Het Fortisschandaal
Lippens zou er beter aan doen10 jaar STOLA-STORA in Dessel
Op 26 en 27 september viert STOLA-STORA-DESSEL zijn 10-jarig bestaan. Drie miljoen liter melk vernield
De melkboeren hebben het moeilijk. Zal wel zo zijn. Of dat het vernietigen van miljoenen liter melk rechtvaardigt, is natuurlijk de hamvraag. Dezelfde vraag kan telkens opnieuw gesteld worden, wanneer ons kapitalistisch systeem voedselproducenten er zogezegd toe dwingt, voedsel te vernietigen.De journalist en het hoofddekselIn 'De Standaard' van dinsdag 15 september heeft journalist Patrick De Witte het uitgebreid over de hoofddoekenkwestie. Een van zijn stellingen komt erop neer dat , als een schoolreglement het dragen van om het even welk hoofddeksel verbiedt, dat verbod ook gerespecteerd moet worden.
Daarmee ben ik het volkomen eens. Maar buiten die stelling, is er in het stukje van De Witte, hoewel hij zich opwerpt als iemand die de ratio als superieure toetssteen voor alles en nog wat gebruikt, niet veel rationaliteit meer te bespeuren.
De columnist verandert in een puberale branieschopper die de hoofddoekenkwestie misbruikt om zijn afkeer en misprijzen voor godsdiensten en voor de gelovigen te uiten. Daarbij haalt hij op een misleidende manier het verhaaltje over aliens die mensenkinderen aan een rectaal onderzoek onderwerpen om het geheim van het heelal te vinden, uit de kast. Precies alsof 'geloof' en 'gelovigen' in dezelfde bizarre en imbeciele hoek thuishoren.
Dat is beschamend en intellectueel oneerlijk en getuigt van een fundamentalistisch geloof in het eigen grote gelijk. Wie anders denkt of gelooft dan de heer De Witte, werd, als het in zijn macht lag, door hem wat graag in een dwangbuis gestopt.
Wat alleszins duidelijk is: de heer De Witte gelooft niet dat het geheim van het heelal in zijn eigenste reet te vinden is en aliens hebben het nog niet gewaagd het rectum van de columnist aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Wat deze zaken betreft kan de heer De Witte ongetwijfeld op talloze medegelovigen rekenen.
Maar een antwoord op de vraag die de journalist zelf oproept, nl. waar het geheim van het heelal te vinden zou kunnen zijn, blijft hij schuldig.
Op zondag 13 september is het weer Open Monumentendag. Het thema is dit jaar: zorg.
Zorg voor zieken, armen, kinderen, bejaarden. Zielzorg. En gewoonweg zorg voor de buren. Betrokkenheid op je naaste omgeving. Bekommernis om elkaar. Het is van alle tijden. Die diverse vormen van zorg hebben sporen nagelaten in gebouwen en landschappen.
De oude Pontfortsevoetweg leidt je van de oude pastorie naar het kasteel du Four en ‘De Linde’, gebouwen waar zorg werd en wordt verstrekt. De route laat je ook kennismaken met de Looiendsebergen, waar lang geleden tijdens pestepidemieën de pesthutten werden opgericht.
En de eeuwenoude voetwegen die bewandeld worden zijn natuurlijk ook voor een stuk ontstaan uit de behoefte van mensen en buurtschappen om met elkaar contact te hebben en elkaar, zo nodig, te hulp te komen.
Walter Raeymaekers, de voorzitter van Heemkring 'Zeven Neten' stelde een bijzonder verzorgde brochure samen, die na afloop van de wandeling aan de deelnemers wordt gegeven.
Info: zondag 13 september, vertrek: 14 uur aan de oude pastorie, Passtraat 14
Christine d' Haen 1923-2009
De schande van Doel, de schande van Vlaanderen, de schande van CD&V
Moet Doel verdwijnen?
-Er liggen nog enkele duizenden ha ongebruikte grond in het Antwerpse havengebied.
-Het gigantische en nog vrij recente Doeldok is een visvijver, want niet geschikt voor containertrafiek.
-Dat dok wordt geleidelijk gedempt met zand uit het Deurganckdok.
-Als gevolg van de economische crisis en de enorme terugval van het aantal containers, wordt dat Deurganckdok, ver onder zijn capaciteit gebruikt.
-De realisatie van het Saeftinghedok, waardoor Doel volgens de Vlaamse regering, het gemeentebestuur van Beveren en het havenbestuur helemaal onleefbaar zou worden, zal nog jaren op zich laten wachten. Als het er al ooit van komt.
Waarom moet wat ooit een bloeiende dorpsgemeenschap was, dan per se van de kaart geveegd worden?
Wat bijzonder tegen de borst stuit is dat een partij die nog altijd de naam 'christen' draagt en die ooit mooie ideeën had over rentmeesterschap en nu nog altijd de mond vol heeft over 'de mensen', zelfs niet het woonrecht in Doel, zolang er geen aanvang gemaakt wordt met de bouw van het Saeftinghedok, wil steunen. Groen! en SP-A doen dat wel. Schande , driedubbele schande voor CD&V, een partij die nog altijd durft uit te pakken met de naam 'christen'.
-
Doel, N-VA en Groen!In 'De Standaard' klaagt Groen! aan dat N-VA, het polderdorp Doel laat vallen.
Groen! pleit voor een verlenging van het woonrecht in Doel en hoopte daarbij steun te krijgen van N-VA. De N-VA-parlementsleden Helga Stevens, Jan Peumans en Mark De Mesmaeker engageerden zich in het verleden voor het woonrecht in Doel. Ze ondertekenden voor de verkiezingen een petitie om Doel als cultureel rustpunt in de haven te laten bestaan en dit zolang er geen bouwvergunning is voor het Saeftinghedok. Dit kan enkel als er woonrecht is. Een verlenging is dan ook logisch. Maar nu N-VA een plaatsje in de Vlaamse regering verworven heeft, geeft de partij niet langer thuis, aldus Groen!.
Onder de titel 'Groen! probeert maagdelijkheid te herwinnen', verwijst het Desselse N-VA-parlementslid Kris Van Dijck naar de periode toen Groen! mee in de regering zat en een aantal cruciale beslissingen over de toekomst van Doel mee goedkeurde. Of de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.
De repliek van Kris Van Dijck is evenwel (bewust?) helemaal naast de kwestie van de door Groen! gevraagde verlenging van het woonrecht in Doel.
Groen! heeft dan ook recht en reden om aan te klagen dat N-VA als regeringspartij verloochent wat ze voordien verdedigde, nl. een verderzetting van het recht om in het polderdorp te blijven wonen, zolang er nog geen definitieve beslissingen zijn omtrent o.a. het te graven dok.
Het is natuurlijk pijnlijk voor een partij als N-VA. Maar ze verliest haar maagdelijkheid in het regeringsbad. En dat bad zal nog vaker voor N-VA een 'oord des verderfs' blijken te zijn, waarin haar 'Vlaamse degelijkheid' ongenadig verder aangetast wordt.
De onhoudbare positie van minister Muyters
De positie van Muyters als minister lijkt me op den duur onhoudbaar.
Verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van een regeerprogram dat je jarenlang bestreden hebt, dat ook ingaat tegen belangrijke elementen van je maatschappijvisie, is op wat langere termijn niet op een geloofwaardige manier vol te houden door Muyters zelf.
De scherpe contradictie tussen wat de Voka-topman voorstond en wat de minister nu moet verdedigen en realiseren, kan bovendien niet anders dan een diep wantrouwen wekken bij de andere partijen en de bevolking.
Het verwondert me ook sterk dat in deze kwestie tot nu toe geen vragen gesteld zijn bij de keuze van Muyters en zijn bevoegdhedenpakket door Dewever.
Ofwel was de NVA-voorzitter niet op de hoogte van de opvattingen en het Vokaprogram van Muyters en de tegenstelling ervan met het Vlaamse regeerprogram. Ofwel wil hij, precies door de keuze van Muyters, de realisatie van bepaalde programmapunten,die op verzet stuiten bij een deel van de NVA-achterban,vertragen en afzwakken.
Beide mogelijkheden stellen de tot nu toe zo succesrijke NVA-voorzitter in een negatief daglicht. Iemand tot topminister maken die het regeerprogram tot aan zijn benoeming met al zijn talenten bestreden heeft, -regeerprogram nota bene, dat je zelf als voorzitter hebt onderhandeld en goedgekeurd-: begrijpe wie kan.
Zo heeft de controverse rond Muyters, ook een negatieve impact op Dewever en zijn partij.
Poging tot inbraak
Het uitbaggeren van het Nederlandse deel van de Westerschelde, hoewel vastgelegd in verdragen, loop weer eens vertraging op door een beslissing van de hoogste rechterlijke macht in Nederland.
VetcoolAls jongeren iets vet of cool of zelfs vetcool noemen, dan gaat het meestal om iets dat net niet algemeen gangbaar is, maar iets controversieels en spannends in zich heeft.
Dat is volgens Jacobs ook het geval met de encycliek: zij toont de unieke positie van de rooms-katholieke kerk in het politieke spectrum: rechts op moreel en links op economisch gebied..
Tot nu toe toonden de media weinig belangstelling voor de encycliek. Die geringe belangstelling is misschien ook begrijpelijk. Want de paus pakt ons economisch systeem en ons materialisme ongenadig aan. En de media, die meer en meer dat materialisme promoten, willen hun lezers en kijkers niet te diep doen nadenken over hun manier van leven.
In de encycliek schrijft de paus dat de huidige crisis mede is ontstaan doordat mensen het maken van winst als een doel op zichzelf zijn gaan zien. Dan ‘bestaat het gevaar dat welvaart wordt vernietigd en armoede gecreëerd’.
Volgens de paus behoort de economie al enige tijd tot de terreinen waar ‘de kwaadaardige effecten van de zonde’ zichtbaar zijn. Mensen verwarren geluk met materiële welvaart, aldus de paus.
De overtuiging dat de economie helemaal autonoom moet functioneren heeft geleid ‘tot economische, sociale en politieke systemen die de persoonlijke en sociale vrijheid van mensen met voeten treden en die daardoor niet in staat zijn om de rechtvaardigheid te bieden die ze beloven’.
De paus veroordeelt de ernstige afdwalingen en mislukkingen van het kapitalistische systeem in de financiële crisis en lanceert een krachtige oproep om te komen tot een echte mondiale politieke autoriteit die aan een terugkeer van ethiek in de globale economie, werkt.
Jacobs stelt dat de Kerk zich met haar zgn. rechts-conservatieve morele leer en haar links-progressieve sociaaleconomische opvattingen, positioneert op een bijna onbezette plaats op het politieke forum. Dat klopt allicht. Maar hij verliest uit het oog dat in het Nederlandse politieke spectrum, de Christen Unie, het dichtst die opvattingen benadert.
Ik ben ervan overtuigd dat er voor partijen met dergelijke maatschappij- en mensvisie, ook in Vlaanderen, nog heel wat interesse en groeikansen zijn.
Beiaardconcert in Postel
Beiaardconcert in Postel
Het is al een mooie traditie. Midden augustus kan men op een stemmig binnenplein van de abdij, met zicht op de beiaardtoren, genieten van een concert.
Dit jaar heeft het plaats op zondag 16 augustus om 15 uur en Carl van Eyndhoven bespeelt de Postelse abdijbeiaard.
OntsnappingenDe ontsnapte criminelen uit de gevangenis van Bruggen en het Brusselse gerechtsgebouw waren allemaal allochtonen. Dat is voor Johan Sanctorum de aanleiding om in 'De Standaard' een artikel te laten verschijnen onder de titel : Is het nu echt toeval dat ze allemaal Mohammed of Youssef heten?
Sanctorum wijst erop dat uit onderzoek blijkt dat het ouderlijke gezag in de Marokkaanse gezinnen eigenlijk niet bestaat en dat 70 % van de gevangenen in België van vreemde afkomst is.
Veel wijzer word je evenwel niet van Sanctorums stuk. Hij blijft gemakkelijkheidshalve aan de (populistische) oppervlakte en gaat niet in op de vragen die hij zelf oproept.
Want als gesteld wordt dat ouderlijk gezag helemaal ontbreekt in de Marokkaanse (migranten)gezinnen, moet men zich toch ook afvragen wat daarvan de oorzaak is. Tenzij Sanctorum . ervan uitgaat dat het ouderlijke gezag in alle Marokkaanse gezinnen, zowel in Marokko als waar ook ter wereld, afwezig is. En als geconstateerd wordt dat 70% van de gevangenispopulatie van allochtone herkomst is, dan moet weer de vraag gesteld hoe dat komt. Tenzij als verklaring gesuggereerd of hardop gezegd wordt, dat criminaliteit eigen is aan allochtonen, dat misdaad in hun genen zit. Dat zou pas zwaar en gevaarlijk racisme zijn.
Je kunt het criminele gedrag natuurlijk niet uitsluitend toeschrijven aan de maatschappelijke positie van de allochtonen, in het bijzonder aan de kansarmoede. Maar een grondige studie over de omvang van de criminaliteitscijfers bij een in sociaal en familiaal opzicht vergelijkbare groep allochtonen en autochtonen, zou een dieper inzicht verschaffen in de problematiek. En in de frequentie van crimineel gedrag bij verschillende leeftijds-, raciale, sociale groepen.
Wedden dat het niet het ras maar vooral de sociale situatie zal zijn die in grote mate bepalend is voor het criminele gedrag van mensen?
Jonge franciscanergemeenschap komt naar VlaanderenDe jonge katholieke gemeenschap ‘Tiberiade’, die in het Lavaux-Sainte-Anne in de provincie Namen is gevestigd, opent over enkele jaren een nieuwe stichting in de Sint-Antoniuskluis in Strijpen, een deelgemeente van Zottegem.
Een aantal jaren geleden kwam ik met enkele vrienden eerder toevallig op bezoek bij deze uiterst eenvoudig en sober levende gemeenschap van jonge mensen. In een bos, niet zo ver van het kasteel van Lavaux-Sainte-Anne, leven broeders en zusters volgens een streng monastiek patroon. De kloostergebouwen en de kapel hebben zij grotendeels zelf opgetrokken.
Ondanks het feit dat we daar buiten de bezoekuren aanbelandden, werden we hartelijk verwelkomd door een broeder, een Kempenaar nota bene, die ons een en ander over de gemeenschap ‘Tiberiade’ vertelde.
Ik herinner me dat de korte ontmoeting een sterke indruk naliet. De bezieling, de duidelijke blijdschap, de intense ingetogenheid in de kapel, kenmerkten deze groep jonge mensen. Ik vind het dan ook niet zo verwonderlijk dat de franciscanergemeenschap van Tiberiade een grote aantrekkingskracht uitoefent op jongeren.
Maar ook de eeuwenoude, ‘klassieke’ kloosterorden en kloosters , hoe moeilijk sommige het ook hebben, zijn en blijven fascinerende vormen van religieus en gemeenschapsleven. In de meeste van die kloosters is de gemiddelde leeftijd hoog. Er zijn er evenwel nog, en dan denk ik vooral aan de Kempense norbertijnerabdijen, waar er nog een aantal vrij jonge paters en broeders zijn. Het is duidelijk dat het aantal jongeren zou moeten stijgen. Een kloostergemeenschap met een evenwichtige mix van jong en oud, beantwoordt het best aan een ‘normale’ mensengemeenschap en bezit ook een grotere rijkdom aan geestelijke en intellectuele talenten. De intrede van jongere mensen zou ook verhinderen dat sommige kloosters met een enorme religieuze en culturele traditie en betekenis op de middellange termijn zouden verdwijnen.
Als leek schrijf ik dit niet zo maar. Wat en hoe, over het religieuze leven en in het bijzonder over kloosterlingen vaak door de goegemeente en in de media gesproken en geschreven wordt, is kortzichtig, dom en dikwijls gewoonweg spottend en kwaadaardig. Dergelijke keuze is op zijn minst even zinvol en levenvullend als andere.
Scholen, media en de publieke opinie zouden met respect en onbevangenheid ook de keuze van jonge mensen voor bv. het monastieke leven , moeten benaderen. Wanneer er een ruim en positief of zelfs alleen maar neutraal, maatschappelijk draagvlak voor is, zullen meer jonge mensen toetreden tot een religieuze gemeenschap.
Ik ben ervan overtuigd dat zulke ontwikkeling een positief effect zou hebben op onze samenleving als geheel.
Marianne Thyssen: 'Ik ben God nog niet tegengekomen.'
In 'De Morgen' van vorige zaterdag verscheen een uitgebreid interview met de voorzitster van de Vlaamse CHRISTENdemocraten, Marianne Thyssen.Roodborstje
Roodborstje
siddertak
trippeltak
siddertak
trippeltrap
kijk
het roodborstje
is teruggekeerd
misschien is het een ander
misschien is het niet weg geweest
toch zeggen wij
HET roodborstje
is er weer
snikkikkend
in de dwarrelblaren
Chemtrails: fictie of werkelijkheid?
De ex-burgemeester van Evergem, Peter Vereecke, vroeg enkele dagen geleden aan het schepencollege van zijn gemeente, bij de ministeries aan te dringen het fenomeen van de zgn. chemtrails te laten onderzoeken. Deze actie van een gewezen politicus bracht de chemtrails ook in de Vlaamse, reguliere media, zij het zeer beperkt, onder de aandacht.
In 2007 kwamen de chemtrails ter sprake op een breder forum, namelijk dat van de Europese commissie. Het Nederlandse SP-lid, Erik Meijer, vroeg toen, in opdracht van het Burgerinitiatief ‘Stop chemtrails nu!’, aandacht van de Commissie voor vliegtuigsporen die niet langer alleen water bevatten maar mogelijk door barium, aluminium en ijzer, langdurig melkachtige sluiers veroorzaken. De Commissie antwoordde eerder laconiek dat zij op de hoogte was van het fenomeen en allerlei beweringen daaromtrent maar dat alles perfect technisch-wetenschappelijk te verklaren was.
Sedert ongeveer 10 jaar is er een steeds maar groeiende belangstelling voor het verschijnsel, ondanks het feit dat er zo goed als geen plaats voor is op tv of in de kranten.
Chemtrail is een samentrekking van de Engelse woorden chemical (chemisch) en trail (spoor) en daarmee een variant op contrail(condensation (condensatie) en trail).
Condensstrepen ontstaan op grote hoogte in het luchtruim als gevolg van de uitstoot van uitlaatgassen door vliegtuigen. Die kennen we allemaal en worden als vrij onschuldig en onvermijdelijk beschouwd.
Chemtrails daarentegen zouden o.a. veel langer blijven hangen dan contrails en aanhangers van de chemtrailtheorie zijn ervan overtuigd dat vliegtuigen op grote hoogte chemische stoffen in het luchtruim verspreiden in de vorm van op het eerste zicht contrails, om er geen ruchtbaarheid aan te geven.
Doel van de verspreiding der chemicaliën zou volgens de aanhangers van de theorie kunnen zijn:
-beïnvloeden van het weer, klimaat, milieu
-het verstoren van militaire opsporingssystemen;
-het beïnvloeden en daarmee onderwerpen van bevolkingsgroepen;
-het uitvoeren van een natuurlijke selectie op mens of dier (uitroeien van zwakke individuen).
Zeker wat deze twee laatste betreft, kunnen de chemtrails niet los gezien worden van de zgn. complottheorie en horen zij thuis in het rijtje van o.a. de UFO’s, de Illuminati, de Bilderbergconferentie.
Wat er ook van zij: er gaapt een ontzettend diepe kloof tussen de enorme belangstelling van talloze mensen, ook van gerenommeerde wetenschappers, voor dergelijke fenomenen, zoals die na te lezen is op het internet, en de geringe aandacht die de klassieke media er voor hebben. En dat roept toch wel heel wat vragen op en sterkt de complotaanhangers in hun overtuiging.
Huizen 3
Voor de herfst van ’t leven,
nu dit huis,
doorstraald met lentelicht,
waar niets nog dringend moet,
er ruimte is en tijd,
een vriendelijke groet,
een hand die helpt,
een troostvol woord,
een blije lach.
Heerlijk is:
ontwaken in ons huis,
de geborgenheid van binnen,
want er is buiten.
De zon schijnt,
vogels fluiten,
de wind huilt,
kerkklokken luiden.
Nog zaliger is:
na uitstap of na reis
de zekerheid:
het huis staat er nog,
de sleutel omgedraaid,
buiten van ons afgegooid,
wij zijn thuis.
Dit huis:
een warme thuis.
Huizen 2Huizen 2
Huis van volwassenheid,
zomerhuis vol kracht.
Een kind, een man, een vrouw,
onvermoeibaar in hun dromen.
Vreugde, zorgen,
toch geborgen.
Besef van afgenomen kracht
vlugger dan verwacht,
kinderen weggedreven
in hun werelden,
sneller dan gedacht.
Gemis, verlorenheid,
om te veel lege kamers,
in te grote tuinen.
Huizen 1
Geboortehuis, lentehuis.
Herinnering maakt ons weer kind.
De dagelijkse rituelen,
de geluiden van elk uur,
de kleine kamer boven.
’s Avonds hoor je de lentewind
stemmen van buurtende boeren
verwaaien met geruis van blaren,
hoor je geritsel van muizen
en moeder die rustig zegt:
‘De kat deugt niet.’,
hoor je het schuiven van de grendel
en vaders stem:
‘’t Wordt fris vannacht.’
Ouderhuis, veilige schelp.
Enkele weken geleden werd de 3de encycliek van paus Benedictus XVI gepubliceerd. Ze handelt over de christelijke visie op de sociale problematiek.
In de media was er opvallend weinig aandacht voor deze belangrijke pauselijke brief. Zeker als je vergelijkt met de mediaheisa rond de (bewust?) gedeeltelijk en verkeerd geciteerde uitspraak van de paus over het condoom.
Die geringe belangstelling is misschien ook begrijpelijk. Want de paus pakt ons economisch systeem en ons materialisme ongenadig aan. En de media, die meer en meer dat materialisme promoten, willen hun lezers en kijkers niet te diep doen nadenken over hun manier van leven.
In de encycliek schrijft de paus dat de huidige crisis mede is ontstaan doordat mensen het maken van winst als een doel op zichzelf zijn gaan zien. Dan ‘bestaat het gevaar dat welvaart wordt vernietigd en armoede gecreëerd’.
Volgens de paus behoort de economie al enige tijd tot de terreinen waar ‘de kwaadaardige effecten van de zonde’ zichtbaar zijn. Mensen verwarren geluk met materiële welvaart, aldus de paus.
De overtuiging dat de economie helemaal autonoom moet functioneren heeft geleid ‘tot economische, sociale en politieke systemen die de persoonlijke en sociale vrijheid van mensen met voeten treden en die daardoor niet in staat zijn om de rechtvaardigheid te bieden die ze beloven’.
De paus veroordeelt de ernstige afdwalingen en mislukkingen van het kapitalistisch systeem in de financiële crisis en lanceert een krachtige oproep om te komen tot een echte mondiale politieke autoriteit die aan een terugkeer van ethiek in de globale economie, werkt.
De boodschap van de paus is samen te vatten als volgt: Sociale gerechtigheid kan niet zonder een moreel kompas, zonder God. ‘Een humanisme dat God buitensluit, is een inhumaan humanisme.'
Sociale encycliekEenzijdigIn de media wordt met betrekking tot de keuze van de Vlaamse ministers bijna uitsluitend aandacht besteed aan de sp-a en dat op een negatief-kritische manier.
Daarbij worden de zware woorden niet geschuwd : ondemocratisch functioneren, Stevaertcomplot, defenestratie van Vandenbroucke, enz.
Dat is uiterst merkwaardig en overduidelijk bewust eenzijdig. Precies alsof het er bij NVA en CD&V totaal anders aan toe gegaan is. Of waren er bij die twee partijen geen bekwamere en meer ervaren 'ministeriabelen' dan degenen die van Thyssen en Dewever een ministerportefeuille gekregen hebben?
Een ontluisterend en veelzeggend voorbeeld gaf 'minister ook van cultuur', Schauvlieghe. Die vrouw demonstreerde in een tv-interview, niet alleen totale onkunde van, maar ook, en dat is erger, een ontstellend gebrek aan belangstelling voor de cultuursector. Klaarblijkelijk was Schauvlieghe voor de CD&V 'ministeriabel', omdat ze Oost-Vlaamse is.
Republikein Peumans
De nieuwbakken voorzitter van het Vlaamse parlement, NVA'er Jan Peumans, doet de wereld kond dat hij, als ware republikein, zal wegblijven van koninklijke recepties ten paleize.
Eigenlijk komt deze door sommigen als 'Vlaamsche stoerheid' geëtiketteerde weigering om koninklijke recepties bij te wonen, als oubollig over. Iets in de zin van 'het Vlaamsche heir staat immer pal'. En vooral het feit dat Peumans aan dergelijke pietluttigheid, zelf zo veel ruchtbaarheid geeft, doet de wenkbrauwen fronsen.
Jan, Jan toch. Tot voor kort was je het ijverigste parlementslid en in mijn ogen een man die het onderscheid wist te maken tussen belangrijke dingen en onbenulligheden. Nu ben ik daar al niet zo zeker meer van.
Ben ook benieuwd of je alle uitnodigingen die jij als 'Eerste Vlaamse Burger' in de toekomst uit binnen- en buitenland zult ontvangen, door dezelfde republikeinse en/of morele fijne kam zult halen. Wedden dat het je niet zal lukken en dat je zult meegetrokken worden in de ondoorzichtige belangencarrousel van machtige lobbygroepen,amorele financiële holdings en dictatoriale regimes.
Want ter wille van het smeer, likt ook de Vlaamse kat de kandeleer. Nu meer dan ooit. Foei!
Simon Vinkenoog 1928-2009Zopas overleed de Nederlandse dichter en prozaschrijver Simon Vinkenoog.
Uit Eerste Gedichten 49/64, Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam 1966, het volgende gedicht:
Winter
ik zie dit huis
maar waar zijn de deuren
en waar is het leven dat hier woont?
ik zie dit huis zonder deuren en ramen
dit hopeloos blinde huis
ik ben hier niet alleen geweest
er waren de scheurende muren
de stervende tuin in doodsnoodkleuren
de overwinning op de herfst
en ik was deze tuin:
generaties hadden hier bloemen geplukt
en kinderen op mijn gras gespeeld
nu hing de schommel leeg boven mijn graf
een galg tussen geschrokken bomen
ik had het zand in mij horen woelen
geen storm had mij ooit kunnen doden
nu zag ik de bomen de hemel bevoelen
als levenloze getuigen van
een andere episode
ik heb deze tuin niet meer kunnen verlaten
deze tuin van het gestorven huis
ik heb met mijn handen dit graf gedolven
en ben deze bloemloze dood gestorven
De postjes
Het Vlaamse regeerakkoord is er. Nu is het nog even wachten op de verdeling van de ministerportefeuilles.
Even het licht (?) laten schijnen op twee boeiende situaties.
Eerst de sp-a. Niemand zal de vakkennis van Frank Vandenbroucke ontkennen. Maar de betweterigheid van de 'professor' in de onderhandelingen, komt niet alleen de coalitiegenoten maar ook meer en meer mensen in zijn eigen partij, de strot uit. Die pedanterie en de daardoor sterk beïnvloede spreekstijl van Vandenbroucke, vielen ook tijdens de campagnedebatten bijzonder sterk op en irriteerden velen mateloos. Als Vandenbroucke naast een ministerpost grijpt of een veel lichtere portefeuille toebedeeld krijgt, heeft hij het uitsluitend aan zichzelf te wijten. Het is onbegrijpelijk dat een hoogbegaafde man als hij, niet inziet dat hij vele mensen sterk op de zenuwen werkt.
En dan de grote winnaars van de verkiezingen: de NVA. Ook al wil de toekomstige minister-president Dewever heel graag in zijn regering, het zou voor de NVA een ramp zijn, mocht Dewever het voorzitterschap opgeven. Daarmee is ook een groot gevaar voor de NVA aangegeven: Dewever is voor te veel kiezers de NVA. Valt Dewever weg, dan is voor een groot deel van de mensen, ook de aantrekkelijkheid van de partij weg.
Dewever blijft dus voorzitter. Peumans en Bourgeois worden minister. NVA mag ook de voorzitter van het Vlaamse parlement leveren. Zou Kris Van Dijck niet de geschikte man voor die job zijn? De Desselse burgemeester heeft heel wat parlementaire ervaring en dook de voorbije dagen geregeld in de media op als 'ministeriabel'. Ik denk evenwel dat hij zich beter in zijn vel zou voelen als voorzitter van het parlement. En op die manier krijgt iemand uit de Kempen toch ook nog eens een hoge functie in het Vlaamse bestuursapparaat.
Een probleem: wellicht wil ook de NVA een vrouw op het voorplan. Maar NVA-vrouwen die duidelijk in aanmerking komen voor een van de topfuncties, zie ik niet zo direct.
Kris Van Dijck als parlementsvoorzitter: het zal waarschijnlijk de NVA in de Kempen geen windeieren leggen.
Afslag Vlaanderen, uitrit crisis ???Het ACW stelt duidelijk zijn prioriteiten
In een interview met 'De Standaard', formuleert Jan Renders, voorzitter van het ACW, heldere stellingnames ter verdediging van de sociale zekerheid én van de zwaksten in onze samenleving. Dat verheugt me zeer.
Dat er nogal wat mensen zijn die deze duidelijke standpunten aangrijpen om de man zelf aan te vallen en om hun afkeer voor de christelijke arbeidersbeweging en in het bijzonder voor de vakbonden te demonstreren, is een gekend verschijnsel. Klaarblijkelijk beschouwen zij sociale zekerheid en solidariteit als een graai in hun persoonlijke, diepblauwe portemonnee.
Het toppunt vind ik wel dat een briefschrijver de voorzitter van het ACW het recht wil ontzeggen, de visie van zijn vereniging op de maatschappij duidelijk te maken.
Geldt dat volgens deze meneer voor het hele middenveld en voor ieder individu? Fraaie opvatting over democratie en vrije meningsuiting is dat wel !
Boonen is Quick Step is BoonenKlasreünieKlasreünie
Herinneringen:
gordijn dat voor het nu schuift.
Mannen worden weer jongens.
Karel Van Miert
Ook al had Karel Van Miert de actieve Belgische en Europese politiek al lang verlaten, toch werd door de media nog geregeld een beroep op hem gedaan, om commentaar te geven bij de Europese actualiteit.Geef je notarisrol op, Kris Peeters!Een fraai schouwspel is het allemaal niet. En zeker niet in hoofde van de minister-president.
Terwijl alles erop wijst dat een coalitie CD&V, NVA, SP-a, de voorkeur geniet, ook die van hem, durft hij dat niet rechtstreeks duidelijk te maken.
De nota had de bedoeling Open VLD te laten afvallen, maar Verhofstadt is Peeters te slim af geweest:de VLD ging plat op de buik. Komt daarbij dat Van Rompuy de liberalen erbij wil.
Peeters moet nu zijn notarisrol opgeven en resoluut beslissen: Open VLD, 'raus! En die liquidatie niet uitsluitend de toekomstige coalitiepartners toeschuiven.
De Vorst De Lion King De President
De Epiloog
Ondertussen zaten de vier Dewevertjes in het keukentje van de parochiezaal lekker dicht rond de koningin geschaard en luisterden ze met volle aandacht naar de sprookjes van Fabiola, die de Vorstin moeizaam maar met veel gevoel en overgave voorlas.
Ook Laurent kwam in het keukentje van ‘In het hol van de Leeuw’, alias ‘In de goede Herder’, even goeiedag zeggen. In een select gezelschap van Vlaamse Antwerpse vrienden had hij net voordien een felgesmaakte Deweverimitatie ten beste gegeven. Hij was daar bijzonder goed in. Zonder bril en met zijn kapsel in een wat andere plooi, leek Laurent ook als twee druppels Scheldewater op Bart.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat de Dewevertjes de prins met ‘papa’ begroetten, temeer omdat de arme bloedjes de Vlaamse Held maar uiterst zelden in levenden lijve zagen. Ze zagen hun vergissing evenwel vlug in en Laurent mocht lekker gezellig tussen hen in komen zitten en gespannen meeluisteren naar de lezende mama.
België zou, dat stond nu wel vast, blijven bestaan.
Einde
De Vorst De Lion King De President
De Apotheose
De apotheose van het feest, die zonder twijfel in het geheugen van de aanwezigen zou blijven leven, was het moment, het sloeg toen twee uur op de Mortselse kerktoren, waarop de President, de Lion King en de Vorst een tafel beklommen en met verstrengelde armen de Vlaamse Leeuw begonnen te brullen.
En het werd helemaal compleet gemaakt toen het socialistische koningskoppel la Freya en Frank nog kwamen binnenwaaien.
De Vorst maakte de President en de Lion King direct attent op het zinsverbijsterend décolleté van het Gentse godenkind en op het colbertje van professor Frank, dat hij jaren geleden in Oxford reeds droeg, wat geamuseerd gegrinnik op de tafel veroorzaakte.
Maar nadat Freya een dubbele whiskey naar binnen had geslagen en Frank een plat waterke, lieten ze zich niet langer pramen, sprongen ook op de tafel, en de vijf zongen zo gevoelvol en vol overtuiging ‘Ze zullen hem niet temmen’, dat niemand in ‘In het hol van de leeuw’ zijn tranen nog kon bedwingen en allen als gekken aan het applaudisseren en scanderen gingen: ‘Voor President en Vorst en onzen Bart, hip hip hoera!’.
Na afloop werden de vijf van Mortsel door het enthousiaste mansvolk op de schouders getild, waarbij het evenwel opviel dat de meeste belangstelling voor het tilwerk toch wel betrekking op de Gentse schone had.
De Vorst De Lion King De President
Het Trouwfeest
De Vorst De Lion King De President
Het afscheid
Het sloeg twee uur op de Sint-Michiel en Sinte-Goedele, toen de President en de Vorst mekaar ten afscheid in de armen sloten in de vestibule van het Presidentiële paleis.
Onder aan het bordes lag de clochard te snurken. De Koning wilde alweer zijn portemonnee bovenhalen maar bedacht bijtijds dat hij van zijn wettige huisvrouw altijd maar een vijfeurobiljetje en enkele kopertjes om een kaarsje te branden, meekreeg. Hij keek uitnodigend naar de President maar die gaf de dompelaar een nijdige stamp en siste hem in het puurste Puurs met voor de kenners toch wel een snuifje Reets, toe: ‘Vort! Scheer je weg! Terug naar bachten de Kupe!’ Daar moest de oude Monarch toch even bij slikken. ‘Is dat niet wat onbarmhartig, Kris?’ probeerde hij. Het antwoord van de President was klip- en- klaar: ‘Dat is onze Nieuwe Vlaamse Assertiviteit.’ zei hij ferm. De Koning liepen de rillingen over de rug bij het aanschouwen van zoveel assertiviteit maar hij wilde de goeie sfeer niet verstoren en drong niet verder aan.
Daarna liepen ze gearmd –want de oude vorst was wel wat wankelbaar geworden- over het nog altijd maanbeschenen Koningsplein naar de tweede achterdeur in de oostelijke koninklijk-paleisvleugel. Met enige moeite kreeg de Monarch de sleutel in het slot en na een laatste hartelijke groet, verdween hij in de donkere paleisgang.
De President wandelde mijmerend door een stukje Warandepark , schreed dan resoluut naar het hem ondertussen zo vertrouwd geworden bordes van zijn presidentiële paleis toe, zag tot zijn grote voldoening dat de clochard de benen genomen had en betrad de helverlichte presidentiële inkomhal.
(wordt vervolgd)
De Vorst De Lion King De President
The Lion King
‘Kris,’ vroeg de Monarch bezorgd, ‘zou die Bart Dewever mij echt weg willen?’ ‘Bah nee, Bert’, stelde de President hem gerust. ‘Den Bart is nog de slechtste niet. Hij kijkt wel stuurs en hij moet van zijn achterban soms iets stoers zeggen. We noemen hem wel eens een beetje plagerig ‘The Lion King’. Eigenlijk toch vooral een troetelnaampje. Er is dan even een blije schittering in zijn ogen, hij kan dat wel appreciëren. En diep in zijn hart, Bert, vindt hij jou wel een toffe peer.’
De Vorst vond ‘toffe peer’ een erg plastische uitdrukking, ‘echt Vlaams’, ze ontlokte hem een gulle lach. Eigenlijk had hij Dewever altijd wel gemogen. ‘ Van postuur én van inborst, meende hij, hadden ze veel met elkaar gemeen. ‘Weet je, Bert’, stelde de President voor, ‘op 11 juli trouwt den Bart , ik en ons Ann zijn uitgenodigd, kom jij met je Paola ook, incognito natuurlijk. Wedden dat de verhouding tussen den Bart en jou dan niet meer stuk kan?’
(wordt vervolgd)
Met het leger worden van de fles, groeide de stemming. Het klikte tussen de twee.
De Vorst De Lion King De President
Het bezoek
Ook de President voelde dat er die avond iets te gebeuren stond. Hij had de dure kroonluchters laten branden en het verwonderde hem niet dat om elf uur de deurklopper op de paleispoort viel en hij even later de Vorst in de opening zag staan. ‘Welkom’, zei de President hartelijk en hij leidde de Monarch galant door de gangen en rijkelijk ingerichte salons naar de presidentiële suite.
De Koning keek zich de ogen uit het hoofd. Zoveel onbeschaamd geëtaleerde rijkdom, zoveel duidelijk peperdure kunstwerken en decoratie: het stak zijn paleis naar de kroon.
‘Chic, chic!’, was alles wat hij kon uitbrengen. Maar toen ze gezeten waren, herwon de Vorst zijn bonhomie en zei plagerig: ‘Maar een kevertjesplafond hebt u niet.’ Dat moest de President toegeven. ‘Maar het plan bestaat’, zei ie , ‘om enkele salonplafonds en ook het perszaaltje te decoreren met leeuwenmanen.’ ‘ Tegenwoordig moeilijk aan te raken’, meende de Monarch. ‘In het Museum van Tervuren is er nog een grote stock.’ repliceerde de President nonchalant. Dat deed de Vorst naar adem happen.
De cognac deed hem dan ook deugd. En het was kwaliteit. Kon tippen aan de beste in Zijn paleis. Om nog maar te zwijgen over de sigaren. Overtrof werkelijk alles. Het drong scherp tot de Vorst door: dit was een voorbeeldje van het exuberant rijke, machtige Vlaanderen.
De Koning herinnerde zich de leuze AVV-VVK, die de Vlamingen ooit massaal in beweging zette en hij vroeg de President of deze Vlaamse materiële rijkdom wel in overeenstemming te brengen was met ‘Vlaanderen voor Christus’.
‘Opgeborgen, ouwe rommel, was iets voor armoedzaaiers: onderwijzers, onderpastoors, Untervolk’, zei de President met een wat breder ironisch lachje, het lachje dat het Vlaamse vrouwvolk deed smelten, ‘alleen nog te voorschijn gehaald als het electoraal nuttig is.’ ‘Tussen ons’, voegde hij er samenzweerderig aan toe, ‘de moderne Vlamingen, wij dus, gaan resoluut voor VVM ‘Vlaanderen voor de Mammon.’
(wordt vervolgd)
De Vorst De Lion King De President
De Koninklijke Wandeling
Nog diezelfde namiddag liet de Koning de Koningin weten dat hij omwille van de economische crisis extra werk had in zijn werkpaleis en daar de nacht zou doorbrengen.
Na er zich van vergewist te hebben dat er nog licht brandde in het presidentiële paleis, verliet de Vorst tegen elven via een der vele achterdeuren de oostelijke vleugel van zijn paleis. Het was een zachte, maanbeschenen avond. Mijmerend wandelde de Monarch nog door een stukje Warandepark en schreed dan resoluut via de Koningsstraat en het Koningsplein naar het hem ondertussen zo bekend geworden bordes toe.
Even stootte hij met zijn voet een clochard aan die op en onder zijn kartonnetje aan het indommelen was. De Koning excuseerde zich minzaam, waarop de man direct zijn royalisme beleed en zelfs voorstelde om de Nationale Hymne zachtjes te zingen. ‘ Doe dat’, spoorde de Vorst hem aan. Toen de eerste woorden de oren van de Koning bereikten, voelde die zich genoopt de dakloze erop te wijzen dat de Marseillaise niet de bedoelde hymne was. Maar die vergissing belette de barmhartige monarch niet een vijfeurobriefje tussen de kartonnetjes te schuiven.
De Vorst De Lion King De President
De Vorst
Niet zo ver van het presidentiële paleis vandaan, zat de Belgische Vorst in de meest oostelijke kamer van het koninklijke paleis, al enkele dagen met groeiende afgunst het drukke gedoe van de President gade te slaan.
‘Zou hij er helemaal niet aan denken, ook mij eens uit te nodigen?’ had de Vorst zich al een paar keer afgevraagd. En toen hij dé sterkhouder van ZIJN België, de Gouverneur van de Nationale Bank, lachend op het bordes zag staan, kon hij het niet meer houden. ‘Ypersele,’ zei de Vorst, ‘dat kan zo niet blijven duren. Ik ga gewoon eens aanbellen bij de President.’ De trouwe lakei schrok zich een hoedje. ‘Majesteit’, insisteerde hij, ‘niet bij klaarlichte dag, met al die media-aandacht. Als het echt een onweerstaanbare aandrang is, doe het dan incognito.’
(wordt vervolgd)
De Vorst De Lion King De President
De President
De Vlaamse President was in zijn nopjes. Hij had het wel druk en hij zou weer eens de nacht moeten doorbrengen in zijn riant paleis. Maar decorum en media-aandacht verguldden veel. Met zwier deed hij de ene na de andere hoge bezoeker uitgeleide: een beheerste, wat ironische glimlach (hij wist dat precies daarvoor duizenden Vlaamse vrouwen weg van hem waren), de handdruk op het bordes en de amicale tik op de rug wanneer de gast de trappen begon af te dalen.
Hij was er zich van bewust dat een paar dingen nog voor verbetering vatbaar waren. De First Lady had hem er al herhaaldelijk en met groeiende irritatie op gewezen. Een keertje een hand losjes in de broekzak mocht wel, maar hij deed het nog veel te vaak. Waar en in welke omstandigheden hij zijn jas dichtgeknoopt moest houden, wist hij ondertussen wel. Zijn vrouw had hem met afschuw in de stem het beeld van een federale minister voorgehouden, die meestal, zelfs in het bijzijn van Hilary, met open jas, en, o gruwel, met enkel bicjes in het borstzakje van zijn colbertje, paradeerde. Wat meer rechtop lopen, de rug strekken, moest hij ook vaker oefenen. ‘Dat wordt erger en erger’, had de First Lady gewaarschuwd, ‘dat zit in de familie.’ Inderdaad. ‘De Peetersen lopen al generaties met een schoft.’ zeiden de Puursenaars, inclusief de Reetenaars. ‘Van achteren zie je er al bijna uit als Verhofstadt !’ Dat was een schampere opmerking van zijn vrouw. En die deed behoorlijk pijn. Want hij wist zich wel in hart en nieren een volbloedliberaal maar met die linkserige kwajongensliberaal van een Verhofstadt, wilde hij niets te maken hebben. Maar het moeilijkste, vond de President, was het schaven aan zijn Verkavelingsvlaams met daarbovenop dan nog het zware Klein-Brabantse accent. Dat was pas hard labeur.
(wordt vervolgd)
Retiese Gregorianen zingen in Nieuwpoort
Het koor bestaat reeds meer dan 50 jaar. Het is een aantal jaren inactief geweest toen na het Tweede Vaticaans Concilie de liturgietaal veranderde van Latijn naar Nederlands. Sinds 1992 is het koor opnieuw actief.
De Gregorianen treden geregeld op in binnen- en buitenland en verzorgden ook reeds de radiomis van Radio Eén. De belangstelling voor het gregoriaans en zijn subtiele schoonheid, neemt overigens van jaar tot jaar toe.
Zaterdag en zondag zingen de Retiese Gregorianen in Nieuwpoort “Het eigene van de mis van de 12de zondag door het jaar”, aangevuld met enkele Nederlandse liederen.
Herdenking Ward Bruyninckx
Vorig jaar op 23 juni overleed Ward Bruyninckx. Hij was een Retiese priester maar genoot in heel Vlaanderen bekendheid als nationale proost van de Chirojeugd, begeleider voor pastorale werkers en diakens, én als schrijver van bezinnings- en liedjesteksten.
Familie, vrienden, medewerkers en de heemkundige kring, hebben de eerste verjaardag van zijn overlijden aangegrepen om Ward Bruininckx te gedenken met een tentoonstelling en de uitgave van een huldeboek 'Sporen van menswording'.
Op vrijdag 19 juni is er om 19.30 uur een eucharistieviering in de Sint-Martinuskerk van Retie met gezangen op tekst van Ward Bruininckx.
De herdenkingstentoonstelling heeft plaats van zaterdag 20 tot en met dinsdag 23 juni, telkens van 10 tot 18 uur in het Kasteel van Rethy, Kasteelstraat.
Avonddienst abdij Postel
Het is telkens een deugddoende, rustgevende, verrijkende ervaring: de avonddienst in de Postelse norbertijnerabdij.Open VLD zet zichzelf buiten spelGroen! verloochent zijn ziel...in BrusselWat ook de hebbelijkheden en onaangename karaktertrekken van een aantal politici zijn, wat er ook zij van beweerde afspraken tussen SP-a en Groen!, het blijft een feit dat de maatschappijvisie en het program van Groen! veel meer overeenkomsten vertonen met SP-a dan met VLD en zeker in Brussel, met de sterk liberale CD&V.
Groen! heeft dus uit aversie voor in het bijzonder Smet, en voor de postjes, zijn maatschappijvisie verloochend en de realisatie van een aantal programmapunten opzij geschoven. Het heeft zijn ziel verkocht.
En daarmee is Groen!, althans in Brussel, gaan plaatsnemen in het rijtje van de traditionele partijen. Misschien maakt dat deel uit van de zgn. 'nieuwe' aanpak van Groen!: salonfähig worden, geen geitenwollensokken meer maar maatpak asjeblief, de profeten van de Groene New Deal, de Groene Big Bang, de toekomstige CEO's van de Groene Economie!
Geef mij dan maar een hyperkinetisch ventje, een politiek woelwater als Smet.
Het Retiese dialect 34
Nè wordt gebruikt om op resolute wijze ziezo, voilà, de zaak is afgehandeld uit te drukken. Het komt van het Middelnederlandse nem (neem). Mogelijk heeft nèmnèm, dat iets lekkers suggereert om kleine kinderen tot eten aan te sporen, dezelfde oorsprong. Ofwel bootst het woord de smakkende, klakkende geluiden van lippen of tong bij het eten of drinken na en is het dus een klanknabootsing. Krojsmiljawer (kruismiljard) betekent schots en scheef. Krêtig (ergerlijk) is afgeleid van het Middelnederlandse cretten (krabben, tot toorn prikkelen). De dialectische nevenvorm van bijkans is bekant. Het betekent bijna, vrijwel, is een samenkoppeling van bij + kant (rand) en gaat terug op het Middelnederlandse bicant. Hâr(óm) is het bevel aan een (ingespannen) paard om naar links te gaan. Het Middelnederlandse hare (hierheen) ligt aan de oorsprong ervan. De voerman liep links van het paard, wat het verband tussen ‘hier’ en ‘links’ verklaart. Ga naar rechts! wordt in ons dialect uitgedrukt door (d)juutóm. In vele dialecten wordt voor dat bevel hot gebruikt. Denk ook aan de uitdrukking van hot naar haar. Om het paard te doen voortgaan of tot spoed aan te zetten wordt juu in verscheidene klankvarianten gebruikt en het stopbevel is hôw.
Tá?eleeren wordt meestal berispend, verwijtend gebruikt om aan te duiden dat iemand weifelt, aarzelt. Waarschijnlijk gaat het woord terug op de Franse werkwoorden se tâter (zich bezinnen, aarzelen) en tâtonner (tastend, weifelend te werk gaan). Wanneer je een persoon (ook wel een huisdier) bekèlt, vertroetel je hem of haar, poch je erover. In deze context past ook (be)stóf(en). Stóffen betekent snoeven, pochen en is de dialectische klankvariant van het algemeen Nederlandse maar nog weinig gebruikte stoffen. Dit woord is verwant met het Oudfranse estoffer (optooien) en met het Middelnederlandse stofferen (vullen, opsieren). Da’s géne stóf: (het resultaat van) iets is niet om over te pochen. Een eveneens nog zelden gehoord algemeen Nederlands woord maar wel opgetekend uit de mond van dialectsprekers is kieskaawen. Kieskauwen is gevormd van kies (maaltand) en kauwen waarbij het begrip kieskeurig allicht invloed heeft gehad en betekent met lange tanden, zonder graagte eten. Wanneer een kind bv. in een zetel ritmisch tegen de zetelrug botst is het aan het sjoppen. Suffen, soezen, dromerig zijn wordt uitgedrukt door droewezen, dat verwant is met het Engelse to drowse (soezen).
Soms werd wel eens mófhènne?en (mof, verkorte vorm van moffel = losse, wollen mouw) voor washandje gebruikt. Een glibberige, slijmerige, slijkerige substantie , bv. eiwit, kikkerdril, is slidder. Het woord is afgeleid van slidderen, dat een werkwoord van herhaling is van het Middelnederlandse sliden (glijden, glibberig zijn). De naaf van een (karren)wiel is nen dóm. Het is een nevenvorm van duim. Blijkens het Middelnederlandse gebruik van dume lagen de betekenissen vinger en draaipunt niet ver uiteen.
Vrèmmes is de dialectische samentrekking van vrouw+mens en werd niet alleen met betrekking tot vrouwen (e strojs vrèmmes) maar ook soms als aanspreekwoord voor vrouwen gebruikt. Een weduwe wordt weef genoemd en en hôgweef is de schampere, misprijzende aanduiding van een ongehuwde moeder. Het eerste deel hôg (haag) vind je ook terug in bv. haagschool, hagepreek en heeft door de betekenisontwikkeling van heg tot door een haag omgeven land, de nuances slecht, geheim gekregen. Wie zou er als kind niet braaf luisteren naar en (school)mestés, waarin zoveel schoolse strengheid doorklinkt? Het woord is de dialectische vervorming van meesteres (onderwijzeres) en waarschijnlijk heeft ook het Franse maîtresse invloed gehad.
Rechts-Links