Zaterdag 18 augustus 2012
de hitte zindert in elk blad. mijn tuin kleurt roerloos rood. de merels plonzen in de waterbak. de bloemen drogen uit. het gras ligt er bedr…
de hitte zindert in elk blad.
mijn tuin kleurt roerloos
rood. de merels plonzen
in de waterbak. de bloemen
drogen uit. het gras ligt
er bedremmeld bij. en ik
bak mee. ik keer terug
naar de koelte van mijn huis.
de ramen en de vensters toe.
de schemer binnenin maakt
van de dag één lange avond
waarin in lees en schrijf.
nog twee dagen roerloos
van de wereld afgesneden.
en dan herademen. naar alles
verlangen, behalve naar de zon.
blij zijn om de kilte die ik zoen.
herman
elke mens heeft een unieke leefwereld. van op een terras zie ik hen voorbijgaan. duizend mensen. duizend andere mensen. je leest in hun gezi…
elke mens heeft een unieke leefwereld.
van op een terras zie ik hen voorbijgaan.
duizend mensen. duizend andere mensen.
je leest in hun gezicht wie ze zouden
kunnen zijn. je ziet gemoedelijkheid, vreugde,
jovialiteit, brutaliteit, zachtheid, superioriteit,
verdriet, verlangen, hopeloosheid, soms,
heel soms, liefde. je kan niet zeggen waarom
je dit alles meent te herkennen. je kan je er goed
bij voelen. soms treft het je als een mokerslag.
de confrontatie kan als een bliksem je hart
overhoop halen en je leven een andere wending
geven. daarom is het goed nooit te oordelen.
onthou alleen dat elke mens uniek is.
goed en kwaad liggen in de plooien van
de voorbije jaren. soms gelouterd en soms
opstandig omdat je veel te weinig ziet!!
herman
je gaat zo maar met de zomer mee naar een warme herfst. je stapt door een schitterend landschap naar een jaar vol beloften. vriendschap en l…
je gaat zo maar met de zomer mee
naar een warme herfst. je stapt
door een schitterend landschap
naar een jaar vol beloften.
vriendschap en liefde fluiten
in de bomen naar jou toe.
je omarmt de zon en de maan
in een groot geluk. het verlangen
kruipt in je lichaam en je denken.
je liefdes ook. er staat nog een wereld
van geluk te wachten. vandaag stap
je erin met je armen vol bloemen
en zoenen. ik geef ze je in overvloed,
je mag er in zwemmen en beminnen.
ik geef je geluk als cadeau. geef
het door aan je beminden. vandaag
ben je alleen mijn prinses met een kroon
van warme vriendschap en liefde.
herman
meestal gaan de dagen te vlug voorbij als jij er bent. maar nu je zo ver en onbereikbaar bent dwaal ik tot middernacht op zoek in mijn boeke…
meestal gaan de dagen te vlug voorbij
als jij er bent. maar nu je zo ver en
onbereikbaar bent dwaal ik tot middernacht
op zoek in mijn boeken naar jou.
nochtans doen wij niets anders dan praten
in de avonduren. maar je bent zo echt
en heerlijk spontaan dat je als drank
mijn dorst lest, als voedsel mijn honger.
je kan glimlachen en huilen en dromerig
langs het strand en de zee van al wat je lief
is, genieten. je deelt zoveel genegenheid
uit en kneedt in warme aarde je ziel.
je komt terug, ik wacht al op je. mijn vingers
tikken teder op de toetsen alsof je er bent.
je geniet nu van heerlijke dagen. ik geniet mee.
je komt straks wel terug met bloemen in je hart
voor wie je achterliet en toch zo graag ziet!
herman
wat voorbij is ligt nu achter mij. ik heb duizend keer gefaald en duizend keer herbegonnen. vandaag heb ik gisteren achter mij gelaten. ik h…
wat voorbij is ligt nu achter mij.
ik heb duizend keer gefaald en
duizend keer herbegonnen. vandaag
heb ik gisteren achter mij gelaten.
ik heb nooit geleefd zoals ik wil leven.
elke dag ging voorbij zonder mij, zonder
degene die ik werkelijk was. ik voelde
mij een vreemde in mijn eigen vel.
ik wil terug naar mezelf. bewust ervaren
wie ik echt wil zijn. in de spiegel kijken
en kunnen zeggen: nu ben je wie je al
heel je leven wou zijn. hier begint
het antwoord op zoveel open vragen.
ik kom terug van heel lang weg geweest.
ik ben nu aangeland. de veerman is teruggevaren
en keert niet weer. ik glimlach op de overoever
van mijn nieuw bestaan. ik herken de vertrouwdheid
waarvan ik altijd hield: de waarheid van mijn zijn.
herman
klaas speelt zacht op de piano hij zet muziek op de teksten van Teresia van Lisieux. innerlijke verklanking van diep geloof en onvoorwaardel…
klaas speelt zacht op de piano
hij zet muziek op de teksten
van Teresia van Lisieux. innerlijke
verklanking van diep geloof en
onvoorwaardelijke liefde tot God.
zijn interpretatie ontroert me. zijn
gesloten wereld opent zich hier
in het uiten van zijn ziel die
zoekt naar verdieping. ik vind
er de eindeloosheid van Bachs
variaties in. hier ligt de basis
van het leven dat ik verlang.
en ik begin eraan, vandaag.
herman
vrienden en familie trekken er op uit naar zuiderse warme landen. de leegte die dan plots ontstaat doet vreemd aan. ik ben mijn dagelijkse b…
vrienden en familie trekken er op uit
naar zuiderse warme landen. de leegte
die dan plots ontstaat doet vreemd aan.
ik ben mijn dagelijkse babbel kwijt.
sport op tv kan me nog wel boeien
en af en toe een boek waarin ik
onderduik. en een vriendschap
waar ik nog mee worstel omdat
ik zelf niet weet hoe ik er mee
om moet gaan. het water en de wind
opzoeken langs scheldedijken. de boten
traag zien zien komen en nakijken
op een dromerig terras. ik mijmer
over wat voorbijgaat en kleur wat
ik nog hoop dat komen gaat. de zomer
kruipt nu traagzaam in mijn botten.
ik zing zacht als een vogel
ergens tussen hemel en aarde.
herman
de warmte dringt langzaam binnen in elke vezel van mijn verhitte en vermoeide lijf. de zon brandt zonder vragen tot in de kleinste kamer van…
de warmte dringt langzaam binnen
in elke vezel van mijn verhitte en
vermoeide lijf. de zon brandt zonder
vragen tot in de kleinste kamer van
mijn huis. de bloemen zuchten
in mijn tuin, het gras wordt bruin
en zoveel vogels zoeken naar
een druppel water. ons verlangen
naar wat zon was blijkbaar veel
te groot. we kregen alles samen
en staan nu puffend in de schaduw
te smeken om een graadje minder.
overmorgen komt de friste binnen.
ik zal ze feestelijk ontvangen en
na de eerste koelte zoeken naar
wat zon. het blijft steeds hetzelfde
liedje: vragen om wat onmogelijk is!
herman
Karin haar zus is thuisgekomen. zij leeft anders op de overoever. haar pijn en het kwaad wordt met water weggevoerd. het is een stille plek …
Karin haar zus is thuisgekomen.
zij leeft anders op de overoever.
haar pijn en het kwaad
wordt met water weggevoerd.
het is een stille plek nu
waar wij haar zagen en beminden.
wij blijven ontheemd achter
en kijken verbaasd naar de hemel.
terugkeren naar de bron van elke ontstaan.
terug zijn in den beginne zoals zij
altijd geweest is, ook in het voorbijgaan
toen wij haar zagen en graag mochten zien.
mens zijn is weten dat het anders begint.
verlangen en toch angst om het onbekende
dat wij ooit kenden. terug opgenomen
in wie wij altijd waren in alle tijden.
Karin haar zus is opnieuw beginnen leven.
herman
een stille bezinningsdag in een klooster ergens in het reynaertland. rust en stilte. ik ben mijn eigen gesprekspartner. de priester die vanu…
een stille bezinningsdag in een klooster
ergens in het reynaertland. rust en stilte.
ik ben mijn eigen gesprekspartner. de priester
die vanuit zijn geloof de leidraad aanreikt
spreekt voorzichtig elk woord uit dat groeit
uit zijn evangelische bron en belegen wijsheid.
zijn God leeft in zijn uur waarin het licht
ontstaat dat waait maar nooit dooft.
het lijden kent geen doel zover ik weet.
mijn pijn komt voort uit opgestapeld kwaad
dat ik te veel bewaarde. jij kan wegnemen
wat mij kwelt. het kwaad maakt mijn hel
en jij verbrandt het tot stof waaruit mijn
hemel wordt geboren. ik begon te bestaan
zoals ik was en ooit ontstond. vertaal
mijn woorden niet, maar neem ze op
als teken en strooi ze uit in de wind
die ons omarmt en verder draagt.
herman
hittegolf