de regen maakt weer alles schoon het stof en de allervuilste vlekken schuiven de rioolbuis in en in mijn tuin en op de velden maakt de grond
zich klaar om om zich te bedekken met de zuiverheid van sneeuw en strenge vries die al wat slecht was doodt. ik voel mij als doordrenkte
grond. al wat hypocriet was en doorslecht werd als het hout van oude bomen weggesneden. ik wil worden wie ik ben voor
mijn geliefden en mezelf. ik heb mezelf een vreemde wereld voorgelogen en er in geleefd zoals een nar, die zijn bokkesprongen
ook zichzelf vergeeft. misschien zal ik nog falen, soms (ik hoop het niet), om des te sterker met open armen en ogen die schitteren van verdriet en vreugde
naar mijn geliefden,naar mijn vrienden met een zuiver en puur hart terug te gaan.
Weer zo adembenemend mooi, zo ontroerend, dank u Herman jouw gedichten zijn steeds puur genieten...ondanks al jou pijn geef je steeds zoveel energie door...hopelijk gaat nu ook voor jou de zon weer stralen en verdwijnen de donkere wolken. Lieve groetjes, Gabi
ik vind jouw reacties subliem. alleen ben ik de naam van je blog kwijt. kan je mij die eens bezorgen??? ik heb me hier al suf gezocht, maar ik vind hem niet terug
ik sta verbaasd over de kennis die mijn pschyche over mijn lichaam heeft. of is het omgekeerd? moet ik verbaasd zijn over mijn
lichaam dat zo sterk reageert op wat er zich in mijn psyche afspeelt. hoe het rollenspel ook verloopt, het resultaat is een
sterke bertokkenheid van beiden op mijn functioneren. en ik begin langzaam te beseffen hoe ik in mekaar steek. en toch blijf ik
dezelfde fouten maken. klaar wakker lig ik dan in mijn bed op mezelf te vloeken. met pijn en de zoveelste ontgoocheling.
mijn ratio verliest altijd van mijn zoektocht naar genegenheid en naar het gesprek over vriendschap. ik verlies er mij in en loop verloren
op de onbekende paden van menselijk contact. handen die naar elkaar reiken en zielen die elkaar te goed herkennen. ik moet leren leven met het leven dat
de zomer loopt op zijn laatste benen. morgen nog een uitlopertje en dan hebben we het gehad. we moesten met weinig tevreden zijn.
maar het boeket schitterde dan toch in september en daar heb ik dubbel van genoten en zelfs de eerste dagen van oktober zalfden mijn zomerverdriet.
ik loop precies tussen wal een schip. (wat een overjaars cliché!!) mijn homeopatische korrels lijken aan te slaan, maar dat hebben ze vroeger nog gedaan,
een belofte die daarna in pijn verdween. maar mijn zoektocht naar beterschap zet ik koppig verder. er moet een gat zijn waar de zon door schijnt en ik zal het
vinden! ik moet stillekensaan mijn emotionaliteit afbouwen en er meer rationaliteit tussen schuiven. hoe dat moet gebeuren blijft voorlopig een
open vraag. het antwoord zoeken en het blijvend vinden zal mijn 'alleluja' zijn. maar deze week begint al goed, misschien vind ik
de goede weg. de weg naar binnenin en naar allen die mijn weg doorkruisen!
twee dagen leef ik zonder pijn ik werk en lach doorheen de dag die zich nu rustig openvouwt rond mijn bevragend leven.
ik weet wat mij, ik denk te weten wat mij al die jaren hindert. mijn hopeloos verlangen naar tederheid en raakbaarheid.
de rust van uitgesproken woorden en het huidgevoel als ik van binnen ween. ik blijf ze missen: de openheid van in mekaars ziel te zien, aandacht
voelen in de dagelijkse dingen en een hart dat zich geborgen weet in vriendschap en genegenheid en liefde die niets vraagt. misschien breek ik
ooit mijn bitterkoud verleden en draag de scherven als een pelgrim mee naar compostella als een nieuw begin om schamel brood met korrrels vol beloften.
puur
1 reactie op dit bericht
Prachtig