Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
04-10-2007
Dierendag
Vandaag was ik op rondreis. Ik ging foldertjes en boekjes rondbrengen bij een aantal scholen. Ja, je moet er wel wat voor doen om je boekjes aan de man/ vrouw/ kind te brengen. Het was ook nog dierendag en ik kan niet anders zeggen dat ik overal heel leuk ontvangen ben. Ik heb ontdekt dat je het best tussen de middag ergens kunt aankloppen. Dan zijn er overblijfmoeders en hebben de leerkrachten even rust. In Barger Oosterveld zijn de boekje nu op beide scholen.
Op het Anker had ik al contacten omdat Robin daar op school zit en juf Heleen heeft zich over de folders en Ik ben Scotty ontfermd. Ik ben Moniek ligt bij hun al in het Documentatiecentrum.
Op de Diedeldoorn was ik nog nooit geweest. Maar ook hier nam juf Hermien de boekjes met het pakketje dankbaar en enthousiast in ontvangst. Ze hebben ook al eens een actie gevoerd voor de Stichting Papoeajeugd naar School.
Op de Vrije School had ik Moniekje al eens voorgelezen en bracht nu ook wat folders met Ik ben Scotty. Ik ben Moniekvonden ze in elk geval al geweldig!
Ik ontdekte ineens dat er tegenover ook een school is: Het Eenspan. Hier zat het bijna voltallige personeel pauze te houden en ook hier werd ik met open armen ontvangen. Ze zaten net te bedenken wat ze s middags nog aan Dierendag zouden kunnen doen! Probleem opgelost dus.
Morgen ga ik daar ook wat foldertjes brengen. Op weg naar huis kwam ik toen door Angelslo en ik dacht zo: misschien kan ik hier ook nog wat kinderen een leuk halfuurtje bezorgen. Mevr Prummel ontving me ook hartelijk en zou ze aan de betreffende leerkrachten laten zien. Ook hier mag ik de foldertjes komen brengen. Wie weet . levert deze manier van werken wat op. De boekjes komen zo in elk geval bij de doelgroep!
Ja wanneer je een weblog bijhoudt krijg je ook wel eens een aanvulling of word je op een foutje gewezen. Mark houdt mijn taalgebruik in de gaten, want je kunt wel voor de klas gestaan hebben, dat wil nog niet zeggen dat je je niet vergissen kunt.
Vanavond kreeg ik een leuk telefoontje van Roelie, waar ik indertijd gelijk mee begonnen ben op de van Heemstraschool. Ze zei:Je vertelt dat Albert in militaire dienst zat toen je bij de Soberings in huis kwam, maar dat klopt niet. Ja hij was wel in dienst geweest, maar op dat moment zat hij in Frankrijk op een binnenvaartschip. Hij herinnert het zich nog dat hij zijn moeder belde en dat zij vertelde dat ze nu een jong onderwijzeresje in huis had en dat ook geregeld haar vriendin over de vloer kwam. Alberts eerste reactie was: Bent et mooie meiden? Mevrouw Sobering sneed hem gelijk de pas af met: Als je dr maar van af blijft!
Begin 1963 komt Albert weer thuis wonen. Ik weet wel dat er gelijk meer leven in de brouwerij kwam. Kort nadat ik Wim had leren kennen, raakte Albert helemaal in de ban van Roelie en is dat gebleven tot aan de dag van vandaag! Weblog 2 is dus nu aangepast!
Ook zij zijn al opa en oma en genieten van de kleinkinderen. Op dit moment past Roelie graag op de pasgeboren tweeling van Jan Werner, die .in Vorden woont. Wat is de wereld dan toch weer klein!
Er is altijd wel iets dat je vergeet, wanneer je weer naar huis gaat. Zo slaak ik afgelopen zondagonderweg naar huis de kreet: Oh nee .! Wim schrikt zich altijd rot. De kip .de kip in het vriesvak van de caravan! Ja, de stroom is er nu af. Dat kan in twee weken lekker gaan stinken. Wim wil morgen maar gelijk op en neer, want Johan heeft geen sleutel. Ik heb een beter idee. We sturen de sleutel gewoon op en bellen even. En dat gebeurt. Joke mailde net dat de kip die 1,5 dag prima overleefd heeft en dat ze die lekker opgepeuzeld hebben!
Lang geleden vierde Piet zn verjaardag in Schiedam. Hij werkte daar bij de politie en had onregelmatige diensten. Marry had hem een hele kip beloofd op zijn verjaardag.
s Morgens kwam er al visite uit Hattem. Ook Tonnys moeder was meegekomen. Marry wekte haar Piet tegen de middag : Piet wakker worden bezoek .mevr. Van
Straalen is er ook! Het enige wat Piet er nog uit kon brengen was: Mn kip mn kip!
Diny en Dirkje is een stel bij elkaar. Ze begrijpen elkaar zonder woorden. Ze zwemmen samen. Ze doen om de zoveel tijd met meer en soms minder succes een afvalrace. Wouter en Herbert zaten vroeger bij elkaar in de klas en ook die zijn nog steeds bevriend.
Diny en Dirkje kunnen allebei heel mooi bloemschikken en hebben daarmee de kas van hun koor al vaak gespekt! En ieder jaar gaan ze samen met hun wederhelften Ben en Eb samen op vakantie. Ze hebben al heel veel samen ontdekt: Mallorca, Turkije, Tenerife. Hun laatste ontdekking daar was Bavianeneiland. Ben en Eb wilden die morgen niet mee en dat zegt genoeg. Ze kwamen niet weer bij toen ze vertelden wat voor soort Bavianen er te zien waren.!! Mannen .in alle soorten en maten. Ze waren weer heel snel bij hun appartementje terug!
Jaren terug zijn de twee ook eens met een groep vanuit de kerk naar Roemenië geweest. De beide vriendinnen gingen mee om de boerinnen daar kaas te leren maken. Ze werden door hun gastgezin heel hartelijk ontvangen. Het is daar nog zo als bij ons in de 30-er jaren. Arm! Paard en wagen .zandwegen
Op een middag komen ze na hard werken weer terug bij hun gastgezin. Dirkje kijkt om zich heen en zegt: Ik wette wat wij vanaovend et. Hoe kön ij dat noe wetten?,zei Diny. Nou, zei Dirkje, Ik misse een kippe. En ze had het bij het rechte eind!
Een weekend in étappes, ken je dat? Maar wel leuk dan!
Zaterdag ben iklekker met Joke en Joanne wezen shoppen in Zutphen. Daarna hebben we afgesproken met Berend en José in Apeldoorn. Rick was er nog nooit geweest. Nu greep hij zijn kans! Sascha zie je gewoon groeien. Ze zet de beentjes er al aardig onder.
Ze mocht Tessa even aaien. Tessa begint steeds kindvriendelijker te worden. Ze gaat nu ook overal mee naar toe en luistert perfect.
Daarna gingen we bij Ben en Diny aan de pannenkoek! Hmmm bijna net zo lekker als bij oma. De avond was erg gezellig, ook met Eb en Dirkje erbij. De volgende keer komen ze ook even bij Camping De Boomgaard kijken. Ze zijn heel benieuwd hoe Johan en Joke de camping ingericht hebben. Om 12 uur zijn we weer terug op onze basis. Dit keer geen mug in de tent!!
Vandaag hebben we Johan zien voetballen met zijn team van Pax tegen de Keyenburgse Boys. 3-3. Kwaad dat Johan was toen ze met twee man èn de bal over de doellijn geduwd werden en dat doelpunt ook nog goedgekeurd werd. Tja .scheidsrechter was van de tegenpartij!!
Zullen we tante Jo nog even gedag gaan zeggen? Waarom ook niet. We schrikken wanneer we horen dat haar kleinzoon Frank een ernstig ongeluk gehad heeft. Hij is met zn auto op een mast geknald en de ene kant van zn gezicht is ernstig gewond, maar het had veel erger kunnen zijn. We zijn allemaal onder de indruk. Heel veel sterkte!
Dan ruimen we alles op om naar huis te gaan. Er is nog een open dag op het Wijngoed De Kranenburg. Dat kan er ook nog wel bij. Rick staat er klaar met zn camera.
En dan weer terug naar Emmen. De grond ligt er bezaaid met walnoten. Ook bij ons is het een goed notenjaar!
Nooit geweten dat je zo gek kunt worden van een stelletje muggen.Je moet hiervoor nog even in bed gaan liggen lezen met de deur naar de voortent open.Dan ga je plat en doet het licht uit en dan begint de pret. Om de vijf minuten schiet ik recht overeind, net op het moment dat ik bijna slaap. "Wim. de mepper!". Ik sla alles dood wat ik ontdek en ga weer liggen.Slaap ik weer bijna, begint het spektakel weer opnieuw. Na een gezellig avondje met Johan en Joke is dit een raar slot. Het gaat zo door tot drie uur. Dan is de deur dicht en alle muggen weg. Dus.....altijd gaan slapen met de deur dicht!!!
Opnieuw zijn we dan weer een weekend op Camping De Boomgaard. Altijd goed voor een ontspannen èn gezellig samenzijn! Dit keer is Rick ook van de partij en kijkt zich de ogen uit! En nu zitten we hier dan vóór het Restaurant De Herbergh in Aalten.We hebben de roots van Rick gevonden, zij het alsof we in een doolhof tercht waren gekomen. Op 21-9-1967 werd hij hier geboren: Eligiusstraat 86. Wim en Rick gaan voor de appeltaart ( staat niet in het oranje boekje!!) en ik even later voor een Italiaans ijsje ( ook niet). We zijn eerst ook al naar het Brandweermuseum in Borculo geweest. Dat viel zeker in de smaak! Rick probeert z'n camera flink uit. Tessa mocht er ook in, hoewel ze de schrik van haar leven krijgt als ze een levensgroot houten paard ziet staan voor zo'n antieke brandweerkar. Verder gedraagt ze zich voorbeeldig. De middag krijgt een aardig slot, wanneer we onderweg gebeld worden door Lammy uit Westerbork, die mijn 2e handse fornuis met keramische kookplaten voor een zacht prijsje overneemt, Ik had het ( stom...stom..) gekocht zonder op te meten! Niet zo handig dus, Mark houdt huis en haard in de gaten en zal het morgen afleveren! Dank![/b]
Vandaag ging ik eerst de paardjes borstelen. Ik nam mijn eigen borstels mee, en een paar van Hetty. Toen ik ze helemaal mooi had gemaakt Ging ik eerst met Amber een parcoursje
lopen. Ik had al balkjes klaar gelegd. Eerst ging ik kijken of ze het nog wist van de vorige keer. Toen ging ik met haar draven. Uiteindelijk werd het een actie!!! Maar alleen Amber wou, nee Sara niet! Echt niet.En ik vond het heel leuk!!!!GroetjesEva
Vandaag was de Roder Markt. Met het Shantykoor De Eemslander Shantysvertrokken we per bus met eigen ( shanty)chauffeur naar Roden. Het werd een groots opgezette happening met 5 shantykoren. Ik werd al snel opgevangen door Foekje. Kom maar bij ons, zei ze. En een groot deel van de dag heb ik met het gezellige groepje doorgebracht. Leuk is dat! Het was alleen zo koud dat ik na het eerste optreden met Wim de markt vast overgelopen ben op zoek naar sokken. De blaasontsteking heb ik nog vers in het geheugen.
Er waren best veel paarden op de markt, hele grote Friese en hele kleine, zwarte, bonte en vosjes. En natuurlijk veel peerdestront op de weg. Daar hoorde ik niemand over. Toen Wim zn piratenhap (brune bonen met spekjes) genuttigd had, kreeg hij de lucht van kibbelingen in de neus. Tja!Je mag Sonja wel een dagje overslaan! Toch ?..... Wat een gedoe nu ze zo negatief in het nieuws komt. Het bevalt ons tot nu toe wel. Wim is al 4 kilo en ik 3 kilo kwijt en dat zonder veel moeite. Alleen de eerste twee dagen is het wennen.
Dom trouwens dat ik geen camera bij me had! Wat had ik een mooie fotos kunnen maken!
Het was erg leuk dat er naar mn boekjes gevraagd werd. Ik had er gelukkig een paar bij me. Sientje gaat ook meehelpen reclame te maken. Vandaag zijn er dus weer 7 verkocht.
Ik weet dat ze leuk zijn en dat kinderen in de doelgroep dat ook vinden. Toch vind ik het moeilijk om ze aan te bieden. Gek is dat! In Hengelo( Gld) gaan er 55 naar een peuterspeelzaal. Leuk hè!
Rick heeft een Maatje. Het maatjesproject hier in Emmen heeft een Maatje gevonden voor Rick. Het is altijd afwachten of het klikt. Gistermiddag komen ze aanfietsen- net wanneer ik naar het bos wil gaan met Tessa.
En ze gaan mee. Didi is een echte Rotterdamse van huis uit en mist hier de geluiden van de stad, de tram, de winkels alles. Maar ze heeft hier werk gevonden, zorgt voor haar drie jongens en is dan ook nog vrijwilligster bij het Maatjesproject. Rick vindt het allemaal heel gezellig. Hij gaat weer met haar mee voor een patatje en een frikandel èn de gezelligheid van een huis met kinderen. Didi heeft Rick al aardig door en waardeert zijn humor. Hij kan ook beeldend uit de hoek komen.
We zijn vandaag begonnen met de voorbereiding van onze Nw Zeeland-reis. Onze mobiele telefoon is in elk geval geschikt. Je moet alleen zorgen dat je genoeg beltegoed hebt en verder maar sms en. Nu nog een stekker met 3 pootjes en dan kan Wim zn baard ook bijwerken, anders wordt het een woeste boel.
Toen we 15 jaar geleden met een groep wild kamperend door Noorwegen trokken zei één van onze reisgenoten dat iedereen nou coupe orkaan had. We wasten ons onder watervallen of onder een brug in behoorlijk snel stromende rivieren. Koud!!! Ons haar wasten we wanneer we bij een ferry moesten wachten, want bij de toiletten in Noorwegen is overal warm water. Het toiletje in de camper draaide overuren met 9 personen en wanneer we bij een bakker kwamen voor een kop koffie met wat lekkers maakte iedereen dankbaar gebruik van de schone toiletten. Zo werd het al gauw bij een snelle toiletstop: We gaan even naar de bakker. Ook de tweede helft van die reis aan boord van een zeilschip was verstoken van veel comfort. Wij hadden het geluk om in het hondehok te mogen slapen. Daar had je tenminste nog enige privacy, maar je omdraaien werd al wat lastig omdat de hoogte dat niet toeliet. Toch hebben we er geweldige herinneringen aan. Ha! Wim had de primeur om als een soort Doris Rijkers, volgens Niesje, in zn gele overlevingspak het stuurwiel te bedienen met windkracht 5.Wanneer je tijdens die overtocht onverhoopt naar het toilet moest, zat je daarna onder de blauwe plekken!
In Nieuw Zeeland zijn de campings al geboekt, de campers besteld en hebben we met zn tweeën een vierpersoons camper. En de natuur zal ook daar overweldigend zijn.
Rick heeft een Maatje. Het maatjesproject hier in Emmen heeft een Maatje gevonden voor Rick. Het is altijd afwachten of het klikt. Gistermiddag komen ze aanfietsen- net wanneer ik naar het bos wil gaan met Tessa.
En ze gaan mee. Didi is een echte Rotterdamse van huis uit en mist hier de geluiden van de stad, de tram, de winkels alles. Maar ze heeft hier werk gevonden, zorgt voor haar drie jongens en is dan ook nog vrijwilligster bij het Maatjesproject. Rick vindt het allemaal heel gezellig. Hij gaat weer met haar mee voor een patatje en een frikandel èn de gezelligheid van een huis met kinderen. Didi heeft Rick al aardig door en waardeert zijn humor. Hij kan ook beeldend uit de hoek komen.
We zijn vandaag begonnen met de voorbereiding van onze Nw Zeeland-reis. Onze mobiele telefoon is in elk geval geschikt. Je moet alleen zorgen dat je genoeg beltegoed hebt en verder maar sms en. Nu nog een stekker met 3 pootjes en dan kan Wim zn baard ook bijwerken, anders wordt het een woeste boel.
Toen we 15 jaar geleden met een groep wild kamperend door Noorwegen trokken zei één van onze reisgenoten dat iedereen nou coupe orkaan had. We wasten ons onder watervallen of onder een brug in behoorlijk snel stromende rivieren. Koud!!! Ons haar wasten we wanneer we bij een ferry moesten wachten, want bij de toiletten in Noorwegen is overal warm water. Het toiletje in de camper draaide overuren met 9 personen en wanneer we bij een bakker kwamen voor een kop koffie met wat lekkers maakte iedereen dankbaar gebruik van de schone toiletten. Zo werd het al gauw bij een snelle toiletstop: We gaan even naar de bakker. Ook de tweede helft van die reis aan boord van een zeilschip was verstoken van veel comfort. Wij hadden het geluk om in het hondehok te mogen slapen. Daar had je tenminste nog enige privacy, maar je omdraaien werd al wat lastig omdat de hoogte dat niet toeliet. Toch hebben we er geweldige herinneringen aan. Ha! Wim had de primeur om als een soort Doris Rijkers, volgens Niesje, in zn gele overlevingspak het stuurwiel te bedienen met windkracht 5.Wanneer je tijdens die overtocht onverhoopt naar het toilet moest, zat je daarna onder de blauwe plekken!
In Nieuw Zeeland zijn de campings al geboekt, de campers besteld en hebben we met zn tweeën een vierpersoons camper. En de natuur zal ook daar overweldigend zijn.
Hè, hè, we zijn uitgefeest! Vrijdagavond was het feest bij Rick! De soezen werden eenstemmig goedgekeurd. En .. het fototoestel was helemaal een schot in de roos. Gerhard installeerde de boel zo dat hij zn fotos ook gelijk op de computer kan zetten. Ik heb de eerste al toegestuurd gekregen. Het dartbord werd weer opgehangen en groot en klein vermaakten zich kostelijk. Rick straalde helemaal. Ben en Nies waren inderdaad ook van de partij. Vanuit Duitsland via Hattem toch weer naar Emmen! Rick loopt nog steeds met het toestel om zn nek. Vanmiddag is hij voor het eerst mee naar Didi, zn maatje van het Maatjesproject. Ze heeft hem ook al aan het msm-en..
En gisteren was Sara Judith het middelpunt. Lieve hield een geweldige speech in dichtvorm, er draaide een diavoorstelling over haar eerste 25 jaar en er werd gebarbecued.. De kinderen lagen languit voor een leuke dvd. Al met al een verjaardag om met plezier aan terug te denken.
Net precies heb ik Mark en Jennifer uitgezwaaid. Wim is naar Westerbork, lekker zingen met het Shantykoor. En ik .ik ga nog even met Tessa naar het bos. Een beetje beweging hoort er ook bij na al dat feesten! En morgen ga ik zwemmen met Jannie. Dat gaan we nu iedere maandag doen. Baantjes trekken, bubbelen, golfbad en dan een kop koffie na. Leuk, maar ik mag eerst mn zwempak wel even gaan zoeken!!
Dit was een dagje Voorthuizen, dagje ANWB, dagje Nieuw Zeeland! Nu begint de reiskoorts. Wat leuk om al die verschillende mensen te ontmoeten. Er was een stel bij dat hun Westy had meegebracht. Ik heb hem nog eens goed bekeken omdat ik Robbie aan het schilderen ben. Een foto is toch anders.
Het waren alle mensen voor 2 reizen. Groep 1 vertrekt 20 oktober al en wij, groep 2 dus op 3 november. Laten we nou aan tafel toch bij een Willem terecht komen, die ook nog een techneut blijkt te zijn in de vliegtuigbouw. Wim en hij raakten niet uitgepraat. Dat zou heel gezellig kunnen worden. Jammer dan, ze gaan met de eerste groep mee. Ha!
Onze reisleiding bestaat uit 2 echtparen, doorgewinterde Nw Zeeland en andere landgangers. Het lijkt allemaal heel leuk te worden. We krijgen een 4 persoons camper, zodat onze bagage en koffers op het bovenste bed geparkeerd kunnen worden. We krijgen heel veel informatie mee. Dus we kunnen gaan studeren.
De honden zijn erg blij dat we weer terug zijn. Queeny zit gelijk weer achter Loedertje aan. Die vindt dat minder leuk! Straks gaan we naar ons feestvarken Rick. Gisteren hebben we voor het eerst sinds lange tijd weer soezen gebakken .een werkje met hindernissen. Eerst had ik geen boter, dus ging Wim naar buurvrouw Wielens om een pakje boter( 500 m verderop dus met de auto!) Dan heb je beslag en dan moeten de eieren er één voor één door geklopt. Het laatste ei was bedorven, konden we alles weggooien en opnieuw beginnen! De tweede poging! Toen wist ik niet meer dat je al eieren kloppend het pannetje wel van het vuur moest halen. Ik denk dat de soezen daarom niet zo hoog zijn geworden. Daarna ging Wim ze al vullen met slagroom met een flinke toef er bovenop. Dat ging goed, maar eigenlijk had eerst de chocoladeglazuur overheen gemoeten. Wim denkt dat dat nu nog kan. Ik denk van niet!
Rick is morgen jarig! En dat gaat gevierd worden! Meestal is hij in Canada met zijn verjaardag, bij Fred en Gera. Daar wordt hij dan geheel in de watten gelegd met taart èn cadeaus. Dit jaar is hij thuis. Het leek hem eerst niks om hier jarig te zijn, maar helemaal niks vond hij blijkbaar toch wat kaaltjes.
Dus mochten we vanmiddag mee om boodschappen te doen. Daarna gekeken waar zn leuke shirt gebleven is en al die spijkerbroeken. Gelukkig .gewoon op de stapel!
Daarna ging Rick naar Chantal, de kapster. Daar praat hij altijd honderd uit. Ze is dan weer helemaal bijgepraat. Zon 2x per jaar moet het dan toch gebeuren. Nuziet hij er uit ja of er een feestje aankomt!
Veertig worden is niet niks.
Toen we in 1983 net verhuisd waren naar Emmen werd ik 40 en er kwamen heel wat onverwachte gasten. Je denkt eigenlijk niet dat ze dat hele eind afleggen voor een verjaardag! Maar Diny kwam s morgens al. Het eerste wat ze zei was: Foi toch, wat woont jullie noe toch een ende vot! En dat is naar Hollandse begrippen ook zo. Ongeveer 7 kwartier doe je erover en als er veel vrachtverkeer is nòg langer. Toen Pa en mama indertijd in Iowa waren bij Oom Herman en tante Nettie gingen ze gewoon ergens een hapje eten en waren dan zo ook 1,5 uur onderweg! Heel gewoon, maar met ons drukke verkeer is het toch lastiger.
Morgen komen Ben en Niesje waarschijnlijk ook. Die moeten nog uit de Eiffel komen, waar ze met Paul Sietse en Annemarie een midweek doorbrengen en dan komen ze ook nog naar Emmen. Tja .Rick hè! Ben had tegen hem gezegd: Als je je verjaardag viert, dan komen we. Dus Rick aan het sms-en. Met Jans en Geesje ligt het nòg anders. Die zeiden gewoon:Je kunt wel geen verjaardag vieren, maar we komen toch! Dat kan morgen nog een dolle boel worden.
Ze zijn weg .uitgevlogen, de drie boerenzwaluwen in de ponystal. We hebben er een paar weken van kunnen genieten en zagen ze steeds groter worden. Heel mooi om te zien. De ouders vlogen af en aan . Nu zijn ze weg, het leven tegemoet. Ik hoop dat ze volgend jaar terugkomen
Rick heeft een nieuwe ziekte uitgevonden: de zielepiteritis. Hij kan het niet uitstaan dat iemand voor kleine stukjes de auto pakt. Zelf fietst hij altijd .door weer en wind. Ik moet wel, zegt hij. Hij blijft er slank bij. En als je niet gauw over wat anders begint krijg je alle andere ondeugden van de automobilist er gratis bij. Hij is ook een fan van Blik op de Weg! Ken je dat? Bumperklevers, rechts inhalen, te lang op de linkerbaan blijven rijden .noem maar op. Overal krijg je zijn beoordeling en ongenoegen er bij! En dan ook nog de straffen die hij voor ze in petto heeft. Voor altijdrijbewijs inleveren, gevangenis, grote geldboetes.
Ja inderdaad, hij heeft een aardje naar zijn vaartje. Oftewel hij kan net zo op het verkeer zitten mopperen als Wim. Als Wim en ik ergens heen gaan met de auto dan gaat zijn kant van de conversatie meestal over al die sukkels op de weg. Soms hoor ik al dat commentaar niet eens meer. Soms wel. Dan zeg ik meestal: Ze horen je niet hoor en tegen mij hoef je niet zo te foeteren. En als je even een uitlaatklep nodig hebt doe dat dan alsjeblieft zachtjes.
Ik snap juist helemaal niet dat hij daar zon last van heeft en dat snapt hij weer niet. Snap je het nog?
Nu staat hij in de keuken iets lekkers klaar te maken à la Sonja Bakker. Daar is hij heel goed in. Hij kookt met zorg. Hij heeft zon grote lange schort. Net echt.!
Maar de portie vlees vindt hij eigenlijk te klein en smokkelt daar wat mee. Daar hoor je mij niet over. Rick zou zeggen: Dat is ook zielepiteritis!
Tessa is haar maatje kwijt en was een paar dagen erg stil. Nu begint ze weer actief te worden, erg actief! Ze heeft van Mark geleerd om te keepen en houdt me dus constant bezig wanneer ik even naar buiten kom. Vanmiddag zijn we voor het eerst weer met haar naar het bos geweest. Alleen. Queeny was er vandaag niet. Het eerste stuk liep ze steeds een stukje en keerde dan om net als anders om naar Scott te kijken, maar die was er nu natuurlijk niet. Na een poosje begon ze meer naar ons te kijken en toen was het goed. We moeten maar een beetje meer aan onze relatie met haar werken.
Ik ben ook begonnen met de schilderijen voor Marian: Robbie en Tessa jr. Robbie is een witte West Highland Terrier en Tessa is een pup uit het nestje van vorig jaar van Tessa en Scott. Ze lijkt het meest op Tessa en bij elkaar is het een geweldig stel.
Corrie in Groningen en Alma in Hardenberg helpen me om in hun omgeving scholen en Kinderopvang te interesseren voor mijn boekjes. Wat fijn. Het blijft toch zoeken hoe je je doelgroep het beste kunt benaderen. Vorige week kreeg ik een hele leuke brief van Hare Majesteit Oma Beatrix. Ik had haar ook een Moniek en een Scotty gestuurd om aan haar kleinkinderen voor te lezen en ze liet me weten dat ze het hele leuke boekjes vond met creatieve illustraties. Ze vindt het ook een erg goed initiatief om de Stichting Papoeajeugd naar School te steunen. En ze zal zeker leuke uurtjes met de boekjes èn haar kleinkinderen doorbrengen.
Ik vond dit toch erg leuk! Van HKH Oma Margriet die ik hetzelfde had gestuurd kreeg ik ook een bedankje, maar ook niet meer dan dat. Ik ben benieuwd of er nog een vervolg komt.
foto: Wim en Pieter met de beide Tessa's bij de schapen.
Ik heb hulp nodig, zei Gerhard een paar dagen geleden. Ik zoek creatieve mensen Judith wordt immers vijftig! Even later komt hij al zijn pakketje brengen, stiekem natuurlijk: pruik, masker, spijkerjasje, ballonnen, vlaggetjes enz . Judith wilde nl één ding niet: een pop op het dak. Toen Wim en wat later ik 50 werden indertijd aan de Kuifmees, hadden onze kinderen en buurt een Abraham/ Sara op het dak van de carport geplaatst en ik moet zeggen: levensecht! Wim hadden ze met zn vakantiehoedje en baard en pul bier uitgebeeld. Het was zelfs zo echt, dat ons buurmeisje Dana bij haar moeder ging vertellen: Mama, de buurman zit op het dak en die wil niks zeggen! Wat later hadden ze mij uitgebeeld met een boek in de luie stoel als Sara.
Maar nu is Judith aan de beurt. Zaterdag middag was het zover de familie van der Kolk ging aan het werk bij ons op het terras. Het hoofd was het lastigst. Die maakten we van een knuffelbeer die we met breed plakband in model brachten. Een stuk oud dekbed werd de vulling voor een T-shirt met spijkerjasje. De spijkerbroek werd opgevuld met stro, oude tuinklompen aan de voeten, masker met knalrode pruik en regenhoed. En Sara, de tuinvrouw was klaar.
Gerhard had de tekst voor het spandoek bedacht en Robin hielp bij het schrijven:
Al zit ik hier nog 50 jaar,
Die tuin komt echt wel voor elkaar!
Gisteravond in het donker hebben Wim en ik de hele handel naar Ger en Lies gebracht, de naaste buren van Gerhard en Judith en vroeger van ons. Dat was echt leuk om weer eens lekker bij te praten. Nadat we weg waren hebben Ger en Lies alvast ballonnen zitten opblazen met 50 erop. Judith die anders zo vroeg naar bed gaat was nu met geen stok naar bed te krijgen. Daardoor moest de hele opstelling midden in de nacht gebeuren. Dit keerkwam de nieuwe Sara pontificaal voor in de tuin te staan!
En ..ze vond het helemaal geweldig!!
Vanmiddag hebben we vast in kleine kring haar verjaardag gevierd, het glas geheven èn lekker gegeten.
Heel gezellig! Zaterdag breekt het grootse festijn los. Dan komt de vrienden- en familieschaar opdraven.
We krijgen het druk met feesten, want Rick is vrijdag ook jarig. Die wordt jazeker 40 jaar!
We moesten wel even bijkomen hier, na de toch nog onverwachte crisis met Scott. Het valt niet mee om te moeten beslissen wanneer het echt niet meer verder kan.
Je blijft je toch enigszins schuldig voelen en daarnaast het verdrietje geliefde kameraadkwijt te zijn. Veel mensen hebben meegeleefd en dat doet wel weer goed!
Gisteren al en vandaag nog steeds de reactie: een forse hoofdpijnaanval. Het zakt nu gelukkig weg.
Dus ging Wim vandaag alleen met Rick op stap naar oma in Hattem, naar Ben en Nies en daarna naar Hardenberg naar de familie waar Alfa haar nieuwe thuis gekregen heeft. Grote teleurstelling dat Tessa er niet bij was. Jullie komen maar gauw eens deze kant op. Ook int weekend kunnen we gemakkelijk iets regelen dat Queeny hier is! En wat blijkt nu? Alfa heeft twee maanogen. Queeny heeft er één en de andere is bruin. Ik denk nu dat Kenai er ook twee zal hebben. Die had ook van die helderblauwe ogen als kleine pup. Je ziet het veel bij Blue Merle bordercollies, van die grijs-blauwe met witte vacht.
Zon 15 jaar geleden op onze eerste vakantie in Engeland zagen we een demonstratie van een schapenboer in de Dales, Richard Fawcett. Hij liet ons zijn vijf honden aan het werk zien. Ze werden eerst met een touwtje aan een paal gebonden met een stuk karton met hun naam in hanepoten er op. En hij begon te vertellen over zijn leven als schapenboer in de Dales, die zonder zijn honden niks waard is. Wij luisterden ademloos. Daarna liet hij de honden aan het werk zien Ziggy was de slimste. Naast het feit dat ze erg goed luisterde had ze een eigen inbreng. Wanneer Richard het commando gaf van : ophalen naar links liep die slimmerd eerst naar de zijkant naar een heuvel om te zien waar de schapen liepen. Wij waren zo onder de indruk dat toen onze Schotse collie Laska overleedwe overgingen op een bordercollie. Dat werd Kim. We hadden toen geen schapen,,,,beetje moeilijk in de nieuwbouw, maar op de hoek in Zuidbarge waar we op ons uitlaatrondje langskwamen liep één schaap. Daar wou ze steeds naar toe, maar ja dat mocht niet .
Toen we twee jaar later verhuisd waren naar hier en we Scott al hadden gingen we dus op cursus. Terwijl Scott keurig ging drijven sprong Kim als een gek tussen de schapen en joeg ze uit elkaar. Daar hoef je niks mee te proberen , zeionze trainer Roelof toen. Nou ja , ze was wel vreselijk lief.
Gisteravond nog haalden we vol goede moed een zak dieetbrokken op bij Harrie Nielen. Wie weet . knapt hij hier nog weer wat van op! Met zijn eetlust is niks mis mee!
Gisteravond om 11 uur was er in één keer de hele kamer vol bloed uit Scott zijn neus, héél veel bloed de hal de keuken, buiten op de stoep......
Dit kon niet langer. Na een poosje werd het wat minder en zijn we aan het schoonmaken gegaan. Vannacht heeft hij in de grote bench van Queeny doorgebracht. Je weet wel die grote als voor een Berner Senner
Vanmorgen zat weer alles onder en heb ik contact gezocht met onze steun en toeverlaat. Om 10 uur konden we bij hem terecht. We hebben nog een uurtje met Scott aan onze voeten doorgebracht en hebben hem nog een poosje vertroeteld en verteld dat hij een geweldige hond voor ons is, maar dat we hem niet langer kunnen helpen. Er zijn nog heel wat traantjes gevloeid vandaag. Scott kreeg eerst een narcose en is toen ingeslapen. Thuis lieten we Queeny en Tessa bij Scott. Ze kwamen kijken, even een snuffel en toen waren ze weer weg. Tussen de middag hebben we Scott begraven samen met Mark.
Nu is Tessa heel stil. Kan een hond ook rouwen? Ze mist Scott in elk geval wel.
Toen we dit huisje aan het Schoolpad kochten 13,5 jaar geleden hebben we gelijk een bordercolliepup uitgezocht. En dat werd Scott. Hier is ruimte voor honden. Kim vond het in het begin niet wat al dat gesjouw achter haar aan, maar ze werden toch maatjes en hebben samen 2 keer voor een mooi nestje gezorgd, Dat was toen ook al geweldig. Scott heeftsamen met Wim geleerd om schapen te drijven. D.w.z. Wim de commandos en Scott het drijven. We hebben er van genoten. Scott was ook gek op kinderen.
In het begin waren we hem wel eens even kwijt en liep hij gewoon achter een paar kleine kinderen aan.
Toen Kim er niet meer was, zorgde Tessa er voor dat hij no 1 bleef. Scott mocht altijd de stokof bal pakken. Soms pakte ze de stok heel even en legde die dan bij Scott neer. Hij bleef de baas!
De laatste twee nestjes samen met Tessa waren natuurlijk helemaal geweldig, al hield Scott zich daar afzijdig van. Die druktemakers vond hij maar niks. En nu is hij er dan niet meer. We zullen hem missen. Dank je Scott voor je onvoorwaardelijke vriendschap!!
Wat is het daar mooi, dat wijdse land van Noord-Groningen, niet om te wandelen, maar om lekker van je af te kijken en de frisse lucht te snuiven en de stilte te ervaren.
Vandaag waren we in het land van Boer Zoekt Vrouw- kandidaat Gerko Knol en zelfs op zijn schapenboerderij helemaal aan het Wad. Samen met vader Siebrand en zwager Klaas wordt het bedrijf gerund en vlak de vrouwen ook niet uit, moeder Jannie en dochter Corrie. Die heb ik dit voorjaarin de lammeren tijd aan het werk gezien!
Eén van onze pups is daar naar toe gegaan, Toska. En die hebben we nu weer teruggezien. Op mijn Kom maar puppiesreageerde ze gelijk! Het moet nu een echte werkhond worden. Er wordt al flink getraind.
Wim wilde de zee zien en liep nog even de laatste dijk op. Even terugdenken aan die jaren op zee!
We waren eerst naar de school van Sieko en Nienke gegaan, De Regenboog, omIk ben Scotty te brengen en hoop natuurlijk dat ze de boekjes zo leuk vinden dat ze er wat mee gaan doen! Corry en Janny werden ook flinke klanten enhelpenmee bij het verder reclame maken.
We hebben het heel gezellig gehad vandaag. Het was een echt dagje uit! Dank je wel allemaal.
De terugweg voerde ons eerst door de polder. Daarna was ik toch nieuwsgierig naar Usquert waar neef Rob woont. Mooie plek, maar niemand thuis. Tja en wij zijn niet zo goed in de wegen in Groningen en reden verkeerd op de weg naar Kleine Huisjes. Annie en Henk hebben we dus gemist, want het dieet-voer voor Scott moest voor 6 uur opgehaald worden.
Gerko, succes. Na die oproep op tv en het grote artikel in de krant heb je de dames straks voor het uitzoeken!