Zaterdag 20 augustus 2011
begrafenis
ik hoorde in een begrafenismis
zingen over God en eeuwig leven.
de noten gleden zacht mijn leven
binnen. en ik zong mee uit nostalgie
of medeleven, ik weet het niet.
de dood is mij vreemd en toch
is ze vreselijk aanwezig als
ik naar mijn kinderen kijk.
ouder worden is leren sterven,
angst ombuigen in aanvaarden
dat de laatste wind begint te
waaien en de aarde wacht.
maar wie ik ben sterft nooit
en als de aarde mijn verpulverd
stof omsluit doe ik mijn ogen
buiten tijd en ruimte en in
het Goddelijk begin weer
stralend open!
herman
zingen over God en eeuwig leven.
de noten gleden zacht mijn leven
binnen. en ik zong mee uit nostalgie
of medeleven, ik weet het niet.
de dood is mij vreemd en toch
is ze vreselijk aanwezig als
ik naar mijn kinderen kijk.
ouder worden is leren sterven,
angst ombuigen in aanvaarden
dat de laatste wind begint te
waaien en de aarde wacht.
maar wie ik ben sterft nooit
en als de aarde mijn verpulverd
stof omsluit doe ik mijn ogen
buiten tijd en ruimte en in
het Goddelijk begin weer
stralend open!
herman
1 reactie op dit bericht
Zo is het helemaal!
We willen nog zolang wie mogelijk is in het hier en nu
bij onze kinders wezen.
Vandaar het stoppen met roken natuurlijk mede.
Is het dan eenmaal zover, zullen de kinderen uitzien naar ons wederzien en wij vanuit een andere hoek ook dicht bij ze zijn en voor altijd blijven.
In het hier en Nu, mogen wij hen als een voorbeeld zijn en vooral weer van hen leren, heerlijk