Een gedicht van Albert Verwey 1956-1936

Oneindigheid

Van honderdduizend jaren her
Kwam tot mijn oog de straal van een ster,
Hij kuste mij met zijn milde licht,
Ik voelde mij leven als in een gedicht,
Want wat is tijd?

Meer mijlen ver dan mens verstaat
Bewoog mijn oog dat stergelaat,

Ik was nabij haar met mijn blik
En ondervond een zoete schrik:
Geen ruimte telt!

Tezaam geschapen ster en oog,
Eén enkel leven laag en hoog,
Zijn wij geworden en voor elkaar,
Zij werd door mij, ik werd voor haar:
Waar is de grens?

Ik draag en ben het heel heelal.
O valse schijn van lichaamswal,
Waarbinnen wij schijnen, waarbuiten wij zijn,
Omvangende in een gedroomde lijn
De oneindigheid!

Het zichtbare geheim (1915)

Een gedicht van H.C. Rümke 1893-1967

Oude huizen

Aan d' overkant van 't water stonden d' oude huizen.
Het water was heel stil, een witte rand
van pas gevallen sneeuw lag voor de huizen.
't Was alles broos en fijn, voor strakke lucht met sterren.
De huizen stonden oud en stil....van verre
kwam dof gedreun: het ruchten van de stad,
dan was het, of de huizen
nóg groter stilte hield omvat....
Luid kwam, met hard gebel, een tram voorbij gereden....
Toen wisten d' oude huizen niet
wat zij daar deden....

De Beweging (1917)

Een gedicht van J.J.L ten Kate 1819-1889

GEESTENKOOR BOVEN DE WATEREN.

 Ziele des mensen!
         Gij zijt als het water:
         't Werd uit de boezem
         Des hemels gebaard;
't Stijgt naar de hemel,
         Het stort weer ter aard,
         Eeuwig verwisslend
         In rustloze vaart.

        Stroomt van de steilte
         De straal naar beneên,
         Dan stuift hij lieflijk,
         In wolkende golfjens,
         Over de vlakte
         Der berghelling heen;
         Blank als een spiegel
         Verlaat hij de rots,
         Danst hij ter diepte
         Met vrolijk geklots.

Maar gaan de klippen
Zijn stortval te keer,
Dan bruist hij grimmig,
           Met kokende golven,
           Dan stormt hij trapswijz'
           In d' afgrond ter neer.

Tussen de rozen
           Daar henen geslingerd,
           Glipt hij wellustig
           In 't bloeiende dal.
           En alle starren
           En stralende zonnen
           Lachen en lonken
           In 't levend kristal.

Wind is de minnaar
           Van 't spelende golfje;
           Wind is de vijand
           Der argloze baren,
           Die in haar boezem
           Zijn aanval begint.

Ziele des mensen,
           Hoe zijt gij als 't water!           
           Noodlot des mensen,
           Hoe zijt ge als de wind!

         Naar Goethe.
         1845.

Een gedicht van Emanuel Hiel 1834-1891

WAT RUST ZE ZACHT.

Een gedicht van  Sebald Rau 1801-1887

Nacht

Een gedicht van P.L. van de Kasteele 1748-1810

Jesus de vriend der waarheid.

Een gedicht van G.W. Lovendaal 1847-1939

Afscheid.

Een gedicht van René de Clercq 1877-1932

GIJ DAN, DIE IN 'T NAAKT

Een gedicht van J.P. Heije 1809-1876

Toewijding. aan ***

Een gedicht van Henriette Roland Holst-van der Schalk 1869-1952

't Is nu de kentertijd

't Is nu de kentertijd
dat de vrouw naar nieuw levenswater glijdt;
diep water, waarin bare' als Bergen klimmen;
wijd water, en ver aan de verre kimmen
verwaast vredes zacht-bloeiende kust.
0 Maatschappij, gij zee, die kent geen rust,
uit de luwe kreken van het verleden
zwemt de vrouw naar uw ruwe machtigheden.
Het is nu ook de tijd
dat het vrouwen-gemoed kentering lijdt:
uit de vloeibare lusten
en aandriften, verhardt zich daarin 't vast-bewuste,
als in oer-oude dagen
d' aard' uit vloeibaarheid vormde vaste lagen,
of als nog heden in 't heelal
telkens uit gasse' ontstaat een vaste bal,
een nieuwe kern, een donk're levensbeker. —
Zoo stolt zich nu natuur, die vlottender en weker
was in de vrouw, vol van 't oer-element
instinkt, tot verstand dat zichzelve kent
en het gebied tot aan zijn verste transen
afzoekt met eigen glansen.

De vrouw in het woud (1912)

Een gedicht van W.F Oostveen 1849-1890

Arm Meisje.

Arm meisje dwaalt zoo eenzaam
En treurig over straat
En wekt het medelijden
Van wie haar gadeslaat.

Toch vraagt het kind der armen
In 't meer dan schamel kleed
Vaak nog vergeefs erbarmen
Met haar ellende en leed.

Och, mocht gij haar ontmoeten
Verzacht haar droefenis
In naam van Hem daarboven
Die ook haar Vader is.

Kinderlust en kinderleed (1883)

Een gedicht van Hieronymus van Alphen 1746-1803

De verwelkte roos

Een gedicht van Edward Koster 1861-1937

 IN DE MOSKEE.

Een gedicht van Aart van der Leeuw 1876-1931

ALLEN

Zijn het enkel maar deez' weingen,
Die, de Droom te voet gevallen,
Zich aan zijne aanblik reingen?
Neen, ik voel de gloed in allen.

Als in 't najaar vogelscharen,
Zich verzaamlend voor zij trekken,
Blanker dan het schuim der baren,
Kust en duinenrug bedekken,

Eerst in aarzelend gewemel
Angstig door elkander kringend,
Dan - hun opvlucht naar de hemel,
En de zee het reislied zingend;

Zo staan talloze verlangers
Zuidwaarts naar de trans te turen;
Doch hun stem is niet des zangers,
Dus hun zucht zal ook niet dúren.

Kònden zij het blauw bevolken
Met hun beeldende gezichten,
Tuinen zouden door de wolken,
In een teelt van rozen, lichten;

Ieders ander land ging gloren
In een glans van zomerweders,
En zijzelven, nieuwgeboren,
Zweefden op ontploken veders.

Liefste, ik heb alleen van zeven
't Lied der laatste hoop doen schallen,
Maar één vers blijft ongeschreven:
Het gebed der duizendtallen.

Opvluchten (1922)

Een gedicht van Nicolaas Beets 1814-1903

Een gedicht van V. de Meyere 1873-1938

Er schuilt in al de dingen, die ik zing

Er schuilt in al de dingen, die ik zing
zo'n wondre zin die weinigen beseffen
zullen, in hun stil-leven dat zó effen
henenvloeit, zonder droom noch mijmering.

0, zangen van mijn Ziel! ik zeg mijn leven
rein uit in uwe gelukzaligheid,
omdat elk lied, altoos een nieuwer streven,
een breder Passie om mijn slapen leit.

Uw zoet geluid, dat om mij heen komt spelen
met balsemklanken, die mijn oren strelen,
't ruist al de jeugdge schoonheid van mijn hert!

Groot is uw doel, mijn zang : Een jeugd van weelde,-
maar ook van smart, - 't herscheppen met die beelden
die mij omruisten sinds ik Dichter werd!

Verzen (1894)

Sibylla

Sibylla, aangebeden kind -
zoo wispelturig als de wind -
die louter zielenvreugde vindt
met herten doen te smachten,
die gij door uwe schoonheid blindt
en aan uw zegekarre bindt,
terwijl ge toch geen een bemint,
hoe zij naar u ook trachten.

Is ‘t niet uw blauwig ogenpaar,
uw blond gestruiveld fulpenhaar,
uw stem, als ene harp zo klaar,
die ieders ziele vangen?
ik weet niet, maar ik word gewaar,
en waar ik ben, en waar ik vaar,
dat ik toch altoos, altoos naar
uw liefde blijf verlangen.

Eens, 't was in 't schone jaargetij,
ging ik zo zalig naars uw zij;
uw beeld versmolt zich gans in mij:
Ik wou u min betonen!
Gij lachtet, hiet het gekkernij,
doch waart zo goedgezind en vrij,
om mijne liefde, uit medelij,
met gene spot te lonen.

Bevallig meisje, is ‘t mijn schuld,
dat steeds mijn hert, met u vervuld,
geen ander beeld dan ‘t uwe duldt?
O, 'k heb het God gezworen:
Dat ik, waar ge u ook wenden zult,
hoe ge  uw englenneusken krult,
u volgen zal met mijne huld',
al moest ik gaan verloren!

Sibylla, godgewijde meid,
eens daagt de hemelse eeuwigheid
voor allen die, in zedigheid,
met ‘t hert vol liefde leven!
O, als uw ziel van ‘t lichaam scheidt,
moog dan in ‘t licht, dat zij verspreidt,
mijn geest, vol vuurge tederheid,
lofzingend, juichend zweven!

Gedichten (1861 - 1863)

Een gedicht van Jan Jacob Slauerhof 1898-1936

Novalis