beleefd. Voordat Motobécane een fietsenmerk werd was het een motormerk.
Het Motobécane-avontuur begon te Pantin in de regio Parijs. Charles Benoît, Abel Bardin en Jules Benezech bundelden hun krachten om een productie- en verkoopbedrijf voor motorfietsen op te richten. De motorfiets was in de mode en de vraag was groot. De MB1, het eerste motorfietsmodel dat voortkwam uit wat nog steeds Les ateliers de Motobécane heette, werd in 1923 op de markt gebracht.
Charles Benoît, die tijdens de Eerste Wereldoorlog in de Verenigde Staten verbleef, stelde een motorfiets met nieuwe vormen voor. Hij was volledig geïnspireerd door de esthetiek van Amerikaanse motorfietsen. Hij bracht geen techniek mee uit de V. S. maar wel een nieuwe look.
De motorfiets MB1was een groot succes en de oprichters van Motobécane besloten om nog andere modellen van motorfietsen met een matige cilinderinhoud op de markt te brengen. Tegelijkertijd richtten ze in 1926 een dochteronderneming op, Motoconfort, om zo te proberen krachtigere motorfietsen met luxere afwerkingen te produceren en te verkopen . Omdat het merk nog maar drie jaar oud was, waren ze bang om een tekortschietend model uit te brengen en bijgevolg de reputatie van de MB1 te bederven. Dus het nieuw model dat uitkwam was een 308cc die ze de Motoconfort noemden. Omdat dit model het ook goed deed, maakten ze van de gelegenheid gebruik om de twee merken parallel te creëren, Motobécane en Motoconfort. Het was een commerciële truc die het netwerk van verkoopagenten in elke stad verdubbelde er was een Motobécane-netwerk en een Motoconfort-netwerk.
Tijdens het interbellum kregen Motobécane-fietsen erkenning voor hun precisie en duurzaamheid. Zelfs tijdens de uitdagende jaren van de Tweede Wereldoorlog bleef Motobécane's toewijding aan vakmanschap bestaan en legde de basis voor een erfenis die zou blijven bestaan. De fabriek die zich nog steeds in Pantin, bevond overleefde de Tweede Wereldoorlog door de productie van fietsen, enkele 100 cc’s en brandbluspompmotoren voor de Duitsers, de fabriek was immers opgevorderd door de bezetter. Een deel van het ontwerpbureau trok zich terug in Saint-Étienne, toen een vrije zone, om er zich voor te bereiden op de naoorlogse periode.
Met het naoorlogse tijdperk dat een hernieuwd optimisme inluidde, kwamen de Motobécane-fietsen naar voren als symbolen van vrijheid en mobiliteit. De toewijding van het bedrijf aan kwaliteit, design en prestaties maakte haar fietsen populair bij fietsliefhebbers. Strakke ontwerpen en betrouwbare techniek werden kenmerken van Motobécane en vormden de basis voor de bekendheid van het merk in de fietswereld. Ook in de wereld van de gemotoriseerde tweewielers speelde Motobécane mee. Het vlaggenschip van het merk was de Mobylette die vervaardigd werd vanaf 1949 en waarvan er 14 miljoen exemplaren werden verkocht. Het was meteen een succes en de bestellingen voor deze Franse uitvinding stroomden binnen. 50 jaar lang werd vergeten dat het oorspronkelijke idee van die Mobylette in feite uit Nederland kwam. De bromfiets was geen uitvinding van het ontwerpbureau van Motobécane, ze kwam van een dochteronderneming in Arnhem die onder een Motobécane-licentie werkte. Het idee was van Willem Kaptein, de bedrijfsleider. Willem Kaptein trok met zijn prototype naar Parijs om Charles Benoît te vragen het in productie te nemen. Maar de baas van Motobécane geloofde niet in deze motorfiets. Hij geloofde er niet in omdat het niet zijn idee was! Gelukkig voor Motobécane zorgde een toevallige gebeurtenis dat ze het model toch zouden produceren. In 1975 nam het bedrijf de controle over zijn concurrent VéloSoleX over en verplaatste de productie naar een van zijn fabrieken in Saint-Quentin.In 1951 werd de fabriek in Pantin te klein. Motobécane was op zoek naar een nieuwe locatie om een grotere productie-eenheid te bouwen. Het werd een voormalige weverij in de rue de la Fère, in de faubourg d'Isle in Saint-Quentin. De weverij was verlaten sinds de jaren 1930 en gebombardeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tegen het einde van 1951 werd de fabriek opgestart met ongeveer 250 arbeiders. In 1954 kocht Motobécane een tweede fabriek aan de Boulevard du Maréchal Juin en kort daarna werd een derde fabriek gebouwd in de rue d’ Ostende. Op het hoogtepunt van zijn geschiedenis creëerde Motobécane in Saint-Quentin 4.200 directe banen en tot 6.000 meer in de Aisne.
Het pand aan de rue de la Fère werd al snel te klein. Een paar kilometer verderop, in Rouvroy, werd een gloednieuwe fabriek gebouwd. De eerste machines werden in januari 1963 in gebruik genomen. Saint-Quentin had nog steeds de fietsenfabriek, tussen 1936 en het einde van de jaren 1980 produceerde Motobécane 11 miljoen fietsen en dat grotendeels in de hoofdstad van de Aisne.
Motobécane speelde in de jaren 1960 en 1970 ook een cruciale rol bij het vormgeven van het fietslandschap. Het merk omarmde innovatie en introduceerde verbeteringen op het gebied van framematerialen en design. Motobécane-fietsen werden bekend om hun veelzijdigheid en richtten zich op recreatieve fietsers en competitieve wielrijders. De iconische Mirage- en Grand Jubilé-modellen veroverden de harten van wielrijders over de hele wereld.
Deze snelgroeiende innovatie leidde tot de creatie van een winnende kampioenschapsfiets, waarmee de legendarische renner Luis Ocaña naar de overwinning reed in de Tour de France van 1973.
Motobécane was een groot fietsenmerk, in alle soorten, in alle stijlen en voor alle leeftijden. Begin de jaren tachtig waagde Motobécane zich in de veelbelovende wereld van de crossfietsen, met felgekleurde minifietsen voor kinderen met midden- en voorvering, kentekenplaten in de stijl van wedstrijdfietsen, met crossbanden en comfortabele zadels.
In de loop van de jaren ’70, begon de verkoop te dalen. In 1985 vroeg Motobécane faillissement aan. 30% van het personeel van de fabriek in Rouvroy werd ontslagen. Om het merk te redden, werd een overnameconsortium gevormd door de regionale raad van Picardië, Fichtel & Sachs (een Duitse fabrikant van tweewielers) en Yamaha, dat een jaar eerder al aandelen in het bedrijf had gekocht. Het bedrijf kwam al snel onder de controle van Yamaha en kreeg in 1986 de naam MBK.
Maar als Yamaha in Rouvroy heeft geïnvesteerd was dat niet om bromfietsen te blijven produceren die slecht verkopen. Toen Yamaha arriveerde, was de fabriek aan het verouderen, ze dateerde uit 1961. Ze was al 25 jaar oud en voldeed niet per se aan de normen die de Japanners hadden voor hun eigen producties.
Vandaag de dag heeft de fabriek 650 mensen in dienst. Ze produceert motorfietsen en scooters met een grote cilinderinhoud van 125 tot 300 cm3. In 2022 rolden 80.000 tweewielers van de productielijnen van MBK Industrie in Rouvroy. Het is de enige fabriek van de Yamaha Group in Europa. Nu heet MBK Industrie officieel Yamaha Motor Manufacturing Europe.
Vanaf het eerste kwartaal van 2024 startte de fabriek in Rouvroy met de productie van motoren en elektrische fietsen.
In de voormalige gebouwen van de firma Motobécane in Saint Quentin werd op de eerste verdieping een museum gewijd aan Motobécane geïnstalleerd.
MBK Industrie (voorheen Motobécane-Motoconfort ) is een Franse tweewielerfabrikant, opgericht in 1924, die in 1986 een dochteronderneming van Yamaha werd. In 2018 richtte de fabriek zich uitsluitend op de productie van tweewielers van het merk Yamaha.
In 1924 ontwierpen de heren Alphonse Tallet, Charles Benoît en Abel Bardin hun eerste motorfiets, de MB1. Dankzij de financiële, administratieve en technische steun van Jules Bénézech werd op 11 december de “Ateliers de la Motobécane ” opgericht in Pantin , op de hoek van de Avenue Jean-Jaurès en de rue de Paris. Het resultaat is de Motobécane, een model uitgerust met een 175 cc tweetakt -tweecilindermotor met riemaandrijving. Dit zeer eenvoudige model zou tot 1929 verkocht worden.
Het jaar daarop in 1925 ( andere bron vermeld 1926 ) werd in de rue Hoche n° 3 in Pantin de Société des Ateliers La Motoconfort opgericht. De jaren ’20 waren de zogeheten gekke jaren waarin alles mogelijk was, waarin merken werden geboren en snel hun hoogtepunt bereikten of soms binnen een paar weken weer verdwenen!
Het was van groot belang dat Motobécane een nieuw model op de markt bracht maar de partners hadden nog onvoldoende ervaring. Bovendien kon een mislukt model het merkimago dat met de MB1 was opgebouwd in een rap tempo vernietigen en het jonge bedrijf ten onder laten gaan.
Daarom werd besloten een machine te bouwen met een grotere cilinderinhoud, beter uitgerust en luxueuzer afgewerkt. De grote profielbanden zorgden voor een zeker comfort en de nieuwkomer, een 308 cc, kreeg de naam MOTOCONFORT. Op het plaatje dat aan de magneetbehuizing was geklonken, stond het opschrift: MOTOCONFORT MC1 moteur licence MOTOBECANE. Als het model zou mislukken, dan zou de reputatie van het merk slechts licht beschadigd zijn en het jonge bedrijf niet in gevaar gebracht worden. Zoals geweten heeft dit duistere lot zich nooit voltrokken. De "308" kende, ondanks een relatief bescheiden productie, een rustige carrière met diverse ontwikkelingen tot begin jaren dertig.
Kleine anekdote: in reclamecatalogi werden Motobécanes vaak van de linkerkant gefotografeerd en Motoconfort van de rechterkant. Dat komt doordat er voor de folders slechts één prototype werd gebruikt met een tank met op elke kant een ander logo.
In tien jaar tijd produceerde Motobécane ongeveer 150.000 BMA's. In de jaren dertig groeide Motobécane uit tot een belangrijke fabrikant van motorfietsen, met talrijke modellen van alle motorinhouden. We zien prototypes van 750cc met viercilinders . Sommige modellen hebben om commerciële redenen ook de naam “Motoconfort” gekregen.
In1933 produceerde het bedrijf zijn eerste 250cc viertaktmotorfiets . In1938 presenteerde het bedrijf del Poney 60 AG1 (63 cc), de motor hiervan was de voorouder van die van de Mobylette .
1943: De ingenieur en directeur van het ontwerpbureau Marcel Steinbach, in het Motobécane-avontuur sedert SICAM, verdween in Auschwitz
De twee merknamen waren lang in gebruik, rond 1979/80 werden de dealers geinformeerd over de terugkeer naar één merk “MOTOBECANE.
Lutetia —---- André Godmard------- 30, rue Moret, ---Paris XI. /Parijs XI-------- France/Frankrijk
(Paris-Sud = Paris XI)
Manufacture de Cycles Godmard – constructeur- mécanicien –geinstalleerd in Parijs sinds 1893.
Lutetia was een Frans merk van (race)fietsen, vooral actief in de eerste helft van de 20e eeuw. Het werd gebouwd in Parijs door de constructeur André Godmard, en fietsen met het merk Lutetia zijn vooral antieke/collectors-items die je tegenwoordig nog op veilingen of in verzamelaarskringen ziet.
De specialiteit van de Manufacture de Cycles Godmard was fietsen maken met daarop het merk van de client, dus ze leverden fietsen met daarop de merkplaatjes van hun eigen merken “AIGLE”, “ALLIANCE” en “CHARMING” of met de merknamen van hun cliënten.
De naam Lutetia zelf verwijst naar de oude Romeinse naam van Parijs (Lutetia Parisiorum), wat aangeeft dat het merk een sterke link had met de Franse hoofdstad. (algemene achtergrond over de naam; niet per se een bron met merk-info). Op het frameplaatje staat het wapen van de hoofdstad afgebeeld, met een schip dat schommelt maar niet zinkt.
Hoewel Lutetia als fietsfabrikant niet lang een grote naam is geweest, bestond er een professioneel wielerteam “LUTETIA-WOLBER” dat in de vroege jaren 1930 aan wedstrijden deelnam. Dit team werd gesponsord door Cycles Lutetia samen met Wolber-banden, en reed in klassieke races zoals Bordeaux–Parijs en Paris-Tours. Het Lutetia-Wolber wielerteam was een Frans professioneel wielerteam dat actief was tussen 1931 en 1934. Ook in 1950 was er professioneel wielerteam ”LUTETIA”.
Luxor ----------Walter Searle ----------Neuilly-sur-Seine (westelijke voorstad van Parijs).
Luxor was een sub merk van LABOR. Het merk Labor werd op 02 november 1901 geregistreerd. Naast Labor registreerde Walter Searle ook de merken: VICTORIA / STANDA & TENAX. Er kwam een associatie met MAURICE RIVET de CLéve.
Na 1908 werd LUXOR geregistreerd en was een sub merk van Labor.
Het bedrijf zou de crisis van 1909 niet overleven en alle merken zouden, in 1911, overgenomen worden door EDMOND GENTIL van het merk ALCYON , de overgenomen merken werden verder geproduceerd.
……dit merk komt voor op een lijst van Belgische fietsfabrikanten en handelaars.
…… cette marque figure sur une liste de fabricants et de commerçants belges de vélos.
Cycles Eyllé (.. 1921/1926..) --fietsen van de Société commerciale Interlabor 16 & 18 Rue Choron in Parijs en na de liquidatie in 1926 Société auxillaire de mécanique; 33 Avenue de Parc in Neuilly sur Seine (Parijs).
Cycles Eyllé (..1921/1926..) -- cycles de la Société commerciale Interlabor 16 & 18 Rue Choron à Paris et aprés la liquidation en 1926 Société auxillaire de mécanique ; 33 Avenue de Parc à Neuilly sur Seine.
Het merk met het haanlogo was ongetwijfeld de grootste fietsenfabrikant van Frankrijk aan het einde van de 19e eeuw. De verkoopcijfers van fietsen, zoals te zien in een van de catalogi van het merk, laten zien dat er in 1884 1589 fietsen werden gebouwd en tien jaar later maar liefst 12.814.
Adolphe Clément, geboren in 1855, ontwikkelde al vroeg een interesse in mechanica. Op zestienjarige leeftijd trok hij door Frankrijk om zijn opleiding tot smid te voltooien. Deze leerling-smid had maar één obsessie: een fiets bezitten. Hij werkte onvermoeibaar, spaarde geld en bouwde zijn eigen fiets, maar dat was niet genoeg. Met zijn spaargeld lanceerde hij in 1877 zijn eigen fietsenmerk.
Clément Cycles , La Société des Vélocipédes Clément , Clément & Cie was een Franse fietsenfabrikant, opgericht door de industrieel ondernemer Adolphe Clément (vanaf 1909 bekend als Clément-Bayard). Van de beginjaren als fietsenmaker in Bordeaux, via de vestiging als fietsenwinkel en werkplaats in Parijs tot de massaproductie van een breed scala aan fietsen in de speciaal daarvoor gebouwde, ultramoderne fabriek in Levallois-Perret , Parijs, combineerde het merk altijd een flair voor reclame en marketing met kwaliteitsproducten.
In 1876, na twee jaar wielrennen, werken en sparen, had Clément-Bayard genoeg geld om een bedrijf te starten. Hij opende op 21-jarige leeftijd een fietsenmakerij in Bordeaux. De volgende stap in zijn bedrijfsplan was een verhuizing naar Marseille, waar hij leerde hoe hij stalen buizen voor fietsen moest maken. Het jaar daarop verhuisde hij naar Lyon en begon hij met de productie van complete fietsen onder de naam 'Clément SA cycles'.
Clément-cycles
Het volgende jaar, rond 1878, verhuisde hij naar Parijs en opende een fietsenzaak, A. Clément & Cie , aan de Rue Brunel 20, vlakbij de Place de l'Etoile . Daar runde hij ook een wielerschool en nam hij deel aan wielerwedstrijden.
Eind 1878 vormde Adolphe een duo met wielerkampioen Charles Terront tijdens de 'Six-Days'-wielerwedstrijd in de Agricultural Hall in Londen. Hij opende ook een showroom op 31 rue 'du 4-September' in Parijs en begon een reclamecampagne met posters, een nieuw concept.
In september 1879 bouwde Clément een ijzersmelterij in Tulle, in de Limousin, waar een goede waterkrachtvoorziening was, maar hij had niet genoeg geld om de fabriek rendabel te maken en Tulle lag te ver van Parijs, dus moest hij de fabriek verkopen.
In 1880 telde de fietsenfabriek "Clément" aan de Rue Brunel circa 150 werknemers die fietsen bouwden. De rijwielen werden beschouwd als van hoge kwaliteit en in 1890 was Clément het toonaangevende fietsenmerk in Frankrijk. In 1889 kreeg hij het idee om luchtbanden in Frankrijk te introduceren door de Dunlop-licentie te kopen. De eerste fietsen met luchtbanden die hij produceerde, wekten vooral de spot van de omstanders. "Heb je de nieuwe fiets van pater Clément met zijn 'reddingsboei'-wielen gezien?” Nog geen vier jaar later fietst iedereen op fietsen met 'reddingsboei'-wielen."
In 1894 had het bedrijf 400 werknemers in dienst.
Clément-Gladiator-cycli
In 1896 kocht Adolphe Clément, die ondertussen de uiterst winstgevende productierechten voor Dunlop-banden in Frankrijk bezat, samen met een syndicaat onder leiding van Dunlop-oprichter Harvey Du Cros de Gladiator Cycle Company op. Ze fuseerden het bedrijf tot een groot fietsenproductieconglomeraat, Clement, Gladiator & Humber & Co Limited. Het assortiment fietsen werd uitgebreid met driewielers , vierwielers en in 1902 een gemotoriseerde fiets, en vervolgens auto's en motorfietsen. Zijn aangeboren zakelijk inzicht stelde hem in staat te profiteren van een snelgroeiende industriële sector: de fietsenindustrie, de auto-industrie en vooral de bandenindustrie.
Aan het begin van de 20e eeuw waren Clément-fietsen de meest prestigieuze, mede dankzij succesvolle reclamecampagnes.
Het fiets- en autobedrijf werd in 1922 verkocht aan Citroën. Adolphe Clément overleed plotseling. In 1928 was Adolphe Clément-Bayard een van de meest vooraanstaande industriëlen van Frankrijk. Hij produceerde fietsen, importeerde voertuigen, bouwde auto's en later ook luchtschepen.
Opmerkelijk is dat Adolphe Clément in 1894 wielrenner Henri Desgrange aanstelde als zijn sportdirecteur, omdat wielrennen diende als visitekaartje voor het bedrijf. Tien jaar later creëerde Henri Desgrange de Tour de France!
Tot slot heeft dit merk een uitgesproken Frans karakter, met zijn haan, zijn mannelijke wielrenners met snor en zijn elegant ontworpen damesjurken!
La Rafale Paris, cycles Ets Paris France - directeur Mr. Aarowson-- 137 Bd Voltaire –Paris / Parijs ----- France/Frankrijk
Dit merk van het bedrijf Paris France is zeker bekend door haar kampioen Lucien Michard, maar haar parcours is nogal merkwaardig. In de jaren 1930 had het bedrijf zijn hoofdkantoor op 137 rue Voltaire in Parijs met de cycli La Rafale, maar later ook met het merk Handsonne. In 1940 tekende het een contract met het l'Arsenal de Roanne voor de productie van haar fietsen, dat met onderdelen die voornamelijk uit de Loire-vallei kwamen. In 1943 bedroeg de productie 50 fietsen per dag. Na de oorlog was het bedrijf nog steeds aanwezig op hetzelfde adres, maar vanaf 1960, of zelfs iets eerder, komt het niet meer voor in de Bottins du cycle.
In de Bottin du cycle van 1951 werd het bedrijf genoemd als fabrikant, maar het merk was ongetwijfeld een groothandel en vooral een doorverkoper.
METROPOLE ----- Edmond Gentil – Submerk van Alcyon ----- Paris/ St Etienne - Frankrijk
Edmond Gentil, ooit voorman bij Griffon, werkte zich op tot een heuse captain of industry. Hij kocht en creëerde een groot aantal merken die tot de beste van de fietscreaties behoorden: Alcyon, Cycles A. Thomann (1911), La Merveilleuse, Olympique Cycles en La Française Diamant (1923), Paris-Brest cycli, Liberator, Acatene, Marly, Mariland, Metrople, Acatene Metropole, Acatene-Velleda, Manutri, Galibier, Prima et Tenax, Deauville, Standa, Strong, Armor, Armorique...
La Persane cycles -----L. Darras -------- Persan - Val d'Oise (Paris)-------- France/Frankrijk
Persan ligt in het noorden van Val-d'Oise , op de grens met het departement Oise, op de rechteroever van de Oise en tegenover Beaumont-sur-Oise , op een afstand van 33 km ten noordnoordwesten van Parijs.
Le Globe ( 1889 / 1969 ) ---Georges Hetley & Léopold Delys ---- constructeur, 28 rue Chevreul in Choisy le Roy & Paris/Parijs -----------France/Frankrijk
Léopold Delys richtte zijn fietsenbedrijf op in 1889, maar hij moest ongeveer tien jaar wachten voordat hij de zaak van Georges Hetley, de maker van de "Le Globe"-fietsen, kon overnemen om het merk te registreren. Le Globe-fietsen waren vanaf hun oprichting rond 1892-1894 aanwezig op verschillende beurzen, aanvankelijk dankzij Hetley, en later dankzij Léopold Delys.
Het merk Le Globe kende ook sportieve successen in wielerpeloton, dit onder ander in de Tour de France.
Ik ben Delameilleure Philippe
Ik ben een man en woon in Preshoekstraat 145 - 8510 Marke - België (België) en mijn beroep is Gepensioneerd.
Ik ben geboren op 27/09/1960 en ben nu dus 65 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Wielrennen - Verzamelen van fietsmerkenplaatjes (balhoofdplaatjes) .
Ik ben Delameilleure Philippe
