Poolnacht

Graven





Terwijl de bladeren vallen,
te moe van wachten op de winter,
ontdek ik twijgen om te snoeien
weg van de essentie van hun zijn;
de takken als uitwassen van verlangen
die zonder plan wildweg lichten zoeken
waar flitsen als bliksems hen misleiden
tot ze onontwarbaar klaar voor besparingen
op water en mineralen
ten prooi vallen als gekandelaberde platanen
wegbuigend voor de koppigdurende wind
aan de tanden van de ketting.
Als de stam dan ijdel pronkt
gun ik hem zelfs zijn wortels niet:
de spade doet zijn werk,
geen morzel , geen draadje
van de roots gaan blijven.
Ik zoek mijn moeder op.

27/11/2011

Springen






Dicht genoeg bij de wenkende kust
de branding die watertandt en bezwijkt
voor de gloeiende korrels van het strand
de tijd die brandt in de huid van wie ze vergeten is,
spring ik naar de hoop
naar de droom van het paradijs
de belofte van dagen zonder klokgetik
weg van het vlot dat me nooit naar de haven brengt
nooit naar de kade
nooit terug naar wie wuifde
toen ik afscheid nam

25/11/2011

Handenvol







Handenvol met dingen
Angst om ze op een grauwe dag
ongewild onbedachtzaam te verliezen
dan zoeken naar voorbije dagen
dingen die doen denken dat doorgaans
niets nog nablijft
tenzij telkens tekenen tergend
in de krochten van 't geheugen
ongeplengde tranen
ongeleefde zaligheden
ongehoorde woorden
in het hart gaan persen
en de handen redden
vingers machteloos grijpend klauwen
maar toch het ontglippen niet beletten

23/11/2011

Zonneklim








De klimop verwelkt niet
als de ochtendzon zich vastgrijpt
aan de klamme novembernevelslierten.
De wolken bieden weerwerk
maar koesteren de kille winterschijf,
schaduw van haar zomergloed
die de rijm meer aait
dan schroeit.

Ontmoedigd laag bij de daken,
ontmoedigend ver en kort
doorheen mijn raam
en mijn herfsttafereel
als een eindeloze tunnel
met een doffe vermoeide zaklamp.

20/11/2011

muziek




Ik leef als muziek
snel, blij, hard, zacht, scherp of dof
maar nooit is het af

Rouw-haiku





Verdriet om je kind
voor wie je niet moet rouwen;
Het wacht wel op jou

Mist-haiku

 







Rijm  op de twijgen,
nevel boven de velden,
mist in gedachten.

Vrijheid




Vechten voor vrijheid
sterven voor de babyboom
die strijdt voor meer hoop

Loopgraven-haiku







Loopgraven waar bloed
de aarde kleurt tot modder,
smorend elke hoop.

Liefde-haiku










Kleed je maar weer aan,
wat ik koester in mijn hart
kan geen ander zien...

blik-haiku





Starend naar de zee
met een biertje in de hand
blikken in water

boot







boot in de steigers
dromend van verre stranden ,
horizon te ver.

mus-haiku




Roodborstje twijfelt,
ziet nog een zeldzaam zaadje;
een mus protesteert.

tranenregen






Tranen als regen:
cliché in de uitverkoop,
toch de zelfde pijn

onweer


Bliksem in mijn oog;
bezorgd tel ik de seconden
tot de donder knalt.

Bloemen op graniet
Allerzielen



Bloemen op graniet
verkerfd vol oude namen
zinvol in geesten die nog leven,
in lijven die bloemen kunnen kopen;


Bloemen op graniet
gepoetst met de reclame
van het flikkerscherm die avond
dat je vergat de dode te bezoeken


Bloemen op arduin,
verflenst en droog vergeten
door de laatste lieve getrouwe,
rustend onder bloemen op graniet.

1/11/2011

De deur




Een meisje met een kaars klopt op de deur,
haar broertje met het masker wacht naast haar,
het monstermasker kijkt hen aan:
zowel het skelet
als de zombie,
in de straat verderop spoken
hun makkers rond met pompoenen,
maar het meisje met de kaars is bedroefd
want niemand doet de deur voor haar open.

Aan de andere kant van de deur in het donker
hoort iemand het kloppen op de deur,
ziet iemand het flikkeren
van de kaars,
van de vlammen
in de pompoenvormige grimassen
(maar de vrouw doet de deur niet open)
maar de moeder staart naar het witte laken
naar de gesloten ogen
van haar kind.


En ze is bedroefd

voor Steve Hawkings, wetenschapper


De living van God

Gretig luisteren zo vele ogen
naar de stem van de pc,
de aula van de kerk van 't weten,
(schaap, zo mak zonder bezorgde herder)
dijt niet open als een heelal
overvol met would-be sterren,
die bidden tot de grijze massa,
ver afwezig zowel als in het eigen hoofd.
Toch kwijnt die god zodra
de ogen van de lamme niet meer sturen
wat er uit de speakers knalt.
Onze krukken kunnen evenmin
verhinderen dat zelfs onze eigen rolstoel
werkloos op de schroothoop landt.
O Heer, gun ze het genoegen
uw living te verkleinen
zodat hun kosmos groeien kan.
Want nooit komt de tijd dat het heelal
behalve in Gods ogen
niet verwaarloosbaar van grootte is

26/10/2011