Goede Vrienden,
Een studiedag voor bewuste zin-zoekers. Dat was de samenkomst van 120
mensen, op zondag 20 oktober 2019 in het Crowne Plaza hotel aan de
ring van Berchem, ingericht door Brecht  Arnaert (chief editor van
Macrotrends, www.safecapital.eu, economics, metaphysics & everything
in between). Brecht gaf vier onderrichtingen over “De toekomst van het
christendom”, zeer vlot,  levendig en humoristisch, met veel
interactie van de aanwezigen. Toen hij mij uitnodigde om tenminste in
de namiddag aanwezig te zijn en daarna ook even het woord te voeren,
controleerde ik spontaan of alle knopen van mijn  toog wel dicht
waren. Toen ik toekwam zag ik gewone maar wel gedreven mensen en
vooral veel jongeren. Voor de beveiliging van het financieel kapitaal
ben ik een volslagen leek. Voor het koesteren van ons  geestelijk
kapitaal, nl. de waardigheid van onze menselijke persoon, kan ik wel
een bijdrage leveren. Ik bood hen mijn boekje aan, een manifest dat
nauwelijks veertien dagen geleden werd uitgegeven en handelt over de
waardigheid van de menselijke persoon vanaf de conceptie tot aan de
natuurlijke dood. Van hun kant wilden zij hiervoor ruim het dubbele
betalen en de organisator deed er dan nog eens zoveel bovenop. Zij
willen graag een christelijk dorp, waarvoor we zorg dragen, in de
buurt van ons  klooster Mar Yakub ”adopteren”. We gaan dit regelen.
Een schitterende,  verrassende en creatieve bijdrage. Hartelijk dank.
Zeer joviaal werd ik donderdagavond ontvangen in Sleidinge-Evergem,
door de voormalige burgemeester Peter Vereecke en een groep van ‘n
70-tal erg geïnteresseerde toehoorders. Op vraag van de inrichter heb
ik op een nieuwe wijze nl. in de vorm van een persoonlijk
levensverhaal over de situatie van Syrië verteld. Heel de opbrengst
van de avond werd me meegegeven terwijl de souvenirs en spulletjes die
ik uit Syrië had meegebracht vlot van de hand gingen. Wat een gulheid!
Met dat alles vergat ik nog een foto te nemen. En vandaag kreeg ik van
deze groep een hele reeks aanvragen om hun  mailadres op mijn lijst te
zetten.
En vandaag werd ik uitgenodigd door de Rotary Club van Willebroek. Een
van hen speelde privé chauffeur die mij ophaalde en weer veilig ter
plekke bracht. Eerst de maaltijd, dan het gesprek en rond 14.00 u
sluit normaal de samenkomst. Vandaag was het een uur later en we
hebben met enkele blijvers nog vinnig nagepraat. Een heerlijke
vriendengroep.
***

In mijn bericht wilde ik nog een positieve noot laten horen over
Syrië, maar terwijl ik dit schreef werd het een hele melodie. En
verder krijg je weer een overvloed aan informatie en video’s over de
toestand in Syrië en de  wereld, ook in het Nederlands.
P. Daniel

Naar aanleiding van de politieke meerderheid die zich begint af te tekenen om de termijn van zwangerschapsonderbreking van 12 naar 18 weken op te rekken, schrijft Karel Verhoeven in DS van 23 oktober: ‘Maar in België is die hoogoplopende ethische koorts voorbij. Wij Belgen koesteren de kalmte, empathie en openheid waarmee wij erover debatteren. We beschouwen dat als een belangrijke collectieve verworvenheid’.

Is het verdwijnen van 'de ethische koorts' omtrent abortus, enkel positef? Nee.

Blijf het besef aanscherpen, dat abortus, hoe dan ook, ondanks alle mogelijke eufemistische omschrijvingen, het bewust beëindigen betekent van volkomen weerloos, beginnend leven.

Het is opvallend dat er zo vaak weinig of geen aandacht is voor het ongeboren kind. Waarschijnlijk om de morele dimensie van het aborteren onder de mat te vegen, er niet mee geconfronteerd te moeten worden. Dat is eveneens een regelrechte dehumaniseringstactiek.

Het verabsoluteren van het zelfbeschikkingsrecht van het individu botst bij abortus frontaal met het respect voor en het recht op leven van een ander. Het morele ongemak , het morele dilemma, worden verzacht of opzijgeschoven door de 'ander', het 'ongeboren kind' te beschouwen als een 'ding' , een 'voorwerp' , waarvan men zich wenst te ontdoen. Draagt dat bij tot een grotere humaniteit?

Ik vind het dus belangrijk dat de morele vragen omtrent abortus in alle scherpte gesteld blijven worden en dat de weerstand tegen abortus volkomen gerechtvaardigd is.

DS, 17 oktober, 'Hoogmoed kwam voor de Catalaanse val'

Zoals dat al eeuwen het geval is (overigens niet alleen in Europa),zal de geschiedenis ook in de toekomst een opeenvolging zijn van centraliserende en decentraliserende staatsvorming. Die werd en wordt gedicteerd door politieke machtsverhoudingen,gebaseerd op een sterker of zwakker economisch fundament.

In de meeste gevallen behoren de regionalistische nationalisten, die zich willen 'bevrijden' uit een grotere staatsstructuur, tot de rijkste regio's. Dat geldt zowel voor Catalonië als voor Vlaanderen (een 19de eeuwse romantische creatie).

Als glijmiddel voor een vaag regionaal nationaal gevoel en electoraal succes,wordt door politieke partijen geknoeid met geschiedkundige feiten -de Guldensporenslag is een treffend voorbeeld-,en met de romantische tegenstelling 'het goede volk' versus 'de corrupte staat'.

Het ergste is dat ook de democratie moet wijken wanneer het de regionationalisten goed uitkomt. Want een meerderheid van Catalanen wenst wel meer autonomie maar wijst onafhankelijkheid af.

Tertio: 'Vlaamse regering zet gezinnen in de kou'

In een scherp Standpunt haalt Tertio-redactrice Kelly Keasberry hard uit naar de Vlaamse regering die zwaar bespaart op de kinderbijslag.

In een scherp Standpunt haalt Tertio-redactrice Kelly Keasberry hard uit naar de Vlaamse regering die zwaar bespaart op de kinderbijslag © RR

De komende regeerperiode zal er worden gesneden, en hard, schrijft Kelly Keasberry in haar Standpunt in Tertio van woensdag 16 oktober 2019. In totaal wil de regering 2,2 miljard euro besparen. Een van de belangrijkste posten is de kinderbijslag. Onder meer door het kindergeld voor het derde kind vijf jaar lang in het oude systeem niet te indexeren, mikt de regering op een besparing van 110 miljoen euro.

Keasberry wijst erop dat ook de Gezinsbond onaangenaam verrast is. Het Vlaamse regeerakkoord rept met geen woord over mogelijke besparingen in de kinderbijslag, citeert ze Yves Coemans, attaché gezinsinkomen bij de studiedienst van de bond. Toch lezen we tot onze verbazing in de kranten dat de Vlaamse regering miljoenen wil besparen op de kinderbijslag.

Algemeen belang

Het contrast met het personalisme kan niet groter zijn, merkt Keasberry op. Die visie gaat ervan uit dat niemand wordt geboren als een volkomen vrij individu. Mensen zijn sociale wezens, voor hun samenleven en floreren zijn ze op elkaar aangewezen. Het ‘ik’ kan alleen maar sterker worden omdat er tegelijk een ‘jij’ bestaat. Ook vandaag is het gezin nog altijd de belangrijkste basis voor hechting. Daar leren kinderen de basis van samenleven, goed burgerschap, verantwoord keuzes maken en verantwoordelijkheid. Er is ruimte om te oefenen, te vallen en op te staan. En bovenal: om mens te worden in relatie tot anderen. In een tijd waarin ongeveer de helft van de huwelijken in een echtscheiding eindigt, is dat geen eenvoudige opgave. Ouders kunnen dus best een steuntje in de rug gebruiken.

Een overheid die investeert in het gezin, investeert in de samenleving van morgen.

Precies dat is de gedachte achter kinderbijslag. Omdat kinderen van algemeen belang zijn, worden de lasten voor het opvoeden over de gehele bevolking verspreid.

Genadeloos

De kinderbijslag is een van de meest doeltreffende middelen om gezinnen uit de armoede te trekken, citeert Kelly Keasberry Jos Geysels, de voorzitter van armoedebestrijdingsorganisatie Decenniumdoelen. En ze besluit: Daarin wordt nu genadeloos het mes gezet. Je kunt natellen dat dat pijn gaat doen.

Wie snijdt in de toekomst van een nieuwe generatie, snijdt vroeg of laat zichzelf in de vingers.

Marc Reynebeau, De Standaard 16 oktober, 'Wat het volk moet weten'

--------

Toets het regeerprogram af aan de items die Reynebeau behandelt en de conclusie zal zijn: wat hij schrijft, snijdt hout.

Inderdaad. De regering zet het mes in de financiering van de universiteiten, zij betuttelt de openbare omroep en beperkt de (financiële) bewegingsvrijheid ervan. De regering wil de publieke opinie beïnvloeden door via haar discours waarden, opvattingen, percepties in de door haar gewenste richting te doen verschuiven. Dat is 'metapolitiek'.

Die 'metapolitiek' uit zich overduidelijk in de beperkte beleidsambities én vooral in het uitgebreide en stoere perceptiemanagement. Daarin past perfect de wollige, romantische literatuur omtrent 'identiteit', 'canon', 'uitstraling'.

Anderzijds is/was er het onfraaie voornemen om de langdurig werkloze te culpabiliseren en hem 'gemeenschapsdienst' op te leggen, om de politieke benoemingen opnieuw in het leven te roepen en zo de particratie te versterken, en om het Vl.B. mee in het regeerbad te trekken om het te verzuipen.

Dat is allesbehalve  respect voor de democratie. Het is pure machtsdrang en particratie.

Professor Guido Vanheeswijck, germanist en filosoof, stelt in Tertio: 'Gelovigen moeten weer strijdvaardig worden.'Geloven is in Vlaanderen gaandeweg een stigma geworden. Wie nog kerkelijk is, moet wel achterlijk zijn. Maar waarvoor schamen we ons eigenlijk? Ik zou voluit willen kunnen praten over de eigenheid van het christelijke geloof en waarom die juist nu relevant is voor onze samenleving.'

'Christenen en meer specifiek katholieken lieten na de jaren 1960 zeker nog wel van zich horen, maar dan vooral inzake sociaal engagement. Er trad echter steeds meer gêne op om te spreken over het transcendente, het heilige, het goddelijke. Daarin zijn katholieken wollig en vaag geworden. Niet dat Jezus geen interessante mens zou zijn geweest, maar de overtuiging dat Hij een bijzondere relatie had met God zijn Vader, verdween naar de achtergrond. Het horizontale bleef, maar de verticale lijn is enorm onder druk gekomen.Aldus raakte de specifiek religieuze eigenehid ondergesneeuwd. En als er geen verschil meer is met een niet -religieus humanisme, wat zou dan nog de relevantie zijn van het christendom?'

'Mijn moeder zei me vaak: vroeger sprak de kerk over 'de uitersten': de hemel en de hel. Na het Tweede Vaticaans Concilie ging het daar niet meer over, wel over sociale rechtvaardigheid en bevrijding. Zij merkte daarbij fijntjes op dat ze dacht dat de twee altijd samen horen en elkaar versterken: liefde voor God en liefde voor de naaste. Dat geloof in het heilige aanzet tot sociaal engagemeent in de wereld, daar werd niet of nauwelijks meer over gesproken. De hemel was plots van de horizon verdwenen. Mijn advies luidt dus dat we terug het religieuze ter sprake moeten brengen. Voorwaarde is evenwel dat we daar dan een existentiële ervaring van moeten hebben. Zonder ervaring en gevoeligheid voor het transcendente zal het niet lukken. En ook op je eentje red je het niet, je hebt daarbij de steun van zielsverwanten en instituties nodig, voedingsbronnen ook - lectuur ter geloofsverdieping.'

(Ignaas Devisch in DS van 8 oktober: 'Het identiteitsdebat in een impasse')

Het is opvallend dat Ignaas Devisch, nochtans een sereen en genuanceerd denkende filosoof, met geen woord kikt over religie, en in het bijzonder voor deze streken, het katholieke christendom, als remedie voor en steun bij de vervreemding, ontworteling, onzekerheid, angst, die het Westen in hun greep hebben.

En als het gaat over identiteit, dan was er alleszins een door de overgrote meerderheid tot voor enkele decennia gedeelde identiteit: die van het religieuze en culturele christendom, wat nog altijd sterk doorwerkt. Het komt wel erg potsierlijk over dat de opiniemakers zeer vaak als negatief gepercipieerde fenomenen toeschrijven aan de nawerking van het katholicisme, maar de positieve waarden en realisaties van het christendom straal ontkennen of negeren.

Is ook filosoof Devisch niet in staat onbevangen te schrijven over de mogelijke positieve impact van religie, en in het bijzonder van het christendom? Mist hij de moed daartoe? Wordt ook hij bevangen door de pleinvrees der kanunniken?

Het voordeel van de gedachtewisseling en/of het geruzie omtrent de 'canon', is dat het verschil tussen het opdoen van basiskennis om vlot te kunnen functioneren binnen onze samenleving én een zgn. canon, wel scherp naar boven komt.

Niemand kan er wat op tegen hebben dat elke inwoner, nieuwkomer of niet, vreemdeling of autochtoon, voldoende kennis opdoet om zo zelfstandig mogelijk, letterlijk en figuurlijk de weg te vinden in dorp, stad of streek . Uitgangspunt en doelstelling van dergelijk 'kennisprogramma' is functioneel.

Een canon heeft weinig of niets met functionaliteit te maken. Het overgrote deel van de Vlamingen, evenmin als de 'vreemdelingen', weet zo goed als niets over bv. 1302 of Conscience of Gezelle of de Vlaamse Primitieven. Het zal ze overigens ook worst wezen. Dat gebrek aan kennis van ons 'roemrijke verleden', vormt geen hinderpaal voor hun functioneren, voor hun welbevinden.

Het uitgangspunt en de doelstelling van een canon zijn ideologisch en (partij)politiek. Hij past perfect in een nationalistisch discours.

In oktober wordt bijzondere aandacht geschonken aan onze missionaire zending als christenen:

-bidden voor de Kerk in de wereld

-lokaal getuigen van jouw christen-zijn

-de Blijde Boodschap overal verspreiden

-steun aan het engagement van de Kerk ten voordele van de meest kwetsbaren

Vlijmscherpe opmerking van professor Ive Marx over de 360 euro voor inburgering: 'Inburgeren zal dus meer kosten dan drie jaar unief als beursstudent. Dat gaan nogal cursussen worden'.

De Abdijkring van Postel organiseert op zaterdag 5 oktober, een conferentiedag over 'De eerste Kerk als model voor ons Kerk-zijn nu'.

De jonge Bijbelwetenschapper-theoloog David Godecharle verzorgt twee lezingen. In de voormiddag handelt hij over 'De Handelingen van de Apostelen als het verhaal van de Eerste Kerk'. 's Namiddags is het thema: 'De Eerste Kerk als model voor Kerk-zijn vandaag en morgen'.

Het is een bijzonder belangrijk en boeiend thema. Het staat de eerstvolgende 3 jaar ook centraal in het bisdom Antwerpen.



Het is evenwel ook mogelijk een gedeelte van het programma bij te wonen. Men kan aansluiten bij het namiddagprogramma met onthaal vanaf 13.30 uur en betaalt hiervoor de bijdrage van 10 euro (conferentie + koffietafel). Nadien kan men aansluiten bij de eucharistie in de abdijkerk om 17uur.

Men kan ook alleen de conferenties bijwonen en betaalt hiervoor de bijdrage van 2 euro per conferentie.

Aanmelding  via: nicolaasgorts@hotmail.com. Je bent ingeschreven vanaf storting voor 1 oktober van 25 euro per persoon op BE21 4194 0602 0103, voor het hele dagprogramma.
Wie kiest voor een deel van het programma, kan dat ter plaatse regelen.

Van harte welkom!

1. Professor Guido Van Heeswijck betreurt in DS van 26 september, dat veel CD&V’ers de religieuze betekenis van de C niet meer de moeite waard vinden. Wel zien zij nog enig heil in een soort 'cultuurchristendom' Maar praten over de dieperliggende inspiratie is net heilzaam. Het religieuze karakter van het christendom is helemaal niet oubollig, betoogt Van Heeswijck.

   Het cultuurchristendom, waarop zowel nationalisten als christendemocraten zich beroepen als het in hun electorale kraam past, staat inderdaad haaks op de religieuze en ethische kern van het christendom. Figuren als De Wever, Bogaert, Smet, zien dat 'cultuurchristendom' als een middel om hun identitair discours te versterken, het ‘wij’, het ‘eigen volk’ tegenover het ‘zij’, ‘de vreemden’ te positioneren en inderdaad een uitsluitingsmechanisme te verantwoorden en op gang te brengen. 
   

   Op die manier voegen zij zich in, in de anti-elitaire, anti-intellectuele, populistische, (extreem)rechtse mainstream. Christendom wordt dan omgelabeld tot cultuurchristendom, wat op zijn beurt misbruikt wordt als een politiek-tactisch of politiek-electoraal machts- of remediemiddel, Zeer verwonderlijk is dat Smet niet inziet of wil inzien dat de grote macht van de christendemocraten in het verleden, niet zozeer gebaseerd was op een religieus doorleefd christendom dan wel op een sociocultureel christendom.

   Een religieus-christelijke partij was de CD&V, zeker in het beleid van de partijtop, al vele jaren niet meer. Het vaak verloochenen van religieuze en ethische christelijke normen en waarden of de beschamende angst om ze op een adequate manier te verdedigen, heeft de afkalving niet kunnen tegenhouden. Als Smet denkt dat het weglaten van het woord 'christen', de aantrekkingskracht van de partij zal verhogen, manifesteert ze zich als een politiek kerstekind. Nu wekt dat woord nog verwachtingen, zonder dat woord, dreigt voor de partij de totale irrelevantie en grijsheid, en lost ze op in de rechtse mêlee van nationalisten, racisten, populisten.

   Veel zinvoller en inspirerender is, zoals Van Heeswijk schrijft, vanuit 'het tegendraadse en uitdagende mensbeeld ontleend aan het evangelie , vanuit die breekbare inspiratie, een nieuw programma uit te bouwen'.

   Omdat de boodschap van Jezus zo tegendraads en uitdagend is, Mattheüs 25, zal electoraal succes beperkt zijn. Maar de partij zal een reden van bestaan hebben.

Een derde reeks 'Catechismus na de Mis' in de abdij van Postel. Voor kleuters, kinderen en volwassenen.

Onder de titel ‘Kritiek vat je niet in één figuur’, stelt Fons Dewulf in De Standaard van 23 september, dat de UGent er verkeerd aan doet

haar rijke traditie van maatschappijkritisch denken te verengen tot een ‘leerstoel Etienne Vermeersch’.

Ik kan Dewulf geen ongelijk geven.  De veelvormige praktijk van het kritische denken en de rijkdom van de eigen traditie van de UGent, mag niet herleid kan worden tot één figuur.   Dat die figuur Etienne Vermeersch is, roept nog meer vragen op.

Vermeersch presenteerde zich wel als filosoof of werd als zodanig voorgesteld, maar een 'echte' was hij niet. Hij speelde de hele tijd moralist, legalist, encyclopedist , columnist, debattant, mediafiguur. Vermeersch kreeg jarenlang zoveel ruimte in de media, dat hijzelf niet echt nog tijd vond voor gedegen studie en genuanceerd onderzoek,én er amper plaats overbleef voor andere filosofen. Onvermijdelijk hebben vele collega-filosofen en intellectuelen zich in het verleden eraan geërgerd dat Vermeersch door de media, en in het bijzonder door de tv, werd opgevoerd als DE Vlaamse filosoof. Vermeersch liet zich dat ook graag aanleunen en de media vonden hem mediageniek interessanter dan de andere 'wijsgeren'.Als 'publieke filosoof' was Vermeersch duidelijk in belangrijke mate een creatie van de media.

Al even bedenkelijk is dat de leerstoel wordt toegewezen aan iemand die in het verleden al vaak 'kritisch denken' verwarde met 'bewust de controverse opzoeken om de controverse', namelijk Maarten Boudry.

Beste vrienden,

Van 25 tot en met 29 november 2019 vindt er op het gastenkwartier van de abdij van Postel een retraite plaats voor priesters, diakens en religieuzen (m/v) met als thema "Het licht van het geloof." 

Mgr. Joris Schröder, priester van het bisdom Den Bosch, zal deze retraite begeleiden.

De eerste conferentie van de retraite is op maandag 25 november om 10u30. Toekomen kan vanaf 9u30. Het einde van de retraite is voorzien vrijdag 29 november na het middagmaal omstreeks 14u00.

Dagelijks sluiten we aan bij het getijdengebed en de H. Mis van de abdijgemeenschap van Postel. Er is mogelijkheid tot aanbidding van het Allerheiligste Sacrament.

Tijdens de retraite is er ook gelegenheid om het sacrament van de biecht te ontvangen.

Meer informatie vindt u in de folder in bijlage.

Hartelijke en genegen groeten,

In  Jezus en Maria,

Pater Benny

Inschrijvingen en inlichtingen bij

pater Benny Berrens

Abdij van Postel

Abdijlaan 16

2400 Mol-Postel

0496 50 15 23

of via gastenkwartier@abdijpostel.be

1. In De Standaard van 19 januari voelt ook barones Mia Doornaert zich geroepen om haar verblindende licht te laten schijnen over de herrie rond de naam 'Gouden Eeuw'.

   'Europa is niet meer van de Europeanen, maar moet, als enige continent, van ‘iedereen’ zijn', orakelt vol afschuw, barones Mia Doornaert, lid van de rechtse, culturele elite van de regio Vlaanderen.

   Zij bewijst dat niet met feiten,tenzij een naamsverandering voldoende bewijs is voor dergelijke zwaarwegende uitspraak. Nee, zij gebruikt die naamsverandering die het Amsterdam Museum heeft doorgevoerd, om haar ideologische en maatschappijvisie én haar afkeer voor de linkse, culturele elite, uit te drukken.

   Een genuanceerde, evenwichtige benadering van het verleden, waarin ook aandacht is voor de minder fraaie kenmerken van 'gouden tijden', wekt haar woede op. Die historisch gegroeide benamingen, zoals de Gouden Eeuw,  hoeven voor mijn part niet te verdwijnen. Maar openheid voor de realiteit van het verleden, oog voor zon en schaduw, reflectie en voortschrijdend inzicht, zouden iedereen sieren. Dan zou de auteur wellicht inzien dat er meer bewijs te vinden is voor: 'In de vorige eeuwen wilde Europa dat iedereen van hem was'.

   Barones Doornaert en anderen die 'het verleden willen laten rusten', als het om minder fraaie feiten uit de nationale geschiedenis gaat, proclameren, betonneren op een dogmatische, fundamentalistische manier, de volgens hen ideologisch correcte versie van dat verleden.

   In essentie heeft dergelijke benadering van het verleden, gekenmerkt door romantisering, selectiviteit, (politieke, electorale, intellectuele en nationalistische) recuperatie, te maken met een gesloten en obsessioneel identitair mens- en samenlevingsbeeld, met een bewuste of onbewuste nostalgische, romantische vertekening van het verleden.

   Die benadering laat geen evenwichtig beeld van de onweerlegbare feiten toe. Zij giet ze in een mal die zo perfect mogelijk past bij de gewilde politieke en ideologische en identitaire inhoud. Zij etaleert het onvermogen en de angst om zich te 'integreren in de nieuwe tijd'.

   Dat barones Doornaert, die zich al tientallen jaren presenteert als een elitaire, culturele intellectueel, dat populistischediscours zo fanatiek uitdraagt, wekt verwondering.

In De Standaard van 13 september schreef Othman El Hammouchi , naar aanleiding van de commotie omtrent Nederlandse Koranscholen, dat het geen goed idee is om de overheid te laten beslissen welke opvattingen te extreem zijn.

Professor-emeritus Leo Neels reageerde op dat artikel in DS van 16 september. Daarbij deze kanttekeningen.

De extreme en inhumane opvattingen van het salafisme, verdienen extreme afkeuring. Maar het verwarrende én zwakke aan Neels' betoog is, dat hij terecht het extreme salafisme aanvalt, maar dat doet op basis van een opiniestuk waarin die barbaarse opvattingen en regels of de oproep om ze toe te passen, helemaal niet te vinden zijn. Het is gemakkelijker gezegd dan bewezen dat wat OHE in zijn opiniestuk schrijft , 'een vrijbrief' is voor het salafisme, en de 'radicaalste lezing van de islam witwast en vergoelijkt'.

Zo vergoelijkend is het artikel van OHE niet. Hij schrijft dat veel moskeescholen in Nederland er een 'verwerpelijk gedachtegoed op nahouden, gebaseerd op het wahabisme van Saudi-Arabië '. 1/3 van zijn stuk bevat voorts kritiek op het salafisme: de wrede straffen, het overbeklemtonen van het identitaire wat leidt tot polarisering, en de geldstromen (vanuit Saudi-Arabië). Durft de overheid daartegen optreden? '

OEH staat buiten de rechtsstaat', concludeert Neels. De ervaren jurist die hij is, weet dat dit juridische nonsens zijn.

Welke effecten kan overigens die bewering hebben? Als een auteur een opiniestuk schrijft, waardoor hij 'buiten de rechtsstaat' staat, moet hem dat dan niet onmogelijk worden gemaakt? Moet hij niet vervolgd worden? Draagt de krant die een artikel publiceert van iemand die 'buiten de rechtsstaat staat', ook geen verantwoordelijkheid? Moet ook niet tegen de krant opgetreden worden? Zijn er niet geregeld op allerlei krantenforums reacties te lezen, waarvan de inhoud van dien aard is, dat, vergeleken met de inhoud van het opiniestuk van OEH, ,ook geconcludeerd zou kunnen worden, dat de auteurs 'buiten de rechtsstaat staan'?

Brieven van Dikke Freddy is een column van schrijver Erik Vlaminck. Thuisbasis van de column is het webplatform Sociaal.net

Geachte heer,

Ik wil u van harte feliciteren en ik wil u raad vragen. Officieel bent u dan wel geen minister, maar feitelijk bent u het wel, want volgens het dagblad bent u de man die aan alle touwtjes trekt. U slaagt er op voortreffelijke wijze in om zo veel mogelijk dingen op de lange baan te schuiven en daar applaus voor te krijgen. De Vlaamse regering zou gevormd worden tegen 23 september, maar het is nu al duidelijk dat het er niet van komt. De nieuwe Belgische regering wordt verwacht tegen sint-juttemis. Retourgeld voor blikjes, kilometerheffingen, de bouw van nieuwe sociale woningen, de reparatie van de toiletten in de treinen van de NMBS, het opvullen van de putten in trottoirs: het wordt allemaal op de lange baan geschoven. Uw strafste toer vind ik dat ook het behalen van een begrotingsevenwicht in ons landje nu voorzien wordt tegen de tijd dat u allang van een verdiend pensioen zal genieten.

Het is bij dat laatste dat ik u om raad wil vragen. Ik zit zelf namelijk ook met een serieus begrotings­tekort. Ik heb mijn schuldbemiddelaar uitgelegd dat ik mijn uiterste best wil doen om mijn tekort te verminderen om op hetzelfde moment als de Belgische regering een evenwicht te bereiken. Luid gelach was de reactie, plus de mededeling dat mijn weekgeld waarmee ik eten, drinken en alle andere dagelijkse behoeften moet betalen van 42 euro naar 38 euro wordt teruggeschroefd. De aanschaf van een nieuw paar schoenen (die ik dringend nodig heb) was onbespreekbaar. Ik moet dat onderwerp volgende maand maar eens opnieuw ter sprake brengen.

Wetend dat u erin slaagt om, ondanks diepe geldputten, 36 straaljagers aan te schaffen en prachtige nieuwe burelen voor de Antwerpse politie te bouwen, zou ik graag enig advies krijgen om het volgende gesprek met mijn schuldbemiddelaar voor te bereiden. Denkt u dat ik het best bluffend en lachend binnenkom of is het beter om zwijgend en met de kop tussen de schouders op de mij toegewezen stoel te gaan zitten? Is het zinvol om een halfuur op voorhand zichtbaar in de wachtzaal te zitten of kom ik beter twee minuten te laat? Doe ik alsnog mijn tot op de draad versleten schoenen aan mijn voeten of meld ik mij blootsvoets? Met volle vertrouwen in uw strategische inzicht kijk ik uit naar uw adviezen en groet ik u met de meeste hoogachting,

Dikke Freddy

-------------

Dikke Freddy,

Ik laat 'Mijn beste' eraf, want ik ben echt kwaad op u. Wat gij niet allemaal over mij durft roddelen.

Schone meneer zijt gij, mij minister van uitstel durven noemen en dan voor de dag komen met een emmer vol details, waarvan nog niks in huis gekomen is en de schuld daarvan in mijn schoenen schuiven. Precies alsof ge tot de linkse oppositie zijt toegetreden. Heeft de Peter u misschien getrakteerd op nen Big Burger? Nee, eerlijk gezegd, dat had ik van u niet verwacht.

En dan gaat uw geklaag nog alleen maar over die onnozele details! In plaats van u op te trekken aan uw Eigen Vlaamse Identiteit, uw Canon van buiten te leren , zodat ge iets meer weet over Ons Groots Vlaams Verleden. Gij denkt verdorie uitsluitend aan uw eigen materieel belang, uw weekgeld, nieuw schoenen, uw opgespaarde blikjes te gelde kunnen maken (drink verdorie minder!), de treinhuiskes laten repareren (wenst ge misschien ne gouden bril?).

Denk wat meer aan 't algemeen belang!

Saluut.

ZKH B. De Wever

Bekijk video 2.

Toch eigenaardig dat veel mensen, en zeker de liberale en nationalistische politici,  het 'middenveld' verengen tot de christelijke, socialistische en liberale vakbonden en ziekenfondsen en aanverwante organisaties. Hardnekkige nationalistische pogingen om dergelijke organisaties uit de grond te stampen, zijn er van in de VU-tijd ook altijd wel geweest, maar veel succes hebben ze nooit gehad.

Het is bon ton om dat 'middenveld' te verketteren. Dat gebeurt door mensen, van wie de ouders of voorouders materieel of sociaalcultureel , zonder dat 'middenveld', machteloos zouden geweest zijn, door mensen die vaak zelf nog altijd in hun werksituatie of in hun ziekte, vangnetten hebben dankzij die vermaledijde vakbonden en ziekenfondsen.

Eigenaardig inderdaad, omdat de mensen die allergisch zijn voor vakbonden en ziekenfondsen, klaarblijkelijk nooit tot het besef komen, dat er een veel machtiger 'middenveld' is. Het discrete 'middenveld' van de ondernemersorganisaties, van de holdings, van de bankensector, van de superrijken.

De spagaat die nationalisten à la De Wever al geruime tijd obsessioneel volhouden, moet hun op den langen duur toch wel een permanente  kramp in hun kruis  bezorgen.

Het rechterbeen is opgezwollen door 'harmonische gemeenschap', 'eigen identiteit', 'eigen volk', 'groots verleden', 'canon', 'christelijke erfenis'.

Het linkerbeen is gevuld met 'verheerlijking van het individu', 'ontmanteling van het middenveld', 'ontvoogding', 'persoonlijke zelfontplooiing', 'idealen en waarden van de Verlichting'.

Soms vergen politieke tactiek, electorale berekening, dat het linkerbeen nog sterker gestrekt, verschoven en getoond wordt. Maar dat doet pijn aan het rechterbeen.

Want 'gemeenschap' botst met 'individu' en 'ontmanteling van het middenveld'. 'Eigen identiteit en volk en canon' sporen niet met 'ontvoogding' en 'zelfontplooiing'. Niet alle 'waarden van de Verlichting' zijn compatibel met het 'christendom'. En in die 'christelijke erfenis 'zit dan nog eens de 'linkse' boodschap en opdracht van Jezus Christus te wringen: 'Vang de vluchtelingen en de ontheemden op. Toon barmhartigheid voor de weerlozen, voor de armen, voor de uitgestotenen.'

Vreselijk.Vooral electoraal. Enige oplossing: nu eens het linker dan weer het rechter strekken en schuiven, schuiven... Tot dat hun mik scheurt?

Op 5 mei 2018 schreef Mia Doornaert een opiniestuk in De Standaard onder de titel 'Mei '68 ging over seks'.

Hierbij past wat achtergrondinformatie.

Mia behoorde weliswaar niet tot de studentenleiders, zij was evenmin een (linkse) passionaria, maar zij was de linkse '(seks)revolutie' toch wel wat genegen.

Of de 'seksmaand van '68' nog lang heeft doorgewerkt, weet ik niet. Maar vaststaat dat er bij haar achteraf toch wel wat linkse besmetting te constateren was. Zij engageerde zich als syndicaal afgevaardigde voor de socialistische vakbond, en zij was 'Christen voor het socialisme' tijdens een periode van grote liefde voor de CVP-CD&V.

Maar 'linksigheid' is niks om in oud te worden. Al vrij vlug kon Mia haar talenten ontplooien in het Vlaams-nationalistische weekblad Wij. En na haar opname in de adelstand werd ze Belgiciste en royaliste . En nu, in de laatste fase van haar leven, manifesteert ze zich als een rechts-reactionaire columniste van De Standaard, waar ze lang geleden haar journalistieke loopbaan begon. 

Het moge duidelijk zijn, oma barones Doornaert heeft de leeftijd en de ervaring om goeie raad te geven. En stoute meisjes als Anuna (onrechtstreeks) onderuit te halen.

'Brand niet op in een strovuur!', bezweert barones Doornaert het klimaatmeisje Kyra-met-de-niet-geprivilegieerde achtergrond, in een column in De Standaard van 5 september.

Net als 'mei 68' , is het activisme van de 'klimaatmeisjes' , volgens Mia,  een 'strovuur'. Maar... strovuur of niet, zij kan niet zwijgen over "mei '68'. Een strovuur dat al meer dan een halve eeuw in haar brandt.

Ideologische mutaties tussen links en rechts, zwalpen tussen elitarisme en populisme, succesrijke carrière-uitbouw, adellijke titels, toegang tot de salons van de rijken en de machtigen... het baat niet. De demonen van 'mei 68' blijven haar hart en geest terroriseren.

Of ze die spannende , passionele en inspirerende fase uit haar studentenjeugd, nu opblaast tot een gewelddadige, donkerrode, linkse revolutie en dat linkse gespuis verkettert, of ze '68' bagatelliseert en ridiculiseert tot alleen maar een 'seksrevolutie': 'Mei 68' blijft in haar spoken.

Het strovuur van de Leuvense 'minibarricades 68', verteert langzaam maar zeker barones Mia Doornaert.

Op het lezersforum van De Standaard, is volgende oprisping van ene meneer Walter C. te lezen. De aanleiding is een spellingdiscussie:

'Als ik er het taaladvies van de Taalunie op nalees ben ik er nog meer van overtuigd dat deze waanzin moet stoppen. Ik hou er in ieder geval geen rekening meer mee en schrijf alleen nog maar intuïtief'.

Dit voornemen van de heer C. prikkelde me tot volgende proeve van 'intuïtieve spelling'.

1. 'De heer C. verklaardt ferm dat hij aleen noch maar intuwitief schrijft. meschien is da De oplossing van ales . Ik probeer hem al voor te zijn. Nu kunde ge zeggen wa ge wilt , maar zo vanuit de buik schrijven, lugt op. Al die stomme reegels verdekke. De niewe regeering moed ook maar de moet hemmen om intuwitief de wetteksten te schrijven. En is het ook geen goei ide om die migranten intuwitief de taal van ons volk te leeren schrijven? In alle geval , ik zen gewonnen voor de intuwitieve speling!'

In Tertio van 14 augustus is een boeiend artikel over 'Wandelen' te lezen, van de hand van Yvonne Denier, filosoof en ethicus, docent aan de KU-Leuven en stafmedewerker bij Zorgnet-Icuro.

Onderzoeker Leni Franken wijst in DS van 2 september, terecht op het feit dat met twee maten en gewichten gemeten wordt wanneer het gaat over islamitische of joodse scholen.

Maar daar is het deze onderzoeker niet echt om te doen. De aap komt uit de mouw in de staart van haar verhaal. En daarin zit heel wat venijn ten aanzien van het katholiek onderwijs.

In één adem verbindt deze onderzoeker het katholiek onderwijs met 'scholen waar de religieuze opvoeding primeert op algemene kennis'. Om dan de vraag te stellen: 'Is het nog van deze tijd dat bijna 70 procent van de Vlaamse scholen gefundeerd is op de Bijbel en verplichte lessen rooms-katholieke godsdienst geeft?'

Voila. Daar is het mevrouw Franken om te doen. Maar zij is waarschijnlijk niet moedig genoeg om te stellen: 'Ik wens de afschaffing van het katholiek onderwijs!'

95% van haar artikel besteedt deze mevrouw aan de islamitische scholen en de joodse scholen, om dan in de laatste zin de sprong te maken naar de afschaffing van het katholiek onderwijs. Fraai onderzoekswerk!

Voor de bescherming van zeeën en oceanen.

Klik op onderstaande link.

In DS van 31 augustus schrijft Tom Naegels over 'inburgering(scursussen)' en over het geringe en twijfelachtige succes daarvan. 

Neem bv. de taalcursussen. Migranten leren met veel moeite (en gedwongen) een rudimentaire vorm van de standaardtaal. Maar in dagdagelijkse leven en op de werkvloer worden ze geconfronteerd met de meest diverse dialecten.

Ik onderschrijf Naegels' stelling  dat 'wij allemaal een inburgeringscursus doorlopen'.  Maar de sociologische realiteit is gewoonweg dat die inburgering of integratie ook door de 'autochtonen' niet werd of wordt gerealiseerd.

Afhankelijk van sociale herkomst, scholingsgraad, financiële situatie, tradities, regio's, enz. , vormen er zich bevolkingsgroepen, die zeer weinig met elkaar te maken hebben, die mekaar amper verstaan.

De idee van een zgn. 'leidcultuur' en het inschrijven ervan in een regeerprogram, staan haaks op de socioculturele realiteit én de individuele vrijheid. Het realiseren van die 'leidcultuur' is tot mislukken gedoemd en dat is maar goed ook.l

Wat die zgn. inburgering helemaal verdacht en discriminerend maakt, is het feit dat die inburgeringseisen, inclusief de taaleisen, niet gelden voor de rijke migranten, bv. de topmensen van de Antwerpse diamanthandel. De kennis van het Nederlands is bij velen van hen onbestaande.

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

‘BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY’ IS EEN COLUMN VAN SCHRIJVER ERIK VLAMINCK.THUISBASIS VAN DE COLUMN IS HET WEBPLATFORM SOCIAAL.NET

---------------

Aan Filip van Saksen-Coburg, koning van België en Baarle-Hertog

Sire,

Ik vernam dat u volgens de wet wel zou moeten stemmen, maar dat het protocol het u verbiedt. En vermits in België het protocol boven de wet staat, kunt u dus niet gaan stemmen. Troost u, net zoals u ben ik niet in de mogelijkheid om zondag mijn burgerplicht te vervullen. U kunt niet gaan kiezen omdat het protocol vindt dat u onpartijdig moet zijn wanneer u een nieuwe liberaal tot premier aanstelt, ik kan niet gaan ­kiezen omdat ik voorlopig even geen adres heb, waardoor ik geen kiesbrief ontving. Bovendien zou men mij op het kiesbureau buiten­gooien omdat ik geen geldige identiteitskaart kan voorleggen. Mijn eenzelvigheids­bewijs is namelijk vervallen en met de schaarse middelen die mijn budgetbeheerder me toeschuift, is het niet mogelijk om een pasfoto te laten maken, laat staan dat ik het geld op tafel zou kunnen leggen dat nodig is om een nieuwe identiteitskaart af te halen.

Indien ik toch kon gaan stemmen, zou ik stemmen op de minister die mijn armoede heeft gehalveerd. Of op de ­minister die voor mijn gemak van mijn elektriciteitsfactuur een belastingbrief heeft gemaakt. Of op de minister die mijn leefloon heeft opgetrokken tot op de hoogte van een bestaansminimum. Of op de minister die ervoor heeft gezorgd dat ik op kosten van de ziekenkas ter bestrijding van mijn tandpijn naar de sauna kan. Of op de minister die het heeft klaargespeeld dat het straatbeeld amper nog door schooiers, gootliggers of kartonslapers verstoord wordt.

Kortom, ik zou niet weten op wie te stemmen. De keuze is te groot. Ik zou wakker liggen door kiesstress. Eigenlijk is het een geluk dat ik, net als u, niet kan gaan kiezen. Het komt in weinig beschaafde landen voor dat het staatshoofd en de kleine man hetzelfde geluk eendrachtig kunnen delen.

Ik groet u met hoogachting,

Dikke Freddy

---------------

Mijn beste Dikke Freddy,

Gisteren kwam Filip nog eens bij mij op de koffie (dat doet hij geregeld) om zoals gewoonlijk over de toekomst van België te keuvelen. Hij liet me uw brief lezen, eigenlijk wist hij niet goed wat ermee aanvangen. Ik zei hem: 'Ik zal de Freddy wel antwoorden.'  'Da's weeral een pak van mijn hart', antwoordde de koning minzaam. En vandaar dus dit briefje.

Het is misschien wat laat om u nog een kiesbrief en een eenzelvigheidsbewijs te bezorgen, maar als ik zeker mag zijn van uw stem, is dat voor mij een fluitje van een cent. Denk daar in de toekomst aan.

Gij haalt enkele beleidszorgen aan die door mijn trouwe mannetjes en vrouwtjes toch al serieus zijn aangepakt. Wie heeft de armoede gehalveerd? Homans toch, niet? En ge weet toch hoe ik al die ongewenste individuen aanpak? We doen al eens een razzia. En dan vraag ik aan de bevriende minister : hoeveel kunt ge er wegsteken? Dus dan wordt er opgepakt tot den bak vol is.' Content? Denk aan mij.

Uw dienstwillige Bart De Wever.

--------------

Mijn beste Dikke Freddy,

Ik viel van mijn (zwart-gele) stoel toen ik het briefje van ene mevrouw Lieve D (zij schrijft meestal onder het pseudoniem van ene meneer Hendrik V.) las. Ik heb mijn diensten deze mevrouw eens laten natrekken. Blijkt zij toch wel al jaren lid van onze partij te zijn.

Wat durft zij nu te schrijven omdat ik zo vriendelijk was u van de nodige info te voorzien? Het is allemaal mijn schuld: de armoede van de mensen, dat die armoedzaaiers liever een smartphone dan eten kopen, dat ze hun huur niet betalen, enz. Gij kunt ervan meespreken Dikke Freddy. Dat is toch puur negationisme! Dat is het reuzenwerk van ons Liesbeth totaal miskennen!

Wat moet ge met zulke partijleden doen? Wat denkt gij? Ze buitengooien? Of, ge moet dat nu niet aan de grote klok hangen, misschien nog eens een razzia tussen de illegalen doen en haar er per ongeluk, bijsteken om den bak vol te krijgen?

Echt, Dikke Freddy, van zulke flagrante voorbeelden van gebrek aan begrijpend lezen, krijg ik de seskes.

Uw Bart

Aan Xavier Brenez, directeur-generaal van mijn Onafhankelijk Ziekenfonds

Brieven van Dikke Freddy is een column van schrijver Erik Vlaminck. Thuisbasis van de column is het webplatform Sociaal.net

---------------

Geachte heer,

Bijna alle post die ik ontvang bestaat uit enveloppen met raampjes, maar alle twee maanden ontvang ik uw ziekenkasmagazine. Ik kijk daar altijd erg naar uit.

Elke bladzijde van uw blad doet mij dromen. Voor amper 1.722 euro kan ik als lid van uw ziekenkas een fantastische reis naar Georgië maken. Met de 48 euro leefgeld die ik wekelijks van mijn schuldbemiddelaar ontvang, zal ik dat bedrag snel bij elkaar hebben. Ik verlang ook erg naar de Polar M600 stappenteller/hartslag­meter van slechts 249,9 euro waar ik als trouw lid 10 procent korting op kan krijgen. Eenzelfde korting kan ik krijgen bij de aanschaf van een zitbal die mij eindelijk strakke buikspieren zal bezorgen. Ik ben u bovendien dankbaar voor de nuttige tips om per fiets de Mont Ventoux te beklimmen.

Nu is mij, toen ik uw nieuwste magazine wilde beginnen lezen, een malheur overkomen. Ik ben per abuis op mijn bril gaan zitten. Daarbij zijn beide oren en de neusbrug radicaal gebroken. Het geval wil dat deze bril slechts één maand oud was. (Op de vorige heb ik ­getrapt, nadat hij mij tijdens een lentestorm van de neus was gewaaid.)

Mijn optieker, de heer Hans Anders, meldde mij dat ik helaas maar één keer per jaar 50 euro van uw ziekenkas kan ontvangen om een nieuwe bril aan te schaffen. Gelukkig heb ik met kleefzegels van uw ziekenkas mijn gebroken bril min of meer in zijn oorspronkelijke staat kunnen herstellen. Maar ik vrees dat het toch een zeer voorlopige oplossing is.

Is het niet mogelijk om mij per uitzondering toch een tweede keer 50 euro voor een bril te betalen? Ik beloof u in ruil dat ik dit jaar geen sauna zal bezoeken (waarvoor ik een tussenkomst van 25 euro kan ontvangen) en ik zal me ook geen fitnessabonnement aanschaffen (waarvoor ik eveneens een tussenkomst van 25 euro kan ontvangen).

Ik ga ervan uit dat u met de voorgestelde regeling zal instemmen, zo niet zal ik niet langer in staat zijn om van uw tweemaandelijkse magazine te genieten. En wellicht zult u dat erg vinden.

Ik groet u met hoogachting,

Dikke Freddy

---------------

Mijn beste Dikke Freddy,

Het verheugt me zeer dat trouwe leden zoals gij eens een briefje schrijven naar de grote baas van uw onafhankelijk ziekenfonds. Ja, ge moet weten, het is soms eenzaam aan de top en dan doet het deugd dat een simpele Vlaamse ziel eens contact zoekt.

Dat gij ons magazine met aandacht leest, is een deugddoende pluim op onze hoed. Mag ik u nog wat suggesties doen. Uw ziekenfonds heeft vakantievilla's met eigen zwembad in het Provençaalse Malaucène in de aanbieding. Of verkiest ge een rondreis in Costa Rica of een riviercruise in Rusland? Alles echt de moeite, ik mocht ze allemaal uitproberen. Een vakantieverblijf in St.-Idesbald is ook mogelijk, maar dat klinkt wat gewoontjes, vindt ge ook niet? Die hartslagmeter zou ik niet laten passeren, een koopje plus dan nog 10% reductie van ons en uw ziekenfonds. Die brillenkwestie is een moeilijke, mijn beste Dikke Freddy. Als ik één raad mag geven: koop geen Anders. Brol is dat.

Uw dienstwillige directeur-generaal.

1. 1. Als historicus dergelijke nonsens verspreiden, zou hem voorgoed zijn academische credibiliteit ontnemen. De Wever misbruikt historische feiten en geeft er een mythische waarde aan om ze dienstbaar te maken aan zijn 'utopie' van een 'Vlaamse identiteit'. In de 19de eeuwse romantiek gebeurde dezelfde mythevorming met de Slag der Guldensporen.

      Met evenveel gemak kan gesteld worden dat een Belgische identiteit geen 'utopie' is maar 'realiteit'. En dat geldt ook voor een Kempense, een Haspengouwse, een Meetjeslandse, ....identiteit.

      Onze culturele roots zijn  Grieks-Romeins en joods-christelijk Maar als een historicus een machtsgeile politicus wordt en er dus nu, omwille van het electorale gewin, de islam bij betrekt, zijn er natuurlijk mensen, die vanuit hun buik schetteren:'De Grote Leider heeft gelijk! De andersdenkenden zijn dommeriken!'

      (cfr. Paul Goossens in DS van 24 augustus)

Filosoof Baggini formuleert het haarscherp: vele van degenen die klimaatactiviste Thunberg ophemelen 'kopen hun deugdzaamheid af via steun en re­tweets, zonder zelf de handen uit de mouwen te moeten steken'. En degenen die haar karakterieel en psychisch willen vernietigen, verraden een intellectueel en moreel bankroet en worden gedreven door hebzucht en vrees voor verlies van welvaart.

Hangt daarmee ook het feit samen dat de ferventste klimaatontkenners en de brutaalste aanvallers tegen klimaatactivisten, te vinden zijn in de (extreem)rechtse, populistische hoek?

Jarenlang al klagen partijen als NVA en VB, de financiële transfers naar Wallonië aan en maken ze er een enorm renderend electoraal propagandamiddel van.

Veel minder aandacht is er , ook in de media, altijd geweest voor de geldstromen binnen de Vlaamse regio. 

Nu wordt duidelijker en duidelijker, o.a. door het protest van nogal wat plattelandsburgemeesters, dat de kleinere gemeenten en steden sterk benadeeld worden ten voordele van de grotere steden.

En welke stad is de allergrootste slokop? Wat dacht u, Antwerpen natuurlijk. De stad waar de burgemeester-voorzitter-parlementair-informateur-formateur achter de schermen, op 't Schoon Verdiep de plak zwaait. 

De nationalistische partijen pakken zo graag uit met de populistische slogan dat 'Ons Vlaams geld in de bodemloze put van Wallonië' verdwijnt.

Het is goed om weten dat een deel van 'het zuurverdiende geld van de Hardwerkende Vlaming' , naar NVA-bastions als Antwerpen vloeit.

Een katholieke school moet katholiek zijn of ze zal verdwijnen

Auteur Kolet Janssen wenst alle katholieke scholen een schooljaar toe vol vergeving en mededogen. Dat zijn twee christelijke waarden die volgens haar in onze samenleving bedreigd worden, en waarop katholieke scholen zich moeten onderscheiden.

Kolet Janssen is auteur, oud-lerares, (pleeg)moeder en oma

------------------------

Na de jaarlijkse zomerslaap komt halverwege augustus het onderwijs plots weer in het vizier. Meer dan een miljoen kinderen en jongeren brengen er hun dagen door, duizenden leerkrachten en aanverwanten verdienen er hun loon en elke belastingbetaler spendeert er jaarlijks een behoorlijk percentage aan. Reden genoeg dus om er van alles over te vinden en te proberen alles in zo goed mogelijke banen te leiden.

En dan komt al gauw de vraag naar de zin en wenselijkheid van het vrije scholennet opduiken. Ons onderwijs is georganiseerd in een "officieel" en een "vrij" net. In dat laatste mag je binnen bepaalde grenzen vanuit eigen waarden en idealen je opleiding vormgeven. De katholieke scholen zijn binnen het vrije net niet de enige, maar wel de grootste groep.

Wie zijn kinderen naar school stuurt, verwacht dat ze naast alle nuttige dingen die er te leren vallen, ook meer mens worden. Wat je daaronder verstaat, kan heel verschillend zijn. 

Waarom nog de twee schoolnetten in stand houden?

Mondig en sociaal, verantwoordelijk en solidair, gericht op vrede en respect voor andere overtuigingen, met oog voor ieders talenten. Allemaal dingen waar elke school achter kan staan, van om het even welk net. Waarom dan nog die twee netten in stand houden?

Wie zijn kinderen naar school stuurt, verwacht dat ze naast alle nuttige dingen die er te leren vallen, ook meer mens worden

Wie zijn kinderen naar een katholieke schoolstuurt, mag daarnaast nog iets anders verwachten. Want de christelijke waarden volgen lang niet (meer) altijd zo smooth de heersende maatschappelijke trends. De waarde van vergeving, om maar iets essentieels te noemen, staat tegenwoordig behoorlijk onder druk in onze samenleving. Iemand altijd een tweede, derde … kans geven als hij het verknoeit, is lang niet altijd evident.

Een katholieke school moet de waarde van vergeving "incontournable" maken en een beleid uitwerken voor het omgaan met "heel moeilijke leerlingen" die onaangepast gedrag vertonen en soms echt niet houdbaar zijn in de klas. Er moet een traject uitgewerkt worden om hen – verbonden aan de school – de tijd te gunnen om zichzelf bij te sturen en weer op het spoor te zetten. 

Niemand opgeven of uitsluiten, dat is een perfect motto voor een katholieke school. En dat geldt dan ook voor het personeel: ook als je eens een steek laat vallen, hoef je niet te vertrekken. Maar je moet er wel op aangesproken worden.

Een katholieke school moet de waarde van vergeving "incontournable" maken en een beleid uitwerken voor het omgaan met "heel moeilijke leerlingen" die onaangepast gedrag vertonen

Een andere christelijke waarde die in onze samenleving bedreigd wordt, is mededogen. Oog hebben voor de pijn, de kwetsbaarheid en het verdriet van elke mens en er ruimte voor maken. Plekken om te verstillen, plekken om te herinneren, samenkomsten om te benoemen, kleine ontmoetingen en veel aandacht het hele jaar door. En ook dat weer voor zowel leerlingen als personeel.

Op die manier is een echte katholieke school een veilige haven, een warm nest, waar kinderen en jongeren kunnen groeien en ooit uitvliegen, met sterke vleugels. Elke katholieke school zal dat op zijn eigen manier invullen. De accenten mogen verschillen. Jezuïetenscholen hebben andere sterke troeven dan Don Boscoscholen. En toch zijn ze allebei herkenbaar christelijk. 

Een katholieke school moet katholiek zijn of ze zal uitgehold worden en verdwijnen.

Heel wat leerlingen en hun ouders liggen niet wakker van het christelijk geloof. Inzetten op vieringen of kruisbeelden is daarom niet de eerste prioriteit van een katholieke school. Maar bij Jezus draaide het zeker niet om uiterlijkheden. Dus een school waar vergeving en mededogen hoog in het vaandel staan, verdedigt de christelijke waarden en kan veel anderen aanspreken. 

Het lijkt mij de enige manier om het verschil te maken. Een katholieke school moet katholiek zijn of ze zal uitgehold worden en verdwijnen. Het is te belangrijk om er geen werk van te maken. Ik wens alle katholieke scholen een schooljaar toe vol vergeving en mededogen.

In Ds van 19 augustus, vraagt een vader van een van de door met leeuwenvlaggen zwaaiende hooligans, belaagde en geschoffeerde meisjes op Pukkelpop zich af, waarom de NVA-fractieleider De Roover, geen verontschuldigingen eist van die bende.

De spijker op de kop! Tot welke erge vorm van bewustzijnsvernauwing en omkering der prioriteiten, nationalisme kan leiden, wordt pijnlijk duidelijk in de reactie van De Roover en andere NVA- en VB-nationalisten op het 'vlagincident'. Tussen haakjes: niet vergeten dat de huidige Vlaamse minister-president een bepaalde vlag een 'vod' noemde.

De Roover kikt met geen woord over het criminele hooliganisme van primitievelingen die zwaaiend met zijn geliefde vlag tienermeisjes belaagden en brutaliseerden, maar eist wel verontschuldigingen van de organisatoren van Pukkelpop.

Nota bene, deze man met oogkleppen is wel degelijk een van de topmensen van de grootste partij.

Heino Falcke, astrofysicus. Verwierf in april bekendheid toen hij met de Event Horizon Telescoop (de schaduw van) een zwart gat op beeld kon vastleggen. 

'Er zijn tussen geloof en wetenschap meer parallellen dan je denkt. De vragen gaan dezelfde kant op. Allebei zoeken ze naar de oorsprong van alles. Maar vragen naar de zin van het leveen zal de natuurkunde nooit kunnen oplossen. Dan kom je op een ander terrein. Voor mij is God het begin en het einde, omdat ik daar heilig in geloof. Maar het bestaan van God is niet iets dat je experimenteel kunt aantonen.'

Wil de CD&V zichzelf redden van de totale ondergang en irrelevantie, dan moet ze zich bezinnen over de inhoud en de politieke consequenties van de etiketten waarmee de partij zich presenteert: christelijk en democratisch.

De partij moet alert reageren op elke aantasting van of aanval op de kernwaarden van de democratie door andere partijen of groepen.De grote christelijke principes van barmhartigheid, solidariteit, herbergzaamheid, blijven voor christenen onverminderd gelden. Christendemocraten die meehollen met de hardvochtige behandeling en uitsluiting van migranten en vluchtelingen, doen net het tegenovergestelde van wat Jezus leerde.

Christelijke en democratische basiswaarden respecteren in het politieke bedrijf, consequent een christelijke en democratische stem laten horen, hebben in het huidige tijdsklimaat wellicht weinig electorale aantrekkingskracht. Maar in het opbod tussen de rechtse partijen, werd CD&V ook versmacht.

De partij zit op een electoraal dieptepunt. Die situatie zou het gemakkelijker moeten maken om zich te herbronnen. Wil ze haar naam op een eerlijke manier blijven behouden, dan moet ze consequent zijn in de boodschap en in het beleid dat ze voorstaat. Dat dwingt respect af en zal aantrekkingskracht blijven uitoefenen.