Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
08-10-2009
Kat en muis...
Ik kan jullie melden dat de enorme ijzeren punten op de schutting weer teruggebracht zijn naar de Gamma. Dat had geen zin, zelfs niet na een flinke lading anti- kat spray er naast op de schutting. Iemand kwam nog met het advies: neem een hond! Tja we hebben er twee lopen, maar dat zijn eerder vriendjes. Dan moet je wel met ander soort komen dan een bordercollie. Doen we maar niet. Eigenlijk waren we van mening dat katten nachtdieren zijn en dat ze dan muizen behoren te vangen die we hier nogal wat hebben. Maar ook overdag moeten ze zich nu maar uitsloven. Nu houden we Suze s nachts in elk geval binnen. Gisteren riep Wim me:He-j wel es een katte met een muusken zeen spöllen? Had ik wel eens gezien, maar toch naar de kippenren waar Loedertje in aktie was. Zo gauw de muis bewoog ging die er achteraan, maar zodra het muisje stil stond deed ze net of ze hem niet zag. Het bleef een spel, tenminste voor Loeder. De muis moet wel aan het eind van zijn krachten geweest zijn. Ik probeerde Loedertje mee te krijgen, maar zogauw ze een meter of 10 met me mee gelopen was draaide ze zich razendsnel om en dook weer richting muis. Ik weet niet hoe het afgelopen is. Ik vrees het ergste voor de muis.
I can tell you that the huge pins on the fence are returned to the Gamma. It had no sense, even with a big load of anti cat spray and other plans to keep the cats out. Somebody gave us the advice to take a dog. Ha! We have two of them, but they are great friends. You have better to buy an other kind or breed than a border-collie. Properly speaking we have the opinion that cats have to catch mice at night. And there are enough of them. But yet we keep at least Suze inside at night. Yesterday Wim called: Did you ever see a cat playing with a mouse. Yes I had seen that before but I went to the chicken run where Loedertje was busy, teasing that little mouse. When the mouse was moving Loedertje run after him, but when it was sitting still she looked another way. When the mouse was at the end I tried to get Loeder with me in the house, but after 10 meter she jumped quickly back to that little mouse. Im not sure about what happened. Im afraid for the mouse.
Katten zijn slim, heel slim. Ze gaan hun eigen gang. Tijdens Wim zn middagdutje ligt Suze in elkaar gerold in zn knieholtes. Wanneer ik een keukenla lostrek staan ze allebei al miauwend achter je. Ze willen een blikje of tenminste een stukje kaas. Ach er mag ook van alles, maar er is één ding wat niet mag . ! En dat is het dak op. Ons rieten dak is kwetsbaar. Maar deze twee donderstenen willen s nachts naar binnen en komen naar ons dakraam. Wanneer ze gewoon naar binnen kunnen hoor je een bons en daar is er weer één die zich het liefst op bed nestelt. Zit het raam op een kier dan wordt er zielig gemiauwd en zie ik een pootje tegen het raam tikken. Blief liggen, zegt Wim dan. Ze komt dr niet in! Maar door al die nachtelijke bezoekjes is het riet van het dak deze zomer al weer aardig losgeraakt bij ons dakraam. Onze rietdekker Kocks is pas geweest en heeft het voor tientallen euros keurig hersteld. Dan komt onze onherroepelijke vraag aan de rietdek specialist:Hoe houden we onze katten van het dak? We hebben de afgelopen jaren natuurlijk al van alles geprobeerd. Stukken regenpijp op de palen van de houten schutting. Helpt niet! Ze zetten zich er gewoon op af. Prikkeldraad of gaas dan? Idem dito! Cor Kocks had een idee:Zet dr van die punten op van de Gamma. Of misschien een spuitbus om honden en katten uit de tuin te houden .? Dus de andere morgen: Wim naar de Gamma en Karwei. Diezelfde avond was het hele dak richting dakraam besproeid met anti kattenspul. Toch hoorden we s nachts twee keer de bons naast het bed. Dat is em dus niet. Die pinnen is een ander geval. Iets leuks is er niet te krijgen en zoals je ziet werd het dit. Een vesting is er niks bij! Maar ja als het maar helpt. Gisteren gingen de grote pinnen, eigenlijk bedoeld om palen vast in de grond te zetten, de schutting op. Ik zei gisteravond nog:Laote wi-j Suze vannacht maor binnen hollen. Maar nee Wim zou deze tactiek grondig uit proberen. Vanmorgen was het eerste wat ik vroeg:En heb ie-j wat eheurd? Jao , gromde Wim, zelfs twee keer.
Cats are smart very smart. They are used to go their own way. During Wims afternoon nap Suze is lying behind his legs. When I m opening a drawer in the kitchen they both are already behind me and want at least a piece of cheese. Ach they may do a lot, but there is one thing they are not allowed . To go on our thatched roof. Thats vulnerable. But these two little blighters like to come through the window of our bedroom at night. You hear a bom and there is one again and love it to settle on our bed. When the window is almost closed they are mauling pitiful and we hear a paw ticking on the glass. Stay lying, Wim says. I do not want them to come in. However after all these nightly visits the thatch of the roof is damaged near our window. Our thatcher Cor Kocks came and repaired it for a few tens. Then we ask him for advise what to do to keep the cats from the roof. We tried a lot the last few years from pieces of rain pipe, barbed wire on the poles of our fence etc. Nothing was settling the question. Kocks had an idea: Put on that poles big pins from the Gamma store, Im sure they wont go up again. Or buy some spray to keep dogs and cats out of the garden. So Wim went to the Gamma and bought both. That day he sprinkled the roof with that anti- cat fluid. That night we heard again that bom near our bed. So that didnt work! The pins will be the next . Something nice was not to be found in the store and as you see it has to be like this! Haha! It seems our entrance looks like a fortress. When it only would work! So it happened. The big pins were put on the poles of the fence. I said to Wim: Ach, let we keep Suze in the house tonight. But no . Wim wanted this try out. The first thing this morning was asking :And did yòu hear anything tonight? Yes , Wim grumbled, even two times.
Mijn favoriete serie James Herriot, de veearts in de Dales die All Creatures great and small schreef, heeft weer het veld moeten ruimen en is Man bijt Hond er weer. Daar mag ik ook met plezier naar kijken zo na het eten. Er is een onderdeel met bijzondere mensen, zo puur natuur. Heerlijk. Ook één van de laatste stukjes is Hond aan tafel waarbij ze bij wildvreemde mensen aanbellen om te vragen of ze binnen te mogen komen om de dag door te nemen., is vaak verrassend. Daarna komt de klapper. De scetch voor twee of drie personen. Je herinnert je misschien die twee kassajuffen in de supermarkt waarbij het steeds begint met:Zeg.. Dooie? Ja Coby, Vaak doet er in zon sketch ook een man mee. Soms spelen ze allochtonen die bang zijn dat ze niet mogen blijven. Niks racistisch gewoon humor! Ze spelen gewoon in op de hedendaagse gebeurtenissen. Vorige week.. als ik er aan denk kom ik al niet weer bij. Ik hou helemaal niet van schuine moppen, maar een beetje nou ja een beetje Ik kan maar beter even uitleggen. Wie het gezien heeft .
Zitten die drie naast elkaar aan tafel. Links de vrouw die ook Coby speelde uit de supermarkt. Ze heeft een dikke brace om haar nek. Naast haar zit haar man met een arm in de mitella. Beiden zien er wat verfomfaaid uit. Rechts zit hun teenerdochterdooie uit de super. Moeder vraagt: Hoe was het vandaag? De teener bekijkt ze stomverbaasd? Met mij goed, maar hoe was het vandaag met jullie. Wat is er gebeurd? Papa: Zeg jij het maar mama. Mama wat afwerend: Ooh . Wij zijn naar de beurs geweest Teener: Nou en .? Papa: Daar heeft mama een boek gekocht. Teener: Nou en Wat voor boek .? Papa: En toen zei mama dat ik m'n kleren... .dat ik ruggelings op die poef moest gaan liggen. Teener spert de ogen wijd open:Kama Sutra ..? Papa: En toen zei mama Teener doet beide handen tegen de oren en krijst benauwd:Ik wil het niet weten, ik wil het niet weten !!
Toen we pas onze laatste haan vingen zat er ook een hen in de bench en is mee afgevoerd naar buurman Jans en zit nu bij zijn kippen. Een dag later bleek het de moeder te zijn van de 7 kuikens, die nu verweesd op ons erf rondlopen. Ze zijn al groot genoeg om zich te redden en zitten s nachts òp het kippenhokje. En ze hebben gelijk. Toen we net terug waren van de vakantie keek Wim s morgens even in het hok en komt zich jeukend en krabbend in zn haar weer binnen. Wat heb ik toch op de kop zitten. Kiek es effen goed. Maar ik kan niets ontdekken. Dus onder de douche om van die jeuk af te komen. De volgende morgen hetzelfde tafereel. Ie-j kiekt niet goed, krijg ik te horen, maar ik zie echt niks. Hup hij naar Jans! Even later komt hij terug met een middel om het hok in alle kieren en gaten goed te spuiten. Die kippenluizen zijn zo klein en doorzichtig dat je ze inderdaad niet ziet met het blote oog. Ik zal je vertellen nu ik dit schrijf dat mijn hoofd ook al begint te jeuken. Of we ook lekkere eitjes krijgen? Nee dit soort multiculturele krielkip gaat meteen broeden. Volgende week gaan we weer aan het vangen. Alles voor Jans en . volgend jaar halen we gewoon een paar stevige legkippen.. Vriendin Susan heeft er drie: Barney, Tilly en Wendy, opgehaald uit een legbatterij. Ze krijgt trouw 3 eitjes per dag. Vanmorgen bracht ze me de oogst van twee dagen zorgzaam verpakt in bobbeltjes plastic. Deze kippen mogen af en toe de tuin in. Na een tijdje lokt ze de dames weer met gekookte sliertjes spaghetti met olijfolie in de ren. Daar zijn ze n.l. gek op. Dit soort moeten we hebben net als het eerste koppeltje dat we 15 jaar geleden van Henk en Anneke kregen.
When we caught our last rooster and we transported him with one of the hens to neighbour Jans. The hen lives their between the other chickens. A day later we discovered that this was the mother of the 7 chickens who were left behind. They were big enough to save themselves and overnight they are sitting òn the henhouse, not inside. And they're right. The morning after we had returned from our holiday Wim was looking inside the chicken house and came back itching and scratching himself in his hair and neck. "What is it on my head. Take a good look.. " But I couldnt see anything. So ... he took a shower to get rid of that itch. The next morning the same scene. You didnt look well enough ", he said, but really I saw nothing. Hup he went to neighbour Jans! Moments later he came home with a spray to use in all cracks and holes of the chicken house. Those chicken lice are so small and transparent that really you do not see them with the naked eye. I will tell you ...just while Im writing about it my head also begins to itch. If we get some eggs? Nothing at all. Next week we will catch the other hens and chickens. All for Jans..... and next year we ll go and get a few solid layers from a hen battery. Friend Susan has three of them: Barney, Tilly and Wendy. Every day she gets 3 eggs. This morning she brought me the harvest of two days. These chickens may occasionally in their garden. After a while she lures the ladies back with strips of cooked spaghetti with olive oil. They are fond of it. This kind of chickens we want to get next year. Just like the first couple we got 15 years ago from Henk and Anneke. It was their present for our new home.
De dag voor we op vakantie zouden gaan komt Wim thuis met de mededeling:Kees heeft wel belangstelling voor onze lammeren.Kees? Ja Kees van Valerius en hij komt morgenvroeg even kijken. We hadden inderdaad afgesproken dat de lammeren weg zouden gaan vóór de winter. Voor Mark zou het ook wat werk minder zijn tijdens de oppas. Op de dag van vertrek komt Kees, een vriendelijke man, die ook als hobby schapen houdt. Terwijl hij onze lammeren bekijkt en Brammetje eens in de rug knijpt gaat zijn oog ook naar onze ponys. Bint die ook van jullie? Ja als de ponys ons zien bij het hek, staan ze al op een rijtje te wachten tot één van ons met brood komt. Amber en Sara bij elkaar en Hector op een afstandje. Die heeft niet veel in te brengen bij de beide dames. Die zwarte, zeg ik, daar kan ik niet goed mee overweg. Je kunt haar zo pakken, maar verder kun je er niks mee. Als Eva er is traint ze van alles met Amber, maar met Sara wil het maar niet. Ze zijn pas drie jaar en dat moet toch kunnen. Kees vertrekt en belt even later op en doet een bod op de lammeren èn Sara. We hoeven niet lang na te denken. De lammeren mogen nog een paar maanden blijven lopen, altijd prettiger dan dat ze meteen naar de slacht moeten. Het blijft altijd moeilijk om er afstand van te doen. Kees komt meteen met de kar en haalt eerst de lammeren en even later komt hij voor Sara. Ik zie de bui al hangen. Ik moet de hele wei met haar door en ze vertikt het meestal om mee te lopen. Ik kan haar zo pakken en als ze aan het touw zit zeg ik zoiets van: "Zo Sara kom maar mee je krijgt een hele lieve baas, dat zul je zien. Tot mijn verbazing hoef ik niet eens aan het touw te trekken en loopt madammeke opgewekt mee, een hinnikende Amber achterlatend. We lopen de wei uit en meteen door naar de ponykar. Ze loopt zonder te aarzelen de kar in en laat zich door Kees netjes vastzetten. Ik ben perplex. Snap jij het?
The day before we leave for our holiday with Rick Wim is coming home and said: Kees would like to buy our lambs, Kees from the mens choir Valerius. And indeed we had an appointment to sell the lambs in autumn. And.. it would give less work for Mark when he took care of our house and animals. Next morning Kees is coming and has a look at our lambs and while he is pinching Bram in his back he is looking at the ponys in the meadow at the end. All three are standing near the gate waiting if one of us would come with a piece of bread. Amber and Sara near to each other and a little further Hector. The ladies are the boss. That black one, I said, I cannot cope with her. I can catch her, but no way that she is doing what I want her to do. When Eva is here she is busy with Amber, brushing and talking and training several things, but this one, Sara, doesnt want anything like that. And she is just three years old. Kees is leaving and after half an hour he phones us with a proposition to buy the lambs and Sara too. We dont need to think and Kees comes and brings the lambs to his home and after that hes coming to collect Sara. I see whats coming . I have to walk with her through the first meadow about 100 meter and usually she doesnt want to walk with me. When I took her I said to her something like: Sara come on Im so sorry .Im sure you will get a very nice new boss. And then . She walks with me as she never did before, a neighing Amber leaving behind. She walks with me straight to the pony cart and walks in and let Kees tighten the rope. Im flabbergasted. Do you get it?
Linde was goed vertegenwoordigd op dit jaarlijks gebeuren, maar op de voorgrond ook een tafel met campinggasten die meefietsten.
We vielen met onze neus in de boter toen we afgelopen zondag vanuit St Goar op onze favoriete camping De Boomgaard aankwamen. Er stond een tent en tafels met bankjes. Wat heb ie-j hier dan vandage, vroeg ik Johan die er met een paar buurtgenoten stond te praten. O wiele holdt vandage de Lindese fietstocht en noe is et eindpunt hier. Straks komt ze allemaole hier veur de laatste spelletjes veur de punten en dan kump vanzelf de priesuutreiking. Ik herkende al een Ruterkampje en één van de jongens Koning. En daar kwam het spul aanfietsen. Allemaal aan de spelletjes, groot en klein. Dit doet een buurtschap goed. Bij Johan en Joke in de tent kon je een drankje krijgen waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Even later was de prijsuitreiking met echte bekers en een poedelprijs, zowel voor klein als groot! Er werd flink nagekaart en je kon zien dat ze met elkaar een gezellige middag hadden èn mooi weer. Bovendien is er het komend weekend het Lindese volksfeest en er zal weer vendel gezwaaid worden op de muziek van de koekoekswals. Weer door een van de jongens van Ligtenberg? Er wordt donderdagavond een toneelstuk opgevoerd door eigen volk. Berend Koning heeft een rol, niet zon leuke als een paar jaar geleden, beweerde hij. Dat brengt zn zussen en schoonzus er toe om zeker met zn allen donderdagavond van de partij te zijn. Verder is er een draaimolen voor de kinderen en vogelschieten en zullen de nieuwe schutterskoning èn koningin gehuldigd worden. Er zijn spelletjes voor jong en oud, zoals ringsteken en doeltrappen. Ik vergeet nooit dat mama ooit de eerste prijs won met dat doeltrappen. Alle kinderen kregen vroeger een zak snoep. Ik had gedacht dat het nu wel wat anders geworden was, maar Johan vertelde vorig jaar nog dat die zak snoep er nog steeds bij hoort. Ik kwam deze middag heel wat oud-buurtgenoten van me tegen, allemaal net als ik zoveel jaren ouder en meestal grijzer.
We were lucky when we arrived from St. Goar last sunday at our favourite campsite De Boomgaard. There was a tent with tables and benches to be seen. "What is this?", I asked Johan who was talking with a few neighbours. "Oh ... today we have Lindes bicycle ride and the endpoint is just here.. Soon they are coming soon and to play a few games atfirst, get a drink and wait for the prices ". I already recognized one of the boys Ruterkamp and Bert Koning. And there they came cycling in small groupes. All of them played the games. This is good for a neighborhood. At Johan Joke in the tent you could get a drink which was gratefully taken. Moments later, the real ceremony with the cups and a booby prize, both for the kids and the adults. There was a lot to talk about and you could see that they enjoyed this afternoon with such a lovely weather too. Moreover, next weekend- this one also-, there will be big entertainment in Linde, as every year, het Lindese Volksfeest. At the beginning the flag twilrer will do his job on the music of the cuckoo waltz. Again by one of the boys Ligtenberg? Thursday ( yesterday) is a play performed by their own folks. Berend Koning has a role, not as nice as a few years ago, he claimed last week on a birthdayparty. That brings his sisters and sister in law to make sure they will be there all together Thursday night. There will be also a carousel for children as usual and who will shoot the last part of the wooden bird will be Schutterskoning, the Champion Shot, of the year. The King and his queen will be honoured during this Lindese Volksfeest. There will be games for young and old, including ring stabbing by horse and cart and goal kicking for the ladies. I will never forget that Mama ever won the first prize with that goal kicking. All children will receive a bag of candy. I thought it would different nowadays, but Johan told me last year that the candy bag for the children still belongs to this party. This afternoon I've met many former neighbours, just like me some years older and grayer.
Joke loopt met de winnares naar het supermooie toiletgebouw
Een foto uit 2005 toen we met Henry en Tonny onderweg waren van Vancouver richting Banff.
Dick en Anda zitten in Canada! Zonet kregen we hun kaart vanuit Revelstoke met de route en enkele wetenswaardigheden en groetjes natuurlijk. Ze hebben de hele wereld al zowat bezocht Van Zuid Amerika tot China, Van de USA tot aan Australië en Nieuw Zeeland. Nu trekken ze dan 3 weken met een camper door Canada en wel door British Columbia en een stukje Alberta, de plaatsen die wij ook ooit bezochten toen we met Henry en Tonny bij Fred en Gera logeerden. Het enige waar Anda van te voren huiverig voor was waren de beren. Stel je voor dat je er één op de camping tegen zou komen. Ik had haar mijn berenbelletje al meegegeven. Die worden daar door wandelaars veel gebruikt. Maar Anda meldde: Nog geen beer gezien en ik durf zo langzamerhand s avonds de camper weer uit. Wat ze allemaal al wèl gezien hebben? Vancouver, Hope, Kamloops, Clearwater, Wells Gray Park, Mount Robson, Jasper, Lake Louise, Banff, Cranbrook, Creston, Nelson, Nakusp. Nou dat Wells Graypark daar zit je echt in Bear Country. Maar Dick en Anda hebben de beren alleen nog maar op de waarschuwingsborden gezien. Anda is er niet rouwig om. Ze zijn wel onder de indruk van de prachtige meren, gletsjers en watervallen. En wie weet zijn ze zonder het te weten onderweg Henry en Tonny met hun vrienden uit Hattem, Jan en Alie, tegen gekomen. Die maken ook samen een rondreis door de Rockies, vanuit Dickson dan wel waar Henry en Tonny nu wonen (in de buurt van Innisfail) in Alberta.
Weve got a lovely card from Canada. Our friends Dick and Anda are travelling with a camper through the Rockies for three weeks. They have visited almost the whole world from South America to China, from the USA to Australie and Nw Zealand. And Canada is their destination yet. Weve been there with Henry and Tonny, the last time in 2005, and had a great time there at Fred and Geras place in Alberta. The only thing where Anda s anxious about are the bears. Before they left I gave her my bear bell. They are being used there at walking trips. But Anda wrote: Not have seen a bear yet and just now I dare to come out of the camper in the evening. What did they see already? Vancouver, Hope, Kamloops, Clearwater, Wells Gray Park, Mount Robson, Jasper, Lake Louise, Cranbrook, Creston, Nelson, Naskusp. So Wells Gray park is also known as Bear Country. But they only saw the bears on the warning signs. Anda doesnt regret it. They both are impressed by the beautiful lakes, gletsjes and waterfalls. And who knows theyve crossed their way with Henry and Tonny who are on a trip through the Rocky Mountains with their friends from Hattem Jan and Alie. But they come from Dickson near Innisfail in Alberta.
foto: Hier staan ze bij ons bij de schapenwei met hun bijzonder voervoermiddel. In July Wim, Marjan and Mo with their special camper were at our place and we've spend a lovely couple of days together.
Als dat geen reclame is voor Vorden en omgeving? En voor de mooie camping van Johan en Joke natuurlijk. Nadat Wim geduldig zijn tijd afwachtte na het geluid van het kleine steenuiltje in de noteboom kreeg hij hem voor de lens. Prachtig! Volgens Joke is het een jong van het ouderpaar dat in de schuur zijn nest had. Binnenkort wordt er een behuizing voor het uilenpaar in de noteboom geplaatst.
An impression from Wim and Marjan's visit on camping De Boomgaard- klick on the title of this little story! What a perfect publicity for Vorden and the campsite of course. Wim had to wait patiently after he heard the little crie of the young owl in the nuttree. And then.... as you see... a very nice camara shot. So beautiful! This might be the young one from the nest in the barn, Joke told. This autumn an owl nest will be placed in that nuttree.[/b] En voor diegene die denkt Wat moet je toch met een Engelse en ver van perfecte vertaling op ons Belgisch/ Nederlandse seniorennet? Dat is vanwege onze Amerikaanse en Canadese familie. Zij zijn er blij mee.
Nog even.... Als een tevreden opzichter staat Rick te kijken hoe zijn nieuwe computerdraaistoel door Wim in elkaar gezet wordt. Hij heeft de hele week nog vakantie en heeft bedacht dat hij van z'n teruggestorte belastinggeld wel eens wat nieuwe aanschaf kon doen. Zo tuften we deze middag met z'n drieen naar Groningen naar Ikea om ideeen op te doen en... om het liefst meteen maar wat te kopen want Rick houdt niet van dat getreuzel. Hij ontdekt z'n nieuwe bank mèt chaise longue en ja hoor... wordt meteen besteld en een aanbetaling... daar doet hij ook niet moeilijk over.De draaistoel waar hij nu nog op aast hebben ze niet naar zijn zin, maar wel een nieuwe computerstoel met zachte kussens. Daar zit ik nu al op... prima keus. Nu wordt er nog een kastje voor naast het nieuwe bed in elkaar gezet. Rick werpt zich intussen op z'n nieuwe hobby: fotograferen, nu met statief. Het is maar goed dat we langs de Chinees zijn geweest voor we hier arriveerden anders was het afzien geweest. Intussen heb ik ontdekt dat hettysite weer online is. De ontbrekende foto's komen binnenkort weer terug!
Rick's new furniture has to be fixed. It costs a few sweatdrops for Wim. At Ikea in Groningen Rick bought a new coach with a chaise longue. It will take a couple of weeks before it will be delivered.
Het was de moeite waard om op Rhein in Flammen te wachten. Nee boven in Werlau werd het niks, vol vol vol Na ons diner in het restaurant- dank je wel Rick- gaan we lopend naar de Rijn in St Goar en zien de verlichte boten. Wanneer het helemaal donker is begint om 9 uur het enorme vuurwerk. En dat drie kwartier lang. Het één nog mooier dan de ander. Maar dan is onze vakantie voorbij. Hoewel . Wanneer we de volgende dag naar huis rijden stel ik voor om nog even een tussenstop in te lassen op camping De Boomgaard. Dat lijkt Rick ook wel wat. Hier zijn we 2 weken geleden begonnen en eindigen we dan ook weer.
It is worth to wait for the big party: Rhein in Flammen. After our delicious dinner in our camping restaurant - thank you Rick- we are going to walk to the bord of the river Rhin in St Goar and see all the ships with those beautiful lights. And when it is totally dark and all the lights are out the spectacle starts. It took three quarters of an hour with the most beautiful and spectacular firework. But than holiday is over. However next morning when we are driving back to Holland I suggest to make a stop at the camping De Boomgaard to end our holiday at the same way as it has begun 2 weeks ago. And so we did!
We gaan vandaag naar boven en bekijken het Rijndal vanuit de hoogte bij het stadsdeel Werlau. Even later gaat onze tour verder en we belanden in Emmelshausen waar onze vaste supermarkt is. Hetty , roept Wim ineens, kiek daor es. Het casino op de hoek heeft ook de mogelijkheid van internet. De laptop had ik voor alle zekerheid meegenomen en hier kan ik toch wat invoeren op de site. Jammer genoeg kan ik de laptop zelf niet gebruiken. Dan had ik alles van de hele reis in een kwartier met fotos en al in kunnen voeren. Ik blijf dus even onder de pannen met het intypen. Het is in elk geval een teken van leven voor jullie. We besluiten met een bezoek aan onze Italiaan die verrukkelijke koffie, maar ook ijs serveert. Tijdens deze ritten hier zit Rick pontificaal voorin. Het is 23 jaar geleden dat hij hier voor het laatst was. We ontdekken een nieuwe plek boven Urbar: De Loreleyblick. Zon mooie plek! Het wordt zelfs onderhouden door Unesco als één van de te koesteren plaatsen van ons Werelderfgoed. We krijgen een uniek uitzicht op de Rijn met de Loreley aan de overkant. Meer dan een uur blijven we er zitten en er worden heel wat plaatjes geschoten. We hebben ook goed zicht op de overvolle camping beneden: Loreleyblick. We zien de een na de ander aankomen en meteen weer vertrekken: geen enkel plekje meer. Heel voldaan gaat Rick weer mee naar de camping. Hij is nog geen moment chagrijnig geweest, zelfs s morgens niet. Houen zo! Ook deze camping staat nu helemaal vol. Je ziet heel veel campers, bijna allemaal senioren! Rick praat met iedereen en veel nemen de tijd voor een gesprekje. Soms zie je dat er iemand wat vreemd naar hem kijkt. Dan weten we het al. Die krijgt dan heel wat gemopper te horen. Zo van: Je hebt van die mensen die hebben zeker nog nooit zoiets gezien. Mens draai je om. Maar meestal heeft hij plezier in de kontakten met anderen. Morgenavond is het grote feest: Rhein im Flammen. We zijn benieuwd. We gaan naar boven naar Werlau omdat je daar vandaan alles goed kunt zien. Om half 10 begint het vuurwerkspektakel. Het wordt onze laatste avond hier. Eerst gaan we nog eten hier in het restaurant en .weet je? Rick betaalt!
De hele onderzijde van het prieel
Aan de onderzijde van het prieel, dat ook wel Maria Ruh wordt genoemd, zijn verschillende gedichten te lezen over Liebe, Reinheit, Begierde, Hochmut, Wollust, Demut.
Het huisje in Badenhard waar we vroeger zo veel vakanties doorgebracht hebben. Ik heb eens even zitten rekenen. Veertien lange en korte vakanties hebben wij hier vertoefd. Een keer of vier in de zomer, maar de kortere vakanties vaak in de herfst en zelfs een paar keer in de winter. Mooi!! Nu we meestal met de caravan gaan slaan we nooit een rondje Badenhard over. Tot nu toe ook gevolgd door een wandeling- zg maar klimmen- naar de Hohe Stein. Nee... dit keer niet.
That small house in Badenhard (Kreis Hunsrruck) where we spend so many holidays, in summer, autumn and wintertime.-14- Since we use our caravan we visit it mostly on our way back home, it's about 4,5 hour drive from home. Almost every time we climb to the Hohe Stein... no... not this time.
De overvolle Camping Loreleyblick van bovenaf gezien. Our favourite campsite seen from the heights -fully booked- what a pity. All day and night you see and hear the boats coming along.
Nu wordt het tijd voor onze geliefde plek aan de Loreley, maar wanneer we vanaf Bingen de B9 langs de Rijn volgen zien we de bui al hangen. Alle campings lijken propvol te staan. En ja bij Camping Loreleyblick kan er niets meer bij. Het is de tijd van de septemberfeesten Rhein im Flammen. Wie-j gaot naor huus, is het eerste wat Wim zegt. Maar dat zullen we nog wel eens zien. Ik weet nog een kleinere camping in het Grundelbachtal hier vlakbij. Dan is hij de teleurstelling te boven en even later staan caravan en tent op een klein maar fijne camping aan een beek. We maken samen met Rick een rondje langs de bekende plekken. Natuurlijk langs Badenhard dat totaal opgebroken is, maar nog net berijdbaar, even langs het huisje. Rick schiet opnieuw hevig fotos en dan komen we langs boer Steeg die net buiten is. We worden meteen binnen genodigd voor een kop koffie met Pflaumentorte. Dochter Sigrid, die de boerin is, wordt er bijgeroepen. Ze werkt naast haar boerenbedrijf ook als klasseassistente op een basisschool in Boppard. Ze doet allerlei zaken wat betreft land- en tuinbouw met de kinderen.- Ich mache die Arbeit uns sie ist der Boss, zegt vader Gerhard. Ze vinden het geweldig dat Rick er nu ook bij is. Wanneer brengen jullie die andere twee mee? We brengen zo een aangenaam uurtje door met herinneringen èn het wel en wee van de laatste jaren. We besluiten de dag met de beloofde Pommes mit Bratwurst bij de Imbiss in St Goar en genieten van de boten op de Rijn. Dan eenmaal terug in de caravan lezen we lekker en bereiden ons voor op morgen met de volgende herinnerings tour.
Now we are approaching our favourite spot at the Loreley, but when we follow the Rhin from Bingen down to St Goar we see whats coming. All campsites seem to be full. And indeed when we are at campsite Loreleyblick it is the same: FULL. Its party time here, time for Rhein in Flammen. We are going home, is the first thing Wim said. But I remember me one nice little campsite in the Grundelbachtal nearby. Then his frustration is over and a few moments later our caravan and tent are ready for the next couple of days on that nice little campingspot at that brooksite. We already make a ride along a few well known places. Badenhard of course, but that little village is totally broken up. All the roads are being renewed. But we come through and have a look at our lovely little cottage in which we ve spend so many holidays with the boys. Rick starts again making pictures of everything he remembered and then we are going to see our farmer Steeg where our boys spend so much time at milking time and where they had to ask for the milk every day: Zwei Liter Milch bitte. We were invited to have a cup of coffee with them. How did you know I just baked a prune tart, mrs Steeg welcomes us. Daughter Sigrid is the farmer, the third of their 4 daughters. Next to the farmwork she teaches at a school in Boppard about gardening and farming. Dad Gerhard -78years old- laughed and said: Im the worker and shes the boss. They love it to see Rick again after so many years. When do you take the other two boys? So we have a lovely hour together with old friends. We end our day with the usual Pommes mit Bratwurst at the Imbiss in St Goar and enjoy it to have a look at the boats on the Rhin. When we are back home in the caravan we read a bit and prepare us for the day of tomorrow.
Vanaf Werlau kijk je zo op de Rijn
De camping Loreleyblick van bovenaf gezien.
De seinen langs de Rijn voor de schepen geven aan wat er in deze gevaarlijke bocht aan komt varen.
Het lijkt net een lachfilm! Rick komt niet weer bij, hij schudt van het lachen. We proberen ons deze laatste avond in de caravan te installeren voor de nacht. De tent is al afgebroken en zit keurig droog al in de kofferbak, want we willen vroeg op pad. Metz is al meer dan 600 km. Dat moeten we kunnen halen. Maar nu nog slapen! Het is één grote berg van dekens, dekbed en slaapzak naast elkaar. Ik lig in het midden op de kussens op de grond onder het dekbed. Wim heeft op de ene bank een paar dekens over zich heen en Rick op de andere bank voor elkaar in zn nieuwe ruime slaapzak. Met het eerste ringtoontje van Rick zn mobiele zit hij al overeind. We hebben toch goed geslapen en na een sel ontbijtje met een kop koffie willen we op pad. Moet ik soms blijven hinken vandaag? Rick heeft weer zon creatieve uitdrukking. Het wordt even puzzelen. Hij helpt me uit de droom, hij is gewend twee koppen koffie te drinken. Het wordt een lange dag, maar het verkeer in Frankrijk is niet druk. We betalen heel wat tol, maar dan schiet je tenminste op. We komen langs Reims en we zien vanaf de snelweg de imposante kathedraal staan. Nee aan drie kerken hebben mijn mannen genoeg. Dan komen we voorbij Verdun waar beslist veel herinneringen aan de 1e WO te vinden zijn. Ik heb zelf nu al genoeg oorlogstoestanden gezien dat ik dat niet eens voorstel. Nee we rijden zelfs door naar Saint Avold, al richting Sarrebruck zoals Saarbrucken hier genoemd wordt. De campingbazin kent geen woord Duits of wil het niet begrijpen. Nou ja een camping bespreken lukt in het Frans nog wel. Deze nacht gaat Rick in het midden liggen en als we wakker worden meldt hij:Dat was bomen zagen vannacht! Wim en ik schijnen er wat afgesnurkt te hebben. Maar ook deze nacht hebben we alledrie prima geslapen.
Its just a comedy here! Rick cannot stop laughing. We are trying to install us for the night in the caravan. The little tent is already safe and dry in the car boot, since we want to leave early to morrow. Metz is more than 600 km. That has to be done. But how sleeping.? Its a huge lump of sleeping bag and plaids. Im honoured to sleep in the middle on cushions on the floor. Wim is lying under a few plaids on the one coach and Rick in his brand new sleeping bag on the other one. But all of us are sleeping quickly. With the first ringtone of Ricks mobile hes already up . We all slept well and after a quick breakfast and a cup of coffee we want to go. Do I have to limp today? Another creative term from Rick. I have to puzzle. But he opens my eyes, he is used to drink two cups of coffee. ( wet the other eyein dutch: you cannot walk on one leg) Its a long day, but theres not busy traffic on the highway (péage). We have to pay a lot of tax , but than you can get up fast. We are passing Reims and see from the highway the very imposante cathedral. No my men wont stop. They already have seen 3 cathedrals last week enough. A bit later we are passing Verdun. Im sure there will enough to be seen about the first WO. After all the memories and emotions weve seen in Normandy I dont like to see more.. No we go on .. even to Saint Avold somewhere between Metz and Sarrebruck as they call Saarbrucken here in France. We are so close to Germany and I try my best German at the campingsite, but the mrs of the camping doesnt or doesnt want to understand it. Ach to ask for a place on the campsite will succeed with my school French. This night Rick is lying in the middle of the caravan and as we wake up in the morning he mentions: A lot of trees were to be sawed down this night. -It remembers me my parents when they were asleep and both were snoring- Wim and I seemed very busy with it tonight. However this night we slept very well too, all three of us..
We worden wakker van het getik op het dak van de caravan. Regen . en de tent wordt nu nat. Wim nu blijven we nog een dag. Ik had al helemaal geen zin om een hele dag te rijden en Rick heeft de Sword Beach nog niet gezien. Hij heeft het er nu al over om nog eens terug te komen en de hele kust opnieuw langs te rijden. En Wim roept al:Rick blijf maar liggen we blijven nog! En we draaien ons nog een keer om! Even later heeft Rick toch de kleren al aan en loopt naar het strand. Hij kan er niet genoeg van krijgen. We maken er een rustig dagje van. Lezen, naar de Sword Beach bij Ouistreham en boodschappen inslaan bij de Inter Marché. Dat moet Rick toch ook meegemaakt hebben. Er is ook een Brique Marché, een soort Gamma zal ik maar zeggen. Als je met mannen op stap bent vinden die altijd wel wat: een thermometer voor in de caravan. Vindt Wim leuk. En Rick vindt iets om zn Airco thuis mee schoon te maken. Bij Ouistreham zijn de Engelsen, maar ook Noren geland zien we nu. Koning Harald van Noorwegen is er in 2004 geweest om de gevallen Noren te eren. Maar ook Nederlandse schepen deden mee. Het is eb en het strand hier is bezaaid met wier, schelpen stenen enz. Het is lekker wandelen. Rick heeft opnieuw ieder plekje met memories van D-Day gefotografeerd. Nu zitten we samen aan de koffie. De tent is al afgebroken. En vannacht . slapen we met zn drieën in de caravan. Zie je het voor je? Ik vertel morgen wel hoe het geweest is. En morgen ? We vertrekken richting Reims. Ons einddoel wordt Bingen en dan naar St Goar. Rick heeft het nu al over de Campingplatz bij de Loreley.
We just wake up by the ticking of the rain on the roof of the caravan. Rain and the tent is getting wet.Wim we are going to stay for another day. I just didnt want again to drive a day. And Rick didnt see the Sword Beach. He is talkin gabout to come back and drive the whole way along the beaches here. And Wim is already calling:Rick remain in your bed we are going to stay today! And we turn over again.! Later on Rick is walking to the beach. The beach that never pall. We get a quiet day: reading books, while its raining. But at noon it is dry and we are going out to that Sword Beach in Ouistreham. The British have landed there and also the Norwegian. We saw that King Harald from Norway was there in 2004 to honour those killed in action. And also Dutch ships were brought into action. It is low tide and the beach is full of shelves, seaweed and nice stones etc. Its nice to walk around on the beach. Rick took pictures of everything that reminds on the War Then its shopping time. We find a huge Inter Marché and a Brique Marché, just like Gamma in Holland. Rick has to see that. And always the men find something they can use. Wim a thermometer for the caravan and Rick a cleaner for his airco at home. And now we are having a nice coffee. The tent is taken down in a fast time. Tonight we will sleep all in the caravan. Ill tell you tomorrowhow it was . And then we leave for Reims. Our final destination will be St Goar am Rhein where we spend such a nice holidays with the boys so many years ago. Rick speaks already about our next Campingplatz at the Loreley.
Op de terugweg komen we langs Bayeux en volgens het boekje zijn de twee dingen die de moeite van het bezichtigen waard zijn de Kathedraal èn de tapisserie van Reine Mathilde van Bayeux, een 70 meter lang geborduurd linnen wandkleed dat het verhaal vertelt over Willem de Veroveraar in 1066. De kathedraal is enorm. Rick is deze week al voor de derde keer in een kerk! Maar de tapisserie laat hij aan zich voorbij gaan.
On our way back we visited Bayeux. That town did not suffer too much at the invasion. According to the booklet here are two things of importance to see. Thats the cathedral and the tapisserie of Bayeux, a tapistry of a 70 meter length with shows the battle of William the Conquerer in 1066. The cathedral is huge. For Rick it is his third time this week hes in a church! But hes not interested in the tapistry.
Hier in la Normandie zit Rick steeds voorin tijdens het rijden. Hupsa . kachelen maar, is zijn favoriete aanmoediging. En Geef gas zegt Bas . dat zegt Fred altijd, en even is hij dan stil en weet ik dat hij weer met zijn gedachten in Canada zit. Er is veel te zien in het kleine dorpje St Mère Eglise. De pop aan de toren hangt er nog steeds. De man die er in werkelijkheid aan gehangen heeft met zijn parachute heeft zich 2 uur dood gehouden en redde hiermee zijn leven. Rick laat zn fototoestel niet meer los. Hij heeft er een hobby bij. Behalve muziek luisteren, downloaden en branden stort hij zich op het fotograferen. We hebben al een discussie over welke fotos je bewaren wilt: de echt mooie fotos of de fotos met emotionele waarde. Rick gaat voor allebei. Dat betekent dat hij straks een enorme hoeveelheid heeft van deze vakantie 2009. We hebben allebei al heel wat ondergaande zonnen en prachtige wolkenpartijen. Er is hier in St Mère Eglise een mooi Airborne Museum. Hier zijn de parachutisten geland en ook hier overleefde slechts 50 procent de invasie. Hier stonden nog een paar gliders en ontelbare zaken die de soldaten bij zich hadden. Informatief en ook leuk om alles te bekijken. We lunchen in een zaakje aan het plein voor de kerk, een taaie steak met frites.En even later bezoeken we het memorial voor de gevallen parachitisten hier in de streek.
Here in la Normandy all the time Rick is sitting near his dad in front of the car.Hupsa . kachelen maar, is his favorite encouragement. And . Geef gas.. zegt Bas . Fred always said, and for a moment hes still and I know he is in Canada with his thoughts. There is a lot to see in that little village of St Mère Eglise.. The puppet with his parachute is still hanging on the church tower. The soldier who really was hanging there on his parachute on the 6th of june in 1944 had shammed dead for two hours and by this he saved his life. Rick doesnt let loose his camera. He loves his new hobby. Except listening, downloading and burning cds hes plunging on photografy. We still have had a discussion about which kind of pictures you have to keep: the real beautiful and good ones or those with more emotional value. Rick wont choose. It means he will have a huge number of pictures of this holiday 2009.. We both have taken a lot of pictures of the sun above the sea and the big clouds weve seen here. St Mère Eglise has a beautiful Airborne Museum. In this aerea landed the paratroopers and also survived 50% of them. Two gliders were to be seen here and also a lot of things from that time which the soldiers kept on them. Good to see and to remember. We had lunch in a café at the churchyard, a tough steak with frites.
We zijn vandaag van plan om vanaf de Juno Beach verder langs de kust te rijden naar de Gold en de Omaha Beach. We zetten de wekker op Rick's telefoon. Je kunt het geloven of niet, maar hij zit om 8 uur al aangekleed voor de tent. Wij liggen nog. We gaan op tijd op pad, wel na de koffie. Zonder dat kan Rick niet weg. Hier aan de Juno Beach zijn de canadezen geland en verderop in Arromanches sur Mer de Engelsen. We kijken uitgebreid rond en bezoeken de film van de landing die hier op een doek rondom ons vertoond wordt. We zijn wat stil na deze indrukwekkende film, gemaakt van originele beeldenvan de landingen en beelden van nu. Het is nu of je er zelf bij geweest bent. In een plaatsje verderop eten we een pannenkoek, een crepe die je dubbelgevouwen in een punt in een servet aangereikt krijgt. Wim doet nog even een misstap... nee niet wat je misschien denkt... ha... hij stapt naast het smalle trottoir en maakt door zijn snelle reactie een koprol van deze toch bijna 70 jarige, wat hem bewonderende maar ook bezorgde blikken bezorgt. Ik heb hem net gecontroleerd. Hij heeft niet eens een blauwe plek! We gaan op zoek naar de Amerikaanse begraafplaats en herinneringscentrum. Rick heeft zich in zijn hoofd gezet dat hij de voetsporen wil zien die Obama achtergelaten heeft toen die hier bij de 65 jarige herdenking geweest is.
We had planned to drive along the shore of this beautiful Normandy coast. Rick waked up by the ringtone of his mobile and was sitting outside waiting for us. Then we start here at the Juno Beach where the Canadian landed on that day June 6th in 1944. Than further to Arromanches, also called the Gold Beach, where the British troupes had landed. We spend a long time for this visit and saw a film about the Invasion with original fragments and also new ones from this time. We were very impressed about it like everyone and after it we didnt speak much. It was like you ve been there. After that we went on and bought a crêpe in the next village.. Wim made a wrong step not what you would been thinking ha.., but he stepped next to the footpath and made a very nice headroll.. and that for an almost 70 year old man! Ive just made a control check. Not even a blue spot. We are on our way to Omaha Beach to visit the Normandy American Cemetery and Memorial. Rick had in his mind to walk on the foorsteps of Obama who left them here in June this year at the 65th year after the Liberation at D-Day. What a huge cemetary. So full of dignety. Just here with sight on the sea at this beach were they landed, are buried more than 9000 men and women, all young Americans. There is a lot to see and to hear about it, a film, a lot of pictures and videos, interviews with family. It was just here that there was the most of force from the Germans. One veteran told about his group of 35 men who went on climbing that coast, but only 6 did reach the top. A lot of us had tears in the eyes. They never will be forgotten. Enough emotions for one day. To morrow well go to St Mère Église.
In het West Vlaamse hebben we een ontdekkingsreis door de tijd gemaakt. Veurne was al prachtig met haar oude gebouwen, maar ook het West Vlaamse achterland heeft iets wijds. We kwamen terecht in een klein dorpje waar de voormalige plaatselijke brouwerij veel van de geschiedenis van de streek weergeeft in het Museum van de Fransmans. Het waren de mannen van vooral dit dorp die als seizoenarbeiders in Frankrijk in de bieten gingen werken. Het ligt ook zo dicht tegen Frankrijk aan. Een vriendin uit het dorp is onze gids en ze maakt er voor ons een onvergetelijke dag van. Ook Rick is onder de indruk van het harde leven van deze Fransmans en fotografeert er wat af. Neef Wim heeft hem wat adviezen voor het fotograferen gegeven en een fotomagazine. Hij is er mee in zijn sas.
' Avonds, na onze laatste avondwandeling aan het strand van De Panne komen we op de terugweg onverwacht langs zo'n tent met de echte Vlaamse fritekes. Tja... we moeten die toch even proeven. Wij nemen een gewone en Rick een Jumbo. Wij kregen het niet op.... Rick wel! Maar nu zijn we er klaar voor. Rick helemaal! Op naar La Normandie.
Johan en Joke hadden goede ervaringen met een camping in Courseulles sur Mer. Aan de Juno Beach kunnen we vanaf de camping zo naar het strand.
In West-Vlaanderen we made a discovery trip through the time. Veurne is beautiful with all her old buildings, but also the countryside has something special. We came in a village in an old brewery where you could see a lot about the history of that region. This village was also called the village of the Fransmans, since a lot of workers went to France to work there on the beetfields. Its so close to France. A friend of us in this village is our guide and made our day. We wont forget it!. Rick is impressed too about that tough life of these people and made a lot of pictures.
De Fransmans
Mooi Museum
De voormalige brouwerij met hopbellen aan de zoldering
Tja... Belgie... Heb je een aardige camping uitgezocht... bestaat die helemaal niet meer. We zoeken gewoon een andere. Het wordt het Greenpark in De Panne, vlakbij zee. We zoeken natuurlijk meteen het strand op. Er wordt kite gesurfd en dat met minstens windkracht 6. Wat is dat lekker om eens helemaal uit te waaien. "De sokken waaien me hier uit de schoenen", meldt Rick. Ik zie hem genieten. Hij zit met zijn gedachten al in Normandie en ziet bij wijze van spreken de schepen al aankomen. We zijn ook meteen naar Veurne geweest, een echt mooie Belgische plaats met een prachtig centrum. Ook Rick gaat mee de Walburga kerk in en samen hebben we een kaarsje gebrand ter nagedachtenis aan de opa's en oma. En de rest, vult Rick aan. We zij moe van alle indrukken, maar ik zie nog wel kans om het boek van Herman van Velzen een eind door te lezen: Een Groezelig Kearltjen, allemaal verhalen, voornamelijk over Aornd Peppelenkamp, een Achterhoekse bessembinder, zijn vrouw Geerte en vriend Olbert van Neuzen Hanne. Toen ik een jaar of 12 was ontdekte ik in een streekblad steeds een stukje van Herman van Velzen en... waarempel het bleek precies de taal van Vorden en omstreken te zijn. Neef Wim vertelde dat Frans Roest, de eigenlijke naam van Herman van Velzen, zijn eigenlijke inspiratie opdeed in het sigarenwinkeltje, annex bibliotheek van Hassink op de hoek van het Hoge. Hij zat daat te luisteren naar de verhalen van de klanten, gewone mensen met hun gewone belevenissen. Och... hij kon het zo mooi vertellen allemaal. We willen naar bed, maar nu is Wim er ook al in begonnen en ik hoor hem nog even niet over slapen gaan.
Tja Belgium We had found that lovely campsite in the book but it isnt there at all. We are looking for another one. We find campsite Greenpark in De Panne near the Belgian coast. That afternoon we are walking along the beach looking at the kite surfers. Wind force 6 at least. Its lovely to walk on the beach in that strong wind. Rick enjoys it too. He already has that Normandian Invasion beach in mind. Weve been in Veurne, a really beautiful town with a lot of memories at the Spanish.( 1600-1700) We are going into the St Walburg church, lighting a candle at the memorie of our parents and grandparents. We are getting tired of all those impressions, but I just have to read a few stories of that Achterhoekse author Herman van Velzen: Een groezelig kaeltjen.. about that dirty old man, all stories about Aornd Peppelenkamp, the besom binder. We just would like to go to bed, but now Wim has started reading . So I dont hear him about it for a while.