Archief

ik wil langzaam leven
en genieten van elk moment.
ik hou van liefde en intense
vriendschap. schoonheid is

de oorsprong van elk verlangen.
mijn denken trekt grenzen
open en stelt vragen bij
antwoorden die mij raken

en niet loslaten. ik ben meer
dan mijn lichaam alleen. maar
ik beheers het niet. en toch
wil ik het sturen en kennen.

mijn denken zwalpt chaotisch
tussen willen en kunnen en doen.
ik wil gewoon mezelf zijn, maar
meestal weet ik niet wie ik ben.

wie ik wil zijn verwoord ik
elke avond voor ik mijn ogen
sluit. de nacht dekt me toe
om te vergeten. als ik ontwaak

ligt weer alles open en blijf ik
zoals telkens, weer hopen dat
ik jou en mij, wie jij ook bent,
in alle diepte kennen zal.


herman

De stilte schildert hier

de felste kleuren. De slierten mist

omkransen de toppen en alles wacht

hier op een nieuw begin.

 

Ik klim geruisloos op de toren

en mijn adem stokt als ik boven

kom. Ik voel het wachten van

een schitterend vergezicht.

 

En dan gebeurt het. Een zacht rood,

een vaag geel, een streep belofte aan

de hoogste top. Ik zie de wereld

ontstaan. Ik zie kleur uit zwart

 

een nieuwe dag ontplooien. Mijn

leven raakt zijn bodem en zijn hoogte.

Ik schrei naar de eindeloosheid toe

zonder tranen. Mijn leven drijft

 

vóór mij op de eerste stralen waarmee

de dag begint. De streep wordt vurig rood,

breekt alles open wat ooit gesloten bleef.

Ik drink met volle teugen mijn vreugde

 

en tegelijkertijd dringt mijn verdriet naar binnen . De voorbije jaren knopen

zich tot al het verlangen dat in mij huisde

en legen zich in de vuurgloed waarin ik

huiver en verwarm. Ik word opnieuw

geboren met alles wat ik weet, met alles

wat ik niet weet, met alles wat ik verlang,

met alles wat ik ooit verloor, met alles

wat ik ooit begeerde en nooit kreeg.

Hier word ik wie ik wil zijn voor één

ogenblik. Dan lost zich alles op. Ik ga

traag de trappen naar beneden met

een ander leven dat hier begon.


herman

 

zij zong deze morgen als een nachtegaal
de liederen van Fauré en Debussy. haar stem
bracht rust in mijn woelig hart. heel lang
terug zong zij ' o jullissie' schitterend

in eurosong. ik was direct verkocht door
de frisheid en de originaliteit van en het
enthousiasme waarmee zij haar vreugde
uitzong. vandaag zag ik haar verstild en met

een warme stem pure romantiek vertolken.
Soetkin Baptist tovert met klanken als een
schilder met zijn kleuren, als een filosoof
met zijn gedachten. in haar wereld vol muziek

kwam ik dichter bij het raadsel!


herman

Op mijn badkamer, juist voor het toilet staat een klein tafeltje met allerlei prullen op.
Er ligen ook 2 kalenders: de poëziekalender en de filosofiekalender.
Deze morgen las ik in de filosofiekalender een tekst van Wittgenstein die mijn eigen denken over 'het beste is het raadsel te vergroten' precies omschreef. Over de aanwezigheid van God in ons transcendent denken.
Ik schrijf zijn bedenkingen hier neer, misschien herken je er je diepste levensvragen in.

'Wittgenstein denkt vooral over ethiek, leven en dood, God. Zo beweert hij dat de dood geen gebeurtenis in het leven is, dat wij de dood niet ervaren. Ons leven heeft geen einde, op dezelfde wijze als waarop we de grenzen van ons gezichtsveld niet zien.
Maar met de constatering dat wie eeuwig wil leven in het heden moet leven, zijn we er nog niet. Er bestaat immers geen enkele garantie voor de onsterfelijkheid of het eeuwig overleven van de menselijke ziel na de dood. Maar het aannemen van een onsterfelijke ziel lost het raadsel helemaal niet op. Het eeuwige leven zelf is net zo'n groot raadsel als ons huidige leven. De oplossing voor het raadsel van het leven in ruimte en tijd ligt buiten ruimte en tijd'

Buiten ruimte en tijd interpreteer ik als de tanscendentie van ons zijn. De mens is in staat dat te doorgronden. Dit is het wezenlijke van mijn leven: mijn zoektocht daar naartoe.



herman

jij verjaart morgen
en ik durf je niets te schrijven.
ik bleef weg zonder waarom.
ik wist het antwoord niet.

je intensiteit raakte me.
ik wist er geen blijf mee.
ik voelde mij vreemd vertrouwd.
mijn wereld stond op zijn kop.

ik kom ooit terug.
vergeef me. geniet van het jaar
dat begint. ik wens je veel geluk
en trouwere vrienden dan ik.


herman

de nazomer laat zijn sporen na:
nekpijn en hoofdpijn, een gevulde
tand die ontsteekt en van mijn wang
een ballon maakt. samen jagen zij

pijn door mijn geteisterd hoofd.
de reuzen dansten en ik was er niet.
de vrienden zochten elkaar op
in de laatste dagen en ik was er niet.

mijn vrouw en mijn zoon haken af
met een ontstoken keel. een ziekenhuis
thuis waar niemand is wie hij is.
we lopen verloren vandaag in de wind

en de regen. en de zon ligt ook al in bed.
alles duurt zijn tijd. maar de tijd duurt lang
als je niet mee kan gaan. wat overblijft
is dwalen in boeken, de troost van een gedicht.


de vriendschap van wie ik tegenkom.


herman