Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
20-12-2014
De eerste van de zes weken gips om Wim z’n been zit er op en h[/b][b]ierdoor ook van de zes weken gescheiden slapen. Ik had Wim al wel eens voorgesteld om in de caravan in de lengte te gaan slapen, zodat hij het bed niet op hoefde te maken. Maar daar was hij nooit voor in. Nu moet het toch maar!! De fysiotherapeut kwam gisteren vanuit Bargeroosterveld op de fiets over het Schoolpad, de weg langs het bos, deze kant op. Kun je met dit natte weer beter niet doen. Als je slipt op het smalle en dan natte fietspaadje lig je zo op je snuit. Hij koos voor de terugweg dan ook het verharde fietspad langs de Bargerweg. Hij was overigens heel tevreden over de toestand en beweeglijkheid van Wim z’n schouder en zijn verdere conditie. Hij gaf een paar oefeningen die Wim trouw iedere keer doet. Vanmorgen scheen de zon even en we maakten er gebruik van om even naar buiten te gaan. Buurman Alle heeft gezorgd voor een paar passende platen over de stoep zodat hij heel gemakkelijk in en uit het huis kan. Over het grind viel het tegen om de rolstoel te duwen maar over de tegels rijdt hij als een zonnetje. Vanmiddag kwamen Annie en Tonnis op de thee om hem een hart onder de riem te steken. Erg leuk. Tonnis is de dirigent van de Cantorij, waar Wim bij zingt. Het koor biedt ondersteuning aan kerkdiensten. Met Annie zit ik in een werkgroep Ontmoeting en Inspiratie om middagen te organiseren, dit jaar is het thema 'Verhalen' en in januari wordt het 'Verhalen in foto’s'. En zo gebeurt er elke dag wel iets wat afleiding geeft.
Sabine heeft een kookgekke tante gevonden’. Rick krijgt een keer per week een uurtje ondersteuning van de Leite en dan bespreken ze van alles wat handig zou zijn voor hem. Het koken blijft nog een lastig iets. Wanneer hij uit z’n werk komt heeft hij geen zin om dan nog met potten en pannen in de weer te gaan. Een paar jaar heeft hij daarom warme maaltijden gehad van Tafeltje Dek je. Maar daarvoor moest hij elke maandag om half vijf thuis zijn. Dan werden er drie gebracht. Waarschijnlijk waren die maaltijden berekend op ouderen want we zagen Rick afvallen. De toetjes lustte hij ook al niet. Toen die instantie er mee ophield had hij daar geen zin meer in en ging hij over op kant en klare maaltijden van de Boni, de Chinees en de Patatboer. Wij zagen hem groeien. Dat hield niet op. Intussen was Sabine al eens met hem aan het koken geslagen, telkens voor twee dagen. Bij ons gingen wij die zaterdag dat hij bij ons komt ook aan de slag met veel groente. Toch bleven bami en nassi favoriet, veel te veel koolhydraten. Hoewel Rick niet snoeperig is of drinkt bleef zijn omvang toenemen. Nu heeft Sabine dus ‘een kookgekke tante’ gevonden, ook nog bij hem in de buurt. Die kookt in het weekeinde voor anderen en dat kan dan maandags opgehaald worden. De eerste drie porties zijn binnen èn goedgekeurd. De man van de kokkin werkt bij de BTL, ook tuinaanleg en –onderhoud, en dat geeft een band. En… in de weekeinden kookt Rick nu zelf, meteen ook maar voor twee dagen. Hij heeft al boerenkool gekookt en kip Hawaii. Klinkt toch beter dan alle dagen bami, nassi of patat. Ik heb al een tijd geen zakken van de Chinees meer bij hem gezien. Gaat goed komen!
Je bent 16 en je wilt wat! Robin en Eva zijn het beide. Eva hoor ik er niet over, maar Robin lijkt het het einde: de brommer. Vriendje Patrick had er al eentje en reed aanvankelijk al zonder het rose papiertje. Er werd al een paar maanden naar uitgekeken, het brommercertificaat werd gehaald, maar waar moet je heen en waar moet je op letten bij de aanschaf van zo'n ding. Uiteindelijk vonden ze er een. Een bromscooter viel af. Daar kon Robin z'n lange benen niet op kwijt. Het werd dus een brommer mèt helm. Afgelopen zondag gingen we bij hen langs en Robin showde trots zijn nieuwe aanwinst. In mijn ogen leek het wel een crossmotor, in elk geval een heel ander soort dan het brommertje waarop Gerhard vroeger van Lochem naar Zutphen reed naar de MSvS. Een generatie van verschil....
Ooo.. Opa’, zucht ik. ‘Opa Bieënhof….’Ik ben net beneden en nog niet erg wakker. ‘Ik bun mien brille vergetten’. Dat is het laatste wat ik ’s avonds doe: de bril afzetten. En het eerste ’s morgens is: die bril opzetten. Maar deze morgen dus niet. En opa Bijenhof waar we in onze jeugdjaren lief en leed mee deelden had zo zijn vaste uitdrukkingen. In dit geval: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken. En daardoor moet ik geregeld aan hem denken, zeker toen we nog in Hengelo aan de Marnixstraat woonden en de slaapkamers op de derde verdieping lagen. En als je je wat verveelde en vroeg: ’Wat moet ik doen….?’, was het vaste antwoord:’ ’t Gat met voest’n slaon’. Dan werd je meestal zo nijdig dat je meteen wel iets wist te doen. Wim was er vanmorgen al wat langer uit want die gaat straks naar zijn HOT, Hart Op Tempo gym. Hij haalt mijn bril even voor me. Dat kan ik waarderen. Hij is trouwens attent voor mens en dier. Vorige week zag hij, toen hij onder de douche stond, vanuit de badkamer een goudvis spartelen. We hebben een net over de vijver gespannen om het herfstblad op te vangen. Die hangt net onder het wateroppervlak en één van de goudvissen was door een maas in het net er boven geglipt en kon niet meer terug. Wim rent, nog ingesopt, naar buiten en redt de vis uit de stress door die met een net op te scheppen en onder het net vrij te laten. Ik heb er een geweldige foto van hoe hij in Adamskostuum met z’n netje aan komt, een echte actiefoto. Nee… die ga ik jullie niet laten zien. Daarom eentje van onze familie toen we nog op De Haar woonden. -1949. Opa nog helemaal in zijn goede doen, Diny en ik in jurkjes die door Herman en Nettie vanuit Amerika opgestuurd waren. Een jaar later zouden we naar de Boomgaard vertrekken toen mama met vader Hein trouwde.
'Nee, ik kan vanaovend niet', zei Johan toen we hem zaterdagavond op de koffie vroegen bij ons in de caravan. Hee gräölen efkes. Toen kwam et hoge woord der uut. Hee kek Wim een betjen met glim-eugkes an:'Ajax mot vanaovend voetballen, kom maor bi'j ons'. Dat hoefde hij maar één keer te vragen want Wim is ook voetbalfan. En zo kwam het dat we samen met Johan en Joke een gezellige avond hadden dank zij èn ondanks de voetbal. Joke en ik maakten meteen het plan om vandaag naar de open tuinen dag van de Wiersse te gaan. Daar was ze zelf nog nooit geweest. Dat werd dus tijd.
Joke liet me de weg naar de Brandenborch zien, waar ikzelf nog nooit geweest was. De Wiersse lag iets verderop in volle glorie, het was ook prachtig weer, het kon niet mooier. Samen wandelden we door de prachtige tuinen van dit landgoed. De architectuur is geweldig. Overal mooie doorkijkjes.
In de groente- en plukbloementuin kwamen we deze groente tegen. Geen idee wat dit kan zijn.
Schoonzusje Joke bij één van de mooie beelden die hier te vinden zijn
De bomen bij de Wiersse beginnen nu ook prachtig te verkleuren. Al de waterpartijen stralen een rust uit. Joke is het met me eens, we moeten volgend jaar dit in een ander seizoen nog eens over doen, misschien dan met een rondleiding. We besluiten dit mooie bezoek aan de Wiersse met een kop koffie in het Koetshuis en bekijken de foto's en tekeningen van de Wiersse over het ontstaan en de verschillende verbouwingen en aanpassingen van dit mooie landgoed met z'n prachtige tuinen.
Het is zaterdagmorgen, lekker uitgeslapen, want Pauw houdt ons ’s avonds laat op de been. Nou ja… in de luie stoel dan. We lezen de zaterdageditie van ons lijfblad: het Dagblad van het Noorden. Daarnaast hebben we al achter elkaar twee weken het Algemeen Dagblad, Trouw en zelfs de Volkskrant gehad. We worden steeds beter om per telefoon duidelijk te maken dat we geen extra dagblad willen. Gewoon meteen zeggen. Bevalt goed en noemen de extra aandacht voor cultuur of religie of speciale columns die ons aanstaan, maar meteen duidelijk zijn: geen tweede krant, nee… ook niet alleen de zaterdageditie. Terwijl ik de escapades van Daniel Lohues in Amerika lees, die in gesprek kwam met indianen, schrikken we op van een klap op de ruit. Er valt een klein bruin bolletje buiten op de vlonder voor de vijver. Het lijkt op een winterkoninkje, maar als ik beter kijk zie ik een geel streepje op z’n kopje en blijkt het een goudhaantje. Die gaan vaak op zoek naar de spinnetjes die in de webben onder het riet van de kap zitten. Het kleintje blijft doodstil liggen. We kijken meteen om ons heen. Gelukkig, onze zwarte kat Loeder is binnen, die heeft net z’n extra stukje vlees uit een kuipje gehad. Dan gaat Wim naar buiten en neemt het kleine bolletje op z’n hand. Het blijft nog steeds stil liggen, alleen z’n oogje knippert een keer. Dan brengt Wim hem naar het voederhuisje, hoog op de paal, en legt hem daar voorzichtig neer. We spreken de kleine nog even bemoedigend toe en geven het een klein aaitje over het kleine kopje met die mooie gele streep. En… we gaan verder met de krant. Een half uur later is het prachtige vogeltje verdwenen, gewoon weggevlogen. Nu maar hopen dat het de schok goed doorstaan heeft.
o.a -Het ouderlijk huis van de van der Kolks, Dorpsweg 4 in Hattem( bij Zwolle). Nu wonen Ben en Niesje in het rechter gedeelte van deze dubbele woning.
- molen de Fortuyn
- schilderij van Voerman
-de Dijkpoort
-pomp vooraan de Kerkstraat en de Achterstraat
'Wet ie wat Tjip zeg? Hattem was vanaovend op de tillevisie.' Wim komt net thuis van z'n avondje repeteren met zijn Mannenkoor Valerius en duikt meteen achter de computer om bij Uitzending Gemist het programma op te zoeken over Hattem. Het blijkt het EO programma 'Geloof en een Hoop Liefde' te zijn. Ik hoor hem een half uur lang niet. Ik had intussen 'De Rijdende Rechter' om naar te kijken, hier vlakbij in Benneveld en het Ermer Strand opgenomen. Als hij zich eindelijk weer bij me voegt zegt hij: 'Ik heb em der nog veur. A'j et ok nog zien wilt'... De ellende van de rijdende rechter is ten einde en ik ben ook wel benieuwd of ik iets herken in de uitzending over Hattem. Het blijkt een erg leuke uitzending te zijn en natuurlijk met natuurlijk ook voor mij veel herkenbaars. Casper Spannenberg zingt als een nachtegaal en de schilders Voerman en Anton Pieck komen ook aan de orde. Een wandeling met de achterkleinzoon van Voerman langs bekende plekken is de moeite waard. Zelfs de veerpont 'Het Kleine Veer', waar de voorouders van Wim z'n familie een rol speelden als veermannen, zag je in bedrijf. Nu is het alleen een zomers gebeuren. Je moet er gewoon even een half uurtje voor uittrekken, maar dan heb je ook wat. Voor wie er zin in heeft: klik even op de titel en je kunt mee genieten. Morgen komt er weer een onderdeel van Hattem aan de beurt: iets met de molenaar heb ik begrepen.
Lig toch niet langer te äösen’, zeg ik tegen Wim als hij zich helemaal laat gaan op de linnenkast van vader Hendrik Jan en moeder Coba. Die moet weg, er zit houtworm in en de kapschuur moet nodig opgeruimd en zo is dat einde verhaal voor deze linnenkast. ‘Ie kriegt em zo nooit kepot. ’t Is der ene van veur de oorlog, zo degelijk as wat. Vraog anders Jans toch effen..... of wacht töt Mark der weer is’, zeg ik nog. Maar dat moet je tegen Wim nooit zeggen. De bijl werd gehaald. En toen kwam er schot in. Die oude kast heeft inmiddels al een jaar of 10 onder de kapschuur gestaan nadat hij weg moest bij Johan en Joke. Daar heeft hij minstens 60 jaar in de O.K. gestaan na het huwelijk van mama met vader Hein in 1950. De insiders weten dat o.k. op de Boomgaard de afkorting is voor ‘Opa’s Kamer’. Deze nostalgische kast was door mij volgestouwd met potten, vazen en spullen voor de tuin. Maar de kapschuur was intussen zo volgepakt met auto, vouwwagen van Gerhard, aanhangwagen, zitmaaier, kunstmest, oude kranten, zakken schapenwol, fietsdrager, tuingereedschap, enz., dat ik niet eens meer wist wat voor potten, vazen en mandjes er in stonden. Dat is dus einde kast. Nu nog alles sorteren. Een paar kan ik zelf nog bergen in de kast in de schuur, een aantal gaan naar Diny om kerststukken op te maken voor de Kerstmarkt en de rest gaat naar kringloop Het Goed. Het ruimt wel lekker op. Nu nog het zoldertje boven de fietsen, de schuurzolder, het kantoortje en de plek boven de sauna. Toch denk ik dat Wim er even genoeg van heeft. Morgen verder. Zijn conditie is prima, maar het moet niet te gek worden.
Daarvoor komen we zelfs uit Emmen. En zo begon de middag in het sfeervolle kerkje in Laren. De dag dat het 150 jaar geleden is dat meester HW Heuvel geboren werd op boerderij Blauwhand in Laren wordt herdacht. En hoe....! In de kerk werd een tentoonstelling ingericht met foto's uit de tijd van meester Heuvel en er waren allerlei attributen geleend van het openluchtmuseum de Lebbenbrugge. Het dikke boek dat Gerda Stokreef samenstelde 'Boerderij Blauwhand en zijn naobers' lag er ter inzage. Het was een proefdruk, want er moet nog wat aan gebeuren. Ik heb het voor haar kunnen corrigeren. Het is bijna af, er moet een inleiding bij die Ben als echte Heuvelfan gaat schrijven. Zo is er met vereende krachten een prachtige middag in elkaar gedraaid.
En.. het werd een echte Heuvelmiddag. Ben had een hoofdrol door met lichtbeelden van belangrijke plekken de omgeving een prachtig verhaal te houden, een Heuvelfan waardig. Hij hield zijn verhaal naar aanleiding van de aanzegroute langs familie, buren en de dominee die meester Heuvel als 12 jarige jongen aflegde om aan te zeggen dat zijn zusje Dieksken geboren was. Al vertellend en kijkend naar de beelden begon het leven van meester Heuvel in die tijd voor ons te leven. Heel even leek het mij of meester Heuvel zelf aan het woord was toen Ben, al zittend en met bril, stukjes uit het bekende boek van Heuvel ‘Oud Achterhoeks Boerenleven’ voorlas. Het leuke is dat er een fietsroute samengesteld is die langs de verschillende boerderijen en pastorie in en om Laren gaat: De aanzegroute van Dieksken. Na Ben z’n indrukwekkend verhaal mocht een kleindochter van Heuvel nog een laatste stuk van de expositie openen: een oud schoolbankje met een paar kinderen en een meester Heuvel voor de klas. Leuk gedaan! Ben werd zoals het hoort aan het eind van de middag bedankt net als de andere organisatoren.
Hier wordt er nog op de oude manier geoogst. De mannen met de zicht en de bindsters binden de garven met twee zelen zodat die later aan de gast gezet kunnen worden. Ik ben nog van een generatie die dit nog net heb meegemaakt. Voor de kinderen was de taak weggelegd van het 'aorne gaarn'. Wat had ik daar een hekel aan. Ik hielp liever met het aan de gast zetten of later aan het garve schieten in de berg, het doorgeven van de garven die opgestoken werden en die je door moest geven aan pa die ze op de goede manier wegpakte. Laren heeft naar aanleiding van dit plaatje de Zutphense beeldhouwer Frank Letterie de opdracht gegeven om een bindster uit de beelden. Als je de aanzegroute gaat fietsen kom je er langs. Grappig alleen is het dat die bindster in spiegelbeeld is weergegeven.
De boerderij Blauwhand zoals hij nu is, het straatnaambordje Blauwhand en natuurlijk de bekende foto van meester HW Heuvel. Een van de beelden uit Oud Achterhoeks Boerenleven die Ben gebruikte voor zijn verhaal.
In 1864 was de rogge laat. Op 5 augustus was die nog niet gemaaid, meldt Heuvel.
Zomaar een leuke dag met Ben en Niesje en twee van hun kleindochters. Ze logeerden een paar dagen bij hen in Hattem en vandaag kwamen ze met opa Ben en oma Niesje naar Emmen. Storm had dus weer eens geluk. Hij is gek op kinderen en hield de beiden de hele dag bezig met z’n knuffels en bal. Paulijne en Elianne zijn de dochters van Catharina en Ariën en wat zijn ze groot geworden! Paulijne gaat straks al naar het voortgezet onderwijs. Ik had uit voorzorg Wim z’n spelletje Solitaire klaar gelegd dat we mee kregen in de goodie bag van Curtis en Berdena na ons verblijf bij de Amerikaanse familie. Bij een etentje in Sioux Falls op de terugweg naar Sibley vanuit de Black Hills kwamen we in een restaurant/ annex museum/ annex shop. Op elke tafel stond zo’n driehoekig stuk hout met de gekleurde pinnetjes. De kunst is om er uiteindelijk maar een over te houden. Wim lukte het in één keer wat hem tot genius bestempelde. En ik had nog een blok met woordzoekers. Dat werd allebei een succes. Ze rustten niet voor ze het door hadden hoe ze maar één pinnetje over konden houden. De schapen werden bewonderd en de lammeren. Zo vloog de dag voorbij en na de macaroni werd het tijd om weer op Hattem aan te gaan want vanavond gaan ze weer naar huis mèt eitjes van onze scharrelkippen. Storm zal ze missen!
Wet ie nog wel, Wim… an de Marnixstraote…toe wie'j nog in Hengelo wonen, da’w de tuinslange in de dreugmölle hadden ehang’n toe ’t zo heite was’. Nee Wim weet het niet meer.' ’t Zol können’, is z’n tactische antwoord in zulke gevallen. Ons geheugen is selectief en Wims interesses liggen duidelijk bij andere onderwerpen. Wat hadden de jongens een schik met de vriendjes uit de buurt als de kraan open ging. Ik mocht ook graag even spuiten met de slang. Maar ik had pech als Mark die te pakken kreeg want dan kwam er een vreselijke revanche. Dan kon ik me meteen gaan omkleden. Soms hadden we op een zondagmorgen Klaas en Sanny met Ipe en Renny er ook bij. Klaas was ook altijd in voor een geintje. Het eind was dat we allemaal nat waren, bracht in elk geval verkoeling in de warmte. Op de Boomgaard in de 50 en 60er jaren kwamen we nog niet op dat idee. Ik weet niet meer of we al een douche hadden dat jaar maar toen het eens zo warm was ben ik in de waterbak van de koeien gaan zitten. Dat gaf toen nogal wat hilariteit. Tegenwoordig zijn er meer mogelijkheden om af te koelen, zwembaden in alle vormen en maten in iedere tuin. Bij Alle en Anja werd het begin van de schoolvakantie al gevierd met een plonspartij in hun zwembad dat al opgesteld stond. Nee met dit weer moet je gaan zwemmen.
Nergens zo mooi als hier’, zegt buurman Jans geregeld als we het over vakantieplannen hebben. Dan wijst hij met een breed gebaar naar het weiland achter de boerderij waar hij met Geesje woont. Nee, hij hoeft niet zo nodig. Hij vermaakt zich uitstekend nu hij pensioen geniet en z’n boerderij er bij heeft met het hooien en de aardappeloogst straks. Bovendien houdt hij zijn moeder goed in de gaten die op haar 88e nog fit en gezond in het voorhuis van de boerderij woont. In deze tijd van het jaar beginnen wij er ook al zo over te denken. Terwijl we vroeger allang weg waren naar Engeland, Schotland of Duitsland, is die ontdekkingsdrang een stuk minder. Vooral als er warm weer voorspeld wordt ben ik blij met deze plek met z’n bomen. We genieten van het nestelen van de vogels en op dit moment wordt er nog steeds hevig gevoerd door de actieve ouders. De winterkoninkjes dat in de smalle taxus voor het huis hun nestje hadden gemaakt zijn er klaar mee. Vanuit de kamer hadden wij er goed het oog op en afgelopen zaterdag zagen we een laatste naar beneden fladderen van de jonkies. Te laat voor een foto want winterkoninkjes zijn snel, heel anders dan mussen. Die nemen uitgebreid de tijd. De een is binnen met de nieuwe lading wormpjes en de ander zit met de bek vol voer te wachten op het dakje tot hij binnen mag. Verder vraagt tuin en erf de aandacht. Ik ben m’n buxusschaar kwijt, geen idee waar die is. Je weet al wat Wim dan allemaal opnoemt. Maar hij heeft nu de elektrische heggenschaar gepakt en heeft de heggetjes bij m’n keetje onder handen genomen. Ook zwaar werk omdat je je moet bukken. Tussendoor trakteer ik hem op koffie met iets er bij. Nu is hij lek geprikt door de muggen. Die zijn gek op mannenzweet. Het wordt tijd dat we weer eens een paar dagen richting camping De Boomgaard gaan. We wachten even tot de voorspelde hitte voorbij is.
Een zondagmiddagwandeling met Henry en Tonny- 1967.
Waar is de tijd gebleven dat je je op zondag in je beste goed uitmonsterde. Ik zit naast Wim in de auto op weg naar de Schepershof en zie hem zitten in zijn bloes met korte mouwen. ‘Warm zat’, vindt hij. In de kerk zelf is het verschillend. Er zitten inderdaad nog, vooral de ouderen, die hun beste pak aan hebben. ‘Dressed up’, noemden Harold en Luella dat toen we twee jaar terug in Iowa waren. De meesten zitten net als wij in wat gewonere kleding, casual noemen ze dat tegenwoordig. Maar ik herinner me nog goed dat Wim op zondag als we naar de Boomgaard gingen in driedelig pak verscheen. Door de week droeg hij een combinatie waarvan meestal het jasje met stropdas aan een hanger achter zijn bureau hing. Dat ging alleen aan als hij bij Stork en later bij Holvrieka gasten ontving. En op zondag kwam z’n pak tevoorschijn. Je had toen ook niet zoveel kleding. Eenmaal met de VUT beloofde hij mij plechtig dat het afgelopen was met de kostuums. Hij heeft nog één keer zijn donkergroene pak aangehad dat hij zich aanschafte toen Gerhard en Judith trouwden. En dat was bij het huwelijk van Jaap en Mirjam, ook al weer zes jaar geleden. Af en toe vraagt hij me nog wel als we ergens op bezoek gaan: ’Kan ik zo mee?’ Dan monster ik hem van top tot teen en kijk vooral of hij z’n slippers heeft omgeruild voor schoenen. Want dat is me bijgebleven. We waren nog niet zo lang getrouwd dat z’n moeder me vertelde: ’Wim kwam hier gisteren langs op de fietse … op pantoffels.’ En dat waren inderdaad van die bruin geruite soort. Dat zal hem nu niet meer gebeuren….
Ik begin wel een wat krakkemikkig mens te worden. Op de knieën gaat al niet meer. Meer dan een kwartier bukken in de tuin met het wieden moet ik met een pijnlijke rug bekopen. Mijn handen zijn stijf na het lostrekken van een dikke laag hondsdraf dat zich fors uitbreidt op plekken waar ik het niet wil hebben en zo is er nog meer. Onze tuin begint er n.l. te wild uit te zien na de korte onderbreking op de camping. Tja… en overal waar te voor staat is niet goed. Bij m’n keetje is het helemaal een wildernis en ben ik ook al rigoureus aan het trekken geweest. Ik was van plan om m’n Hereford koeien af te schilderen nu de lammeren minder aandacht vragen, maar eenmaal bij m’n schilderkeetje werd ik gegrepen door een sterke drang om eerst met de overwoekerde tuin daar te beginnen. Ik kon de schapen in de wei niet eens meer goed onderscheiden. Ik moet het opruimen wat meer gedoseerd gaan aanpakken. Ik hoor het pa nog zeggen:’A’j in mei et onkruud de baas blieft he’j daor de rest van ’t jaor gemak van.’ Is me dit jaar dus wéér niet gelukt.
Eigenlijk was dit weekend veel te kort. Zoveel gezien en gepraat, maar het was zomaar weer maandag. Samen met Ben en Riet nemen we afscheid van Johan en Joke. Joke komt ineens met een vakantieherinnering voor de dag, een reepje van het Grab en Run Breakfast uit het Radisson Hotel voor ons vertrek naar Lanzarote en ik moest het weer even horen hoe ik die morgen voor ons vertrek naar Schiphol met een grote plastic tas aankwam om de verwachte broodjes in te doen. Niks van dat alles, alleen dat kleine reepje, een keiharde knalgroene Granny Smith appel en een flesje water. ''t Was maor goed dat ik der op erekkend had ', zei Johan. Hij had in elk geval een pak gevulde koeken meegenomen, waar hij royaal van deelde. We hopen binnenkort weer terug te komen. De caravan staat er in elk geval op ons te wachten....
Je vraagt je misschien af wat die kruiwagen bij de poort doet? Dit is een autovrije camping, deelt Johan mee, je mag alleen bij aankomst en vertrek met de auto op de camping. Heb je daarna veel boodschappen meegebracht, dan staat de kruiwagen ter beschikking. En daor kan onmeundig völle in.
Alweer wat geleerd! Tijdens ons bezoekje aan Henk en Gerrie in Barchem kreeg ik nog gauw even instructie bij het maken van een goede foto van dit deel van hun tuin. Met een fotograaf is het net als met onderwijzers. Ze willen je graag wat leren. 'Ie mot efkes op de kneene gaon liggen', zei Henk, 'dan krie'j et der better op.' Makkelijk gezegd... op de kneene. Mien kneene vertoont al beginnende slietage en ik kom wat lastig aoverende. Maar zoals je ziet is het gelukt. Wat zeg je me trouwens van zo'n tuin? Een Engelse landschapstuin kan er amper tegenop.
'Kö’j mien efkes helpen?’ Ik kom met vier lammeren in mijn kielzog vanaf de wei op huis aan lopen en naar binnen. Ze zijn me ontsnapt toen ik de kleine bonte na zijn flesje weer terug in de wei wou doen. De grootste witte drong zijn kop tussen het hek toen ik klaar stond om de kleine bonte weer naar binnen te duwen. En achter de grote witte … stond de rest. Een andere witte, het te vroeg geboren lam, en de kleine zwarte, het vondelingetje, stonden klaar om door te duwen naar … buiten de wei. Want daar was ik en ik sta voor hun moedertje met de fles. De grootste drie krijgen deze week geen melk meer. De lege fles werd dus eerst aangevallen, maar toen dat niks opleverde stonden ze afwachtend om me heen. Meestal gaan ze gewoon mee de wei in achter me aan, ook nu wel, maar zo gauw ik snel uit de wei wilde en het hekje vastgreep om die heel vlug dicht te zwaaien zat er steeds een lam tussen. Dus nu met z’n allen naar Wim. Die stond net klaar om onder de douche te stappen. Hij had vlug z’n pyamabroekje weer aan om samen de klus te klaren. Want Wim betekent voor de lammeren: brokken. Hem volgen ze onmiddellijk richting stal en … hup het hekje is dicht.
De klassenfoto van de vijfde klas van meester Berenpas van de School op het Hoge. Berdie en ik zitten vooraan, zij tweede van rechts en ik derde.
Was dat nou hetzelfde meisje als die ons net bediende?’ Wim kijkt aandachtig naar een dienstertje die aan de andere kant van het terras loopt te bedienen. Ik weet het even niet. Het lijkt wel of tegenwoordig alle meisjes van een jaar of 16 lang blond haar hebben hier in Drenthe. Heel anders dan toen ik jong was. De meesten hadden kort haar en degene die het lang hadden droegen een paardenstaart of hadden het opgestoken. Maar één ding is hetzelfde gebleven. Afgelopen week fietsten Wim en ik achter een paar jonge meisjes toen we vanaf het zwembad naar huis fietsten. Ze hadden een serieus gesprek: Hoe pak je het aan als je een jongen echt wel leuk vindt. Het linker meisje draaide zich half op de fiets om en keek haar vriendin diep in de ogen: ’Als je oogcontact hebt moet je zó doen’ en ze keek haar indringend maar enigszins verleidelijk aan. ‘En niet zo’…. voegde ze er aan toe terwijl ze verlegen van haar af en naar de grond keek. Meteen schoot het me in de gedachten hoe ik als 13 jarige, nog amper puber, met vriendin Berdie op zondagavond naar Vorden fietste. Het was me niet duidelijk waarom ze dat wilde. We hadden de middag al gezellig samen doorgebracht bij haar thuis, op boerderij de Kostede, en nu wilde ze beslist naar het dorp. We stopten bij de slagerij van Krijt en hingen daar wat voor de etalageruit. Het duurde maar even of er kwamen een paar opgeschoten jongens aan die met veel bravoure iets tegen ons riepen. Ik keek geschokt de etalage in. Berdie niet. Toen de jongens vertrokken kreeg ik les, net als het meisje deze week. ‘Ie mot ze wel ankieken natuurlijk’. Nou ik zou niet weten waarom ik zulke schreeuwers mos ankieken. Ik vond het maar niks en verdween naar huis. Ik weet niet meer of we samen gingen. Ik denk haast wel. Ze heeft me nooit meer meegevraagd en ik ben nooit meer op zondagavond naar het dorp geweest.
Vader Hein, terug van de premiekeuring met Vurose (wel een 1e premie behaald),met de bekende tas aan het stuur waar altijd iets lekkers in zat na zo'n dag.
Wat een geboortedag al niet teweeg kan brengen. Vijf augustus a.s. is het 150 jaar geleden dat de bekende schoolmeester en schrijver Heuvel geboren werd in Laren. Er is een toneelstuk te zijner ere geschreven en in Laren opgevoerd. Gerda Stokreef, een verre verwant van hem schrijft een boek over het geboortehuis van hem, boerderij Blauwhand. Daar is ook haar moeder geboren en dat geeft natuurlijk een band. Ze heeft de geschiedenis van alle boerderijen rondom Blauwhand uitgezocht en er een boekwerk van gemaakt. Het is bijna klaar, alleen de finishing touch nog. Ik had de eer om het te mogen corrigeren. Ben Wagenvoort was altijd al een fan van Heuvel en heeft al zijn boeken die over het Achterhoekse boerenleven van die tijd gaan. Hij heeft al het een en ander gefilmd tijdens het Larens toneel over Heuvel en later in de omgeving. Op 5 augustus zal er al het meer over gezegd en getoond worden in de kerk in Laren. Gerda hoopt haar eerste proefdruk dan te kunnen laten zien en de bewuste film zal er getoond worden. En als ze dan zo bezig zijn met herinneringen aan deze Achterhoeker die veel voor de Achterhoekse cultuur gedaan heeft, schiet mij ook nog wel iets te binnen. Volgende week is het 26 juni, de 100e geboortedag van vader Hein. Hij is geboren op een boerderij vlak achter kasteel 't Medler waar zijn vader tuinman was. En in die week zijn alle lammeren hier van de fles af. Daarom…. De caravan staat al klaar, de luifel is gerepareerd en de avond van de 26e juni komen wij als kinderen bij elkaar onder die luifel op camping De Boomgaard om stil te staan bij het leven van pa die de Boomgaard tot bloei bracht. Eerst met Hanna Kornegoor en later met onze moeder Coba Bijenhof. En wij waren er bij! Er zullen heel wat herinneringen opgehaald worden.
Het stukje van het interview met Yvonne Kroonenberg.
‘Ik ben gewend met speelsheid en luchthartigheid mijn mening te geven’, zo legt Yvonne Kroonenberg het uit in het Dagblad van het Noorden, ‘en zo te relativeren’, had ze een tijdje terug aan een journalist vertelt. Ze had een bezoekje gebracht aan de Action in Assen om zo’n bloemenslinger te kopen voor haar fietsstuur zodat haar fiets niet meer zo snel gestolen zou worden. Ze had zich verbaasd over de mensen die ze daar tegenkwam. Haar opmerking tijdens een interview in HP De Tijd over die ‘typisch Drentse koppen’ en de ‘holle uitdrukkingloze ogen’ zijn haar niet in dank afgenomen. Half Nederland kreeg ze over zich heen en nu was ze terug om iets recht te zetten. Precies 20 mensen waren er op af gekomen. Eén van de vrouwen had haar exemplaar van ‘Het zit op de bank en het zapt’ teruggestuurd met de tekst: ”Blijkbaar ben ik niet ontwikkeld genoeg voor u”. Yvonne stuurde haar een briefje met excuses terug. Maar nee… de mensen in Assen liepen niet uit voor een bijeenkomst met uitleg en excuses van Yvonne Kroonenberg. ‘Ik mag toch vinden dat ik Mozart verfijnder vind dan André Hazes?’, zegt ze. ‘Ik zal nooit, maar dan ook nooit minachtend doen over kwetsbare mensen. Maar ik zal altijd zeggen wat ik denk’. Hoe dan ook… de Assenaren doen er niet moeilijk over, halen alleen hun schouders op en gaan hun weg. Ik moest wel even terug denken aan mijn ontboezeming over de kralenlamp van opoe Bijenhof in het keukentje op De Haar en de later op de Boomgaard aangeschafte koperen kroonluchter, die mama zo mooi vond en ik zo afschuwelijk vond staan op een boerderij. -Zie weblog 2 10 juni- ‘Zo… ‘, zei Johan afgelopen woensdag na de begrafenis van Annekes moeder,’waor denk ie dat dee lampe noe hänk, ie wet wel dee afschuwelijke kopperen lampe net as in de kerke….?’ Even begon zich al iets schaamrood af te tekenen op mijn wangen…. ‘Gien idee… ‘ ‘Noe hangt e biej ons in de kamer…. Maor dat gef niks heur… as ie der neet best tegen könt, hange wiej der wel effen een laken aoverhen aj komt’. Da’s Johan hè.
Ik rekken nog wel op een foto van dee kroonluchter van onze pa en moo, Johan!... zonder laken dan...