Archief

mijn pc ligt in panne. hij is tot donderdag in de het pc ziekenhuis. dus een klein weekje gedwongen rust

om middernacht klikten
mijn vingers zomaar nog
een laatste keer de poort
aan die ik had geslsoten.

plots en heel vaag, ik  kon
het niet geloven, kwam 
de liefde binnen en ik 
was totaal verloren.

ik ging mee op weg
de zachtheid van het uur
de stilte van een verloren droom
die mijn weerstand brak

ik voelde vreugde opborrelen
in mijn oerverlangen
naar volledig zijn en heel.
maar toen ik mijn pc

afsloot liep ik al verloren
in meer dan zoveel vragen.
mijn bed werd net een nagelplank
mijn licham één schreeuw van pijn.

ik wist dat wat opnieuw begon
en waar ik als ontheemd 
stond naar te staren
mijn liefde was die 

stierf omdat te groot, 
te diep, te echt, niet
leefbaar is. ik schreef 
mijn leven toe en ook het hare.

weer opnieuw.  ze moet
het me vergeven. ik kan het niet.
de keuze die ik maak, die
luistert niet. ik word gekozen

waar ik niet wil zijn en toch
zo hopeloos wil leven.
ik zal dan weer ontheemd,
ook zij, alleen en boos op mij

en alles wat mij tegenhoudt,
de weg opgaan en zwijgzaam
leeggeschreid,  ons boek
opbergen waar het nooit hoort.


Herman
 






 

in de schelp van mijn handen
schuiven de korrels van mijn
verdriet in het zand waar ik
luchtkastelen bouwde.

de zee is mild, haar golven
dekken mijn pijn toe en
ze neemt mijn tranen mee,
ik ben nu leeggeschreid.

mijn verstand en mijn ziel
spreken een andere taal.
als een vreemde hoor ik
de liefde verdrinken.


Herman

het is buiten stil en nacht
ik vind mezelf terug
in de wind die waait
in een volle maan

ik zie wat ik mis
wat ik bewust heb verloren
en nooit meer kwijt kan zijn
ik voel me leeg vannacht

en dwaal verloren tussen
tussen de bruine blaren
van mijn herfst en de
winter die zal komen

het zal mijn winter zijn
ik wil in de sneeuw
naar woorden zoeken
die mij vergeven

en mij doen vergeten
wie ik wou zijn
en maar ben
omdat ik lief had

en vluchtte




Herman

mijn boek is toegeklapt
en helemaal niet uitgelezen.
buiten mijn wil om
is mijn leven op zijn kop gezet.

mijn hemel is leeg
mijn maag trekt samen als eens spons
en liggen duizend baksstenen in
en het donker valt als een donder neer.

ik ben verloren gelopen
als de zon in haar zenith stond
ik blijf nu helemaal alleen
want mijn nacht is pas begonnen

met huilen.


Herman

je voelt al goed de herfst verdwalen
tussen de gekleurde blaren van mijn
tuin. de laatste rozen bloeien en de
anemonen trotseren de wind en de regen,

zij bloeien nog fel door de laatste
zonnedagen. de warmte van binnenshuis
doet mij rillen in mijn tuin als ik
de spinnekoppen tel die naarstig weven.

de boeken en het avondlicht schuiven
als wintergasten dichterbij en het vuur
in de haard herkent de warmte van
zijn gasten er rond om. de winterkleren

worden uit hun slaap gehaald. zij moeten
mij vergezellen naar winterbezigheden:
theater en concert en flilm. en als ik dan
naar huis keer met verhalen in mijn ziel

verlang ik toch weer naar de lente en tel
de maanden af. tussen de kilte van buiten
en de lome warmte van binnen ligt mijn
verlangen gevangen. maar ik blijf wie ik ben

of vecht om te worden wie ik wil zijn!



Herman

soms als je niets meer voelt dat pijn doet
en de vreugde opborrelt uit een bron van
een ongekende zijns-ervaring sluipt al de
eerste voorbode van een ander onheil binnen.

je voelt het rommelen en de dreiging nadert.
ik dwing me dan om nee te zeggen in mijn geloof
dat de geest sterker is dan wat men chemische
processen noemt die in ons brein de huishouding

van mijn en jouw zijn besturen. geloof me:
je wil is sterker. je geest, noem het desnoods
je ziel, die grenzeloos en tijdeloos jouw toekomst
kan herkleuren, grijpt in als jij het wil.

alleen kan ik mijn eigen ziel in mijn
verkneukeleld lichaam niet ontdekken!

herman

de week kruipt uit de bliksems en de donders
natgespoeld en uitgeschuurd en helemaal nieuw!
heb jij dat ook? die hoop op betere dagen
dan voordien? mijn lichaam wordt ouder,

de ketting loopt er af en toe eens af en de
smeerbeurten volgen elkander vlugger op
want de gewrichten roesten en kraken.
en daartussen de eeuwige vragen, meer

intens gesteld en met meer ongeloof.
het raadsel vergroten is zo leeg en vaag
ik wil wéten wie ik echt ben en waar
ik eindig of juist niet eindig. mijn lichaam

wordt ooit aarde. maar mijn ziel, mijn
goddelijke ziel zoekt haar Gelijke!
mijn vlees raakt nooit aan dat niveau;
de kloof daartussen wil ik overbruggen

maar ik vind geen brug!


Herman

vrijdagavond doet de week toe
hoewel de volgende pas maandag
begint. daartussen liggen ongewone
dagen waarin je anders ademt.

de rust valt met grote teugen binnen
wanneer het op vrijdag donker wordt
en het licht van de verdwenen dagen
uitgezuiverd wordt tot de essentie

die dan blijft. ik adem nu al weekend
terwijl ik nog proef van de zoetheid
die deze avonduren meebrengen.
en als mijn denken in de nacht verdwaalt

verschijnen alle angsten en lusten.



Herman