De Nederlandse auteur J. Bernlef, pseudoniem van Hendrik Jan Marsman, geboren in 1937, is overleden.
Juffrouw Van Leeuwen
Waarom moet ik op maandag 12 oktober 's morgens om kwart over twaalf denken aan juffrouw Van Leeuwen met haar half verlamde gezicht terwijl ik van plan ben om een gedicht te schrijven
ik kijk uit op daken en platjes links ligt de Zuidertoren uit een raam stapt een vrouw met een skibroek achter matglas zie ik de was het is maandag terwijl ik van plan ben om een gedicht te schrijven
nu hoor ik gerammel de vuilnisman is er over een kwartier komt de post en vanmiddag wordt er bij mij een kachel geplaatst in een vakje van mijn oude bureau ligt een stekker terwijl ik van plan was om een gedicht te schrijven
niet veilig tot hier geraken en zo vieren wij weer de Latijnse liturgie op zijn byzantijns. Hier is de voorbereiding op kerstmis al begonnen. Aan tafel worden dan ook af en toe al enkele profetieën gelezen uit het Oude Testament die de menswording van God aanduiden. En vanaf vandaag zullen de kinderen en enkele zusters na iedere eucharistie in mooie engelenkleedjes een aangepast lied uitvoeren. ’s Namiddags breng ik samen met de medebroeders een bezoek aan de vluchtelingen in de nieuwbouw. Omdat ik ’s zondags in witte toog ben roepen ze me langs alle kanten na, dat ik voorzichtig moet zijn terwijl we enkel maar het voorplein moeten oversteken. Na ons bezoek willen de mannen en jongens meekomen om samen wat te voetballen op de binnenkoer.
Het is weer een zeer bloedige dag geweest in Aleppo en nu ook in de christelijke wijk in Damascus. In Libanon werd de topman Wissam al-Hassan, die samen met enkele anderen vermoord werd, begraven. En het verloopt precies zoals hier voorspeld is. De harde soennieten maken er gebruik van om te trachten een opstand in Libanon te krijgen, gericht tegen Syrië. Ook de westerse media doen natuurlijk mee. In Turkije echter is er een massamanifestatie tegen de regering onder de slogan: Handen af van Syrië! Het is dezelfde slogan die nu in Brussel aan de Beurs gebruikt wordt voor een manifestatie. Ondertussen is ook de nieuwe vredesgezant van de Uno, Brahim bij de Syrische president geweest. En in Libië verloopt het precies zoals de wereldheersers met hun ‘Arabische Lente’ hebben gewild: een “creatieve chaos” van voortdurend onderling geweld met een massa doden. En dat allemaal op de dag dat de geloofsgemeenschap van het bisdom Antwerpen in volle glorie haar 4(50) jaar jubileum viert.
Maar ook hier zijn prachtige tekenen te herkennen. De gouverneur van Homs en zijn vrouw, soennieten veronderstel ik, doen prachtig werk door onvermoeibaar de getroffen gezinnen te bezoeken en te steunen zoveel ze kunnen alsook de vele ‘martelaren’ te gedenken en te eren. Ik moet wel toegeven dat ik gedacht had dat de oorlog stilaan ging eindigen en mogelijk is dat ook het geval, maar dan zijn er toch nog flinke stuiptrekkingen. En dat de christenen uiteindelijk een mikpunt geworden zijn is ook duidelijk. De emir van Qatar probeert de lont nu in Gaza en de Palestijnse gebieden aan te steken omdat het in Syrië niet lukt zoals ze gewild hadden. Hillary Clinton weert zich als een ‘duivel(in) in een wijwatervat’ en roept op om geen politieke rust toe te laten, want daar zou Syrië dan gebruik van kunnen maken!
Als je dan verhalen hoort van een kidnapping in de buurt waarbij eerst een grote som geld gevraagd wordt en wanneer die uiteindelijk door familie en vrienden samengebracht is, wordt de betrokkene toch nog in koelen bloede vermoord. Van zo iets word je innerlijk opstandig. Dat brengt wel extra spanningen mee.
Op 17 en 18 oktober is er een samenkomst geweest van de EPP, de christelijke en grootste fractie in het Europees parlement waarop patriarch Gregorios III Laham en moeder Agnes-Mariam uitgenodigd waren en waarvan we nu een verslag toegestuurd krijgen. Hopelijk heeft het geholpen om Europa uit de gevechten in Syrië terug te trekken, terwijl Turkije, Saoedi-Arabiê en Qatar nog wel een tijd zullen verder oorlog blijven voeren. Vervolgens vernemen we dat de Syrische president een soort algemene amnestie heeft afgekondigd, behalve voor terroristen.
Terwijl de aanslagen in Syrië voortduren probeert de Uno-bemiddelaar voor de vrede een staakt-het-vuren af te spreken, wat zaterdag al in heel het land geschonden werd. Donderdag komt de man die hoofd van de school in Quosseir is en een tijd bij zijn familie verbleven heeft weer bij ons terug. Hij was zondag in de christelijke wijk van Damascus, Bab Touma, naar de mis geweest toen tien minuten later die aanslag gepleegd werd. Hij heeft de gesluierde vrouw gezien die de aanslag pleegde en die door de camera’s herkend werd en onmiddellijk opgepakt. Hij herhaalde nog eens, wat hij al vanaf het begin gezegd heeft: ik ben zeer optimistisch voor de toekomst van Syrië. Laat het eens gezegd zijn door een man die zijn deel in het lijden wel gehad heeft. Zijn huis, have en goed in Quosseir zijn door terroristen verwoest, zoals van zowat al zijn vrienden. Ondertussen kan hij hier goed meehelpen om de kinderen hun schoolprogramma te laten volgen. En ondertussen schilderen de jongens verder aan de ramen. Als de oorlog nog een aantal weken duurt zullen alle ramen van alle gebouwen hier geschilderd zijn, maar daarvoor had het geen oorlog hoeven te worden.
HET VERRAAD VAN OBAMA
Wie in kort bestek een grondig inzicht wil verwerven in de recente wereldpolitiek moet beslist de film bekijken: The Obama Deception van 2009, gerealiseerd door een aantal van de beste historici, politici en journalisten, waaronder onze vriend Webster Griffin Tarpley. Je kunt (wat wij hier niet kunnen) de film gratis van het internet plukken: www.infowars.com of www.prisonplanet.tv . In twee uur tijd krijg je achtergrondinformatie over de belangrijkste recente gebeurtenissen en ontwikkelingen op onze planeet , als een soort poppenspel waarbij onthuld wordt wie de eigenlijke verborgen spelers zijn achter de coulissen. Het vertrekpunt is dit: toen John Kennedy probeerde president te zijn door zich te moeien met Wall Street en de wapenindustrie, werd hij meteen vermoord en sindsdien heeft Amerika geen president meer gehad. Een schimmige groep wereldleiders, in feite bankiers, neemt steeds meer de touwtjes in handen. Op het einde van het presidentschap van G. Bush jr was er een zulkdanige algemene ontgoocheling wegens de enorme economische crisis in Amerika, de oorlog in Irak enzovoort, dat deze club van oligarchen zonder enige moeite Obama kon opvoeren als de man die met zijn vriendelijke, stralende blik en prachtige speeches vrede ging brengen, economische welvaart en transparantie op alle niveaus. In de eerste maand van zijn ambtsperiode heeft hij al zijn beloften stralend verbroken en de toestand op alle terreinen nog veel erger gemaakt dan zijn voorganger, geheel volgens de wil van deze wereldheersers: veel meer troepen in heel de wereld, veel meer gevangenissen overal verspreid, veel meer mogelijkheden om mensen te controleren, zomaar op te pakken, te folteren en op te sluiten, veel meer taksen, veel meer beperkingen zoals van meningsuiting, meer massale, verplichte gezondheidscampagnes… Terwijl leger en politie uit hun voegen barsten moet er nog een burgerleger bijkomen waar alle jongeren verplicht worden een tijd aan deel te nemen. Je kunt het allemaal zelf horen en zien. Zoals zijn voorgangers is Obama slechts een marionet, maar hij is een betere acteur en een veel betere leugenaar. De eigenlijke machthebbers zijn de bankiers van de Federal Reserve Bank, de kliek van Wall Street en van de wapenindustrie, verbonden met de zogenaamde Bilderberggroep. Zij hebben het klaar gekregen om als overheidsinstelling aanzien te worden, terwijl ze een privébank zijn die onder geen enkele controle valt en alle banken kunnen controleren. Zij organiseren de ene bankcrisis na de andere en de ene economische crisis na de andere. Duizelingwekkende bedragen aan geld zijn zogenaamd plots verdwenen waarbij niemand kan achterhalen wie ze gestolen heeft. Dan wordt paniek gezaaid om grote bedragen onmiddellijk aan de banken te doen betalen, anders wordt de crisis, zo zeggen ze, een enorme catastrofe alsof morgen de hemel op ons valt.
Ondertussen kunnen die banken nog meer instellingen, nog meer banken opkopen zodat iedereen en alles in hun macht krijgen. Zij die de crisis veroorzaakt hebben worden dan als de redders gevierd om een nieuwe periode van nog grotere tirannie voor te bereiden. Alles is als een piramide georganiseerd waarbij alleen de top weet waar de werkende massa van de zaak voor moet dienen. De reddende slogans zijn: we hebben een nieuwe wereldorde nodig, met een nieuwe allesomvattende wereldbank in het kader van de globalisatie. Zo kan hun oorspronkelijke poging van Anglo-Amerikaanse overheersing uitgroeien tot één grote werelddictatuur. Een van middelen hiertoe is nu de mythe van de opwarming van de aarde. Het staat al lang wetenschappelijk vast dat de laatste duizend jaar perioden van grote opwarming werden afgewisseld met perioden van grote afkoeling omwille van de wisselende activiteit van de zon, zoals ook blijkt uit andere planeten buiten de aarde. De mythe zegt echter dat het voortkomt uit de activiteit van de mens. In feite is dit het middel om al wat een mens heeft en doet over heel te wereld te belasten: alle voedingswaren, alle kledingwaren, alle materialen, alle werk, elektriciteit, reizen per vliegtuig, schip, trein, bus of auto… Overal moet taks op betaald worden. En vooral is het een middel om alle ontwikkeling in Afrika, Zuid-Oost Azië of in armere gebieden waar ook, te verhinderen zodat de schimmige club van heersers het leven van heel de wereld naar believen kan regelen. Ondertussen laten ze Obama massa’s troepen sturen naar Afrika om China buiten te krijgen en rond Rusland en Iran om deze landen geïsoleerd te krijgen. En nog zoveel meer.
De film eindigt met een waarschuwing en een hoopvolle boodschap. President Thomas Jefferson waarschuwde het Amerikaanse volk in 1802 al om de macht van het volk niet af te staan aan de mensen van de banken en aan de mensen van de wapenindustrie. Een gelijkaardige waarschuwing gaf ook president Eisenhouwer. Het heeft niet geholpen. De grootste tragedies die volgden werden mede door deze groep criminelen gesteund. De Bolsjewistische revolutie werd voorgesteld als een algemene hervormingsbeweging van het volk met Lenin en Stalin. Resultaat: veertig miljoen Russen werden omgebracht. Het waren mannen en vrouwen die ontwikkeld waren, werkten en geloofden. Duitsland verkeerde in een dramatische economische crisis en Hitler, een charismatisch leider zorgde voor nieuwe wegen en een heropbloei van de economie. Het was dé volksbeweging die beschouwd werd als de redding van het land. Resultaat: miljoenen mensen werden gruwelijk omgebracht. Mao wist een volksbeweging op gang te brengen die het Chinese volk naar de welvaart zou leiden. Resultaat: zestig miljoen Chinezen werden omgebracht. En dan kregen we Vietnam, Korea, Irak, Afghanistan, Pakistan, Libanon, zovele landen in Afrika en Zuid-Amerika, en het “Nieuwe Midden Oosten”.
Nu is het genoeg. Stop de nieuwe wereldorde, stop de nieuwe wereldbank (mijn computer blijft eisen dat ik dit woord met een hoofdletter schrijf maar ik doe het niet!), stop de waanzin van de globalisatie en de leugen van de opwarming van de aarde.
Laat vrienden en kennissen deze film zien en zelf beoordelen. Breng hen deze boodschap. Eén man of vrouw kan het begin worden van een ware ommekeer. Wil jij die man of vrouw zijn? Yes You Can!
'Rasp' startte in 2007. Tot nu toe bezochten 3750 verschillende mensen het blog. Die surften gemiddeld zes keer naar 'Rasp' en totaliseerden 37.500 pageviews.
De bezoekers van 'Rasp' komen uit 21 verschillende landen.
-2775 of 70% komen uit België -776 of 20% uit Nederland -51 of 1,4% uit de V.S. -21 of 0,6% uit Duitsland -11 of 0,3 % uit Italië -10 of 0,3 % uit het Verenigd Koninkrijk -9 of 0,2% uit Frankrijk -8 of 0,2% uit Spanje
In een van zijn nagelaten gedichten 'Oppervlakkige Charleston', schrijft Paul van Ostaijen (1896-1928):
Als je van het meisje van Milwaukee houdt schaak ze in een ford schaak ze in een ford de vader die is dominee de broer die woont te Chicago in Oklahoma woont de olieoom en je sienjaal een saksofoon schaak ze in een ford schaak ze in een ford ... Als je van het meisje van Milwaukee houdt schaak ze in een ford - rem niet rem niet -
Het waren de hoogdagen van de Fordmacht en de Fordromantiek.
Een kleine vijftig jaar later was er van die autoromantiek niet veel meer te bespeuren in het lied 'Drof (ford) Motor Company' dat Vuile Mong en zijn Vieze Gasten op tekst van Guido Van Meir in 1972 brachten:
Als je zo begint te draaien, je bent twintig jaren oud, draai je zwierig aan je sleutel, draai je zwierig aan je bout, je maakt slordig overuren want je bent pas getrouwd. Knielen, liggen, rollen, draaien, rollen, liggen, recht. Je zoon ligt in zijn wieg te kraaien, je weet waarvoor je vecht. Voor de hie, hie, hie, Drof Motor Company! Voor de hie, hie, hie, Drof Motor Company!
Met dertig sta je nog te draaien. Wat heb je nu bereikt? Wie heeft zich in die tien jaren op jouw rug verrijkt? Is er van je mooie dromen wel eigenlijk iets in huis gekomen? Knielen, liggen, rollen draaien, rollen, liggen, recht. Je durft noch voor noch achter kijken, Je voelt jezelf een knecht. Van de hie, hie, hie, Drof Motor Company! Van de hie, hie, hie, Drof Motor Company!
Met veertig sta je zot te draaien, moeizaam aan de band. Je slikt overvloedig pillen, bevend uit je hand. Het tempo kan je niet meer volgen, je valt zo door de mand. Knielen, liggen, rollen, draaien, rollen, liggen, recht. Je ziet je ploegbaas naar je kijken, Je voelt jezelf zo slecht. Door de hie, hie, hie, Drof Motor Company! Door de hie, hie, hie, Drof Motor Company!
Beleef het slotgebeuren van Kerk onder stroom: 4|50 jaar bisdom Antwerpen op het Theaterplein met optredens van Scala &Kolacny Brothers, Tre Soprani en het Jeugdkoor (4)50 op:
In De Standaard wijdt Marc Reynebeau een relativerende en wat ironische column aan het woord en begrip 'grondstroom', dat de dagen na de gemeenteraadsverkiezingen vrij vaak te horen was uit de mond van de politicus die deze verkiezingen het liefst zag als een opstapje naar de Vlaamse en federale verkiezingen.
Reynebeau stelt dat 'grondstroom' een erg flou begrip is dat de voorbij twee decennia graag van stal werd gehaald door partijen die een verkiezingssucces geboekt hadden. Zij verbinden 'grondstroom' wat graag met hun electoraal succes ( en niet omgekeerd). En politici, aldus Reynebeau, die de 'grondstroom' opeisen, projecteren daar vooral eigen opvattingen in, als vermeend bewijs van hun gelijk.
Volgens Reynebeau doen nationalisten vandaag graag een beroep op het woord, omdat het appelleert aan de oude, romantisch-nationalistische opvatting van de volksaard of, in zijn moderne versie: identiteit (wat die precies ook mag voorstellen), waarin alle Vlamingen eigenlijk dezelfde principiële opvattingen zouden delen.
Op die manier kan een beeld opgehangen worden van een homogene, Vlaamse 'democratie'. Dergelijke gesuggereerde, vermeende homogeniteit betekent evenwel een bijzonder tegenstrijdige en ondermijnende opvatting van 'democratie'. Want dan wordt het organiseren van de homogeniteit, een bewijs en doel van een democratische structuur en ingesteldheid.
Terwijl democratie, waarvan vrijheid een kernbegrip is, er juist moet in bestaan de diversiteit op een behoorlijke manier te organiseren.
In het VRT-maandagavonddebat tussen de partijvoorzitters na de gemeenteraadsverkiezingen, werd nog altijd amper over de gemeenten gesproken, des te meer over het federale België, het zogenaamde confederalisme en de verkiezingen van 2014.
De VB-voorzitter zei op een bepaald moment in zijn stroeve stijl: 'Om een confederatie te vormen, moet je eerst onafhankelijk zijn.' De uitspraak werd eerder in het ijle gelanceerd en bleef in het ijle hangen want niemand van de andere partijvoorzitters en ook niet moderator Lieven Verstraete, gunden Valkeniers het genoegen ook maar één seconde aandacht te besteden aan dat nochtans uiterst belangrijke statement.
Het is inderdaad zo dat over het algemeen wordt aangenomen dat om een echte confederale staat te stichten, de deelstaten eerst zelf staten moeten worden. Een ander essentieel kenmerk van een confederatie is, dat elk van de samenstellende staten zelfstandig kan beslissen om uit de confederatie te treden.
Om electorale redenen wordt het door politici die het voortdurend over confederalisme hebben, niet met zoveel woorden gezegd, maar confederalisme betekent de facto reeds het einde van België en leidt onvermijdelijk tot de formele scheiding en de oprichting van een voorschootrepubliekje.
Wat in dat scenario de plaats en de rol zal zijn van Brussel, zal de voorstanders van 'confederalisme' klaarblijkelijk worst wezen, want daarover wordt door hen niet gekikt.
Abouna Georges laat weten dat het deze zondag toch niet veilig genoeg is om die enkele kilometers van Qâra naar ons klooster af te leggen. Er zijn ondertussen weer drie van de rijkste mensen uit het dorp gekidnapt. Van de onveiligheid en de afwezigheid van ordediensten maken bendes nu misbruik. In Yabroed 40 km verder heeft de oppositie de leiding nagenoeg overgenomen en bepaalt nu het leven. En het leger kan niet zomaar optreden omdat het dan een slachtpartij en verwoesting wordt waar te veel onschuldigen slachtoffer van kunnen zijn. Af en toe horen we ook overdag schoten. Hier betekent het concreet dat ik ook deze zondag de eucharistieviering zal voorgaan en ’s middags eten we weer gewoon binnen in onze refter, hoewel het nog steeds prachtig weer is om in de tuin te zitten. En dit voor onbepaalde tijd. Om zich af te reageren gaan de jongens en de kinderen op de binnenkoer voetballen totdat ze er bij neervallen. Dan gaan we met de medebroeders onder elkaar gezellig een tas thee drinken onder het tentzeil op het dak, als soldaten in de loopgraven, in omgekeerde richting.
Maandagvoormiddag krijgen we een alarmerende telefoon van abouna Geroges uit Qâra. Terroristen hebben weer mensen ontvoerd en enkelen vermoord. Nu houden ze een wilde manifestatie voor de moskee en dat is juist in het verlengde van de straat waar abouna Georges woont en waar zijn kerk staat. Zo hebben we destijds de opstand vanuit de pastorie zien beginnen. Het leger komt er nu wel tussen maar als het leger weg is zijn de problemen nog niet opgelost. Hij vraagt om te bidden. ’s Avonds laat hij weten dat het uiterlijk weer rustig is maar dat de vrede nog lang niet is weergekeerd. Voor ons een reden om extra waakzaam te zijn.
Maandag vieren we het feest van de grote heilige Teresa van Avila en ‘s avonds kijken we naar een prachtige film van de heilige koptische monnik Athanasius.
In het schilderen van de ramen hebben de jongens hun aangepast werk binnen gevonden. Eerst moet de verf verwijderd worden, dan met schuurpapier effen gemaakt en dan tweemaal geschilderd. Toch iets anders dan een hele voormiddag voor een berg amandelen zitten om te ontbolsteren en ’s middags de indruk hebben dat de berg alleen maar groter geworden is. Ondertussen luisteren ze naar een interessante onderrichting over de Apocalyps en als ze dit moe zijn, naar de gezangen van Najib. En in de namiddag gaan we gewoon verder met het organiseren van een eerste jaar theologie.
In Qousseir zitten 4000 terroristen die van het leger een ultimatum van 48 uur gekregen hebben en dat voorspelt gewoonlijk nieuwe uitbarstingen van geweld. Later vernemen we echter dat er een soort overeenkomst is waardoor het rustig blijft. Maar ook elders in het land blijft het bijzonder woelig. Wanneer de nieuwsberichten hier zeggen dat er meer dan 200 doden gevallen zijn (op donderdag) dan mag je aannemen dat er wellicht nog meer zijn. Ook in Aleppo blijft het verschrikkelijk. En wij zullen nog een tijd “opgesloten” zitten in onze eigen gebouwen met alle spanningen van dien: de jonges die iedere nacht blijven waken, niet op het terrein kunnen om te oogsten, zorgen dat de kinderen hun lessen en ontspanning krijgen en als ze ’s avonds vroeger in de grotten gaan slapen zorgen dat er iemand bij is anders is het een (gezellige) oorlog onder grond, waarbij niemand van de zusters hun matras nog vinden…Een reden voor ons om eens rustig samen te zitten en te kijken hoe we in deze bijkomende spanningen voor elkaar het leven wat draaglijk kunnen maken. En de jongens hebben alvast besloten ’s middags én ’s avonds voor de afwas te zorgen, omdat veel extra werk op de rug van de zusters komt en af en toe voor het spel met de kinderen te zorgen.
De verspieders van het beloofde land sneden een grote druiventros af en namen ook wat granaatappels en vijgen mee (Numeri 13, 23). Dat zijn nu juist de vruchten waar deze dagen hard aan gewerkt wordt, samen met de amandelen. De massa granaatappels wordt vrijdag definitief afgewerkt. De zoete pitten met hun sap moeten nog door een machine gedaan worden om alleen het sap over te houden. Zo gebeurt het en ’s avonds laat is het klaar. Er is natuurlijk een flinke portie apart gehouden als dessert na de maaltijd. Op diezelfde vrijdag is echter de jongste van de medebroeders jarig. De zusters hebben toch nog ongemerkt tussendoor een flinke taart gebakken die s’ avonds laat nog wordt opgediend en de vier medebroeders hebben ’s middags onder de rusttijd ongemerkt een sketch voor hem voorbereid, zogenaamd over de vier perioden van zijn leven: de baby van 2 j, de jonge revolutionair van 15 j (hij heeft blijkbaar fel ‘genoten’ van de nasleep van de Libanese oorlog, maar is (gelukkig?) erg ziek geworden), zijn 1e bekering op 22 j en de super heilige monnik op 84 j! Ieder nam een periode voor zich. De zusters en de kinderen waren maar wat bereid om de bijrollen in te vullen. En er is hier kleding en materiaal voor toneel genoeg, doorheen de jaren verzameld. Het was een bijzonder geslaagde, fantasierijke opvoering. En zo worden de spanningen van de oorlog weer even vergeten.
Twee bijzonder hoopvolle tekens
De aanslagen gaan gewoon door. Vrijdag werd het hoofd van de veiligheidsdienst in Libanon omgebracht, midden in de meest christelijke wijk. Hij was voor Syrië. President el-Assad erkende onmiddellijk dat deze aanslag tegen Syrië gericht was. Toch is er nog een hoopvol teken op hoog niveau. De tegenhanger van de Navo, de reeds eerder genoemde OTSC is op 8 oktober gezamenlijke oefeningen begonnen in Kazakhtstan onder een Russische benaming die zoveel betekent als “Onschendbare broederlijkheid”. De commandant heeft laten weten dat ze klaar zijn om eventueel in het Midden Oosten tussen beide te komen. Dit is geheel in overeenstemming met de “verklaring van Genève”, nog door Kofi Annan op 30 juni onderhandeld. Het Vrije Syrische Leger heeft dit akkoord verworpen en zich dus zelf buiten spel gezet. Ondertussen zijn er tekenen dat het hoofdcommando van de Navo in Incirlik (Turkije) stilaan zijn koffers wil pakken. Sinds de aanslag op prins Bandar bin Sultan op 26 juli zijn de jihadisten hun leider kwijt en worden oncontroleerbaar (zoals al bleek uit de moord op de Amerikaanse ambassadeur in Libië). Tot zesmaal toe heeft het commando van de Navo de jihadisten ingezet tegen het Syrische Leger, dat hen telkens massaal heeft verslagen. Wil de Navo zich zo van deze jihadisten ontdoen?
Saoedi-Arabië en Qatar doen uiteraard gewoon verder. Turkijë geraakt steeds meer in enge schoentjes. Door herhaalde provocaties met Syrië wilde Turkijë zich van de uitdrukkelijke steun van de Navo verzekeren. De Russische burgers en kinderen in een Syrische vliegtuig werden op potsierlijke wijze door gewapende soldaten bedreigd, terwijl er helemaal geen verdachte wapens in het vliegtuig aanwezig waren. Het enige resultaat is dat Poetin zijn bezoek aan Ankara, voorzien voor 15 oktober, voor onbeperkte tijd heeft afgelast. Zoveel is duidelijk dat Rusland zich met politiek succes een sterke positie aan het veroveren is om de stabiliteit van Syrië tegen het westen en zijn Arabische bondgenoten te verdedigen. Turkijë is zichzelf met zijn massa jihadisten inmiddels steeds meer onpopulair aan ’t maken in eigen land en krijgt niet de steun die het zou willen om tegen Syrië te vechten. De weg naar de vrede belooft nog lang te worden maar er is hoop.
En dan nog een ander onverwacht gunstig teken. Paus en Kerk genieten in onze tijd soms wel een groot moreel gezag maar hebben doorgaans weinig politieke invloed. Paus Johannes Paulus II en moeder Teresa van Calcutta hebben beiden persoonlijk president Busch gesmeekt om Irak niet binnen te vallen. Tevergeefs. Op grond van leugens kon Amerika gemakkelijk toeslaan, zelfs zonder toestemming van de veiligheidsraad om Irak te ontwrichten, zoals door de groep opperheersers achter de coulissen (Bilderberg-groep) al lang beslist was. Buiten de honderdduizenden doden (?) werd de oudste beschaving voor goed vernietigd alsook heel het oude Mesopotamische christendom en bovendien een mechanisme ingevoerd waardoor de verschillende groepen elkaar nog dagelijks naar het leven staan. Oorlog, de ideale bron van blijvende macht en rijkdom! Het zelfde is voorheen meermaals gebeurd en heeft zich daarna herhaald, o.a. recent in Libië. Tot heden heeft het Syrische volk door zijn innerlijke grootheid nog stand gehouden. Westerse politici samen met hun Arabische bondgenoten houden niet op hen te steunen die dit land vooralsnog met geweld in de “Arabische Lente” willen krijgen, door te blijven aandringen op militair ingrijpen en steun aan de rebellen. Aan een vreedzame oplossing voor het volk of een beweging van dialoog en verzoening (mussalaha) zijn ze helemaal niet geïnteresseerd. Politici komen zogenaamd hun medelijden betonen met de duizenden vluchtelingen in Turkijë, Irak of Libanon. Ze beloven hulp en steun, die dan weer handig kan gebruikt worden om nog meer wapens en terroristen vanuit die grenslanden in Syrië te smokkelen. Dat er in Syrië zelf ondertussen, mede door hun schuld, nu ongeveer twee miljoen vluchtelingen zijn, interesseert hen niet. Ze zullen die zeker niet helpen, integendeel. Bovendien zijn er nu propagandisten genoeg die deze westerse waanzin willen steunen. Er is zelfs een Italiaanse religieus bij uit Syrië met een doctoraat honoris causa van onze Alma Mater. Door Syriërs uit onze streek werd hij al lang geleden ontmaskerd als een gevaarlijke haatzaaier (een CIA-agent?). De bisschop zette hem het land uit en van zijn overheid kreeg hij opdracht openlijk zich niet meer uit te laten over de Syrische crisis. Maar de man doet in het buitenland gewoon verder. In Vlaanderen geniet hij nog volop succes en de officiële kerkelijke media, die nauwelijks enige aandacht schonken aan de hulpkreten van de Syrische kerkelijke overheid, geven nu juist deze man een vrije tribune om Syrië toch nog ontwricht te krijgen door het helpen van de terroristen en het wurgen van de bevolking door sancties. Van onze medechristenen in het westen moeten we dus voorlopig niet veel steun verwachten.
Wat een verademing wanneer we dan plots vernemen dat de paus en de bisschoppensynode besloten hebben een delegatie van kardinalen af te vaardigen voor een ontmoeting met president Bashar el-Assad om het Syrische volk te steunen en hulp te beloven. Patriarch Gregorios III Laham kreeg de tranen in de ogen toen hij dit hoorde. Wat een kaakslag aan onze politici die alles willen behalve met de man die president is in dialoog te treden en de bevolking zelf, die om vrede vraagt ter wille te zijn. Het is een profetisch teken. Laat het deze keer dan eens uitdrukkelijk gezegd zijn tot spijt van wie het benijdt: Leve de paus, leve de bisschoppensynode, leve de kardinalen die de president gaan bezoeken! En leve al diegenen die, ook vanuit Syrië op dit initiatief hebben aangedrongen.
En laat de westerse media, ook de katholieke, dit initiatief maar negeren of afkeuren. Laat de honden maar blaffen, de karavaan van de verzoening trekt toch verder.
Gisteren trok Patrick Janssens alle aandacht naar zich toe in de 'informatieronde' omtrent een mogelijke Antwerpse coalitie.
Zijn voorwaarde om alleen, wanneer Groen meedoet, te starten met bestuursonderhandelingen, en zijn suggestie aan De Wever om eventueel andere combinaties te proberen, zijn m.i. strategisch een voltreffer.
Waarom de zittende burgemeester van Antwerpen Groen erbij wil, heeft te maken met zijn bekommernis om een volwaardige vertegenwoordiging van de Antwerpenaars in het bestuur van de stad te hebben, zegt Janssens. Er is immers in de verkiezingsuitslag een tweedeling te merken. Binnen de ring heeft een meerderheid eerder links-progressief gestemd. De rechts-conservatieve stemmen kwamen vooral van de stadswijken buiten de ring. Rood-groen-geel zou dus een verenigende afspiegeling zijn van het overgrote deel van het Antwerpse electoraat.
Groen kan die mogelijkheid moeilijk afwijzen. De partij heeft herhaaldelijk haar gretigheid om aan het stadsbestuur deel te nemen, geuit. Bovendien kan zij op die manier het progressieve tegengewicht tegen het nationalistisch blok versterken.
Janssens reikt De Wever ook andere mogelijke coalities aan. Een combinatie NV-A, Open VLD, Groen. Dat zou een wel zeer nipte meerderheid betekenen. En vooral is het voor Groen gewoonweg ondenkbaar om zich als kleine fractie te binden aan een grote meerderheid van rechtse en centrum-rechtse conservatieven. Dat zou politieke zelfmoord betekenen.
En wat met de derde mogelijkheid die Janssens gewillig op tafel legde: een minderheidsbestuur van NV-A, met gedoogsteun van de stadslijst? Dat kan De Wever onmogelijk riskeren. Het is het beste recept voor instabiliteit en er is het gevaar dat de 'gedogende' partij, als het er echt op aankomt, de touwtjes in handen neemt.
Hoewel het opvallend is, dat sinds de verkiezingen, ook vanuit NV-A-kringen, waarschijnlijk door de massale toevloed van ex-VB'ers, proefballonnetjes worden opgelaten, om het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang te doorbreken, is het weinig waarschijnlijk dat NV-A met die partij een meerderheid zal vormen. Het zou De Wever en co. definitief in het extreem-rechtse kamp plaatsen en het begin van de neergang betekenen.
Als NV-A, Stadslijst en Groen erin slagen een overeenkomst te bereiken, zou dat, daarvan ben ik overtuigd, het beste zijn wat de stad Antwerpen en haar inwoners, politiek en beleidsmatig kan overkomen.
Het heeft niet lang geduurd of de onbeheerste uitval van De Wever 'Zet die ploat af !!!' zette creatieve geesten aan het werk.
Bij wellicht de bekendste scène uit de Duitse film 'Der Untergang', werd in onderschrift de zogenaamde Nederlandse vertaling gevoegd, die verwijst naar het incident op de verkiezingsavond. Zo ontstaat een kostelijke persiflage, die in een mum van tijd een hit werd op de sociale media.
De Standaard zorgde voor een nog grotere verspreiding door het filmpje op zijn interneteditie te plaatsen.
Het was inderdaad om het op je Vlaamse heupen te krijgen. Ondanks de stevige kale Vlaamse bodyguards je een weg moeten banen door het zuipende en zwetende Vlaamse kiesvee naar het podium toe.
Een loodzware dag. Eindelijk ben je keizer van Antwerpen en in plaats van een rustig klassiek muziekje, is er een opzwepend allochtoon lawaaistuk dat maar blijft doordrummen en je belet je grote overwinningsrede aan te vangen.
Alle begrip ervoor dat een mens zijn zelfbeheersing verliest, ook al is die zo belangrijk voor de image building van waarlijk Grote Leiders. Staan er dan nog enkele ex-liberalen mekaar te verdringen op het podium, die stupide meeklappen op het ritme van dat verfoeilijke lawaai.
'ZET DIE PLOAT AF!!'
De eerste zin, en dan nog met overslaande stem, van wat een toespraak moest worden van een waarlijk verheven Roerganger met Napoleontische allures.
Die Van Campenhout dacht dat het een cynisch grapje was. Bleef maar de handen op mekaar slaan. Is nog niet voldoende doorgedrongen in het superieure en agressieve brein van de Leider. Had een vernietigende blik nodig om verschrikt bruusk te stoppen voor zijn palmen mekaar nog eens raakten.
Morgen weer naast die oenen van andere partijvoorzitters in een zogenaamd groot VRT-debat. Vooral die Beke en de kleine van Tobback zijn figuren om rauw te lusten. Je wordt daar echt heel moe van.
Het afsluitend VRT-debat tussen de partijvoorzitters op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen 14 oktober 2012
'Zijn het gemeenteraadsverkiezingen geweest? Ja? Echt? Oké, goed dan. Maar eigenlijk zijn die alleen belangrijk voor de toekomstige structuur van dit landje. Dat Di Rupo maar eens direct begint het confederalisme voor te bereiden. En vlug wat Elio!'
Van gemeenteraadsverkiezingen een nationale test maken of een anti-Di Rupo-referendum, van een nationale partijvoorzitter in het straatbeeld en in de propaganda de 'lijsttrekker', het 'gezicht' van elke gemeentelijke N-VA-lijst maken, is intellectueel oneerlijk. Wat meer is, het is ook politiek oneerlijk, en een uiting van misprijzen voor de gemeentelijke autonomie én voor de democratie.
Met welke partij komen uw sociale prioriteiten overeen? Doe de test
Samenlevingsopbouw Vlaanderen stelde een 'socialestemtest' samen. Met een twintigtal stellingen peilt de sociale stemtest naar uw persoonlijke bekommernissen als het gaat over sociale thema’s, zoals wonen, veiligheid, energie, gezondheid, integratie, onderwijs… en toont u welke partij het best overeenkomt met uw mening.
Pater Daniël Maes, norbertijn van Postel, over Syrië
Zaterdag 6 oktober 2012.
Het is voorlopig weer rustig. In de voormiddag is het muisstil, op enkele doffe ontploffingen na, ver weg. We kunnen weer op ons eigen dak onze was uithangen. Als je even onder de primitieve tent op het dak gaat uitrusten heb je de indruk dat je hier toch wel de heerlijkste vakantiebestemming ter wereld gevonden hebt: 1400 m boven de zeespiegel, 40 m boven het woestijnlandschap, aan de ene kant het dorp Qâra aan de andere kant de keten van het anti-Libanongebergte. En hoog aan de hemel een stralende zon en een strakke blauwe hemel, versierd met kudden spierwitte wolken. Hier leeft de verwachting dat het leger de terroristen in Qâra stilaan gaat aanpakken en dan moeten wij heel goed op onze hoede zijn. Dan zijn ze tot het ergste in staat. Daarom nemen wij ook erg drastische maatregelen in verband met onze veiligheid. Was die oorlog maar voorbij!
Bij het dagelijkse oorlogsnieuws zijn er zowel overwinningen als mislukkingen van het leger bij en ook weer een aantal gesneuvelde soldaten. Ergens heeft het leger een groep terroristen gedood die blijkbaar een menigte antiquiteiten hadden verzameld. Het stelen en vernietigen van oude kunstvoorwerpen is een onderdeel van het vernietigen van de identiteit van een land, zoals dat grondig in Irak gebeurd is. Vanavond hebben we de eucharistie bijzonder willen vieren voor de 40.000 doden in deze oorlog.
Het was nog geen middernacht of we worden opgeschrikt door schoten, waarop we holder de bolder naar beneden duiken om daar verder te slapen. De elektriciteit valt een tijd uit. ’s Morgens vernemen we dat in de gevechten de neef van de president gedood is, wat we uiteraard ook betreuren. Het gaat ons niet om deze president, regering of partij als zodanig. Wij zeggen ook niet dat ze moeten blijven omdat ze goed zouden zijn. Wij hebben geen voorkeur voor een politiek systeem als zodanig. Wij stellen alleen vast dat deze zogenaamde “lekendictatuur” op dit ogenblik de enige is die de gelijkwaardigheid van alle burgers wil en kan beschermen. Ondertussen is heel het land bezaaid met “oppositiegroepen”, verbonden met Al-Qaeda, moslimbroeders of andere islamitische organisaties. En deze strijders komen vanuit heel de wereld, zelfs uit België. Als je dan moet kiezen tussen een liberale, seculiere staat of een door het buitenland opgelegde islamitische dictatuur waarbij aan niemand nog een menswaardige vrijheid gegund wordt, dan is de keuze vlug gemaakt . Bovendien, als je weet dat hier in Syrië de oudste christenheid leeft en je ziet hoe er nu naar gestreefd wordt om heel het Midden-Oosten “christen-vrij” te maken, dan is het wel de moeite waard om alles te doen opdat zulks belet wordt. Of slapen we gewoon verder en wachten we totdat onze voorouders uit hun graf opstaan?
Zondag 7 oktober 2012.
Deze morgen zijn er nog enkele korte stroomonderbrekingen maar voor de rest is alles gewoon. Omdat abouna Georges vandaag niet komt vier ik de eucharistie in Latijns-Byzantijnse stijl met Franse, Arabische, Spaanse en Engelse gezangen en gebeden. Vandaag wordt het feest gevierd van O.L.Vrouw van de Rozenkrans om de machtige voorspraak van Maria bij haar Zoon Jezus te gedenken. In 1571 werd bij Lepanto de sterke Turkse vloot verslagen door de christenen. Bovendien wordt vandaag de hl. Hildegard van Bingen in Rome tot kerklerares verheven. Er is nog een andere heilige bij vandaag: Johannes van Avila. We kijken even naar de pausmis op het St.- Pietersplein te Rome vanuit een Spaans tv-kanaal. Dan gaan we zelf bidden. De lezingen van de eucharistie gaan over de eenheid en onverbreekbaarheid van het huwelijk. Na onze plechtige eucharistie houden we een processie met alle relikwieën die we hebben om de voorspraak van al deze heiligen af te smeken. Daarna is het eigenlijk erg geschikt weer om buiten te eten maar voor de veiligheid blijven we in onze gewone refter. Aan tafel krijgen de medebroeders plots een edelmoedig idee, nl. om ’s zondags ’s middags de afwas te doen. Dit voorstel wordt vanwege de zusters zonder verder commentaar met een glimlachend goedkeuren onthaald. In principe is de zondag voor iedereen vrij maar als je eens goed wilt eten moet er natuurlijk voor gewerkt worden en dat gebeurt toch hoofdzakelijk door de zusters. En dat zij het daarna wat rustiger hebben is voor hen ook eens aangenaam.
’s Avonds kijken we naar wat wij dachten een Bijbelse film te zijn over Ruth. Het was in feite een Hollywoodversie van een gefantaseerde liefdesaffaire met intriges en rivaliteiten. Op een enkel detail na kwam er niets uit het Bijbelboek Ruth aan bod. Dat weten we dan ook weer. De schoonheid en rijkdom van dit verhaal zal voor een andere keer zijn.
Maandag 8 oktober 2012.
In de voormiddag is er plots gelegenheid om op het dak, dank zij een stick, langs skype te communiceren met moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel in Australië. Even worden alle regels opzij gezet en op een mum van tijd zitten de zusters op ons dak, letterlijk dan. Iedereen is aan het scherm van de laptop gekluisterd en het is een heen en weer gekwebbel van belang. Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel zijn door Malaysia en Australië uitgenodigd om er te komen getuigen over wat er echt gebeurt in het Midden-Oosten en ze ondervinden er een zeer grote welwillendheid en ontvankelijkheid. Tegelijk ontmoeten ze daar hun eigen volk: er zijn een half miljoen Libanezen in Australië, die erg bekommerd zijn om wat er hier nu gebeurt. (het nieuws kun je volgen op facebook. Zie www.maryakub.org dat op de onthaalpagina een link geeft naar ons facebook). Voor de avondeucharistie krijg ik een schitterende nieuwe byzantijnse groene kazuifel “voor de gewone dagen”. De zuster is een nieuwe serie aan het maken met de verschillende liturgische kleuren, zogezegd voor de Latijnse liturgie, zoals ik die vier, maar de gewaden zijn helemaal in de byzantijnse stijl met gouden versieringen alom. Moest er een modeshow zijn voor liturgische kleding dan zouden we best kunnen meedoen. (De zuster zelf in die gewaden laten paraderen zou in België wel succes hebben, maar hier ga ik die zo ver niet krijgen!). Ondertussen heeft de zuster ook nog voor alle medebroeders en ook voor mij een dikke bruine kapmantel gemaakt, van kamelenhaar. Deze zal ons beschermen tegen de koude tijdens de komende winter en misschien helpt hij mij ook wel bij het Arabisch leren. Immers, ik heb al lang de indruk dat sommige klanken hier alleen maar uitgesproken kunnen worden door Arabieren en kamelen.! Dus, wie weet.
Dinsdag – woe – do 9, 10, 11 oktober 2012:
Nog eens over de oorlog in Syrië De oorlog in Syrië lijkt een onontwarbaar kluwen te worden. Ziehier enkele waarnemingen, vaststellingen en verwachtingen… op zoek naar tekenen van hoop.
Het dagelijkse leven in de gemeenschap is zo normaal en aangenaam als het kan, maar niettemin een oorlogssituatie. Anders gezegd: het is hopeloos, voor de rest is alles in orde. De zusters en de kinderen blijven in de grotten slapen. Op het terrein wordt niet gewerkt. Alles gebeurt voorlopig binnen: amandelen ontbolsteren, granaatappels open breken en hun zoete pitten verzamelen, ramen schilderen… en in het atrium wordt aan twee grote iconen tegelijk geschilderd. Ondertussen heeft “de oppositie” na anderhalf jaar revolutie haar “democratische hervormingen” al zo ver doorgevoerd dat we niet eens meer zonder groot gevaar te lopen in het dorp toiletpapier kunnen gaan halen. En dit is nog maar een begin, volgens de “oppositie” gloort aan de einder al een heerlijke scharia4Syrië, geleid door de woestijnzigeuners van Saoedi-Arabië en Qatar, terwijl het Westen de rest van de macht zal verdelen! Binnen zijn ondertussen zowat alle deuren op slot waardoor we regelmatig elkaar ongewild opsluiten. Zonder dat er veel over gezegd wordt, houden de medebroeders ’s nacht om beurt de wacht en ze hebben ook een heus alarmsysteem in elkaar geprutst, dat ge van op het dak kunt laten brullen, handmade. We kunnen niet voorzichtig genoeg zijn in deze periode.
Over heel het land blijken de aanslagen en moorden gewoon door te gaan. In Aleppo is het weer verschrikkelijk geweest in een bepaalde wijk. Ook een maronitische kerk en het Grieks-katholiek aartsbisdom zijn zwaar beschadigd. De spanning tussen Syrië en Turkije is hoog opgelopen. Nadat er vanuit Syrië een projectiel in Turkije is afgeschoten blijft Turkije terugschieten naar Syrië. Het heeft ook een Syrisch vliegtuig onderschept met zogezegd wapens maar die zaten er niet in. Het Turkse volk zelf schijnt echter geen zin te hebben in een oorlog. Ondertussen wil de kabouter van Qatar zich als de Goliath in het spel mengen. Hij is klein van gestalte (1,5 miljoen inwoners?) maar schatrijk. Hij herbergt een immense Amerikaanse legerbasis en de Amerikaanse propagandazender Al Jazeera met daarbij natuurlijk de onvoorwaardelijke bescherming van de VS. Als wij eens willen lachen kijken we even naar Al Jazeera die steevast vertelt dat het Vrije Syrische Leger (VSL) ongeveer heel Syrië in handen heeft en dat de andere media deze waarheid nog niet hebben gemeld. De werkelijkheid is dat het VSL nog geen enkele overwinning behaald heeft op het Syrische leger en Al Jazeera bijna niets anders dan leugens de wereld in stuurt. Maar Qatar en Saoedi-Arabië hebben wel hun duidelijke stempel op de misdaden in Syrië gezet: aanslagen waarbij zoveel mogelijk onschuldige burgers of soldaten als slachtoffer vallen en energievoorzieningen of openbare instellingen vernietigen. En dit heeft geen verantwoording nodig want de “ongelovige” die geen wahabitisch-salafistische of fundamentalistische moslim is heeft geen recht op leven.
Hoe is het allemaal ook weer begonnen? In 1989 stort het communisme als een kaartenhuisje in elkaar en de Russische beer valt op zijn rug, hulpeloos spartelend met zijn poten. Op 15 september 2001 heeft de administratie van keizer Bush in Camp David beslist dat dit het geschikte moment is om “een nieuwe orde” te gaan scheppen in het Midden-Oosten en daarvoor een oorlog te ontketenen onder andere tegen Libië en Syrië, wat door generaal Wesley Clark werd bevestigd .
Libië werd meteen in de Arabische Lentecollectie opgenomen met de hulp van de Navo (waaronder de dappere Belgen). Die zogenaamde slechteriken van Russen en Chinezen hebben echter door hun veto belet dat dergelijke gezamenlijke “humanitaire missie” met militaire interventie door Washington en Brussel voor Syrië niet kon doorgaan. En ze hielden voet bij stuk. Syrië moest dus op een andere manier “bevrijd” worden. Daarom werd het land dan gezegend met een massa terroristen, edelmoedige moslimstrijders van uit gans de wereld. En of ze succes hadden. Helaas voor hen, nog niet genoeg. De twee pogingen om Damascus in te nemen zijn mislukt. Op 18 juli 2012 hebben ze wel in één klap de top van de nationale veiligheidsraad kunnen ombrengen, uiteraard met zacht applaus van het westen. Dit was het startsein voor tienduizenden huurlingen vanuit Jordanië, Libanon, Turkije, Irak… om de aanval op Damascus in te zetten. Op 26 september dringen jihadisten van Al-Qaeda het ministerie van defensie binnen, vermomd als Syrische soldaten en met valse papieren om heel de état-major te laten ontploffen. Ze worden echter tijdig onderschept. Dit was maar het topje. Een tweede groep moest de Syrische tv-zender overvallen en een ultimatum uitzenden naar de president. Ook die geraakte zo ver niet. Een derde groep moest het hoofdgebouw van de regering aanvallen en een vierde groep de luchthaven. Afgezien van de doden en de verwoestingen is dit plan mislukt. Vanuit de Turkse basis Incirlik werden deze aanslagen gecoördineerd door de NAVO met behulp van enkele Syrische legergeneraals die bereid waren de regering ten val te brengen. Ook hier was het leger hen voor. Deze generaals werden tijdig als verraders ontmaskerd en van al hun bevoegdheden ontheven. De Syrische regering en het leger zijn hier sterker uit gekomen en hebben een zwaar offensief ingezet tegen het Vrije Syrische Leger.
Tot voor kort was de vraag in Washington en Brussel: hoe lang houdt het regime in Syrië nog stand? Ondertussen keert de oorlog zich steeds meer tegen de oorlogsstokers zelf en de buurlanden. Daarom is de vraag nu: moeten we verder oorlog voeren of stoppen? Verder doen dreigt Jordanië in een economische crisis te storten, Turkije in een burgeroorlog en het gaat veel kosten om Israël onvoorwaardelijk te blijven steunen en beschermen. Stoppen betekent Rusland zich laten installeren in het Midden -Oosten. De Russische beer loopt inderdaad sinds enkele jaren weer op eigen poten, vrij en sterk rond. Rusland heeft geholpen om in Syrië een ministerie van nationale verzoening op te richten, het heeft de oppositiegroepen in Damascus bij elkaar gebracht, het heeft gezorgd voor contacten tussen de états-major van de VS en van Syrië en het heeft met de tegenhanger van de NAVO, nl. OTSC een akkoord bereikt voor een vredesmacht van 50.000 soldaten, die samen met blauwhelmen in conflictgebieden onder mandaat van de veiligheidsraad kunnen ingezet worden (uit Armenië, Wit-Rusland, Kazakhstan, Kirgizstan en Rusland zelf). Bovendien heeft Sergey Lavrov, de Russische minister van buitenlandse zaken, de VS ervan kunnen overtuigen dat de chemische wapens in Syrië veilig genoeg zijn opgeborgen om niet in handen van onberekenbare terroristen te vallen, tenzij… de regering valt. Tevens heeft hij aangetoond dat het voor VS en voor Israël voordeliger is dat Bashar el-Assad blijft, gezien het voorbeeld van bijzondere koelbloedigheid dat hij heeft gegeven. En van Rusland zal niet direct een dreiging uitgaan naar Israël, gezien de ongeveer één miljoen Russische Israëli’s die er wonen.
Over dit alles zal in het politieke Amerika geen woord gerept worden totdat de presidentsverkiezingen voorbij zijn. Dan zijn er twee mogelijkheden. Ofwel willen de VS toch nog hun “creatieve chaos” aanrichten in Syrië door b.v. een aanslag op de president te (doen) plegen en zo hun macht in het Midden- Oosten te kunnen vestigen, weliswaar met enorme risico’s vanwege de sterke bondgenoten van Syrië die zulks niet lijdzaam zullen laten gebeuren. Ofwel, en dat verwachten wij, zullen ze noodgedwongen na de verkiezingen stilaan aan Syrië zelf de vrijheid teruggeven om zijn eigen land in handen te nemen. De jihadisten kunnen dan naar huis, naar hun basis of elders gaan vechten. En dit betekent de weg van verzoening en vrede voor Syrië, waarop wij hopen, waarvoor wij bidden en waarin wij geloven.
Hopelijk vergeten de zelfverklaarde “vrienden van Syrië” (Washington, Brussel, Ankara, Saoedi-Arabië en Qatar) niet om een omhaling te houden voor het herstel van de ravage die ze hier in hun waanzin hebben aangericht. Met dank vanwege de bevolking.
Pater Daniël Maes, norbertijn van Postel, over Syrië
Zondag 23 september 2012
De “Syrische crisis” weegt, eerlijk gezegd, zwaar op het gemeenschapsleven. De gebouwen zijn tot een soort hermetisch afgesloten gevangenis omgevormd. Dit heeft naast sommige komische toch vooral vervelende kanten. Stof genoeg om na de oorlog daar een humoristisch videootje over te maken. Bovendien wil het leger af en toe de terroristen in Qâra aanpakken. Als dat met bombarderen gebeurt is het ook voor ons hoog tijd om te schuilen omdat het zo dicht bij is. Ondertussen proberen we ons ook eens wat af te reageren. Gisteravond werd daarom een knotsgekke video gedraaid die wel door groot en klein kon gesmaakt worden. Deze zondagmiddag hebben we naar gewoonte eerst een feestelijke en uitgebreide eucharistie gevierd. In iedere byzantijnse eucharistie is er tweemaal een processie, nl. voor de lezingen en voor de offerande. Ik was vandaag weer blij toen ik zag dat de twee mannen van de moslimfamilie, die in de nieuwbouw leven, fier mee voorop gingen met de cherubijnen. En ze weten al hoe het moet. Moslims in een katholieke processie!
Het uitgebreid middagmaal wordt genoten in de binnentuin. Abouna Georges had ons uitgenodigd, maar omdat wij niet naar hem kunnen, had hij voor het vlees gezorgd en samen met een goede vriend (ook van de gemeenschap) hier de barbecue klaar gemaakt. De zusters en wij zorgden voor de rest. Dat was best feestelijk. De kleine (of grote) kinderen kunnen zich amuseren op de schommel. Aan tafel is er alle kans om serieuze of gekke verhalen kwijt te kunnen. En er is helemaal geen haast bij.
Die goede vriend van abouna Georges en ook van ons, is eigenlijk een bekend advocaat die, samen met anderen, ons goed op de hoogte houdt van de toestand in ’t land. Vandaag heeft het leger twee wijken van Aleppo gezuiverd waarbij vele terroristen werden gedood. Natuurlijk worden de verwoestingen, die al aangebracht zijn er alleen maar groter mee. Anderzijds gaan helaas de aanslagen en het kidnappen door terroristen onverminderd door, zoals nu de 200 jonge christenen die in Rablah zijn gekidnapt. Toch koesteren de vluchtelingen uit Quosseir de hoop en de verwachting dat het leger in hun streek de zuiveringen zo ver kan doorzetten dat de regering nog voor de winter de bevolking kan uitnodigen om terug te keren. Ook op andere plaatsen heeft het leger zuiveringen doorgevoerd, wat door de meeste Syriërs wordt gewaardeerd. En de media in het buitenland hebben daarmee weer stof om de zaken om te draaien en te doen alsof de moorden en vernielingen het bewuste werk van het leger zijn. De samenzwering vanuit het buitenland tegen Syrië gaat onverminderd verder met veel doden en ellende. We hopen, verwachten en bidden dat de gewetenloze wereldheersers hun plan van vernietiging en herverdeling van Syrië in elkaar bestrijdende confessionele groepen, niet ten uitvoer kunnen brengen. Natuurlijk zijn de gesprekken niet altijd zo zwaar. Een zuster vraagt plagend waarom ik met mijn witte norbertijner toog tijdens het recente pausbezoek in Libanon niet naast de paus gezeten heb. Ik antwoord dat ik geen verwarring wilde scheppen opdat de mensen niet zouden vragen: “Wie is die vriendelijke oude man naast pater Daniël?” En zo zie je maar dat je met een wit habijt nog het zwarte schaap van een gemeenschap kunt zijn!
Maandag 24 september 2012.
Deze morgen wil ik wat meehelpen op het terrein om eens te zien hoe de irrigatie hier werkt. Binnen de muren liggen dertig hectaren, buiten de muren nog tien. Er is water genoeg van een put, maar het moet wel opgepompt worden en gebracht naar de grote waterreservoir aan het einde van het terrein. Het is een soort olympisch zwembad (en zou er ook eens voor kunnen gebruikt worden). Over heel het terrein liggen grote en kleine zwarte plastieken buisjes. De hoofdkraan aan het zwembad moet eerst open gezet worden en dan op het terrein de kraantjes van het gebied dat men wil water geven. Er is geen druk genoeg om vele rijen tegelijk te doen. Het moet dus afwisselend gebeuren. Sommige plastieken buizen hebben om de tien centimeter een gaatje (voor de groenten bv.), andere hebben een slangetje om de drie meter (voor bomen). Het resultaat is dat er midden in deze dorre woestijn een uitgebreide groene oase ligt met allerlei groenten, vruchtbomen en een wijngaard. Tussen enkele bomen zijn heel fijne netten gespannen waarin bepaalde vogels(’n soort kleine kwakkels) – die door muziek gelokt worden – zich vast vliegen. En zo worden die vogels voor een zondagsmaal gevangen.
Vandaag is iemand jarig en zo heeft een zuster met de kinderen na het avondmaal weer een en ander voorbereid. Er verschijnt een grote taart met kaarsjes en daarna wordt Arabische muziek gedraaid, waarbij de refter al vlug herschapen wordt tot een soort plein voor creatieve volksdans.
Dinsdag 26 september 2012.
Er is weer hard gewerkt en ’s avonds wordt eenstemmig besloten om eens vroeg te gaan slapen. Om 21.00 u zijn de meesten al, zoals de kippen, “op stok”. Plots worden we opgeschrikt door bombardementen heel dicht bij. Later bleek dat het juist achter onze muur was op de boerderijen die vol terroristen zitten. Vanuit Damascus hebben terroristen toevlucht gezocht in Qâra en er ook al enkele notabelen vermoord. Ze profiteren van een algemene onveiligheid en het ontbreken van gezag. Dit laatste danken we mede aan het westen dat deze terroristen steunt en luid verkondigt dat “het regime” al lang alle legitimiteit verloren heeft. Het leger wil nu ingrijpen. Ook op onze binnenkoer waren later flinke scherven te vinden. In een minimum van tijd zaten we allen samen in de grotten onder de refter. Uiteindelijk vertrekken de jongens en gaan slapen in de refter, waarvan de ramen al lang met zandzakken afgedekt zijn om verdwaalde kogels tegen te houden. Ook de conciërge met zijn vrouw schuilen bij ons in een afzonderlijke kamer beneden. Tenslotte komt nog het gezin van de boerderij hier schuilen in een kamer beneden. Het vorige gezin is vertrokken. Die man was eigenlijk geen echte boer en heeft elders werk gevonden. Deze is meer vertrouwd met het boeren. Hij heeft trouwens met zijn 24 jaar al goed geboerd, om het oneerbiedig te zeggen. Hij heeft nu al vier lieve kinderen. En zo heeft iedereen voor de nacht een veilige plaats tot morgen vroeg. Na een oprecht gebed en enkele grappen slaapt iedereen in. De ervaring leert dat er ’s morgens nooit gebombardeerd wordt zodat ieder weer naar zijn vertrouwd plekje kan tot ’s avonds. Het roept voor mij herinneringen op van mijn prilste kinderjaren, hoewel het nu, ondanks alles, rustiger en gemoedelijker is. Toen ik geboren ben is namelijk de Tweede Wereldoorlog uitgebroken (maar dat was echt mijn schuld niet!).
Woensdag 26 september 2012.
Veiligheidshalve heeft het boerengezin tijdens onze avondeucharistie hun veilige kamer beneden al betrokken. Gisteren hebben ze veel geluk gehad. Het bombardement was bedoeld voor een boerderij juist achter de muur en zij wonen juist tegen de muur aan de binnenkant. De man heeft ook een groot projectiel op tien meter voor zich zien neerkomen. Daarom is hij nu wat vroeger komen schuilen. Ook wij gaan maar in de grote kamer onderaan de toren slapen, tot we gerust zijn dat de acties en reacties weer voorbij zijn. Trouwens, mijn kamer heeft twee raampjes en ik ben nog niet van plan die met zandzakken te bedekken, als een Don Camillo in de loopgraven.
Het seksuele misbruik door de gerenommeerde psychiater en professor Walter Vandereycken, lokt terecht diepe verontwaardiging en strenge veroordeling uit.
Erg verwonderlijk is het dat er nog geen verontwaardigde reactie van politicus Landuyt de wereld is ingestuurd. Waarop wacht hij om de kruistocht aan te vangen tegen seksueel misbruik in de zorgsector, in het jeugdwerk, in de sport, enz. en tegen de toedekkende, zwijgende en vergoelijkende structuren van die sectoren?
Of zijn hij en samen met hem vele anderen, alleen maar geïnteresseerd en verontwaardigd wanneer het om seksueel misbruik door geestelijken en binnen kerkelijke structuren gaat?
'Het nationalisme is een gevaarlijk, achterhaald idee. Het blokkeert de weg naar noodzakelijke oplossingen voor de problemen van nu. Wie denkt dat de oplossing voor onder meer de opwarming van de aarde, wereldwijde migraties, de stagnatie van de groei of de energieproblemen erin bestaat onafhankelijke mini-staten uit te roepen, is gevaarlijk bezig. Hij mist de gang van de geschiedenis en miskent de uitdagingen die voor ons liggen. Wie vandaag pleit voor nationalisme, draait zichzelf en de kiezers een rad voor de ogen.'
Geschreven door Gust Adriaensen om 07:55
Vrijdag 5 oktober 2012
Abdijweekend met gezinsdag
ABDIJWEEKEND MET GEZINSDAG, voor wie dieper kennis wil maken met andere jonge gezinnen,voor wie nieuwsgierig is naar het leven in een abdij, voor wie met de abdijgemeenschap enkele dagen wil meebidden, voor wie tot rust en bezinning wil komen, voor wie nog gezellig wil napraten over de hoop die de stuwende kracht is in ons christelijk leven,voor wie met andere jonge gezinnen wil bidden en zingen...
Wanneer
vrij 02/11/12 om 19:00 , za 03/11/12 van 09:00 tot 17:30 , zo 04/11/12 van 09:00 tot 14:30
De uitspraak van de Brusselse burgemeester Thielemans dat 'geboortebeperking bespreekbaar moet zijn', zindert nog na.
Merkwaardig. Want geboortebeperking is al jaren bespreekbaar en wordt al eeuwen toegepast. Maar daar gaat het hem eigenlijk niet om. Als een politicus, zoals hier Thielemans, dat zegt, bedoelt hij daarmee of wordt daaronder door de media verstaan: er moet nagedacht worden over dwingende wettelijke en/of financiële maatregelen om effectief een serieuze geboortebeperking te realiseren.
Geen enkele politicus, en ook niet het moraalfilosofische orakel van Vlaanderen, Etienne Vermeersch (die er natuurlijk als de kippen bij is wanneer een politicus kikt over geboortebeperking), hebben evenwel al ooit omschreven op welke manier zij een geboortebeperking willen afdwingen.
Zij weten het niet en zij durven het niet. En dat is maar goed ook. Want een opgelegde geboortebeperking betekent een fundamentele en dictatoriale inbreuk op de privacy, op de persoonlijke vrijheid en op de relatie man-vrouw.
ABDIJWEEKEND MET GEZINSDAG, voor wie dieper kennis wil maken met andere jonge gezinnen,voor wie nieuwsgierig is naar het leven in een abdij, voor wie met de abdijgemeenschap enkele dagen wil meebidden,voor wie tot rust en bezinning wil komen, voor wie nog gezellig wil napraten over de hoop die de stuwende kracht is in ons christelijk leven,voor wie met andere jonge gezinnen wil bidden en zingen...
Wanneer
vrij 02/11/12 om 19:00 , za 03/11/12 van 09:00 tot 17:30 , zo 04/11/12 van 09:00 tot 14:30
De “Syrische crisis” weegt, eerlijk gezegd, zwaar op het gemeenschapsleven. De gebouwen zijn tot een soort hermetisch afgesloten gevangenis omgevormd. Dit heeft naast sommige komische toch vooral vervelende kanten. Stof genoeg om na de oorlog daar een humoristisch videootje over te maken. Bovendien wil het leger af en toe de terroristen in Qâra aanpakken. Als dat met bombarderen gebeurt is het ook voor ons hoog tijd om te schuilen omdat het zo dichtbij is. Ondertussen proberen we ons ook eens wat af te reageren. Gisteravond werd daarom een knotsgekke video gedraaid die wel door groot en klein kon gesmaakt worden. Deze zondagmiddag hebben we naar gewoonte eerst een feestelijke en uitgebreide eucharistie gevierd. In iedere byzantijnse eucharistie is er tweemaal een processie, nl. voor de lezingen en voor de offerande. Ik was vandaag weer blij toen ik zag dat de twee mannen van de moslimfamilie, die in de nieuwbouw leven, fier mee voorop gingen met de cherubijnen. En ze weten al hoe het moet. Moslims in een katholieke processie!
Het uitgebreid middagmaal wordt genoten in de binnentuin. Abouna Georges had ons uitgenodigd, maar omdat wij niet naar hem kunnen, had hij voor het vlees gezorgd en samen met een goede vriend (ook van de gemeenschap) hier de barbecue klaargemaakt. De zusters en wij zorgden voor de rest. Dat was best feestelijk. De kleine (of grote) kinderen kunnen zich amuseren op de schommel. Aan tafel is er alle kans om serieuze of gekke verhalen kwijt te kunnen. En er is helemaal geen haast bij.
Die goede vriend van abouna Georges en ook van ons, is eigenlijk een bekend advocaat die, samen met anderen, ons goed op de hoogte houdt van de toestand in ’t land. Vandaag heeft het leger twee wijken van Aleppo gezuiverd waarbij vele terroristen werden gedood. Natuurlijk worden de verwoestingen, die al aangebracht zijn er alleen maar groter mee. Anderzijds gaan helaas de aanslagen en het kidnappen door terroristen onverminderd door, zoals nu de 200 jonge christenen die in Rablah zijn gekidnapt. Toch koesteren de vluchtelingen uit Quosseir de hoop en de verwachting dat het leger in hun streek de zuiveringen zo ver kan doorzetten dat de regering nog voor de winter de bevolking kan uitnodigen om terug te keren. Ook op andere plaatsen heeft het leger zuiveringen doorgevoerd, wat door de meeste Syriërs wordt gewaardeerd. En de media in het buitenland hebben daarmee weer stof om de zaken om te draaien en te doen alsof de moorden en vernielingen het bewuste werk van het leger zijn. De samenzwering vanuit het buitenland tegen Syrië gaat onverminderd verder met veel doden en ellende. We hopen, verwachten en bidden dat de gewetenloze wereldheersers hun plan van vernietiging en herverdeling van Syrië in elkaar bestrijdende confessionele groepen, niet ten uitvoer kunnen brengen.
Natuurlijk zijn de gesprekken niet altijd zo zwaar. Een zuster vraagt plagend waarom ik met mijn witte norbertijner toog tijdens het recente pausbezoek in Libanon niet naast de paus gezeten heb. Ik antwoord dat ik geen verwarring wilde scheppen opdat de mensen niet zouden vragen: “Wie is die vriendelijke oude man naast pater Daniël?” En zo zie je maar dat je met een wit habijt nog het zwarte schaap van een gemeenschap kunt zijn!
Maandag 24 september 2012.
Deze morgen wil ik wat meehelpen op het terrein om eens te zien hoe de irrigatie hier werkt. Binnen de muren liggen dertig hectaren, buiten de muren nog tien. Er is water genoeg van een put, maar het moet wel opgepompt worden en gebracht naar het grote waterreservoir aan het einde van het terrein. Het is een soort olympisch zwembad (en zou er ook eens voor kunnen gebruikt worden). Over heel het terrein liggen grote en kleine zwarte plastieken buisjes. De hoofdkraan aan het zwembad moet eerst opengezet worden en dan op het terrein de kraantjes van het gebied dat men wil water geven. Er is geen druk genoeg om vele rijen tegelijk te doen. Het moet dus afwisselend gebeuren. Sommige plastieken buizen hebben om de tien centimeter een gaatje (voor de groenten bv.), andere hebben een slangetje om de drie meter (voor bomen). Het resultaat is dat er midden in deze dorre woestijn een uitgebreide groene oase ligt met allerlei groenten, vruchtbomen en een wijngaard. Tussen enkele bomen zijn heel fijne netten gespannen waarin bepaalde vogels (een soort kleine kwakkels) – die door muziek gelokt worden – zich vast vliegen. En zo worden die vogels voor een zondagsmaal gevangen.
Vandaag is iemand jarig en zo heeft een zuster met de kinderen na het avondmaal weer een en ander voorbereid. Er verschijnt een grote taart met kaarsjes en daarna wordt Arabische muziek gedraaid, waarbij de refter al vlug herschapen wordt tot een soort plein voor creatieve volksdans.
Dinsdag 26 september 2012.
Er is weer hard gewerkt en ’s avonds wordt eenstemmig besloten om eens vroeg te gaan slapen. Om 21.00 u zijn de meesten al, zoals de kippen, “op stok”. Plots worden we opgeschrikt door bombardementen heel dichtbij. Later bleek dat het juist achter onze muur was op de boerderijen die vol terroristen zitten. Vanuit Damascus hebben terroristen toevlucht gezocht in Qâra en er ook al enkele notabelen vermoord. Ze profiteren van een algemene onveiligheid en het ontbreken van gezag. Dit laatste danken we mede aan het Westen dat deze terroristen steunt en luid verkondigt dat “het regime” al lang alle legitimiteit verloren heeft. Het leger wil nu ingrijpen. Ook op onze binnenkoer waren later flinke scherven te vinden. In een minimum van tijd zaten we allen samen in de grotten onder de refter. Uiteindelijk vertrekken de jongens en gaan slapen in de refter, waarvan de ramen al lang met zandzakken afgedekt zijn om verdwaalde kogels tegen te houden. Ook de conciërge met zijn vrouw schuilen bij ons in een afzonderlijke kamer beneden. Tenslotte komt nog het gezin van de boerderij hier schuilen in een kamer beneden. Het vorige gezin is vertrokken. Die man was eigenlijk geen echte boer en heeft elders werk gevonden. Deze is meer vertrouwd met het boeren. Hij heeft trouwens met zijn 24 jaar al goed geboerd, om het oneerbiedig te zeggen. Hij heeft nu al vier lieve kinderen. En zo heeft iedereen voor de nacht een veilige plaats tot morgenvroeg. Na een oprecht gebed en enkele grappen slaapt iedereen in. De ervaring leert dat er ’s morgens nooit gebombardeerd wordt zodat ieder weer naar zijn vertrouwd plekje kan tot ’s avonds. Het roept voor mij herinneringen op van mijn prilste kinderjaren, hoewel het nu, ondanks alles, rustiger en gemoedelijker is. Toen ik geboren ben is namelijk de Tweede Wereldoorlog uitgebroken (maar dat was echt mijn schuld niet!).
Woensdag 26 september 2012.
Veiligheidshalve heeft het boerengezin tijdens onze avondeucharistie zijn veilige kamer beneden al betrokken. Gisteren hebben ze veel geluk gehad. Het bombardement was bedoeld voor een boerderij juist achter de muur en zij wonen juist tegen de muur aan de binnenkant. De man heeft ook een groot projectiel op tien meter voor zich zien neerkomen. Daarom is hij nu wat vroeger komen schuilen. Ook wij gaan maar in de grote kamer onderaan de toren slapen, tot we gerust zijn dat de acties en reacties weer voorbij zijn. Trouwens, mijn kamer heeft twee raampjes en ik ben nog niet van plan die met zandzakken te bedekken, als een Don Camillo in de loopgraven.
Recent Nederlands onderzoek geeft aan dat de ontkerkelijking het functioneren van de democratie bedreigt. Eerdere studies toonden al dat christenen, in het bijzonder praktiserende, democratischer zijn ingesteld dan ongelovigen.
Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie aan de universiteit Leiden, poneert: 'Zonder het geloof ontaardt een democratie snel in tirannie of anarchie'. Kinneging zit daarmee op dezelfde golflengte als de grote, 19de-eeuwse, Franse politieke filosoof, Alexis de Tocqueville, die stelde dat religie een voorwaarde is voor gezonde democratie.
Kinneging is ervan overtuigd dat religie 'een temperende werking' heeft op het egoïsme en het materialisme. Religie richt de burger immers meer op het algemeen belang van de brede gemeenschap. 'Als het geloof wegvalt, raken mensen sterker gericht op zichzelf.'
Volgens een Brits onderzoek heeft ook de bankencrisis, waarin het egocentrisme tot een culminatiepunt kwam, te maken met de ontkerkelijking. Bankiers hebben altijd veel geld willen verdienen, maar de mateloze 'graaicultuur' die we kennen, is nieuw. Dat was de conclusie van de BBC-documentaire 'When bankers were good'. Toen bankiers nog gelovig waren, vaak quakers en joden, investeerden ze massaal in 'goede werken'. Hun geloof en hun angst voor de hel temperden hun winstbejag.
Overigens is het geven aan 'goede werken' nog altijd een van de manieren waarop gelovigen 'goede burgers' proberen te zijn. Onderzoeken vertellen dat ze veel vrijgeviger zijn dan niet-gelovigen. Angst voor de hel speelt daarbij helemaal geen of nog amper een rol. Door hun giften bevorderen de gelovigen de solidariteit met de minderbedeelden en ze leggen een deel van de verantwoordelijkheid voor het welzijn bij de burger, die niet onverschillig de plicht tot zorg voor de zwaksten, naar de staat kan doorschuiven.
Gelovigen doen ook meer aan vrijwilligerswerk. Dat blijkt uit een grootschalig onderzoek van het Nederlandse Sociaal en Cultureel Planbureau in 2009. Dat doen kerkgangers omdat ze de oproep van het evangelie tot naastenliefde voortdurend horen maar ook omdat kerkse mensen veel meer sociale contacten hebben , die niet beperkt zijn tot hetzelfde professionele of intellectuele milieu.
Socioloog Mark Elchardus van de Vrije Universiteit Brussel, stelde vroeger al vast -bij zijn onderzoek naar vertrouwen en wantrouwen- dat katholieken en bovenal de praktiserenden onder hen, meer vertrouwen hebben in hun medemensen, in de instellingen van de samenleving en in de democratie. Uit een onderzoek in Nederland van het bureau Intomart, in opdracht van de KRO, blijkt bovendien dat 90% van de Nederlanders katholieken betrouwbaar vindt en 53% vindt ze ook nog 'prettig om mee om te gaan'.
De Engelse letterkundige en journalist Gilbert Keith Chesterton merkte ooit op dat 'de kerk de enige instantie is die de mens ervan kan weerhouden helemaal kind van zijn tijd te zijn'. Wie helemaal meegaat met zijn tijd, verliest zijn zelfstandigheid in denken en oordelen. De éminence grise van de Nederlandse columnisten J.L. Heldring schreef in zijn column Dezer Dagen, dat 'de mens die zich van God bevrijd heeft, verleidbaar is gebleken voor andere demonische krachten, valse goden'.
'De kracht van verandering!'. Sjonge, sjonge. Opbergen die slogan. Ook wat het sluiten van voorakkoorden betreft, blijkt NV-A geen haar beter of slechter dan de andere, door de nationalisten al zo vaak verketterde 'traditionele' partijen.
Neenee, NV-A past perfect in het rijtje, geen wezenlijk verschil meer te merken. Het zich met machtsgeile overgave gooien in het spel van de voorakkoorden in politieke achterkamers, geeft aan dat er ook op dit vlak geen verschil meer is.
Politicoloog Boutega formuleerde het gisteren in DS al bijzonder accuraat:
'Op geen enkele breuklijn die vandaag nog relevant is, brengt de partij (NV-A) een vernieuwend verhaal waarin ze verschilt van de rest. Het sociaal-economisch programma van N-VA is een liberaal verhaal dat vandaag ook door Open VLD wordt verdedigd. Op communautair vlak is dan weer geeng root verschil te merken de Vlaamse christen-democraten. In de programma's van beide partijen wordt voor België eenconfederaal model vooropgesteld. Sociaal-cultureel pakt N-VA dan weer uit met een verhaal van rechten en plichten. Een discours dat inmiddels ook door de andere 'traditionele' partijen wordt gehanteerd. Je kan N-VA dus bezwaarlijk inhoudelijk vernieuwend noemen' .
Zin in een spelletje scrabble? Vorm met de volgende letters, vanuit je Vlaamse buik of brein, een partijnaam die goed in je oren klinkt en voeg er Gesloten of Open,Traditioneel of Ultratraditoneel aan toe:ABCDLNPSV.
Ach, hoog tijd voor de politiek bewuste Vlaming om de partijen op hun echte merites te beoordelen en de primitieve idolatrie voor politieke leiders weg te lachen.
HET magische woord van de laatste jaren en ook het meest misbruikte met betrekking tot politieke partijen en hun program, is VERHAAL.
Lulkoek. Precies alsof partij A hét verhaal in huis heeft, partij B maar over een beetje verhaal beschikt en partij C, ocharme, verhaalloos door het politieke landschap strompelt. Het is dan ook niet erg verstandig van Beke te zeggen dat zijn partij wat 'verhaal' mist.
Dat VERHAAL is overigens in hoofdzaak een 'creatie' van politieke journalisten.Een boeiende uitdaging voor hen: laat ze een column schrijven waarin ze de verhalen of het ontbreken ervan in de diverse partijen en programma's, scherp omschrijven. Nog een testje: vraag aan een representatief aantal kiezers eens te formuleren wat het verhaal van de verschillende partijen is.
Ik wacht op die kritische commentatoren die het VERHAAL, als valse retoriek en misleidende kwaliteitsnorm ontmaskeren. Zeker in hoofde van sommige partijen, die VERHAAL als reclamewoord misbruiken: de inhoud eruit,de perceptie erin.
‘Kerken is werken’ is de veelzeggende titel van het boek dat A. Paul Stappaerts samen met Paul A. Stappaerts schreef over de geschiedenis van de Sint-Martinusparochie en de parochie Sint-Job in het Kempense Retie.
Eeuwenlang had de kerk een belangrijke sociale functie. Ze was een plaats waar mensen van de dorpsgemeenschap elkaar ontmoetten en na de viering nog wat bleven babbelen. Belangrijke berichten werden vroeger aan de kerkdeur afgekondigd. De jaarlijkse processie was een van de hoogtepunten van het jaar.
De oorspronkelijke kerk was ook een gemeenschap van mensen die geloofden en zorg droegen voor mekaar. Dit boek gaat over de lotsverbondenheid van parochianen door de eeuwen heen. De manier waarop ze hun geloof beleden, was sterk gebonden aan plaats en tijd en werd vele eeuwen gedirigeerd door de geestelijkheid. Maar kerk-zijn, in de zin van gemeenschap vormen, heeft altijd inzet gevraagd van de gelovigen, want ‘Kerken is werken’.
In het eerste deel van dit boek lees je hoe de dorpsbewoners van vroeger tot nu hun geloof beleefden, thuis in de kerk en in hun verenigingen. Die verenigingen, de mensen die bij het parochieleven betrokken zijn, de kerkgebouwen en de voornaamste kapellen komen in het tweede deel aan bod.
‘Kerken is werken’ bevat ca. 450 bladzijden in vierkleurendruk en is rijk geïllustreerd met documenten en foto’s, zowel oude als hedendaagse. Het zal bij velen herinneringen en herkenning oproepen.
In voorverkoop kost het boek 35 euro. Het kan besteld worden door overschrijving van dat bedrag op het rekeningnummer BE61 3631 0796 8417 van Retiese Heemkundige Kring 'Zeven Neten' vzw, Duinkerken 14, 2470 Retie. Voorintekenaars worden met hun naam vermeld in het boek. De lijst der voorintekenaars wordt afgesloten op 14 oktober 2012. Vanaf de verschijningsdatum op 13 december, bedraagt de prijs 40 euro. Verzending is mogelijk mits 10 euro extra.
"Toen ik eten gaf aan de armen noemden ze mij een heilige.Toen ik vroeg waarom de armen niets te eten hadden, noemden ze mij een communist."
- Helder Câmara
Dom Hélder Pessoa Câmara (Fortaleza, 7 februari1909 – Recife, 27 augustus1999) was een Braziliaansekatholiekebisschop. Câmara werd in de jaren '60 en '70 bekend als tegenstander van de militaire dictaturen in Brazilië. Hij keerde zich ook tegen de onsociale politiek van de regeringen. Kort na zijn benoeming tot aartsbisschop organiseerde hij de eerste Latijns-Amerikaanse bisschoppenconferentie (CELAM). Deze conferentie mag een doorbraak worden genoemd. De Latijns-Amerikaanse bisschoppen besloten hun beleid radicaal te wijzigen en begonnen zich, krachtig gesteund door Câmara, op te werpen voor de armen en verdrukten in Zuid-Amerika.
De kinderen zijn voor het eerst weer naar school gegaan. De klassen schijnen overvol te zitten omwille van de vele vluchtelingengezinnen in Qâra. Fier komen de kinderen terug met allemaal nieuw schoolgerief dat ze daar gekregen hebben: schooltas, pennenzak met een overvloed aan pennen, twee gommen, drie puntenslijpers en 8 gewone potloden “made in China”! De directeur van de school in Quosseir, een vurig christen die nu bij ons leeft, kreeg in een telefoon vanwege de regering de vraag waarom de school in Quosseir niet open ging. Met pijn in ’t hart antwoordde hij dat er geen leerlingen meer zijn.
’s Avonds projecteer ik de foto’s van ons verblijf in België en de ontmoetingen die we gehad hebben. Daarna wordt een komische videootje getoond die gemaakt werd voor de verjaardag van een van de mannen, nl. degene die verantwoordelijk is voor binnentuin. Omdat zijn tomaten beter zijn dan die op het terrein, werd daar een hele parodie rond gemaakt en ziet men hoe hij, zogezegd, zijn tomaten stiekem rood verft. De verrassing en het plezier waren compleet. Hij zelf begreep pas bij zijn verjaardag dat het gepruts voor een video de voorbije dagen voor hem was.
Vrijdag 21 september.
Gisteren zijn we tevens met vier kandidaten begonnen met het 1ste jaar theologie, fundamenteel. Ook Johannes-Paulus II heeft een deel van zijn priesteropleiding, werkend in een Solvay-fabriek in oorlog doorgebracht. Waarom zouden wij het niet doen? Het gebeurt nog in het Frans of het Engels en eentje maakt er een Arabische vertaling van. Het is tevens een aansporing om onze woordenkramerij te beperken. Trouwens, als God zulke praatzieke wezens als mij (en sommigen van u wellicht) geschapen heeft, zou het dan niet de moeite zijn om ons af te vragen of Hij zelf ook niet iets te zeggen heeft? En daar is stilte goed voor.
In de voormiddag wordt er verder gewerkt op het terrein: tomaten, boontjes, appelen, amandelen, olijven, nieuwe aanplantingen, water geven... Er is werk in overvloed, voorlopig nog in de brandende zon (terwijl het ’s avonds al flink afkoelt). ’s Morgens doet ieder persoonlijk gebed, ’s middags of ’s avonds is er meestal eucharistie. ’s Namiddags is er eerst een ruime tijd rust en dan tijd voor theologie en Arabisch. ’s Avonds is er eucharistie of vespers. Na het avondeten is het heel de tijd gezamenlijke recreatie, waar ieder wel verder de dingen kan afwerken die hij wil klaar krijgen. De jongens hebben op het dak een gezellige tent gemaakt waar ’s avonds thee gedronken wordt.
Tegen de avond ga ik met mijn tolk uit Quosseir op bezoek bij de twintig moslims uit Quosseir die hier als vluchtelingengezin onderdak gevonden hebben. Ze hebben laten weten dat ze graag hadden dat ik op bezoek kom. Voor mijn vertrek ben ik er geweest en heb gebeden voor hun oude moeder die zo ziek was. Nu vertellen ze dat hun moeder genezen is en weer buiten wandelt. Ze zijn zo dankbaar en blij. En wat een respect hebben deze moslims voor het christelijk geloof en voor een katholiek priester, die niet eens hun taal spreekt (op enkele woordjes of zinnetjes na, waarna ze aanmoedigend applaudisseren)..Met vreugde hebben ze het pausbezoek in Libanon op tv gevolgd en zijn boodschap gewaardeerd. Ze willen nu alles weten over de hiërarchie in de Kerk. Zulk een geloof hebben we in meerdere christelijke middens niet gevonden! Ondertussen komt een van de moeders binnen met zes meisjes. Ze hebben aan onze amandelen oogst gewerkt. Ze vertelden ook dat ze tijdens mijn afwezigheid eens op een zondag alleen in de kerk zaten te bidden terwijl niemand van de gemeenschap kwam opdagen. Abouna Georges had namelijk laten weten dat het te gevaarlijk was om op weg te gaan en dat hij dus niet kon komen, wat zij niet wisten. Moslims die ’s zondags naar de kerk gaan en christenen die afwezig blijven! We hebben er allen hartelijk om gelachen. Deze avond vieren we speciaal de eucharistie uit dankbaarheid voor de aanwezigheid van deze mensen en de geest van vrede vol en liefdevol samenwonen. Moge deze geest zich terug over heel Syrië verspreiden.
Hoe is het nu in Syrië? Wij vragen het ons ook af. Buiten is het op dit ogenblik ijzig stil (behalve op de momenten dat de tien minaretten hun gebedsoproepen lanceren) en binnen zitten we voorlopig nog veilig. Alle deuren, ook binnen, zijn op slot en/of gebarricadeerd. Nu komt er ook nagenoeg niemand meer naar het klooster. Sinds de aanval op onze gebouwen weten de terroristen dat ze ook hier niet veilig zullen zijn en dat het klooster voor hen toch geen goede schuilplaats is. Laat dat dan nog een voordeel zijn.
De berichten in de westerse media, ook de zogenaamde katholieke, blijven ons wel verontrusten. Een bericht over een internationale conferentie over de opvang van de stroom van vluchtelingen lijkt wel edelmoedig maar gaat grotendeels voorbij aan het echte probleem. Er moet niet zozeer gezorgd worden voor de opvang van vluchtelingen, er moet voor gezorgd worden dat mensen niet op de vlucht moeten! Hillary Clinton is lang voor de Syrische crisis alle kloosters in Libanon gaan bezoeken om te kijken hoe zij voor vluchtelingen zorgen. Hoe vroom, denk je dan. Achteraf blijkt dat het dient om Syrië te kunnen “herschikken” en alle christenen uit het land te verjagen (of te laten uitmoorden). Deze westerse waanzin moet aan het licht komen en ophouden. Laat Syrië gerust. Het is volwassen genoeg om zijn eigen problemen, welke die ook zijn, op te lossen.
Na de plechtige slotviering vorige zondag had de paus in de namiddag nog een ontmoeting met de leiders van alle christelijke kerken. ’s Avonds vond het afscheid plaats op het vliegveld van Beiroet, waar de paus allen dankte voor dit ‘hartelijk’ onthaal. Het moet gezegd, Libanon heeft tot in de kleinste details willen tonen dat ze van de paus houden en hem uitbundig alle eer willen geven. De burgerlijke en religieuze hoogwaardigheidsbekleders kwamen de paus nog afzonderlijk de hand drukken. Ook verschillende moslimleiders wisselden duidelijk een vriendelijk woordje met de paus die telkens lachend knikte. Ondertussen bleef een flinke groep jongeren op de achtergrond met vlaggen en spandoeken zwaaien terwijl ze al dansend de naam Benedictus scandeerden. Ook de volgende dagen blijven de posters en vlaggen in Libanon nog hangen.
De boodschap van de paus is duidelijk geweest. Als ook Hesbollah grote welkomposters verspreidt en uitdrukkelijk met pausvlaggetjes staat te zwaaien weet je dat de paus wel degelijk als oprechte vredebrenger wordt erkend en begroet. Al zijn Libanon en Syrië erg verschillend, de meerderheid van het gewone volk toont zowel hier als ginder dat ze verzoening willen en in vrede met elkaar samen leven: een eenheid in de verscheidenheid van vele tradities. Als er onrust gestookt wordt is dit vooral door de grootmachten of, zoals de meester pyromaan van het Midden- Oosten, H. Kissinger, zelf eens heeft gezegd: 'Grootmachten hebben geen princiepen en geen waarden, ze hebben alleen belangen!'
Dinsdag word ik op opgehaald en naar Mar Yakub gebracht door Faycal. Hij komt met een volle terreinwagen met materiaal van Mar Yakub voor Adonis en we rijden terug met een overvolle terreinwagen met materiaal van Adonis naar Mar Yakub. Faycal had al laten weten dat de hoofdweg flink beveiligd is. Inderdaad, vanaf de grens tot thuis moesten we een achttal controleposten passeren en het was meer dan een formaliteit. Tegelijk besef je dat het land flink in oorlog is wanneer de hoofdweg zo zwaar moet beveiligd worden.
Om halfeen vertrokken we in Libanon en om halfzeven arriveerden we in Mar Yakub. En daar heerste een uitbundige sfeer. De kinderen waren verkleed en deden sketches en dansjes, de volwassenen voerden de gekheid nog wat op. Er werd chocomelk geserveerd met snoepjes en cadeautjes werden uitgedeeld. Dan volgde een warme maaltijd. Hierna hadden de jongens nog enkele video’s voorzien die ze zelf gemaakt hadden, maar die werden tenslotte voor later voorzien. Iedereen was moe maar blij. Ondertussen liet men mij de schade zien die door de beschietingen en de obussen veroorzaakt waren wanneer het klooster door een legerhelikopter onder vuur genomen werd. Waarom is nog altijd niet duidelijk. Wil men beletten dat het klooster een schuilplaats zou worden? Een van de zusters laat de gaatjes zien in haar habijt, veroorzaakt door scherven. Toen ik op mijn vertrouwde kamer kwam in de Romeinse toren merkte ik dat ook ik een kleine souvenir van de aanval heb: een van de twee raampjes is gesprongen. Gelukkig allemaal beperkte materiële schade. Ondertussen leven we hier wel met verregaande zelf opgelegde veiligheidsvoorzieningen. De zalige vrijheid van voor de oorlog is voorlopig voorbij.
De jongens hebben afgesproken woensdagmorgen om 9 uur eens uitgebreid te gaan ontbijten in de tuin. En zo zitten we dan met zes rond de tafel (eentje is voorlopig naar huis om zijn moeder bij te staan). Het is voor mij een gelegenheid om eens de foto’s te tonen van ons verblijf in België en te vertellen wat we er allemaal hebben uitgespookt in die (veel te) lange tijd van twee maanden. Daarna gaat ieder aan het werk op het terrein, samen met de zusters. Ook dat gebeurt nu zoveel mogelijk in grote groep
Lezingen over de geschiedenis van de Sint-Martinus- en de Sint-Jobparochie
'Kerken is werken'
Paul Stappaerts en zijn neef, priester Paul Stappaerts, werken al geruime tijd aan een boek over de geschiedenis van de twee Retiese parochies: de Sint-Martinusparochie en de Sint-Jobparochie.
Het boek wordt uitgegeven door de Retiese heemkundige kring en verschijnt op 13 december 2012 .
Op woensdag 26 september geven de auteurs om 14 uur voor OKRA-centrum en om 20 uur voor Davidsfonds-Retie, een lezing over de geschiedenis van de twee Retiese parochies in GC Den Dries.
'Dat is tekenend voor een nationalist. Hij deelt de maatschappij op in het eigen volk en de rest. In een stad moet je net het omgekeerde doen.'
'Alle inwoners hebben de stad gemeen, met de rechten en plichten die daarbij horen.'
'Als de stad niet meer van die 230 jongeren is, van wie is ze dan nog allemaal niet? Hoeveel mensen hebben er niet al eens iets mispeuterd?'
'De Wever zegt: 't Stad is NIET van iedereen. Wat wil hij dan in de plaats ervan? 't Stad is van ons? 't Stad is van wie ik graag heb? 't Stad is van mij alleen?'
'Een burgemeester moet zijn stad verenigen, niet verdelen.'
Natuurlijk is 't Stad van iedereen, zoals elke stad, elk dorp van iedereen is, die er woont. Als men dat niet wenst en zeker als een bestuur of politici dat niet willen, proclameert men discriminatie en verdedigt men gettovorming.
Uiteraard moeten altijd en overal relschoppers aangepakt worden, of ze nu autochtoon of allochtoon zijn. Maar ook die onruststokers , blijven stads- of dorpsbewoners. Zeggen dat ze er niet thuishoren, is een extremistische en in het Antwerpse geval, racistische opstelling. Overigens waar willen die politici deze vandaaltjes dumpen?
De reactie van De Wever, die zich niet op het relterrein liet zien, is beschamend. 'Voor de NV-A is de stad alleen van die mensen die een inspanning leveren om ertoe te behoren', orakelde hij.
Aan welke voorwaarden en activiteiten een mens moet voldoen, om 'ertoe te behoren', maakte hij evenwel niet duidelijk. Wil hij die aub eens bekend maken, dan kan er ook eens nagegaan worden hoeveel 'blanke' Antwerpenaars geen enkele inspanning leveren 'om ertoe te behoren' en hoeveel 'echte' sinjoren het geen bal kan schelen 'om ertoe te behoren'.
Nee, wat in deze platvloerse reactie op een kleine groep herrieschoppers speelt, is electorale profilering. En meer en meer opschuiven in de richting van het Blok-Belang, om de concurrent op rechts de politieke doodsteek toe te brengen.
Pater Daniël Maes, norbertijn van Postel, is al enkele jaren missionaris in Syrië, werkt mee aan de heropbouw van het eeuwenoude klooster van Mar Yakub en zet zich onvermoeid in voor de vrede en de verzoening in Syrië.
Een aantal dagen geleden vertrok hij vanuit Postel opnieuw naar het klooster Mar Yakub via Beiroet, Libanon. Momenteel verblijft hij nog in Libanon en volgde het pausbezoek aan dat land. Hieronder vindt u zijn verslag.
Vrijdag 14 september 2012: Feest van de Kruisverheffing
Het is vandaag feest in Mar Yakub omdat de gemeenschap op deze dag in 2000 de officiële kerkelijke erkenning heeft ontvangen voor “de orde van de eenheid van Antiochië’. Samen met zr Carmel heb ik plechtig de hl. Eucharistie gevierd in het kleine kapelletje van ons appartement in Adonis, Libanon. ‘s Middags kwam de paus toe in Beiroet. Vooraf had hij meteen al verklaard dat het leveren van wapens aan de strijdende partijen in Syrië een grote zonde is. Hij werd bijzonder hartelijk en uitbundig onthaald. De toespraak van de president Michel Suleiman en die van de paus zijn het herlezen waard. De president merkte fijntjes op dat Jezus zijn eerste wonder in Libanon deed. Het is een verwijzing naar het Cana nabij Tyrus (zoals de eerste geschiedschrijver Eusebius ook zegt) en niet het zogenaamde Cana bij Nazareth, zoals Israël wil. De heftige rellen in Libië omwille van een voor moslims kwetsende film, lijken uitgelokt te zijn om de komst van de paus als vredebrenger in het Midden-Oosten in het wereldnieuws te overschaduwen. Er zijn inmiddels ook rellen uitgebroken in Tripoli, de tweede stad van Libanon
Vermits de luchthaven van Beiroet enkele uren gesloten bleef, moest moeder Agnes-Mariam en de anderen even in de lucht blijven hangen vooraleer te kunnen landen. En hier in Libanon was de grote weg afgesloten voor alle verkeer en konden we toch haar niet gaan ophalen. We hebben het pausbezoek dan maar verder op tv gevolgd. Er zat ook een voordeel aan voor moeder Agnes-Mariam. Ze heeft in Parijs tevergeefs moeite gedaan om op de valreep nog kardinaal André Vingt-Trois te ontmoeten terwijl ze nu met hem in hetzelfde vliegtuig zit en onverwachts alle kans krijgt om uitgebreid met hem te spreken. Natuurlijk over de inzet voor de vrede in Syrië en de misleiding (ook) van de katholieke pers, wat dacht je?
Deze avond heeft de paus in de basiliek van St.- Paulus in Harissa de post-synodale apostolische aansporing (“Ecclesia in Medio Oriente”) in een plechtige dienst ondertekend. De rode draad van de dienst was: In het teken van het kruis zult ge overwinnen. Deze basiliek is gebouwd naar het model van de Aya Sophia. Ze heeft evenwel slechts de ruimte van een grote kerk bij ons. Er was binnen alleen plaats voor hoogwaardigheidsbekleders en hogere oversten. Zr. Carmel en ik zijn moeder Agnes- Mariam na afloop gaan ophalen en hebben nog een aantal personaliteiten ontmoet.
Zaterdag 15 september 2012
Deze voormiddag wordt de paus ontvangen op het presidentieel paleis. De president is hier een maroniet (christen-katholiek), de eerste minister een soenniet en de voorzitter van het parlement een sjiiet, zo is het systeem in Libanon. De pausmobiel op weg naar het paleis werd door duizenden omstuwd en gedurende gans de rit dansten jongens en meisjes voor de pausmobiel uit, maakten muziek en strooiden bloemen uit. De paus werd dan ontvangen door de regeringsleiders met hun gezin, waarbij de kleine kinderen de show stalen. Vervolgens kwamen de leiders van de verschillende geloofsgroepen aan bod. Dan sprak de president, waarop het antwoord volgde van de paus. In deze broederlijke samenkomst van christelijke en islamitische leiders benadrukte de paus de godsdienstvrijheid. Sinds eeuwen leven christenen en moslims hier samen, soms in eenzelfde gezin, waarom zou dit in heel de gemeenschap dan niet kunnen, zo vroeg hij zich af.
Een hoogtepunt vormde de ontmoeting met de jeugd in Bkerke, waar het majestueuze maronitisch patriarchaat gevestigd is. Het werd een groots feest van stijlvolle zang, dans en choreografie met een massa jongeren. Op de grote binnenplaats is ruimte voor 15.000 jongeren maar buiten stonden de wegen nog overvol. Bijna allen waren in het wit gekleed of hadden een witte pet of sjaal. Jongeren brachten een groot evangelieboek, een Maria-icoon en een groot kruis binnen. De paus prees de gastvrijheid en het geloof dat de Libanezen sinds de tijd van Jezus bewaard hebben. De wereldvrede en de evangelisatie werden schitterend in choreografie uitgebeeld. Een meisje en een jongen drukten het geloof, de bezorgdheid en de toewijding van de jeugd uit, waardig en enthousiast. Boven de menigte zweefde een grote paternoster. De massazang, afgewisseld met prachtige solo’s zorgden voor een hemelse sfeer.
Zondag 16 september 2012: slotviering pausbezoek
Zr. Carmel, moeder Agnes-Mariam en ik vertrekken ’s morgens vroeg uit Adonis om rond half negen in het centrum van Beiroet te zijn voor de slotviering met de paus. We hebben een goede plaats: ik zit links op het podium achter de bisschoppen bij de priesters en zij zitten rechts op het podium, dat gebouwd is in de vorm van een ceder, symbool van vrede. Ik schat dat er meer dan een miljoen aanwezigen zijn die enthousiast wuiven met pauselijke en Libanese vlaggen, het is een immense mensenzee tegen de Middellandse Zee. De sfeer is feestelijk, zang en muziek zielsverheffend. De niet te vermijden weerklank doet het gesprokene minder goed verstaan. De paus richt zich ook tot de Syriërs in het publiek, looft de moed van de Syrische jeugd en veroordeelt elk religieus fundamentalisme. De voorbeden worden gelezen in het Arabisch, Frans, Engels, Armeens en Grieks. Zelf heb ik alle intenties, die ik meegekregen heb in deze eucharistie afgegeven. Voor mij zit een bonte mengeling van bisschoppen en patriarchen van verschillende pluimage en hoofddeksels. Er heerst een geest van diepe eenheid en onderlinge verbondenheid. We zitten twee uur in de brandende zon maar voor ieder is een wit petje, een witte sjaal en een flesje water voorzien. Na de mis volgen we de paus en de bisschoppen naar de sacristie en kunnen de paus bij het weggaan nog van dichtbij toewuiven. De patriarchen en vele bisschoppen kunnen we de hand drukken, ook de oude sympathieke Ibrahim Nehme, onder wiens episcopaat Mar Yakub gesticht is. Allen zijn even gelukkig en tevreden.
Dit pausbezoek is voor Libanon en voor het Midden-Oosten een zegen. Terwijl de internationale druk toeneemt om de christenen uit het Midden-Oosten te doen vertrekken, heeft de paus hen juist aangemoedigd als de oorspronkelijke bewoners te blijven. Moge dit bezoek een steun zijn voor allen die ijveren voor vrede en verzoening, ook in Syrië.
Op de terugweg naar huis kleuren de wit-gele pauselijke vlaggen en posters nog steeds het straatbeeld. Voor ons een auto met zijn koffer wijd open en in de koffer zit een jongeman met een grote pauselijke vlag enthousiast te zwaaien. Dank u wel, “Baba Benediktoes”, wiens geestelijke energie blijkbaar veel groter is dan zijn fysische krachten.
Joseph Ratzinger/Benedictus XVI in Waarden in tijden van ommekeer.
Het lijdt geen twijfel dat onder de grondleggers van de Europese eenwording het christelijke erfgoed als kern van deze Europese historische identiteit gezien werd, natuurlijk niet in confessionele vorm; het gemeenschappelijk-christelijke was over de confessionele scheidslijnen heen duidelijk herkenbaar als de verbindende kracht achter de wereldlijke praktijk.
'Laat maar komen, die Fransen', vindt Theo Francken van N-VA. Hij wil speciaal voor de rijkste Fransman de spoedprocedure van de nieuwe nationaliteitswet toepassen. 'Want', orakelt Francken, 'zal bijdragen tot de internationale uitstraling van België'.
Naar verluidt, zou Francken nu ook overwegen, om de armste Franse sloeber via de spoedprocedure naar Vlaanderen te halen. Die overweging zou ingegeven zijn door vooral electorale overwegingen. NVA wordt al te vaak verbonden met kapitaal, ondernemers, sociale hardheid, rijkere midden- en topklasse. Het hartelijke welkom aan Arnault, versterkt dat imago nog. Daarom is wellicht een sociale correctie nodig. Daarvoor dient de armste Franse loser. Want dergelijk menselijk specimen zal ongetwijfeld bijdragen tot de internationale sociale uitstraling van Vlaanderen'.
Benieuwd of het onze eenvoudig redenerende vriend Francken zal lukken.
Op zaterdag 29 september organiseert het gastenkwartier van de abdij van Postel voor jong en oud een geloofsdag rond het thema “Credo! Ik geloof in de verrijzenis van het lichaam, en het eeuwig leven. Amen”. Frederic Testaert, abt van de Norbertijnenabdij van Postel, zal deze dag begeleiden.
Dit is de laatste van de reeks geloofsdagen die plaatshebben in het 'Kontaktcentrum' van de abdij van Postel.
De abdij wil hiermee ingaan op een dubbele nood in onze tijd. Enerzijds zijn vele gelovigen nog maar weinig vertrouwd met de inhoud van hun geloof. Anderzijds zijn heel wat mensen op zoek naar zin, geloof, de waarheid van hun leven, maar horen ze nergens meer vertellen over de grote geloofsschat die de Kerk te bieden heeft.
Deze dag is dus bestemd voor al wie zijn geloof wil verdiepen én voor al wie meer wil weten over wat rooms-katholieken nu werkelijk geloven. De abdij wil de deelnemers dieper binnenvoeren in het mysterie van het geloof, in de inhoud van de geloofsbelijdenis zoals we deze terugvinden in de catechismus van de katholieke Kerk.
Joseph Ratzinger/Benedictus XVI in Waarden in tijden van ommekeer:
Het is juist ten behoeve van de anderen onze plicht om binnen in ons de eerbied voor het heilige te onderhouden en het gezicht vanGod te laten zien zoals dat aan ons verschenen is - de God die zich het lot van de armen en de zwakken, de weduwen en de wezen, de vreemden aantrekt; de God die zo menselijk is dat Hijzelf mens wilde worden, een lijdende mens die, meelijdend met ons, het lijden waardigheid en hoop geeft.
Doen we dit niet, dan verloochenen we niet alleen de identiteit van Europa, maar weigeren we ook de anderen de dienst waarop ze recht hebben.
Toevallig verschijnt in volle verkiezingscampagne, een boek over het fameuze PronoKal-dieet, dat er de oorzaak van is dat onze geliefde Vlaamse Leider in de recordtijd van acht maanden wegsmolt van 142 kilogram tot ocharme 84 kilogram.
Het boek is echt een aanrader voor iedere Vlaamse Man die met overgewicht kampt en op korte tijd wil evolueren naar een energieke, goedlachse knapperd die de harten der Vlaamse vrouwen onweerstaanbaar sneller wil doen kloppen.
Bekijk de foto's en neem kennis van het verbluffende en aantrekkelijke resultaat! Kopen dus, dat boek. En lezen. En diëten volgens de PronoKal-methode. De toekomst zal u toelachen!
Voor Di Rupo is de hervorming van de banken de belangrijkste prioriteit van de komende maanden . Di Rupo wil de spaar- en zakenafdelingen van de banken opsplitsen, om in de toekomst de excessen te vermijden die geleid hebben tot de huidige crisis.
Bij Kris Peeters is dit in het verkeerde keelgat geschoten. 'Ik begrijp niet dat sommigen, willen terugkeren naar de lokale spaarkassen van weleer. '
Het voornemen van Di Rupo ligt nochtans helemaal in de lijn van wat vele journalisten en het overgrote deel van de spaarders schreven en dachten ( en nog denken): de gemiddelde mens heeft voldoende aan een spaarbank (zoals vroeger bv. Bacob of Raiffeisenkas) waarop hij volledig kan vertrouwen.
De slordige manier waarop de banken zaken hebben gedaan met de spaarcenten van vele mensen en de miljarden waarmee de regering de banken overeind moest houden, tonen aan dat een splitsing 'zakenbank-spaarbank, tegemoet komt aan de zorgen en wensen van het overgrote deel van de bevolking.
Dat Peeters zich tegen dat idee verzet, toont alleen maar aan dat hij aan de kant van de zakenwereld en de grote kapitalen staat. Dat is overigens altijd zijn echte biotoop geweest.
Bij de reportages die fr. Jean maakte over de aanval op het 6de-eeuwse klooster van Mar Yakub, schreef hij een bijzonder belangwekkende tekst.
Vergeet niet bij het bekijken van de reportages, ook die tekst te lezen. Beide bieden informatie uit de eerste hand over de situatie in Syrië en de gevaren die de christenen lopen.
Een fragment uit de tekst:
'Nous souffrons avec tous les syriens, spécialement avec les 2,5 millions de chrétiens qui sont en danger, et personne n’est de leur côté dans la « communauté internationale ». Comme la plupart des syriens les chrétiens essayent de rester neutres – et de survivre – dans une guerre entre le gouvernement d’Assad et « l’Armée Libre Syrienne ». L’ALS, est-ce des « révolutionnaires démocratiques » comme les médias le disent ? S’ils veulent une démocratie, pourquoi sont-ils soutenus par les jihadistes islamiques et le Royaume de l’Arabie-Saoudite ? S’ils respectent les minorités, pourquoi rentrent-ils dans les quartiers chrétiens pour faire la guerre ? S’ils ont à cœur la libre expression de la religion, pourquoi plus de 100 000 chrétiens ont-ils étés expulsés de leurs maisons à Homs et à Al Qusayr ? Et ceux d’entre eux qui sont trop pauvres pour pouvoir fuir, pourquoi sont-ils kidnappés, assassinés, ou employés comme « bouclier humain » par l’ASL. S’ils veulent la liberté, pourquoi ont-ils menacé d’occuper notre monastère, de nous mettre à la porte, et de kidnapper Mère Agnès ? '
Pater Daniël Maes, sedert 2010 werkzaam in Syrië, blijft de selectieve verontwaardiging en steun van het Westen in verband met de gebeurtenissen in Syrië, terecht op de korrel nemen.
'Christenen uit het Westen zouden nu de christenen uit het Oosten (en het Syrische volk) voluit moeten steunen en helaas, op enkele uitzonderingen na, gebeurt het niet', aldus pater Daniël.
Wie nu begaan is met het welzijn van Syrië kan de terroristische acties met willekeurige moorden, vernielingen en sektarisch geweld niet steunen. In het Westen daarentegen overheerst nog steeds in ruime kring de opvatting dat de “oppositie” een vreedzame strijd levert tegen de regering voor meer vrijheid en democratie. Dit is totaal niet het geval. De oppositie is geïnfiltreerd door allerlei zwaar bewapende groepen die het land willen ontwrichten en de minderheden uitmoorden. Daarom zijn ook de christenen tegen deze misdaden van de “oppositie”. Bovendien, al is de Syrische regering een soort totalitair regime, hetgeen door de “oppositie”voorzien wordt is oneindig veel verschrikkelijker. De Syrische christenen kunnen dit niet steunen en omdat ze dit niet steunen en samen met vele andere Syriërs opkomen voor de 'mussalaha' of 'verzoening', worden ze in het Westen veroordeeld omdat ze de zogenaamd vreedzame hervormingen tegenwerken en een totalitair regime beschermen. Pater Daniël: 'Mogen de ogen van de christenen en vooral van de hiërarchie in het Westen opengaan voor het te laat is.'
Dat ook de christenen niet ontsnappen aan het geweld van het regeringsleger blijkt uit de reportages die fr. Jean van het klooster Mar Yakub maakte over de schade aan het klooster veroorzaakt door een luchtaanval op 18 augustus. Surf naar http://www.maryakub.org/Video_attaque_Monastere_18_aout_2012.html
Er is heel wat commotie ontstaan rond het boek De manke usurpator: over Verkavelingsvlaams, onder redactie van tallkundigen Kevin Absillis, Jürgen Jaspers en Sarah Van Hoof. Sommige critici zijn van mening dat de auteurs vragen dat de zgn. 'tussentaal' of 'Verkavelingsvlaams' de norm wordt in het onderwijs. Jef Verschueren, gewoon hoogleraar taalkunde aan de Universiteit Antwerpen, ontkent dat dan weer.
Verschueren heeft overschot van gelijk wanneer hij stelt dat er altijd afwijkingen van de standaardtaal bestaan of ontstaan en ook die standaardtaal is voortdurend in evolutie. Maar er is toch duidelijk een trend om de 'tussentaal' op een schavotje te plaatsen en ze als evenwaardige, alternatieve norm naast de standaardtaal te beschouwen. En die trend wordt ook gevoed niet alleen door populistische politici maar ook door taalkundigen.
Ik kan me bovendien niet van de indruk ontdoen dat er nogal wat pleitbezorgers van de 'tussentaal' rondlopen, die de standaardtaal afwijzen of het belang ervan minimaliseren, omwille van hun eigen onvermogen of gemakzucht. Ook taalwetenschappers en leerkrachten horen daarbij.
En is het weer niet opvallend dat deze boeiende discussie zijn oorsprong vindt in het universitaire milieu van Antwerpen? En Antwerpenaars van hoog tot laag, het is geweten, vertikken het hun tongval te 'normeren'.
Joseph Ratzinger/Benedictus XVI: Waarden in tijden van ommekeer
(over Europa)
'De aanvankelijke geestdrift over de nieuwe toewijding aan de grote constante van het christelijke erfgoed, was al gauw geluwd. Vervolgens heeft de Europese eenwording zich in eerste instantie en bijna uitsluitend vanuit economische oogmerken voltrokken, terwijl de vraag naar de geestelijke fundamenten van een dergelijke gemeenschap verregaand buiten beschouwing werd gelaten.'
(Voor alle ouders die aanvoelen en ervaren dat hun kinderen, dochters en/of zonen hun eigen wegen gaan, dit prachtige gedicht van Rutger Kopland.)
Vertrek van dochters
Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien aan hun gezichten die langzaam veranderden van die van kinderen in die van vrienden, van die van vroeger in die van nu.
En gevoeld en geroken als ze me kusten, een huid en een haar die niet meer voor mij waren bedoeld, niet zoals vroeger, toen we de tijd nog hadden.
Er was in ons huis een wereld van verlangen, geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun kamers waarin ze verzamelden wat ze mee zouden nemen, hun herinneringen.
Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie precies datzelfde uitzicht, precies die zelfde wereld van twintig jaar her, toen ik hier kwam wonen.
In een commentaarstuk in De Standaard, suggereert journalist Tegenbos, dat de scholen die de ouders dwingen een iPad te kopen of te huren, 'slimme' en 'hervormingsgezinde' scholen.
Wat dergelijke verplichte, en voor sommige ouders en leerlingen discriminerende dwangmaatregel, in essentie te maken heeft met 'slimheid' en 'hervormingsgezindheid', is me een raadsel.
Joseph Ratzinger/ Benedictus XVI: Waarden in tijden van ommekeer
Europa lijkt in dit uur van zijn ultieme successen, van binnen leeg te zijn geworden, als het ware verlamd door een levensbedreigende crisis in de bloedsomloop en aangewezen op een transplantatie, die dan echter ook zijn identiteit nieuw leven moet inblazen.
Bij dit innerlijke afsterven van de dragende geestelijke krachten, past ook dat het etnische Europa bezig lijkt te gaan verdwijnen.
In de door de gazetten en de tv gecreëerde commotie omtrent de vrijlating van Martin en de opvang in een klooster, werd er op de internetfora ook op een uiterst primitieve en agressieve manier afgegeven op de zusters van Malonne.
Eergisteren ventileerde een sujet dat je moeilijk met meneer kunt aanduiden op het forum van De Standaard, zijn antiklerikaal fundamentalisme, met de primitieve slogan: 'Schande voor deze nonnen!'
In een reactie schreef ik dat ik alleen maar veel respect en bewondering kan opbrengen voor deze zusters, die doen wat ze als christenen horen te doen, ondanks de in hoofdzaak door de media opgepookte zgn.'volkswoede'. Ik voegde eraan toe :'Wedden dat over enkele dagen daarvan niks meer, op straat noch in de media, te merken is? '
We zijn twee dagen verder. Van wat dagenlang de journalisten bezighield, is inderdaad niets meer te merken.
Auteur J. Bernlef overleden
'De grote metamorfose' (boekadvertentie)