

Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Paaszaterdag 2011
Ik stap tussen Goede Vrijdag en Pasen naar een dag die ik nog niet ken. Wie zal ik ontmoeten?Wie zal ik liefhebben? Hoe zal mijn lichaam reageren? Blijf ik gezond? met 68 jaar begint de sleet overal zijn kop op te steken. Maar moet ik al deze vragen wel stellen? Ook als ik ze niet stel gebeurt wat zal gebeuren, dus ik moet dat vragenstellen afleren. Troumadour zegt er bij dat ik oon niet naar antwoorden moeten zoeken op mijn levensvragen. Ik zou moeten blij zijn dat er voor mij nog een Raadsel bestaat. Maar binnen in dat Raadsel vind ik toch liefde en schoonheid van een andere orde dan degene die we hier dagelijks tegenkomen. Of kijk ik daar niet goed naar? En zit er ook Goddellijke schoonheid in de dagelijkse dingen, maar zie ik ze niet?Dus toch vragen Troumadour. Ik ben ook blij dat Karin in mijn leven opduikt. Ze lijkt mij een vrouw met een sterke energie en hee veel geluk in haar kijk naar de dingen.
Ik ben nog maar net op stap en heb al 2 wonderbaarlijke mensen ontmoet. Daar ben ik heel blij om. Het is hier heerlijk om toeven, een plots nieuwe plaats in mijn leven.
nachtblind
avondmijmering
Iedereen hier in huis is gaan slapen. Ik zit wat te spelen met mijn toetsenbord, ik wil woorden opdiepen die zeggen wat ik denk, die kleuren hoe ik denk, die twijfels kunnen omvatten in rustige zekerheden. Maar daar precies mangelt het. Daarom ga ik op weg. Daarom wil ik niet stoppen.Waarom schrijf ik het hier en niet in een veilig dagboek dat zich lekker voelt in de onderste schuif van mijn bureau. Karin leeft in het NU zegt zij, maar dat nu is maar geworden wat het is door de duizenden jaren die eraan vooraf gingen. En ik ben daar het product van.
In mijn transcendent leven is er een aanwezigheid die ik niet kan benoemen. Ik geloof niet meer in God, maar schoonheid en liefde bestaan, zij zijn in mijn ogen het eeuwig Aanwezige, zij beantwoorden aan een godsgedachte die ik nog niet kan neerschrijven, maar die dikwijls bepalend zijn in mijn luisteren den denken en opnemen.
Van daaruit vertrek ik nu, ik weet dat het verwarrend klinkt, maar ik kom er wel uit. Alleen weet ik nog niet hoe.
Oud worden
Waar ga ik uitkomen???
Het is een raar gevoel om hier gedachten neer te pennen die je eigelijk nooit met anderen gedeeld hebt. Maar ik zit danig in een knoop. Ik heb te veel vragen en te weinig antwoorden. Vroeger was er God. Maar hij is voor mij een raadsel geworden. En Harry Mulish schreeft ooit: "Het is beter het Raadsel te vergroten." Deze tekst staat ook op het graf van Sus Verleyen. Is dat ook beter? Ik weet het niet. Ik wil op zoek gaan en misschien kan jij mij helpen op deze pelgrimstocht.Hopelijk loopt de weg niet dood.
Het is vandaag Goede Vrijdag. Vroeger was die mij heel vertrouwd. Nu weet ik niet goed hoe ik deze dag in mijn leven en plaats moet geven. Vroeger was ik 'op weg naar Pasen'. Vandaag loop ik een beetje verloren.
Ik wil een poging doen om hier, misschien en hopelijk, met anderen, een weg te vinden naar het Raadsel.

