Archief

Een gedicht van Karal van de Woestijne 1878-1929

Thans is het uur dat schaduwen neigen

Thans is het uur dat schaduwen neigen,
En de avond, als een teder lied,
Om huize’ en zielen zacht komt zijgen,
En moede durend, stil vervliet
In de open schoot van ’t schemer-zwijgen…

Thans is in al de zielen vreê,
En dank-gebed in al de huizen;
En zelfs wie wránge dagen leê
Voelt in zijn wezen kalmte suizen
Als een slaap-zware zomer-zee…

- o Pijn van hér-doorleefde pijnen…
Alleen voor óns is vrede niet,
O mijn vér kind, in ’t trage deinen
Van ’t kallem-durend avond-lied
Over de dankende avondpleinen.

Het vader-huis (1903)

Een gedicht van W.J. van Zeggelen 1811-1879

Negatieve wensen

Geen krakende deuren,
Geen tochtige scheuren,
Geen lek in je dak!
Geen aandrang van beren,
Geen vocht in je veren,
Geen gat in je zak!
Geen smaad van de rijken,
Geen vrienden die strijken,
Geen kroos in je vliet!
Geen meiden die vrijen,
Geen vitters te mijen,
Geen kleur die verschiet!
Geen kramp aan je voeten,
Geen vrees voor bankroeten,
Geen droes aan je paard!
Geen last van poëten,
Geen roetsmaak aan ’t eten,
Geen rook uit de haard!
Geen knellende kleren,
Geen vloekers tot heren,
Geen waas voor ’t gezicht!
Geen ratten of muizen,
Geen jaarlijks verhuizen,
Geen kiespijn of jicht!
Geen kinders die razen,
Geen stof in je glazen,
Geen vuil op je stoep!
Geen stenen voor krenten,
Geen Brabrantse centen,
Geen nachtlijk geroep!
Geen vochtige muren,
Geen twist met je buren,
Geen snoepzieke kat!
Geen ontrouw van knechten,
Geen schrale gerechten,
Geen slijk op je pad!
Geen kelder met water,
Geen praats van een prater,
Geen schel die niet klinkt!
Geen vest zonder knopen,
Geen hart zonder hopen,
Geen haartjes in de inkt!
Geen brandbrief gekriebeld,
Geen tafel die wiebelt,
Geen sleep van logees!
Geen zwakte in je spieren,
Geen kamers die gieren,
Geen beenen voor vlees!
Geen wangunst of schrafel,
Geen dertien aan tafel,
Geen deuk in je hoed;
Geen zondag met regen.
Geen kans zonder zegen,
Geen waanzin voor moed!
Geen knoop in je kluwen,
Geen spot te verduwen,
Geen blok aan je been!
Geen koelte van binnen,
Geen linksheid in ’t minnen,
Geen blauw aan je scheen!
Geen boômloze kisten,
Geen bier dat gaat gisten,
Geen gift die je stuit,
Geen meel in je suiker,
Geen wesp in je ruiker,
Geen slot dat niet sluit.

En zo ’k in mijn beden
Om regels of reden
Niet ver ben gegaan,
’k Vraag ’t elk in ’t bijzonder,

1847.

beren - schuldeisers
vocht in je veren - een nat matras
strijken - vleien
mijen - vermijden
droes - neusslijmvliesontsteking bij paarden
Brabantse centen - Belgische centen
sleep - lange stoet
schrafel - vrekkigheid
blauw aan je scheen - een blauwtje gelopen
boômloos - zonder bodem
gift die je stuit - cadeau dat je hindert

Een gedicht van Jan Jacob Slauerhoff 1898-1936

Scheppingsverhaal

Gods kind had blokken in zijn boezelaar,
Waarmee het in de wolken had gespeeld.
Maar toen zij op wou bergen, moe, verveeld,
Zag ze in de doos en wist niet hoe ze daar

In passen moesten, keurig ingedeeld.
Want God was streng, maar sliep - dus geen gevaar.
Zij liet ze vallen, zag er niet meer naar
Om en ging vlug naar een mooi engelbeeld.

De blokken vielen door een leeg heelal
En kwamen op een lege wereld, waar
Ze bleven zoals ze er heen geworpen.

De meeste sprongen stuk tot berg en dal;
En die heel bleven vormden hier en daar
De grote steden en de kleine dorpen

Serenade (1930)

Een gedicht van Nicolaas Beets 1814-1903

NIET KLAGEN

Niet klagen
Maar dragen
En vragen
Om kracht.
Niet zorgen
Voor morgen
Bij vallende nacht. 
Niet beven
Voor ‘t leven
Gegeven
Van God
Maar ‘t heden
Besteden
Naar plicht en gebod. 
Niet dringen
In dingen
Door niemand bevroed.
Tevreden
Te treden
Bij ‘t licht op het pad
En de lamp voor de voet.

GEMENGDE GEDICHTEN (1892)

Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939

De witte kater

Hij ligt graag op de leuning van mijn stoel,
Een warme sneeuwbal, die zich kan ontwinden
En naar het lege tasten als een blinde,
En golven met zijn rug of een gevoel
Zich uit wil leven tot een melodie,
Achteloos in de stille lucht geschreven.
Dan zit hij star, uit wit metaal gedreven,
En schuift voorzichtig over op mijn knie.

Hij schikt heel streng mijn leven naar zijn lot,
En glimlacht met zijn grote grijze ogen
En krult, vraagteken van een wijze spot,
Zijn schone staart en geeuwt (maar ingetogen)
En geeft een kopje en slaat zijn scherpe tanden
En klauwen spelend in mijn drieste handen.

Een gedicht van Johan de Laet 1815-1891

Onttovering

Ons jeugdig harte leeg, de hersenen overlaên,
Onze armen op de borst gekruist en 't hoofd gebogen
Doorwandlen wij de kille en dichterloze baan
Der aardse wetenschap, onttoverende logen,

Bij jacht op waarheid en op stelligheid bedrogen,
Zien wij de ontvleesde schim daar tergend voor ons staan.
En ook de dichterdroom, die verre is heengevlogen,
Een nevelbeeld gelijk, in walm en damp vergaan.-

Onze Oudren waren niet als wij; - hun vrome scharen
Gewonnen troost in smart uit heilge Bijbelblaren
En laafden zieledorst met englenmelodij.

Wij hebben ‘t diepst geheim der dingen willen weten,
Als Adam van de boom der wetenschap gegeten…
Waarheen is nu Geloof en Kunst en Poëzij?

Een gedicht van Frans Bastiaanse 1868-1947 

Kille regen

Kille regen ruizelt stille
Over 't blekend zomer-lover,
Morgen drijft de zomer over,
Daar het najaar nader toog.

Ik zou wel, berustend, willen
Lichteloze dag verduren
Als uw hoofd maar enkele uren
Zich tot mijn schouder boog.

Maar ik zag de nachtgetijen
Veler jaren gaan en komen
Zonder dat gij van mijn dromen
Maakte uw leven deelgenoot;

En ik hoor de regen schreien
Door de twijgen, triestig liedje
Bij dit menselijk verdrietje
Dat zo klein is... en zo groot.

Gedichten (1909)

Een gedicht van Augusta Peaux 1859-1944

Tegenstelling

Weegt op de nacht een dubbele donkerheid
door zoveel ogen, duister voor altijd?
Gaat in de dag de stilte warende om
van zoveel lippen met doods zegel stom?

Neen luide zijn de dagen met de klank
van zwaar geschut en felle wapens blank
en nachten lichten van de hoge vlam
die laait door 't land en zoekt het offerlam.

Duister en stilte zijn gelijk vermoord,
al breekt de klank in 't oor dat niet meer hoort
al dooft de vonk in 't oog dat niet meer ziet,
al wordt de ziel geblust in 't bloed dat vliet.

Gedichten (1918)

Een gedicht van Albert Verwey 1856-1936 

TOPZIEKE RUPS

Topzieke rups, in 't stijgen
Van blad tot blad, van steel op stam,
Denkt ge eindlijk te verkrijgen
Het veld van blauw, de witte vlam ?


Te hoog! Ge kunt niet keren!
Hangende aan de hoogste top,
Geeft ge in een verdwaasd begeren
Nog eens op.

Oorspronkelijk dichtwerk /De Muze en de dieren

Een gedicht van Willem Bilderdijk 1756/1831

Het Italiaans

U minne ik teer, o taal van lust en weelde,
Die 't stug Latijn in dartele ontucht teelde;
Die als de kus op malse lippen smelt,
En 't hart doorstroomt met liefdes algeweld.
Uw woorden zijn uit zacht satijn geweven,
In toontjes die op donzen vlerkjes zweven;
Uw letters, zoet als Zefirs ademzucht;
En heel uw spraak, één lieve lentelucht.
Maar meer nog u, o vaderlandse tonen,
Waar kracht en ziel en hemelgeest in wonen;
Die met de zang van Po en Tiber vliet,
En Godenlust door hart en aders giet,
Maar rijzen kunt, en onder 't boezemstrelen,
Met Godenwil op 't menslijk hart bevelen,
Zijn stormen stilt, zijn ijs in vlammen zet,
En donders voert, en bliksemend verplet.

----------------------------------------------------
Zefir - ook: zefier, zephyr:
zachte westenwind, aangename bries