Vrijdag 3 september 2010

zon

Een gedicht naar aanleiding van het een en ander. Een mens heeft in het leven soms een verkeerde handel en wandel...maar wanneer men openstaat voor wat er in het Woord staat dan ziet men waarom het soms zo gaat als het gaat!

Zon

De zon gaat op over goede en kwade

De goede mensen moeten soms onder het kwade lijden

Dood en verderf wordt veroorzaakt

Door de meest kwaden

De goede moeten de weg naar huis vinden

En men moet zichzelf op het hart binden

Dat er maar één weg is naar de vrijheid en troost

Dat is de weg die Hij heeft afgelegd

Hij heeft nimmer in zijn lijden iets teruggezegd

Als een Lam werd Hij ter slachting geleid

Wie heeft nu nog wat te mekkeren in deze verschrikkelijke tijd

De mens is op zich een hardnekkig gebeuren

Wil men het eeuwige leven beuren

Dan moet men het aardse verbeuren

En zichzelf van dit alles afscheuren!

Psalm 62

Geschreven door Dora om 10:43 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Nikki(brigitta)3 september 2010 om 10:54

Lieve vrijdaggroetjes

Zeer mooi geschreven :

Wanneer je iemand ziet zonder glimlach,
geef hem dan een glimlach van jezelf//i54

Reageer op dit bericht

Donderdag 2 september 2010

lezen

Soms moet je schrijven omdat je ziet dat mensen in een verkeerd beeld verblijven...

Lezen

Er is veel te lezen

Mooie en minder mooie gedachten

Ook zie je in een mens de nachten

De nachten van de gedachten

Soms kan een mens zichzelf verkrachten

Met minder mooie nachtgedachten

Overleven hoe doe je het?

In het overleven is er een eerste stap gezet

Maar is deze in de juiste richting gezet!

Want als een mens goed oplet

Dan weet een mens dat hij op de aarde is gezet

Tot eer van de Schepper

En wil je overleven

Dan moet Hij je wel oppeppen

Vanuit Zijn hand

Want zonder Schepper

Is er alleen maar die ernstige ziekte van kanker

Letterlijk en figuurlijk

De mens heeft een heelmeester nodig

En vindt men dat overbodig

Dan wordt alles in het leven verwoest

Zowel geestelijk als lichamelijk

Ja, dat vindt men niet betamelijk

Maar het ligt op ons eigen terrein

Om te leven met een zeker welzijn

Dan moet er een leven vanuit de Schepper zijn

Anders staan de voeten op de deadline

Slechter kan het in een leven niet zijn

Die is de laatste scheidslijn

Tussen leven en dood

Eén schrede is daartussen

Maar hebben we de Middelaar mogen kussen

Dan is het aan het einde goed rusten

Vroeg of laat!

Hij behoede de mens dan voor nog meer kwaad!

Want door het kwaad ontstaat

Die ernstige ziekte kanker

Waardoor de mens in het leven wankelt

De mens laat zich te veel leiden door de zieke mens

Want de mens heeft maar één wens

Om te overleven

En dat is alleen aan de Schepper of Geneesmeester gegeven!

Om een ziek mens te laten overleven

Een mens moet in het zieke leven alles teruggeven

Om gewaar te worden dat alles kan worden vergeven

Wat de mens verkeerd heeft gedaan

Dan is er maar één weg en dat is tot de Schepper gaan!

Geschreven door Dora om 17:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 september 2010

blazen

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

TOEN BLIES UW ADEM,

Toen blies uw adem, en de zee sloeg stijf,
En open stond de donkre muil der aarde
En slikte het alom gepantserd lijf,
Des jagers die uw adem achtervaarde.

O Heer wie blonk als gij in strijdbaarheid,
O Heer wie ging als gij door de aonen
Gij zwevende, die voor ons heeft bereid
De uittocht door het land der Faraonen.

De volkeren hoorden 't aan, en vielen stom,
Beving besloeg de stam der Moabieten,
En der Pelasgen, en die van Eden,
Ontsteltenis en schrik de Kanaieten.

Voortaan o Heer, uw volk zal zijn gewijd
En ingeplant en door U aangewezen
De hoge Erve uwer heerlijkheid
Waarin gij troont en hen nabij zult wezen.

Uit de bundel: God, Em. Querido, Amsterdam (1930)

Geschreven door Dora om 12:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 augustus 2010

omwenteling

Een gedicht van Hans Uding

Waren mijn gedachten keien
ik smeet ze door de ruiten
waren mijn gevoelens van hout
ik stak ze in brand
waren mijn daden van kurk
ik liet ze wegdrijven op het water
waren mijn wensen van ijzer
ik liet ze verbuigen
waren mijn bezittingen van lucht
ik blies ze weg
waren mijn liefhebberijen van was
ik liet ze smelten
was deze omwenteling ten goede
ik zou het zo laten

Geschreven door Dora om 11:30 Reageer op dit bericht

Maandag 30 augustus 2010

mond

Een gedicht van Karel van de Woestijne 1878-1929

Gekomen met een zoete mond

Gekomen met een zoete mond
waar kindsheid heen ons zingen zond
als blijde bedelaren,
was onze honger goed als brood,
en zagen we in tergloze nood
een makker onzer jaren.

Maar 't leven sloeg, met stille speer,
in ieders zijde een eigen zeer.
Wij hebben 't bloed gezógen;
een lách heeft onze smart gekoeld;
- maar w' hebben in de wond gevoeld
't geraamte van ons logen...

Aldus, van 't zinken wél bewust
in 't drab van onze' onzaal'ge lust,
met jammrig-nutloze armen,
gaan we door 't misten onzer jeugd,
- barmhartig om ons koele vreugd
en lieflijk-wrang erbarmen.

Uit de bundel: Ernstige liederen

Geschreven door Dora om 13:02 Reageer op dit bericht

Zondag 29 augustus 2010

kunst

Een gedicht over boerenkunst

galerie

in lijn en kleur
in mest en geur
de boer de kunstenaar
in veld en schuur
aan balk en muur
bezielen zij elkaar

de tand des tijds
splijt biels en steen
is grenzeloos
gaat nergens heen

maakt kracht
ontwerpt vervormt
beroert bestormt
je geest

tot scheppen en ontvangen
tot voelen en tot zijn
het leven mag vergangen

Schrijver: Willem Jacobs

Geschreven door Dora om 10:15 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 augustus 2010

de dag

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

DE DAG STOND STRALENDE,

De dag stond stralende, gesponnen klank,
De hemel lag, schedel van God, vol wonderen,
De zee zette zich om, en goot zich uit,
En joeg zich op, en stond, en bolderde.

Het was al vreugd', een mild geraas ging uit
Van golven, die de castagnetten sloegen,
Van wolken, die het zijd gewaad verschoven,
Van onzichtbare strijkers door het Ruim.

De aarde lag, een weggedokene,
En luisterde, en ademde verstild,
In overgave naar het warende,
Niet eindigende klankenwonder Gods.

Dit was dus God, het in elkander over-
Schuiven der verschijnselen, tot ene
Rustigheid en onbedwingbaar Iets,
Dat kolkte en kastijdde zoet en fel.

En boog zich dalende tot de zeer kleine
Verschijnselen, die het met hand aan stiet,
En fluisterde, noem mij, met veêl en stem
En zing mijn duizendvoudig wezen, duizendvoudig.

Uit de bundel: God, Em. Querido, Amsterdam.

Geschreven door Dora om 10:46 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 augustus 2010

regendag

Een gedicht van Albrecht Rodenbach 1856-1880

REGENDAG

Och hoe droevig sleept de dag. Betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
't stuifreînt, en die hoge bomen schokken
hunne kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontblaadrend, droeve zangen.
Lijk des avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkre gangen
aaklig schreeuwt en huilt de wilde wind.
Sombre wolken door mijn ziel ook zweven,
nevelig betrekt mijn zonneglans.
Houd u sterk, o jongling, dat is 't leven.
Weze uw droefheid lijk uw vreugd - eens mans.

Geschreven door Dora om 09:59 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 augustus 2010

fotograaf

Een hartenkreet van Hand Uding. Dit sprak mij wel aan omdat ik ook fotografeer en je kunt dat op tweeërlei manieren uitleggen. Wie het vatte kan die vatte het!

DE FOTOGRAAF

Hij was geeerd
hij was beroemd
zijn naam werd fluisterend genoemd
zijn weergave van feiten was ongeevenaard
de kleurstelling en vakmanschap onvervaard
maar toch
er was een groot gebrek
hij zag alles door de lens
dat was zijn lek
bekrompen in karakter
leeg in gesprek
vervolg van deze tragedie
in kort bestek
hij kreeg het door
hij vond geen oor
God zei: Neem me niet kwalijk,
dat ik stoor
ook voor jou
gaat dit bekrompen leven niet door
bekijk nog eenmaal deze wereld
met je groothoeklens
dit heb je gemist
je was een armzalig mens

Geschreven door Dora om 13:10 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 augustus 2010

stem

Een hartenkreet van Han Messie

BEGEERDE STEM

Mensen vragen zich voortdurend af
waarom God alle kwaad en ellende
laat komen zonder het te bestrijden

de allerruimste denker staat verlegen
om een duidelijk en treffend antwoord
welke geheimen zouden schuilgaan
achter dat eeuwig durende vraagstuk?

de wereld wil dit al te graag weten
schept hierover haar eigen denkbeelden
overal rijzen nevels spiedend op
noden tot stilstaan of steeds dwalen

moge de oude boodschap van Job
telkens weer over ons heen waaien

de ware gelovige kan wellicht
getroffen zijn door leed of verlies
ziet daarbij ook zijn eigen kleinheid
naast de wonderen der aarde
de wijdte van hemel en sterrenrijk
zal nog als hij verzinkt _ ten onder gaat
de Almachtige God eren.

Geschreven door Dora om 22:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 augustus 2010

De wind

Een gedicht van Hans Uding. Dit gedicht doet denken aan een mensenleven. Een mens moet door vele stormen en als je er doorheen kunt komen...dan heb je al veel gewonnen!

DE WIND

Eenzaam komt de wind klaar
groot geweld veegde schoon
in het groot en het klein
schade aangericht

weer was er die wind
rukkend en trekkend
loslatend en omvattend
ieder zijn deel

wat is toch het toch met die wind?
waarom grijpt hij velen aan?
gieren om de huizen beangstigt
zo zinloos in ons bestaan

laat de wind zijn gang maar gaan
omdat we hem toch niet kunnen weerstaan
alles heeft een doel
de rust, die daarna overheerst
is dan het compromis

Geschreven door Dora om 11:40 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 augustus 2010

Aan

Een gedicht van Jan-Jacob Slauerhoff 1898-1936

Aan Arthur Rimbaud

Rimbaud, mijn dode kameraad,
Ontembre zwerver, burgerterger,
Je was goed, maar verviel van kwaad
Tot erger.

Ja, de ondergrond, het bloed was goed:
Verlaine heeft je ziel bedorven,
Maar ach, je had het evengoed
Verkorven.

Al zweren Claudel, Berrichon
En Delahaye, de hele kliek:
'Rimbaud, omdat 't niet anders kon,
Was Katholiek'-

Maak je daarom niet ongerust,
Er zijn er die je beter kenden;
Je had aan Ethiopië's kust
Lak aan die bende.

Hun laster is toch je eigen schuld.
Waarom ben je niet hier gebleven,
Die leugnaars, met jachthond-geduld,
Te staan naar 't leven?

Want het is erger slecht te zijn
En goed te schijnen,
Dan met de troost: 'Ik heb veel pijn
Gedaan' verdwijnen.

En jij, je had het kunnen doen,
Je was een tijd op weg, zo mooi,
Je hoonde Aicard om zijn fatsoen
Van 't lafst allooi.

En wat heb je daarna gedaan?
Je liet je verzen in hun handen.
Zij roke' op hun gemak er aan,
Jij zat in 't heet Harrar te branden.

Waarom ging je steeds naar de vert'?
Om daar te staren,
Of niet een andre verte werd
Eindlijk de ware.

Ach, was gebleve' in 't vaderland,
Om daar, met ons vereend, te tergen
Wie achter elleboog en hand
Het huichelend gelaat verbergen.

Uit de bundel: Verzamelde gedichten

Geschreven door Dora om 11:12 Reageer op dit bericht

Maandag 23 augustus 2010

heimwee

Een gedicht naar aanleiding van de mens met heimwee naar vroeger! Wie heeft het niet! Maar vroeger komt nooit meer terug!

Heimwee

Menig mens

Heeft op middelbare leeftijd een wens

Weer terug naar de tijd van vroeger

Toen alles nog open was zoals de kroegen

De kroegen in de dorpen

Waar men wat bier kon slorpen

Maar die tijd is geheel voorbij

De moderne mens

Had maar één wens

Om het vroegere uit te wissen

En nu moeten de senioren veel missen

Ze zijn her en der over het land gekruist

Vele verlieten hun vroege veilige haven

We gingen allemaal mee draven

In de galop van het vale paard

Ja, en toen waren we kaal en naakt

En dan ga je heimwee krijgen

Er is maar één thuis

En dat is Het Vaderhuis

Waar je ook heen verhuist

Dat is het ware heimwee

En wordt het eventueel vervuld

Dan worden de lippen gekruld

En zegt men, wat heeft God een oneindig geduld!

Geduld met ondankbare mensen

Die liever alles op aarde wensen

Dan een Hemel op de aarde

En te mogen leven vanuit Zijn levensaderen!

Want Hij is de Levensboom

En dat is niet gewoon een droom

Maar levende werkelijkheid

Ja, het duurt tot in alle eeuwigheid!

Geschreven door Dora om 12:49 Reageer op dit bericht

Zondag 22 augustus 2010

kennen

Een gedicht van Hans Uding. Jezelf leren kennen of kennen daar zit het eerste gewin. Dan leer je ook een ander kennen en in het bijzonder die Ander!

KEN U ZELVE (VRIJMETSELARIJ)

Heel lang was ik op zoek
zonder enig besef waar naar
handleiding had ik niet
reispapieren waren niet verstrekt

mijn doel zag ik niet voor ogen
de wegen waren ongebaand
mijn zoektocht ging voort
ingevingen bleven uit

in het duister zocht ik houvast
aan alles in mijn omgeving
waren het de mensen om mij heen
zocht ik troost bij mijn hond

kreeg ik levenslang, een leerproces
of een korte berisping met gevolgen
nam ik zelf wel deel aan dit proces
was ik overgeleverd aan willekeur

een wegwijzer of aanwijzing
aan de hand genomen
maakte ik mijn eerste reis met mijn geleider
samen kwamen we voor struikelblokken

ik voelde me rustig en uitgebalanceerd
in vol vertrouwen gaf ik mij over
de leerling luisterend naar de Meester
op weg met het "KEN U ZELVE"
verwachtingsvol

Geschreven door Dora om 10:25 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 augustus 2010

wolken

Een gedicht van Wauters Kristine het is voor dichters waarschijnlijk wel een onroerend gedicht! Hoe komt men tot dichten? Dat is voor sommige mensen toch wel een vraag!

In de wolken...

Een dichter van deze site heeft me volledig in zijn ban
Het gaat zover, dat ik haast niet meer schrijven kan.

Zijn fijngevoelige woorden en mooie werken vullen mijn ganse hoofd
Ook 's nachts wordt de passie niet gedoofd.

Overdag doe ik mijn ding, op de automatische piloot;
Verliefd worden op de muze, ik had dat nooit geloofd!

Geschreven door Dora om 10:43 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 augustus 2010

stieren

Een hartenkreet van An Terlouw en ik heb het ook gezien en daarom plaats ik het hier! Het is geen manier, dat vind ik al heel erg lang! Soms vragen mensen om zoiets. Hoewel het erg is als je zwaar bent gewond als kind van tien.

De stier en de tribune

Zag U het nieuws, zag U het ook,
zag U de stier, die de menigte indook?
Zag U hoe hij van tevoren scheen te weten,
dat ie beter op de tribune had gezeten?

Zag U hoe hij mensen vertrapte
mensen die er genoegen in scheppen,
deze vorm van ‘vermaak’ te aanschouwen?

Zag U het ook, dan bent U met mij wel eens,
dat deze diermishandeling te ver gaat.
Het beest werd afgemaakt, alsof ie van tevoren wist:
dat deze wedstrijden altijd door de mens
gewonnen worden.

Geschreven door Dora om 21:56 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 augustus 2010

gelezen

Soms ontvang je inspiratie uit een gedicht van anderen hoe zij in het leven nadenken, handelen en wandelen...

Gelezen

Even drie gedichten gelezen

Je ziet daarin het wezen

Het wezen van elk individu

Allen hebben hun eigen visie

Over wat hun het leven schonk of schenkt

De mens verwacht veel van het leven

Het meeste van een ander

Maar als je wakker bent geworden

Dan zie je dat je het zelf moet doen

Wel in de positieve zin

Want daarin is het gewin

Voor een mens alleen of een gezin

Sta op uit uw rusteloos verleden

Anders komt u zo naar beneden gegleden

Begin aan een nieuw leven

Om eens af te zien van die ander

Die ander is ook de maatschappij

Daaruit verwachten wij teveel

Positieve denkers zijn in de minderheid

Maar wekt een ander tot dit alles op

Anders krijg je de kous van de negatieve wereld op je kop

Sommigen kiezen het ruime sop

Die denken aan duurzaamheid

Energie zit in de mens zelf

Verbeter de wereld en begin bij jezelf

Geschreven door Dora om 10:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 augustus 2010

dromend kind

Een gedicht van Abraham van Collem 1858-1933

Een dromend kind dat met de sterren speelt

Een dromend kind dat met de sterren speelt,
En lacht en reikt en tast met beide handen
Naar ’t blauwe niet te vatten stromend beeld,
Verschenen aan de weke hemellanden;

Een stille dwaas die in zijn waan verbeeldt,
Dat hij kan groeien naar de hoge wanden
Van ’t eeuwig ruim en daar zal kunnen randen
De wolken aan, waarmee de zonne speelt.

Een dwaas, een kind, zo hebt gij mij bereid
O poezie en in mijn bloed gelegd
Het zalig leven der verwonderingen.

U dromende leef ik de werklijkheid
En spreek met haar en luister wat zij zegt
En voel mij stijgen naar de sterrenkringen.

Uit de bundel: Liederen der gemeenschap

Geschreven door Dora om 13:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 augustus 2010

beekje

Een gedicht van P.A. de Génestet 1829-1861

Bij het beekje

Terwijl ik staar in ’t spiegelglad
Van ’t zilvren nat, schud ik mijn hoofd; wie ben ik?
Ja, hoge Hemel: Hoe, wie, wat?
Wat wil, wat weet, wat ken ik?
Zie hoe hij lacht – die dwaas, die guit,
Die lelijkerd in ’t water:
Mijn help! mij–zelve lach ik uit
Met wonderlijk geschater.

O mensenhart, o mensenhart,
Verschrikt, verward,
Vol zonden, dwaasheên, wonden:
Ik gaf mijn zoetste en liefste smart,
Mocht ik mij–zelf doorgronden.
Een lach klinkt uit het golvenbed;
Dat wil zich–zelf begrijpen!
Zoudt ge ook uw beeltnis hier te–met
In de oren willen knijpen?

Geschreven door Dora om 15:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 augustus 2010

Eenzame dood

De man stierf eenzaam en verlaten

Niemand had het in de gaten

Hij lag al een tijd dood in zijn tuinhuis

Hij was innerlijk achteraf gezien ver van huis

Hij was een thuis en dakloze

Ja, hij had er zelf voor gekozen

Zo nu en dan ging hij hier of daar wat verpozen

Men had dan wat zicht op hem

Maar ineens was daar niet meer zijn stem

Hij was in het tuinhuis getrokken

En zo is hij daar voor eeuwig van de aarde vertrokken

Hij maakte ook wel brokken

Mensen reageerden allemaal anders op hem

Hij droeg het allemaal in zich mee

Hij wist er zoals ik het begreep

Geen weg er mee

Getrouwd was hij geweest en had ook twee zonen

Door moeilijkheden zijn ze uit elkaar geraakt

Er wordt te allen tijde verschillend over gedacht

Voor deze man was het in z’n leven al nacht

Hij zag waarschijnlijk niet de pracht van het leven

Ja, als je dat mag zien

Dan pas kan een mens gelukkig leven

Wie weet worden de zonen wel gekweld

Omdat ze niet meer in contact konden komen

De man had waarschijnlijk donkere dromen

Dan kan je vaak niet met zo’n mens praten

Dat wil dan nog niet zeggen dat ze hem haten

Ze stonden toch aan zijn graf

Ja, het was een laatste eer

Het leven neemt geen keer

In zijn graf neemt hij alles mee

De zonen blijven misschien toch achter met ach en wee

De mensen kunnen vaak hard oordelen

Over een bepaald familieleven

Maar wij staan maar aan de zijkant of buitenkant

Wij zien niet hoe de mensen innerlijk werden aangerand

Dan houden de relaties zelfs in een familie geen stand

Zo leven vele mensen ver van huis

Of hebben helemaal geen dak of thuis

Mensen vergaan dan als gruis

Of als een arme eenzame luis!

Geschreven door Dora om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

TOEN BLIES UW ADEM,

Gekomen met een zoete mond

galerie

DE DAG STOND STRALENDE,

REGENDAG

DE FOTOGRAAF

BEGEERDE STEM

DE WIND

Aan Arthur Rimbaud

KEN U ZELVE (VRIJMETSELARIJ)

In de wolken...

De stier en de tribune

Een dromend kind dat met de sterren speelt

Bij het beekje

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...