Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
27-08-2012
Onze trouwe oppassers Ben en Niesje waren natuurlijk van de
partij.
Zondagavond--Ik kan me niet herinneren dat het zulk slecht weer
was op 26 augustus, wel dat we door de warmte bij de Kota onder de bomen gingen
zitten. Maar desondanks leek het wel een inloophuis vandaag. De felicitaties via
post, mail, telefoon en facebook stroomden binnen en kwamen familie en vrienden
langs. Ik werd weer bijgepraat over George,het duivenkuiken die het goed doet
en steeds mooier wordt. Robin kwam wat eerder tussen de buien door om nog
even zijn Frans op te poetsen voor de anderen kwamen. Hij doet het goed op
school, maar Frans is lastig, vindt hij. Ik heb weer nieuwe bloemen voor
binnen en buiten en allerlei aardigheidjes. Robin en Eva gingen ogenblikkelijk
aan de gang met spelletjes, Master mind en Levensweg doen het nog steeds
goed. Voel je je nu echt jarig?, vroeg Wim me straks. Ik kan het alleen
maar beamen. De geplande barbecue is vanwege het weer voor het eerst op mijn
verjaardag omgezet naar een stevige pan nasi mèt . pindasaus. En dat ging er
prima in. De Finse kota werd ook dit keer gebruikt voor een hapje en een
drankje, maar op een gegeven moment kwam het mannelijk deel in ganzenpas weer
naar binnen. Het was precies 7 uur, denk je dat het voor die heerlijk ruikende
nasi is, maar ze zaten ogenblikkelijk in het gelid voor de voetbal. De
buurtjes met Frank, Daan en Tim waren intussen ook gearriveerd en Eva wierp zich
op als entertainer voor de kids en organiseerde rondjes hardlopen. Zelfs Daan
zette zijn beste beentje voor. Intussen zijn Ben en Niesje en de kinderen
weer op huis aan. Alleen Rick bleef nog even voor een kopje koffie en dan is de
rust weergekeerd in Huize Schoolpad. Ook mooi!
Eenmaal per jaar gaan we als slot of misschien juist aan het begin van ons
expo-seizoen een middag op stap. Gewoon wat nieuwe ideeën opdoen met elkaar. Co
is de organisator. Die kent alle plaatsen waar kunst beoefend wordt in de
omgeving. Zo gingen we vandaag richting Westerwolde en het Oldamt in Oost
Groningen. Wat een prachtige rit was het al. We hebben in Bellingwolde een
bijzondere meubelmaker ontmoet, Wim Mulder, die samen met zijn vrouw het
meubelatelier Allerhanden runt. Hij is een fantastisch meubelontwerper en is op
het ogenblik daarnaast bezig zijn opgedane kennis door te geven aan anderen. Hij
ontwierp de Sedes 5000, eigentijdse vormgeving en zit als gegoten. Niet alleen
een vakman maar een bijzonder mens waarmee je meteen een intens contact maakt.
Hij werd geraakt door de levensfilosofie van het Boeddhisme en had het over een
bijzonder boek dat hij aan het lezen was: Zelfcompassie van Kristin Neff.
Wanneer je door iemand geraakt wordt en in plaats van in het verweer te komen je
afvraagt waarom je dit gedrag zo raakt, kun je hier gemakkelijker mee omgaan en
na verloop van tijd je eigen frustraties of traumas los te laten.
Herkenbaar. Je kon hier voor heel redelijke prijzen prachtige meubels kopen
en allerlei houtkunst. Hij was net bezig een teakhouten bak af te werken. Zonder
afwerking zou hij als vogeldrinkbak of plantenschaal buiten kunnen staan. We
namen hem mee ik ben immers binnenkort jarig en Wim is altijd blij als hij weet
wat ik mooi vind.
Dea probeert de Sedes 500 uit, een comfortabel zittende stoel.
In deze Groningse boerderij is het meubelatelier Allerhanden gevestigd
Lodewijk Drucker is iemand van het magisch realisme
Dit alles is te bewonderen in Museum De Oude Wolden in Bellingwolde.
Mag ik me voorstellen: Ik ben George. Ik ben net op deze mooie wereld. Ik
lag lekker warm in mijn nestje en ineens was mijn moeder weg. En hoe het kwam
weet ik niet maar ik viel zomaar uit het nest boven het kippenhokje naar beneden
en daar lag ik onder de boom. Ik piepte van schrik en riep om mijn moeder.
Ineens kwam er iemand uit het huis. Ik keek heel verbaasd naar haar, zo groot
was ze. Maar ze zei allemaal lieve dingen tegen me en pakte me op en maakte een
nieuw warm nestje voor me. Ach.. kijk toch, zei ze, een jong houtduifje. Nu
kwam er ook een jongen bij. Weet je nog toen je acht jaar was, zei de vrouw
tegen de jongen. Toen hadden we Lucky gered. Dat was ook zon piepjong duifje
dat met onweer uit het nest gevallen was. We hebben die toen steeds gevoerd. Ze
zat gewoon op je schouder en later op de Needse berg hebben we haar leren
vliegen. Weet je nog ...toen ik haar de eerste keer omhoog gooide dat ze met een
plof neerviel? De tweede keer begon ze al met de vleugels te wapperen en de
derde keer kon ze al een beetje vliegen. We hebben haar naar de vogelopvang
gebracht die haar in het voorjaar vrijgelaten hebben. Weet je dat
nog?' Laten we deze George noemen, zei de jongen. En weet je wat er
gebeurde? Ik kreeg een punt van iets in mijn bekje en daar kwam lekker voer uit,
net of mijn moeder me lekkere hapjes gaf, telkens een klein beetje zodat ik
lekker kon smikkelen. Ze zeggen dat ik al flink groei.
Begin april kwam ze een klein Drents heidelammetje. Haar moeder was
waarschijnlijk wat in de war toen ze het kleine ding van zich afschopte. Ze had
net haar tweede lam gebaard en deze eerste had een andere ooi uitgezocht om een
poging tot drinken te wagen. Moeder rook wat afwijkends en het was gebeurd met
de moederzorg. Het nieuwe lam accepteerde ze wel. En zo kwam het kleine ding in
de armen van Rob hierheen. Je weet toch wel dat het veel werk is een lam aan
de fles? Ja dat wist ik intussen wel, maar ik vind het steeds weer ontzettend
leuk. Ze ging in het hok naast de open haard dat indertijd al voor de pups van
Kim en Scott gemaakt was van de bodem van het huwelijksbed van Willem en Hillie.
Het doet sinds die tijd al tien keer dienst voor pups of lammeren. Geesje kreeg
er even later gezelschap van een tweeling Schoonebeker lammetjes waarvan de
moeder dood ging. Toen het stel na een paar dagen wat minder voedingen per dag
nodig had gingen ze naar de wei en s nachts in de schuur. Een maand later was
het zover dat ze bij de ooien en hun lammeren in de wei mochten. Het was een
genot om s avonds naar het gespring en geren te kijken van dat jonge spul.
Helaas liep het met de tweeling minder goed af. Ze kregen Myasis.. ondanks de
voorzorgbehandeling van Rob. De blauwe vlieg had eitjes in hun vacht gelegd en
de maden deden in korte tijd zoveel kwaad dat ze het uiteindelijk niet
overleefden .. Maar Geesje zoals ik het Drents heidelammetje noemde, had
nergens last van. Een paar weken geleden werden de lammeren gespeend. De
moederooien kunnen zo weer op krachten komen voor het nieuwe dek seizoen en de
lammeren gingen naar hun eigen wei met soortgenoten. Moet je niet even
afscheid nemen van Geesje?, vroeg Rob. Natuurlijk! Maurice die eigenlijk de man
is van de Drenten maakte snel een foto met zijn mobiel. Zo heb ik nog een
tastbare herinnering aan dit ontzettend grappige lam. En er is me nog een foto
beloofd van Geesje tussen haar soortgenoten waar ze al helemaal in de groep is
opgenomen.
De Haar, geschilderd door tante Hermien Aartsen- Bijenhof.
Ik begin
nu te snappen waarom de jeugd en natuurlijk ook een categorie ouderen constant
met hun mobiel bezig zijn. Ze moeten gewoon even kijken of er weer nieuwe post
op Facebook is, want niet alleen je eigen post is te zien maar ook dat van je
Facebookvrienden. Het zijn leuke, snelle contacten. Alleen wil ik dan na een
opmerking vragen beantwoorden of onduidelijkheden uitleggen, dan lezen al die 30
(bij mij dan) of 400 bij sommige anderen dat ook. Ik mis dan gewoon mijn eigen
stukjes die ik hier gewend ben te schrijven. Ik ben eigenlijk meer een verteller
met een fotootje erbij dan een fotograaf met een regeltje uitleg. De winterfoto
van ons huis aan de achterkant leek blijkbaar zo op het boerderijtje de Haar in
Vorden waar we geboren zijn, dat bij neef Jan zn herinneringen aan de
oorlogstijd weer boven kwamen. Hij was zon opgeschoten jongen die veel bij ons
op de Haar kwam voor een bordje roggemeelse pap. Hij heeft er ook wel gelogeerd
en bij razzias bracht hij met vader Hendrik Jan de nacht door in een deel van
het kippenhok bij de spoorlijn, waar hout lag opgeslagen, en waar de ratten door
het stro ritselden. Hij vertelde over het wassen 's morgens onder de pomp en de
deel van 'de Haar' waar de teil werd neergezet voor het zaterdagse bad, samen
met onze vader Hendrik Jan. Wel bijzonder dat zowel Diny als ik uiteindelijk,
toen de kans zich voordeed, in een vergelijkbaar boerderijtje terecht zijn
gekomen. Zonder deel....dat wel!
Ik begin weer leven te vertonen na die paar dagen verplichte rust. Er is
een gevoel van wakker worden. De loomheid valt van me af. Bij Wim is het anders.
Die lijkt geen hinder te hebben van de hitte, maar begint te steunen bij iets
lagere temperaturen. Vanmorgen deed hij zijn rondje langs onze menagerie op zn
slippers en kwam melden: Ik zie dat kleine lam niet. Buj dr dan al hen
ewest?, vraag ik, want de vier schapen met dit lam lopen in de achterste wei.
Op mien sloffen zeker?, het gras is behoorlijk nat van de dauw. De laarzen gaan
aan en ik loop ook mee. Ze moeten me niet aan mijn schapen komen. Erg genoeg dat
laatst zomaar een lam gestolen is, hebben ze mee door de wei moeten sjouwen,
twee keer over schrikdraad plus sloot gesprongen, nooit meer iets van gehoord of
gezien. Wim moet heel dichtbij komen voor de schapen in de benen komen, het lam
lag lekker tegen zijn moeder aan. Het eerste wat hij doet is onder z'n moeder
duiken voor een extra teugje melk. De dag is weer goed. En die foto van
gisteren ? Vergeet die maar gauw dit is ook mooi!
Zondagavond--Het was de
aller-heetste dag tot nu toe. De mussen vallen dood van het dak, is er een
uitdrukking voor. Deze hittegolf wordt al vergeleken met de zomer van 1994. We
woonden net hier aan het Schoolpad en alles was geregeld om op vakantie te gaan
met de caravan. Ben en Niesje pasten toen ook al op. Onze eerste stop was Zuid
Limburg, een mooie natuurlijke camping. Ik weet alleen nog dat het te warm was
om te wandelen en dat we de hele dag met onze stoel met de schaduw van dat ene
kleine boompje mee schoven. En ik dacht aan al die bomen die bij ons eigen huis
staan. Heel even dachten we eraan om terug te gaan, maar we kozen toch voor de
Bretonse kust. Het spijt me nu dat we geen groot bad in de tuin hebben zoals
veel anderen. Ik was er gisteren beslist languit in gaan liggen. Het beste kun
je met zulk weer boodschappen gaan doen in een supermarkt, maar die waren toen
niet open. Ik kan me herinneren dat ik op 18 jarige leeftijd nog eens in de
waterbak van de koeien ben geplonsd, die laatste zomer op de Boomgaard. Toen zal
het dus ook flink op temperatuur zijn geweest. Gisteren werd het dus rust, even
vlierbessenlimonade drinken bij Susan waar we uit de kerk aan gingen en toen
lekker languit en weinig doen nou je af en toe kijken of er al weer een nieuwe
vriend(in) zich op Facebook had gemeld. Tot nu toe vind ik het een leuk
communicatiemiddel, maar de tijd zal het leren. Vannacht deden de beide
ventilatoren op onze slaapkamer hun best en we sliepen met alleen een laken
over .
Het is gebeurd. Ik ben overstag. Ik had het niet gedacht maar ik ben op
Facebook. Eerst had ik me aangemeld maar kon het vervolg niet vinden, vandaag
was het ineens raak. Terwijl ik een aantal vrienden op dat Facebook aanklik,
krijg ik ogenblikkelijk al van vier een reactie dat ze graag vriend willen
worden. De rest volgde in de loop van de middag. Wat het precies voor me gaat
betekenen weet ik niet. In elk geval kun je zo gemakkelijk contact leggen met
familie en vrienden èn andersom natuurlijk. Wat ik leuk vind zijn de prachtige,
vaak veelzeggende fotos van familie en vrienden. Soms vergis je je. Ik had
Nancy Eggink aangeklikt in de veronderstelling dat het Nancy uit Denver was,
maar het bleek haar schoonzus Nancy uit Wisconsin die met Kevin Eggink getrouwd
is, zoon van Luella en Harold. Nancy uit Denver heb ik al eens ontmoet, maar
Nancy Jo zoals Luella haar noemt nog niet. Er waren prachtige fotos bij van hun
gezin. Zou ze wel weten wie ik ben. Nou daar kom ik gauw genoeg achter. De
wereld wordt steeds kleiner op deze manier. Je wordt er wel nieuwsgierig van. Ik
heb al contact met Jaap en Sjennie Harwig uit Zuid Afrika en verder veel van de
jongere garde in de familie. Nou ja broer Henk en zwager Ben en wat te zeggen
van Dirkje waagden zich al aan dit communicatiemiddel. En deze laatste .. vond
ik een uitdaging. Ik ben het fenomeen nog aan het uitproberen. Je kunt als je
wilt je hele doopceel lichten, maar dat gaat me nog te ver. Het plaatje bovenaan
vond ik het mooist het afgelopen jaar en herinnert me aan een indrukwekkend
moment op de Olijfberg waar we een prachtig zicht op Jeruzalem
hadden. Voorlopig hou ik in elk geval eerst de website bij en verder laat ik
het maar gebeuren .
De eerste dag bij Ben en Diny stond in het teken van een paar supermooie
knalrode Wolkys die we voor Dirkje op de kop hadden getikt. Ze waren mij jammer
genoeg te klein, net als Diny. Toen bedachten we dat Dirkje een net wat kleiner
voetje heeft en dat het zonde zou zijn om ze terug te brengen. Dirkje was met
deze Wolkys in de wolken maar wilde ze betalen. Toen deze vlieger niet opging
wilde ze ons in elk geval bedanken met iets gezelligs. Zo togen wij gedrieën
naar Lochem om te winkelen en ons bij Intratuin te laten verwennen met een coupe
heerlijk ijs. De tweede dag was nog gemakkelijker. Wim kwam dit keer niet en
we besloten een tante op te zoeken. Het werd tante Heintje, de zus van vader
Hendrik Jan, die in september 103 hoopt te worden. Ze woont nu in Zutphen in wat
vroeger de Leeuwerikweide werd genoemd, alleen is nu alles vernieuwd. Hier is er
meer zorg en verpleging aanwezig. Op de gang hoorden we al dat we goed waren aan
het Steegs accent wat op ons af kwam. We werden hartelijk ontvangen . Ons
nichtje Nel was er ook. En hier vonden we een tevreden tante Heintje die nog
genoot van haar wandelingetje met vrijwilligers, haar gezamenlijk eten in de
Brasserie en de bezoekjes van kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Ze wist
nog precies te vertellen wie er nu weer een baby verwachtte. De rest van de
dag werd er nog wat geshopt en kwamen we opnieuw in Lochem terecht. Ie könt
nog wel een nachtje blieven, vond Diny toen ik aanstalten begon te maken om in
te pakken. Maar ja er komt vast een volgende keer. Eerst komen ze deze kant
maar eens op. Om 10 uur staat een trouwe Wim me op te wachten op het Emmer
Station. Ook fijn!
Een onderonsje van tante Heintje met Diny
Tante Heintje met haar beide nichtjes, dochters van haar lievelingsbroer Hendrik Jan.
'Maor ìe mag wel kommem, ik hale oe zo op van de trein'. Ik heb broer Henk
aan de lijn om te vragen of het uikomt om morgenavond met Wim even langs te
komen, maar ze hebben zelf nog een feestje tegoed van vrienden. Ik ben een
paar dagen bij Ben en Diny en Wim zou in dat geval ook overkomen, maar dat doen
we maar een andere keer. 'Vanaovend bunne wie-j gewoon thuus heur.' Ben
moet 's avonds nog richting Lochem en zet me af bij Henk en Anneke. De familie
heeft gezinsuitbreiding. Hond Norah heeft haar intrek genomen en is al aardig op
haar gemak. Henk heeft haar ook al behoorlijk bijgeleerd wat Gedrag en
Gehoorzaamheid betreft, vooral dat laatste. Het is een mooi gezicht de drie
honden op het grote ligkussen dat overal mee naar toegesleept wordt waar ze gaan
zitten. Chess, de Jack Russell is onder en boven de wet. Die gaat haar eigen
gang wat ook oogluikend toegestaan wordt... met een glimlach. Net als dat van
Jippe, de teckel hier bij Ben en Diny. Zelfs Yvonne komt vanuit de fitness nog
even langs voor wat drinken en een crackertje. Ze heeft net vakantie en de
plannen ijn ver weg: Zuid-Afrika. Heel veel plezier daar en als je neef Jaap
tegenkomt... doe hem de groeten.
Dan gaan we op zoek naar de Galerie van Ton Schulte en treffen het. We
zien prachtige schilderijen die hij vaak s nachts in zijn atelier op de
Kuipersberg schildert. Ze lijken nog intenser van kleur geworden. Ook hij maakt
een ontwikkeling door. Hij heeft een heel eigen stijl ontwikkeld waaraan je toch
kunt zien dat hij grafische technieken gestudeerd heeft vroeger. We worden erg
aardig ontvangen. Ook de kinderenkrijgen alle aandacht. We mogen nog even naar
een film kijken die gemaakt is toen de expositie in Osnabrück geopend
werd. En dan is het mooi geweest en gaat het weer op huis aan. Wel scoren we
nog een ijsje bij Toscane. Dan mogen ze kiezen waar we zullen gaan eten. Eva is
gek op Italiaans eten en Robin vindt dat best. Wim houdt niet van pizzas maar
toen we eenmaal in de Sardinese pizzeria waren moest hij zijn mening over
Italiaans eten herzien. Dit ging er goed bij hem in. En zo komt er een eind
aan de logeerpartij en het dagje uit. Den Haag houden ze nog te
goed.
Köttelperen? Eva weet niet hoe ze het heeft. Daar heb ik nog nooit van
gehoord. Een voorbijganger in het Openluchtmuseum in Ootmarsum draait zich om.
Wet ie niet wat köttelpeern bunt? Ik komme uut Köttelpeerndarp uut Denekamp
en hier Ootmarsum heet et ok wel Siepelstad. Dat zal denk ik vooral in
Carnavalstijd een rol spelen. We hebben er al een halve dag op zitten. We
waren al met Robin en Eva bij de Molen van Bels in Vasse, de plek waar we in
1977 ons 12,5 jarig feestje vierden. Eigenlijk waren we dat niet van plan een
feest, maar schoonzus Anneke meldde: Iele könt r wel niks an doone maor wie-j
komt toch! Ik zei toen dat ze zich er dan maar op moest kleden omdat er
spelletjes in de tuin gedaan zouden worden en inderdaad verschenen de
schoonzussen in spijkerbroek. Maar we hadden intussen een speurtocht op touw
gezet die eindigde bij deze molen van Bels, een restaurant en theeschenkerij bij
Vasse, dicht bij de Duitse grens. Robin en Eva vonden alles prachtig, het
landschap, de huizen en ook de binnenkant van de in oude stijl gebleven
restaurant bij de Watermolen die binnenkort haar 50e jaar volmaakt. Eenmaal
in Ootmarsum wilden we ze het Museum van Ton Schulte laten zien. Zelf waren we
allebei indertijd geraakt door het licht en de heldere kleuren in zijn werk.
Maar jammer, het Museum is morgen pas open en daar door verdiepten we ons eerst
maar eens in de leuke winkeltjes. Dat moest niet te lang duren volgens de
mannen. Omdat s middags wel de Galerie van Ton Schulte open zou gaan gingen we
het Openluchtmuseum maar eens in. Ook dat vonden de twee een prima keus bleek
achteraf.
Agnes maakte iets moois van een gewoon blankhouten dienblad.
Agnes
snapt er niks van. Rick zit weer eens op zijn praatstoel en gooit de ene
cryptische omschrijving na de andere in het midden. Hij heeft het over
opstijgende straaljagers en sportvliegtuigen wanneer hij de voorbij racende
motoren bedoelt. We zijn onze nieuwe skottelbraai aan het uitproberen. We
hebben er meteen een paellapan bijgekocht. Eigenlijk is het net als wokken
binnen. Alleen zit je nu lekker buiten. In dat kökkentje in de caravan kan ik
mien de konte niet keern, placht Wim altijd te zeggen. Daarom ben ik tijdens
vakanties met de caravan altijd aan de beurt om te koken. Niet dat dat erg is,
want de afwas doet Wim dan weer. Afgelopen week zagen we een paar families in de
weer met zon skottelbraai en dat zag er heel gezellig uit. Eenmaal bij Obelink
konden we er dan niet meer omheen. Dit kookwonder werd aangeschaft en vandaag
uitgeprobeerd. Met Agnes èn Rick erbij was het meteen de moeite waard. Nou we
hebben er geen spijt van. Maakt kamperen extra gezellig net als barbecueën. Met
vaste hand werd er geroerd en gebakken door Wim natuurlijk. Ik ben nu alleen
wel bang dat ik op de camping voor de afwas op moet gaan draaien.
En even
ga ik in gedachten terug naar die vakantie met Ben en Diny en hun jongens naar
Touls , Baumes les Messieurs en Sallanches. Ben had z'n benzinebrander bij zich
en maakte daar in een handomdraai een lekker potje roerbakschotel van groenten
uit eigen tuin. Nee... later heb ik hem dat thuis nooit meer zien doen.
En dan is het weer 'Agnesweekend'. Ze is moe, heel moe. Ze is
veel rustiger dan anders. Ze werkt in deze vakantie in de komkommers en dat is
best zwaar werk voor een jong meisje. Maar nu is het even genoeg geweest en
heeft ze gewoon vakantie. We hebben al wel een plannetje voor morgen. Ze gaat
een blankhouten dienblad schilderen. Eerst een kleurtje er op en als dat droog
is gaat ze het verder versieren. Ze heeft al sierletters gevonden op internet en
afgedrukt want de namen van de hele familie moeten er op. Ze denkt nog even over
wat er verder nog op moet. Het is altijd handig om in elk geval iets creatiefs
te plannen in zon weekend. Anders blijft het bij tv, computer en chatten. Amber
loopt bij buurman Jans in de kudde. Daar heeft ze ook niets aan en Tessa ? Ach
onze Tessa Gisteren is Wim er nog een keer mee naar onze eigenste dokter Harrie
geweest. Die ontdekte staar aan beide ogen. Daarom is ze zo schrikkerig, het was
zo erg dat ze laatst van schrik in de vijver sprong. Verder is ze vroeg oud met
haar 9 jaar. Er rest ons niets anders dan haar maar te vertroetelen. Maar als we
een waakhond willen die in elk geval even aanslaat als er iemand aan komt moeten
we naar een andere omzien. We wachten er nog maar even mee ..
Je kunt heel wat doen met wol. Maar de ene soort wol is de andere niet. De
wol van Texelaars is goed te spinnen en ook lekker zacht. Ik ben nog steeds aan
het oefenen met vilten en heb al heel wat filmpjes op internet gevonden over
vilten van Mongolië tot Nederland, van kunstwerken tot kleine gekleurde vilten
lapjes. Ik maak nog steeds gebruik van de lange haren van de Schoonebekers om
een soort zonnetjes te maken. Ik heb er Sally al één meegegeven toen die met
Susan op bezoek kwam. Een jaar geleden was ze hier ook en vorig jaar september
waren we bij haar in Schotland, vlakbij Aberdeen, waar ze ons verwende met een
echte Schotse lunch. Hier verraste Wim ons met zijn inmiddels beroemde
mosterdsoep met spekjes. Toch heb ik nu ook wolvlies besteld en kleine
hoeveelheden gekleurde merinoswol om het een en ander met vilten uit te
proberen. De wol van Reini en Tea is prachtig om te spinnen, zó zacht. Al
zoekend naar viltmethodes kwam ik vanavond op een filmpje terecht van een
bruidspaar uit Wales dat in de ban van de schapen is. Zij is een herderin en
fokt de zeldzame Lincoln longwool schapen en dat is te zien aan haar bruidsjurk.
Ook de bruidegom, eveneens schapenhouder, heeft een vest van dezelfde wol aan.
Ze vond het zo jammer dat de mooie lange wol alleen maar gebruikt werd voor
tapijten. Je kunt wel nagaan dat ook de bruiloftsgangers iets meekregen wat met
schaap te maken heeft. Nieuwsgierig geworden? Klik op http://www.dailymail.co.uk/femail/article-1205007/Shepherdess-bride-marries-stunning-dress-wool-flock.html ... Er zit 67
uur werk in, ontworpen door haarzelf en met hulp van een spinster en naaister
gemaakt. Let ook op haar bruidsboeket... natuurlijk geen gewone maar...een
plukje bloemen aan haar herdersstaf...
Vandaag is Tim zn dag. De oorpijn is over en nu komt hij een nachtje
slapen. Natuurlijk wordt er eerst getekend en gekletst en een dvd-tje gekeken.
We hebben er nog een paar liggen die Robin en Eva vroeger ook leuk vonden. We
controleren samen het lam en de kippen. We weten nu dat hij meer van de macaroni
is dan van de rijst en dat wordt het dus vandaag. Het is gezellig weer van dat
jonge spul om je heen te hebben. Tegen 7 uur is Tim uitgeteld. Ja hij wil nog
wel in bad, nog even een chipje. Dan is het tandenpoetsen en naar bed. Hij ligt
dichtbij in ons kleine werk/ logeerkamertje. Weet je dat er al een tandenborstel
voor kinderen is die een liedje gaat spelen wanneer je van de onderkant poetsen
naar de bovenkant moet? En wanneer dat klaar is komt er weer een
riedeltje. Tim gaat heel tevreden slapen want hij weet dat Anja hem morgen
vroeg komt halen mèt . Iets lekkers voor bij de koffie want dat deed ze ook toen
Frank laatst voor het eerst hier geslapen had.
De avond bij Ben en Diny
stond in het teken van tuinen. Niet alleen werd hun eigen tuin geïnspecteerd en
bewonderd door ons en Eppie en Dirkje, maar ook de film van hun gezamenlijke
tuinenreis naar Kent was klaar. We zetten ons in de filmzaal bij het grote
doek en genoten van de films waar we alle zes een aandeel in hadden. Behalve de
tuinen in Engeland bekeken we ons gezamenlijk reisje naar Salzburg verleden jaar
en onze Israëlreis van afgelopen januari. Mooi! Vandaag zijn we weer thuis,
tellen de kippen en gaan we in één streep naar de wei om tot onze opluchting te
zien dat het kleine lam het weer goed doet. Hij had een lelijk wondje aan zijn
pootje dat intussen door Rob behandeld is. Er hadden al van die vreselijke maden
in gezeten. Rob had het hele lam met een middel behandeld tegen die maden.
Gisteren wilde hij dat opnieuw doen, vertelde hij, maar kon het lam niet te
pakken krijgen. Zo hard liep dat ding alweer. Ook vandaag lukt het hem niet. Ik
beloof het in de gaten te houden. Een uurtje later zie ik het kleine ding slapen
en ga er stilletjes op af. Ik kan hem nu zo pakken en het pootje nog eens extra
behandelen. Dankzij Anja en Mark hadden we een paar rustige vakantiedagen. De
dag dat we weggingen had ik poep ontdekt bij de kapschuur, midden op het grind.
Het was niet van een hond of kat. Voor een marter was het te groot. Ik kreeg al
visioenen van een vos die onze net gekregen kippetjes dood beet. Normaal laten
we de kippen gewoon buiten lopen als we een paar dagen weggaan, maar nu zag ik
die vos al aan komen sluipen. Anja beloofde het hok s avonds dicht te doen en
Mark deed het s morgens weer open.
We zijn intussen op ons vertrouwde plekje op camping De Boomgaard aanbeland waar bij broer Johan en Joke altijd een plekje voor ons is. Opnieuw een dag om op onderzoek te gaan. Na de koffie met Ben en Diny pakken we de fiets en gaan naar een Galerie hier in de buurt. Er zijn de schilderijen van Ellen Geerts bij Galerie A-Quadraat aan de Mosselseweg die een onuitwisbare indruk achterlaten, alleen al vanwege de kleur. Hier zijn landschappen op de expositie met veel primaire kleuren: geel rood blauw en een mix ervan, maar alles fel gekleurd. De fijne grappige beelden, die ook geëxposeerd worden, vallen daardoor niet eens meer op en moeten we nog eens bekijken. Wim heeft intussen een grote paddenpoel ontdekt. Terwijl hij dichterbij komt springen er wel tien kikkers vanaf de oever in het water. We rijden verder en komen langs het huis van Reini en Tea. Wat een mooi plekje. We zien beweging achter het huis en willen toch even gedag zeggen. Reini is net bezig om een geit de bel aan te binden. Tea zet meteen koffie en zo praten we weer bij. Ik zie meteen in de achterste wei een stel schapen lopen, kruising Swifter/ Texelaar. Reini en Tea zijn ook schapenmensen hoewel de liefde bij Reini wat bekoeld zou kunnen zijn na de laatste aanval van een moeder ooi toen hij een lam oppakte, wat hem een geknapte schouderspier en een operatie opleverde. Ze hebben nog schapenvachten in de aanbieding. Het is de moeite niet om ze naar de Wolfederatie te brengen. Daarom zijn ze hier gratis af te halen. Ze reserveren er een paar voor me, een zwarte en een witte. Dan kan ik eens uitproberen of hier ook mee gevilt kan worden. Ik weet zeker van wel. Ik zie zo dat het in elk geval wel mooie spinwol is. Nee ik hoef me zeker voorlopig niet te vervelen.
We hadden meteen de gelegenheid om het Militair Ereveld bij de Grebbeberg te bezoeken. Het mag dan lang geleden zijn, het maakte veel indruk. Niet alleen al die graven maar ook de verhalen die uit de eerste hand verteld werden binnen in het gebouw dat erbij gebouwd is. We waren er even stil van. Ome Hendrik Jan Groot Nuelend heeft er de meidagen doorgebracht en had na de overgave de moeilijke taak om de mannen van zijn bataljon te identificeren. Ook vader Hendrik Jan en vader Hein zijn daar in de buurt gelegerd geweest tijdens de mobilisatie en de aanval van de Duitsers in de meidagen van 1940.
Ik was al een tijdje van plan om Museum De Casteelse Poort in Wageningen te bezoeken. Op dit moment is er een expositie te zien van de beroemde Rijn- en IJsselschilder Ben van Londen. Hij trok met zijn vrouw op zijn woon- en atelierschip de Tamalone de rivieren langs om te schilderen. Hij liet zich inspireren door licht, lucht, wolken en golven. In de oorlog lag hij een winter bij het veerhuis van de familie van der Kolk aan het Oldener Veer. Hij schilderde voor hen als dank voor zijn verblijf daar, toen zijn schip schade had, een mooi schilderij van de Ijssel met het Veerhuis op de achtergrond. Het is nog steeds in de familie. Eigenlijk dacht ik daar ook dat schilderij te vinden want toen het plan geopperd werd om een expositie van zijn werk te organiseren werd er een oproep gedaan aan particulieren om schilderijen tijdelijk af te staan voor deze expositie. Er kwam veel boven water en het werd een prachtige expositie van deze Wageningse schilder die het grootste deel van zijn leven hier op zijn boot gewoond en gewerkt heeft. Maar het Oldener Veer was er niet bij.
Toch herkent Wim een stukje oud Hattem
De vrede in 1945 werd hier in Wageningen getekend.