Een gedicht van J.P. Heije 1809-1876

Toewijding. aan ***

Een gedicht van Henriette Roland Holst-van der Schalk 1869-1952

't Is nu de kentertijd

't Is nu de kentertijd
dat de vrouw naar nieuw levenswater glijdt;
diep water, waarin bare' als Bergen klimmen;
wijd water, en ver aan de verre kimmen
verwaast vredes zacht-bloeiende kust.
0 Maatschappij, gij zee, die kent geen rust,
uit de luwe kreken van het verleden
zwemt de vrouw naar uw ruwe machtigheden.
Het is nu ook de tijd
dat het vrouwen-gemoed kentering lijdt:
uit de vloeibare lusten
en aandriften, verhardt zich daarin 't vast-bewuste,
als in oer-oude dagen
d' aard' uit vloeibaarheid vormde vaste lagen,
of als nog heden in 't heelal
telkens uit gasse' ontstaat een vaste bal,
een nieuwe kern, een donk're levensbeker. —
Zoo stolt zich nu natuur, die vlottender en weker
was in de vrouw, vol van 't oer-element
instinkt, tot verstand dat zichzelve kent
en het gebied tot aan zijn verste transen
afzoekt met eigen glansen.

De vrouw in het woud (1912)

Een gedicht van W.F Oostveen 1849-1890

Arm Meisje.

Arm meisje dwaalt zoo eenzaam
En treurig over straat
En wekt het medelijden
Van wie haar gadeslaat.

Toch vraagt het kind der armen
In 't meer dan schamel kleed
Vaak nog vergeefs erbarmen
Met haar ellende en leed.

Och, mocht gij haar ontmoeten
Verzacht haar droefenis
In naam van Hem daarboven
Die ook haar Vader is.

Kinderlust en kinderleed (1883)

Een gedicht van Hieronymus van Alphen 1746-1803

De verwelkte roos

Een gedicht van Edward Koster 1861-1937

 IN DE MOSKEE.

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

ALLEN

Zijn het enkel maar deez' weingen,
Die, de Droom te voet gevallen,
Zich aan zijne aanblik reingen?
Neen, ik voel de gloed in allen.

Als in 't najaar vogelscharen,
Zich verzaamlend voor zij trekken,
Blanker dan het schuim der baren,
Kust en duinenrug bedekken,

Eerst in aarzelend gewemel
Angstig door elkander kringend,
Dan - hun opvlucht naar de hemel,
En de zee het reislied zingend;

Zo staan talloze verlangers
Zuidwaarts naar de trans te turen;
Doch hun stem is niet des zangers,
Dus hun zucht zal ook niet dúren.

Kònden zij het blauw bevolken
Met hun beeldende gezichten,
Tuinen zouden door de wolken,
In een teelt van rozen, lichten;

Ieders ander land ging gloren
In een glans van zomerweders,
En zijzelven, nieuwgeboren,
Zweefden op ontploken veders.

Liefste, ik heb alleen van zeven
't Lied der laatste hoop doen schallen,
Maar één vers blijft ongeschreven:
Het gebed der duizendtallen.

Opvluchten (1922)

Een gedicht van Nicolaas Beets 1814-1903

Een gedicht van V. de Meyere 1873-1938

Er schuilt in al de dingen, die ik zing

Er schuilt in al de dingen, die ik zing
zo'n wondre zin die weinigen beseffen
zullen, in hun stil-leven dat zó effen
henenvloeit, zonder droom noch mijmering.

0, zangen van mijn Ziel! ik zeg mijn leven
rein uit in uwe gelukzaligheid,
omdat elk lied, altoos een nieuwer streven,
een breder Passie om mijn slapen leit.

Uw zoet geluid, dat om mij heen komt spelen
met balsemklanken, die mijn oren strelen,
't ruist al de jeugdge schoonheid van mijn hert!

Groot is uw doel, mijn zang : Een jeugd van weelde,-
maar ook van smart, - 't herscheppen met die beelden
die mij omruisten sinds ik Dichter werd!

Verzen (1894)

Sibylla

Sibylla, aangebeden kind -
zoo wispelturig als de wind -
die louter zielenvreugde vindt
met herten doen te smachten,
die gij door uwe schoonheid blindt
en aan uw zegekarre bindt,
terwijl ge toch geen een bemint,
hoe zij naar u ook trachten.

Is ‘t niet uw blauwig ogenpaar,
uw blond gestruiveld fulpenhaar,
uw stem, als ene harp zo klaar,
die ieders ziele vangen?
ik weet niet, maar ik word gewaar,
en waar ik ben, en waar ik vaar,
dat ik toch altoos, altoos naar
uw liefde blijf verlangen.

Eens, 't was in 't schone jaargetij,
ging ik zo zalig naars uw zij;
uw beeld versmolt zich gans in mij:
Ik wou u min betonen!
Gij lachtet, hiet het gekkernij,
doch waart zo goedgezind en vrij,
om mijne liefde, uit medelij,
met gene spot te lonen.

Bevallig meisje, is ‘t mijn schuld,
dat steeds mijn hert, met u vervuld,
geen ander beeld dan ‘t uwe duldt?
O, 'k heb het God gezworen:
Dat ik, waar ge u ook wenden zult,
hoe ge  uw englenneusken krult,
u volgen zal met mijne huld',
al moest ik gaan verloren!

Sibylla, godgewijde meid,
eens daagt de hemelse eeuwigheid
voor allen die, in zedigheid,
met ‘t hert vol liefde leven!
O, als uw ziel van ‘t lichaam scheidt,
moog dan in ‘t licht, dat zij verspreidt,
mijn geest, vol vuurge tederheid,
lofzingend, juichend zweven!

Gedichten (1861 - 1863)

Een gedicht van Jan Jacob Slauerhof 1898-1936

Novalis

Een gedicht van Elisabeth Maria Post 1755-1812

Aan een beek

Lief beekje dat daar kronkelt,
En zachtjes murm’lend vloeit,
Zo aangenaam verdonkerd
Door ’t lommer dat hier groeit!
Ik zet mij onder de eiken
Op ’t zwellend oevermos,
Geen zorg kan mij bereiken
Hier in dit zalig bos.

Ik zie door 't windj' u strelen,
Het krult uw oppervlak,
'k Hoor 't in de takjes spelen
Van ’t groene schomm’lend dak.
Een vogel schommelt mede,
Zingt onderwijl zijn lied,
’t Is of hij, wel te vrede,
Zijn beeld in 't water ziet.

Hoe geuren Eik en Berken!
Wat is 't hier koel en fris!
Hier voelt zich 't hert versterken
Dat mat en dorstig is.
Hoe lavend is dit water!
- ô Welk een teug! - Het leeft!
Men hoort van ver 't geklater
Der bron, die 't leven geeft.

Hoor! welk een statig ruisen
Van waterval bij val,
Fontein en springbron bruisen;
ô Welk een zalig dal!
Hoe rijk in koele stromen,
Hoe eenzaam en hoe stil,
Of niets het lied van bomen
En water storen wil.

Verhit, en moe van ’t dwalen,
En schier van dorst verstikt,
Kwam ik hier adem halen
En werd geheel verkwikt;
Mijn liefde en eerbied groeien
Voor U, ô God! wiens hand
Die beekjes zo doet vloeien
Door dit gelukkig land.

Leid, waterrijke streken,
Leid, koel beschaduwd oord,
Mij tot de volle beken
Van Jesus' liefde voort.
Daar ’s lafenis en krachten
Voor ’t hart dat Gode leeft;                           
Dat dorstig moet versmachten
Bij al wat de aarde geeft.

Ontwaakte zang-lust (1807)

Ter nagedachtenis aan Joost Zwagerman

Veel

Het werd teveel

Je hebt je deel

En je kijkt scheel

Scheel van ellende

Zou het ooit nog wenden

Mensen tegenspreken

Mensen die het niet zien zitten

En zelf was hij alleen

Ondanks alle gaven die hij bezat

Een man ging heen

Helemaal alleen!

De Schone Herfst

Naar deze herfst had ik ontroerd gewacht
Als naar een nacht van zwoel-doorgeurde dromen:
Naar 't koele licht en naar de gouden bomen
In grauwe nevel langs de smalle gracht.

De dagen waren vreemd van vege pracht,
Een felle gloed scheen alles te doorstromen:
De bloemen baarden huivrend-zoete aromen
En wrede kleuren, bont en brandend-zacht.

En als ik trad onder het droeve woeden
Van stilte en weelde en lust de dood gewijd
Voelde ik een beven door mijn leden spoeden,

Maar ook, diep in mijn ziel die bang-verblijd
De rijkdom dronk, het mateloze bloeden
Van schrijnende angst en hete onzekerheid.

De Beweging, jaargang 12 (1916)

Een gedicht van Albert Verwey 1856-1936

Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899

Maak pompen van kanons

Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

Sterven. III.

. . . . . . . . . . . . . .
Zoals de golven gaan en komen,
Komen en gaan,
Den schoot van heur moeder, de zee, ontnomen
Levenbelaân;

Zoals de bloemenkindren komen,
Bloeien en gaan,
De schoot van heur moeder, de aarde, ontnomen
Levenbelaân;

Zoals de starren gaan en komen,
Schittren en gaan,
De schoot van heur moeder, 't heelal, ontnomen
Levenbelaân;

Zo zal de zielenvonk, ontnomen
Levenbelaân,
Aan de W e r e l d z i e l, het Godslicht, komen,

Groeien en gaan,
Gloren en deinzen, deinzen en gloren,
Door schijnbre dood heen nieuw geboren,
Tot nieuwe sfeer en nieuw bestaan,
Totdat zij àlles zal verstaan,
En eeuwig 't Licht zal toebehoren:
De ziele, licht uit Licht geboren,
Kan niet vergaan, kan niet vergaan ....
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Zó, door 't G e m i s, suisden stemmen aan.

Serena (1898)