|
ACHILLES (D)
ACHILLES - W - Ober-Politz –Sudetenland & Wilhelmshaven ------ Duitsland
Ober-Politz was voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog een dorp in Duits Bohemen (Duitse Rijk), ongeveer 85 kilometer ten zuidoosten van Dresden.
Gerigisteerd in 1894 ACHILLES Fahrrad - Fabrik Anton Schneider in Ober-Politz –Sudetenland .
Vanaf 1920 stapte Schneiders schoonzoon Ernst Weikert mee in het bedrijf.
1930: Schneider & Co. Fahrrad – und Motorradfabrik.
1940: 2700 medewerkers in 3 afdelingen van het bedrijf.
Sinds 1947 ACHILLES - Werke , Ernst Weikert & Co. K.G. Wilhelmshaven-Langewerth.
(merken Strolch en Huschewind)
1957 -1958 einde van de productie.
Tot het einde van de Tweede Wereldoorlog produceerde Achilles in het Sudetenland jaarlijks 1,5 miljoen fiets- en motorzadels, 70 miljoen spaken, 1 miljoen velgen, 700.000 sets spatborden en meer dan 100.000 fietsen. Na de wederopbouw werd de fietsenproductie bij Achilles in Langewerth vanaf 1949 op grote schaal hervat, maar bereikte nooit meer het productieniveau van voor de oorlog.
https://achilles-werke.de/achilles-fabrikationen/fahrraeder/
Bedrijfs- en familiegeschiedenis
De geschiedenis van de Achilles-fabriek begint in 1894. Aan de hand van de geschreven memoires van Jostpeter Weikert en Edith Nasse, geboren Weikert, beiden kleinzonen van de oprichter van het bedrijf, Anton Schneider, en kinderen van de latere oprichter van Achilles-Werke West GmbH, Ernst Weikert, kan de bedrijfsgeschiedenis, evenals de vlucht en verdrijving uit hun thuisland Ober-Politz in het Sudetenland, in detail worden beschreven.
Oprichting van het bedrijf en bedrijfsgeschiedenis tot 1945
Anton Schneider is medeoprichter van het bedrijf Achilles. Na zijn middelbare school werkte hij aanvankelijk in de metaalbewerkingswerkplaats van zijn vader in Sandau/Böhmisch Leipa. Het bedrijf produceerde voornamelijk decoratieve en fonteinsystemen voor voortuinen en parken.
Op slechts 17-jarige leeftijd was Anton Schneider al een slimme zakenman. Hij stelde zijn vader voor om de productie te verleggen naar gangbare gereedschappen en machines voor de landbouw in de omgeving, zoals zeisen, bijlen en harken, om zo de verkoop te stimuleren. Zijn vader wees het voorstel af en uiteindelijk verliet Anton het ouderlijk huis om als ambachtsman aan de slag te gaan. Hij vond werk in een machinefabriek in Berlijn. Hij klom snel op tot voorman en werd naar verre bestemmingen zoals Boedapest gestuurd voor assemblagewerkzaamheden. Na de dood van zijn vader keerde hij echter terug naar Sandau en nam het familiebedrijf over. De ervaring die hij in Berlijn had opgedaan, stelde hem in staat om fietsen te gaan produceren. Aanvankelijk werden de losse fietsonderdelen ingekocht en eenvoudig in elkaar gezet. De verkoop verliep in het begin moeizaam, dit omdat klanten nog moesten leren fietsen.
Achilles wordt opgericht
Op 16 mei 1894 richtten Anton Schneider, Wenzel John en František Hruška het bedrijf Achilles op in Sandau (´andov). Ze ontleende de bedrijfsnaam aan Achilles, de bijna onoverwinnelijke held uit de Griekse mythologie, bekend om zijn heldendaden in de Trojaanse Oorlog.
In hun eerste jaar produceerden ze 28 fietsen, die destijds als technologische hoogstandjes en luxeartikelen voor mobiele mensen werden beschouwd. Door de toenemende vraag was al snel een nieuw pand nodig, wat Anton Schneider ertoe aanzette een nieuwe fabriek te bouwen. Een geschikt stuk grond werd gevonden in Ober-Politz, direct aan de spoorlijn Reichenberg-Tetschen-Bodenbach, waar Anton Schneider samen met Wenzel John in 1896 "Achilles-Werke A. Schneider & Co." oprichtte.
In 1904 werd de Achilles 3 ½ HP, de eerste motorfiets van de fabriek, geproduceerd. Het was Josef Lösel, de toekomstige directeur van het bedrijf, die het initiatief nam tot de bouw en productie van motorfietsen. De Achilles 3 ½ HP was gebaseerd op een motorfietsmodel van de firma Laurin & Klement in Mladá Boleslav. Om licentieproblemen met Laurin & Klement te voorkomen, werd echter, naast andere aanpassingen, een kettingaandrijving in plaats van een tandwielaandrijving gebruikt.
“ De catalogus van vooroorlogse fietsen bevatte al 25 verschillende modellen. Daaronder vielen heren-, dames-, kinder-, sport- en duo fietsen, evenals speciale fietsen die bijvoorbeeld voor de postdienst werden geproduceerd. De catalogus bevatte ook een scala aan accessoires, en accessoires die op aanvraag verkrijgbaar waren: verlichting, bellen, pompen, sturen en fietskarren. Sommige fietsen hadden meerdere versnellingen en een verende voorvork,” herinnert Lubomír Šulc zich, voormalig burgemeester van Ober-Politz en een groot kenner van de lokale geschiedenis.
Bovendien richtte het bedrijf een wielerclub op die jaarlijks wedstrijden organiseerde over een parcours van 200 kilometer. Na de modernisering van de productie steeg de aanvankelijke productie van 400 fietsen in 1914 naar 5.000 stuks. Het personeelsbestand groeide gestaag.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de productie van alle niet-essentiële oorlogsproducten verminderd of stopgezet. Door een tekort aan banden kon Achilles de productie niet direct na het einde van de oorlog in 1918 hervatten; in plaats daarvan introduceerde het bedrijf de fabricage van kantoormachines, huishoudelijke apparaten en ook mechanische Achilles-rekenmachines met handgreepbediening.
Ernst Weikert treedt toe tot het bedrijf
De oprichter van het bedrijf, Anton Schneider, trouwde met Emilie en stichtte een gezin. Hij kreeg drie dochters, van wie Gisela (geboren 15 juni 1902) trouwde met Ernst Weikert, een industrieel klerk geboren op 7 november 1900 uit Markersdorf/Tetschen, zoon van een inspecteur van de rijks spoorwegen. Na 1918 trad Ernst Weikert als leerling in dienst bij Achilles. Hij werkte in alle afdelingen van het bedrijf en leerde de bedrijfsvoering van de grond af kennen. Later nam hij de boekhouding over en introduceerde hij de dubbele boekhouding. Na het vroege overlijden van Anton Schneider op slechts 52-jarige leeftijd, namen Ernst Weikert en Emilie Schneider in 1926 de leiding van de Achilles-fabriek over.
Het bedrijf bleef zich zeer succesvol ontwikkelen, omdat de vraag naar fietsen en gemotoriseerde fietsen na de Eerste Wereldoorlog hoog bleef. Steeds meer onderdelen werden intern ontwikkeld, wat de uitbreiding van machines en gebouwen noodzakelijk maakte. Het bedrijf kende zijn grootste groei na het overlijden van Emilie Schneider in 1931. Rudolf John, zoon van medeoprichter Wenzel John, volgde haar op en leidde het bedrijf samen met Ernst Weikert. Dit leidde tot de oprichting van de Agon-fabriek in Wiesenberg in het Sudetenland, de Apollo-fabriek in Dziedice bij Krakau (Polen) en de Assmann-fabriek in Höflitz bij Ober-Politz. Deze laatste werd opgericht door aandeelhouder Emmerich Assmann uit Leibniz/Stiermarken, die ook een fabriek voor fietsen en fietsonderdelen bezat. In 1936 telde de bedrijvengroep al 2700 werknemers. In hetzelfde jaar keerde het bedrijf terug naar de motorfietsenproductie, ditmaal met de gewilde Achilles Sachs-bromfietsen, die de interesse in motorrijden verder aanwakkerden.
Vanaf 1937 werden nippels, trapaslagers, balhoofdlagers, velgen, spatborden, frames en sturen in eigen huis geproduceerd. Koper-, nikkel- en chroomplating waren ook mogelijk in de eigen galvaniseerinstallatie van het bedrijf.
Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werden de fabrieken ook gebruikt voor de productie van wapens en werd de productie van lichte motorfietsen stopgezet. De hoofdvestiging in Ober-Politz produceerde nu hulzen voor de luchtdoelkanonnen van de marine, en de fabriek in Wiesenberg produceerde de bijbehorende ontstekers. Daarnaast werden in Ober-Politz chassis voor granaatwerpers en filterhouders voor gasmaskers vervaardigd. Achilles bleef fietsen produceren, maar deze keer waren de tweewielers bestemd voor de fietsencompagnieën van de Duitse Wehrmacht (leger).
Om de vereiste productiehoeveelheden te garanderen, werden extra buitenlandse arbeiders ingezet, van wie sommigen ook krijgsgevangenen waren. In tegenstelling tot het bevel van de nazipartij dat deze buitenlandse arbeiders niet in de fabriekskantine mochten worden gevoed, zorgde Ernst Weikert ervoor dat elke arbeider hetzelfde voedsel kreeg voor hetzelfde werk. De keuken van de Achilles-fabriek had immers al diverse varkens vetgemest met keukenresten van naburige boerderijen, wat destijds een waardevolle aanvulling op het dieet vormde.
Toen de Tweede Wereldoorlog op 8 mei 1945 eindigde, had de bedrijfsroep ongeveer 4.000 werknemers in dienst, verdeeld over vier fabrieken. De productie werd op diezelfde dag stopgezet en het bedrijf werd vervolgens door de Tsjechoslowaakse regering onteigend middels de Beneš-decreten.
Op 8 mei 1945 kwam er een einde aan het Derde Rijk met de overgave van de Duitse Wehrmacht. Tot dan toe had de familie Weikert een relatief zorgeloos leven geleid in Ober-Politz, een dorp in Duits Bohemen, ongeveer 85 kilometer ten zuidoosten van Dresden. Het einde van de Tweede Wereldoorlog zette hun leven abrupt op zijn kop, toen het Rode Leger vanuit het oosten naderde.
Op de vlucht voor de oprukkende Russen was de weg door Ober-Politz, richting het zuiden, dagenlang volledig geblokkeerd door de terugtrekkende Duitse Wehrmacht-soldaten .
Er gingen geruchten rond onder de bevolking dat het Amerikaanse leger aan de Elbe gestationeerd was en dat gevangenschap in Amerikaanse handen te verkiezen was boven in Russische. Jostpeter, de zoon van de familie Weikert, geboren op 19 november 1933, herinnert zich: “ Van de familie Geymayer, de directeur van de Apollo-fabriek in Dzieditz, die ook voor het Rode Leger was gevlucht, hadden we veel gehoord over wat er met ons zou gebeuren na de komst van de Russische soldaten. Om ons dit te besparen, zette onze vader, Ernst Weikert, mij, mijn moeder Gisela en mijn zwangere zus Edith in de late namiddag van 9 of 10 mei 1945 in een radioauto van de Wehrmacht, zodat de soldaten ons naar Leitmeritz konden brengen. Vader zou volgen op zijn bromfiets. ”
Het gezin geraakte niet ver op de vlucht, want tegen de avond waren de wegen volledig geblokkeerd. De soldaten lieten hun voertuigen achter en bliezen ze op om te voorkomen dat ze in Russische handen zouden vallen. Gedwongen te voet verder te gaan, lieten de vluchtelingen Jostpeter Weikert, zijn moeder Gisela en zijn zus Edith (geboren 7 juni 1927) hun zware rugzakken achter en liepen terug richting Ober-Politz, zonder te weten waar ze zich bevonden of hoe ver de reis nog zou zijn.
Tegelijkertijd vertrok Ernst Weikert op zijn Achilles A98-motorfiets richting Leitmeritz om zijn familie te zoeken, omdat de steeds talrijkere branden langs de weg hem grote zorgen baarden over hun veiligheid. Kort voor Leitmeritz werd hij aangehouden en gearresteerd door militieleden. Hij werd ervan beschuldigd lid te zijn van de Wehrmacht of de SS en te proberen te verdwijnen in burgerkleding. Omdat hij in de commotie zonder zijn papieren het huis uit was gerend, kon hij zich niet identificeren. Hij werd daarom als krijgsgevangene aangemerkt en naar een transport voor het Rode Leger gebracht. Kort voor de Tsjechisch-Duitse grens wist hij echter te ontsnappen door op een langzaam bergopwaarts gedeelte van de trein te springen. Hij bereikte Ober-Politz in acht dagen van nachtelijke marsen en werd herenigd met zijn familie.
Dit geluk was van korte duur, want Ernst Weikert werd enkele dagen later door de autoriteiten meegenomen en naar het Tsjechoslowaakse concentratiekamp Böhmisch Leipa gedeporteerd.
“ Wij, de overgebleven familieleden, bleven thuis in onzekerheid over wat er zou gebeuren ”, vertelt Jostpeter Weikert. “ We hoorden van vrienden en kennissen dat Sudeten-Duitsers die niet voor het Tsjechische staatsburgerschap wilden stemmen, konden verwachten te worden gedeporteerd naar het ‘Oude Rijk’, en dat er al enkele transporten hadden plaatsgevonden. We hoorden erover van degenen die in het geheim de ‘groene grens’ waren overgestoken, dus naaiden we rugzakken van gordijnstof om de weinige bezittingen in te bewaren die we wilden meenemen als het ons zou overkomen. We maakten een handkar van fietsbanden en wielen – wie weet waar die vandaan kwamen. Vanwege de absolute avondklok die door de militaire administratie was ingesteld, was dit helemaal niet makkelijk, want theoretisch mocht je na 18.00 uur niet eens meer bij de buren langs!
Onze moeder slaagde erin onze vader te bezoeken in het concentratiekamp Česká Lípa.” Ze kon echter alleen kort met hem praten in het donker, liggend op de grond bij het hek. De vader vertelde over de afschuwelijke behandeling in het kamp, waar geen enkele vierkante centimeter huid op zijn lichaam onbeschadigd was gebleven .
Ondertussen werd het gezin in Ober-Politz herhaaldelijk in hun eigen huis ondervraagd door militieleden, die hen verdachten van wapenbezit. Hun protesten van onschuld werden met ongeloof ontvangen, maar uiteindelijk kon er geen bewijs van wapens worden gevonden.
Tegelijkertijd werden transporten samengesteld en naar het grondgebied van het voormalige Derde Rijk gestuurd. Op 5 juli 1945 kreeg ook de familie Weikert het bevel zich om 6:00 uur 's ochtends te melden bij het verzamelpunt bij de steengroeve voor deportatie.
Iedereen mocht 30 kilogram bagage, 100 Reichsmark en voedsel voor zeven dagen meenemen. Na een grondige fouillering werden alle sleutels afgenomen en spaarboekjes verbrand. Rond 10 uur 's ochtends vertrok de groep te voet, in noordelijke richting via Sandau en Böhmisch Kamnitz. Edith, hun dochter die zeven maanden zwanger was, mocht meerijden in een paardenkar. Tegen de avond bevond de groep zich in de buurt van de grens met Saksisch Zwitserland en bracht de nacht door in een schuur, slapend op stro. “ Vóór zonsopgang, toen het net begon te schemeren ,” vertelde Jostpeter Weikert, “ vertrokken we naar de grenspost, slechts een paar honderd meter verderop, waar we zonder verdere vragen door mochten. We hadden onze rugzakken op de fietsaanhanger geladen en alles afgedekt met een zeil voor het geval het zou gaan regenen. Zo'n 50 of 60 meter voorbij de grenspost, al op Saksisch grondgebied, riep een stem achter ons: ‘Hé, hallo, stop!’ Onze eerste gedachte was: ‘Nu is het over, wat gaan ze met ons doen?’ Maar nee, de bewaker kwam achter ons aan en bracht ons het zeil dat van de fietsaanhanger was gegleden! Dus marcheerden we verder door het bos, steeds bergafwaarts, tot we de Elbe bereikten in Bad Schandau.”
Daar slaagde Gisela Weikert erin om ervoor te zorgen dat haar dochter Edith werd opgenomen in een kraamkliniek in Rathen. Zij en Jostpeter mochten slapen op veldbedden in een aangrenzend gebouw met een grote slaapzaal. Hun verblijf was echter beperkt tot de periode dat Edith beviel. Op 21 september 1945 werd hun zoon Michael geboren. Nadat Edith was hersteld, vervolgde het gezin hun reis via Wehlen naar Muldenstein, waar ze in de buurt van Bitterfeld onderdak vonden bij de familie Wachsmuth. Ze sliepen met z'n vieren in een kleine kamer met houten stapelbedden en stro matrassen. Gelukkig had de huiseigenaar een eenvoudige houtkachel in de wasruimte tussen de boiler en de muur gebouwd, waardoor ze iets warms konden bereiden. Ze improviseerden een voedzame siroop van gestolen wortels en suikerbieten die door paardenkarren op weg naar de suikerfabriek waren verloren gegaan. Soms werden er pannenkoeken gemaakt van aardappelschillen en aardappelen, gegarneerd met beukenolie, die verkregen was bij de oliemolen in ruil voor verzamelde beukennoten.
In januari 1946 legde het Rode Kruis contact met Ediths echtgenoot, Wolf, die na zijn ontslag uit de Duitse marine in Wittmund, Oost-Friesland, was gebleven. Als onderdeel van het gezinsherenigingsprogramma arriveerden de Weikerts op 7 januari 1946 in Wilhelmshaven met het laatste officiële Rode Kruis-transport van de Sovjetzone naar de Britse zone.
Nieuw begin en oprichting van Achilles-Werke West GmbH, Weikert & Co.
Ernst Weikert werd in december 1946 vrijgelaten uit het Tsjechische concentratiekamp Böhmisch Leipa met de aantekening "ten onrechte gevangengezet" en arriveerde op 20 december van hetzelfde jaar bij zijn familie thuis in Wittmund/Oost-Friesland, waar ze tijdelijk onderdak hadden gevonden.
Zijn oude zakelijke contacten bleken nu nuttig om in het levensonderhoud van zijn gezin te voorzien, aangezien alles werd geruild in de barre omstandigheden van de naoorlogse jaren. Weikert reisde tussen 1947 en 1949 veelvuldig voor deze "ruiltransacties". Zijn gezin vestigde zich tijdelijk in Haselünne voordat ze in mei 1949 een nieuw huis vonden in Langewerth bij Wilhelmshaven. Vanuit Haselünne diende Ernst Weikert in januari 1948 een aanvraag in bij het wederopbouwbureau van Wilhelmshaven voor een vergunning om een fietsen- en fietsonderdelenfabriek op te richten. Hij diende dezelfde aanvraag in namens andere vennoten in het bedrijf. In datzelfde jaar werd, met de steun van de stad Wilhelmshaven en de deelstaat Nedersaksen, "Achilleswerke Weikert & Co. KG" opgericht .
Veel voormalige Achilles-medewerkers, die inmiddels in de voormalige Sovjetbezettingszone woonden, werden met succes naar Wilhelmshaven gehaald om daar met hun uitgebreide expertise een nieuwe start te maken. Onder deze medewerkers bevonden zich Karl Seliger , Fritz Lassig , Reinhold Lösel en anderen. In totaal bestond 90 procent van het personeelsbestand van het bedrijf uit vluchtelingen. In 1955 lag dit percentage nog op 75 procent.
Op 9 december 1949 werden de eerste drie fietsen geproduceerd en waren ze klaar voor de verkoop. Diezelfde nacht veroorzaakte een kortsluiting een brand die 80 procent van het hoofdgebouw verwoestte. Met gemeentelijke financiering werd het gebouw snel herbouwd.
Kort daarna werden de eerste fietsen aan winkeliers geleverd en in 1950 werd een fiets met hulpmotor geproduceerd, een "Flink"-fiets uit het nabijgelegen Varel.
Distributiecentra werden in Münster en Düsseldorf opgezet om de nadelen van de aanvoer vanuit Wilhelmshaven te compenseren. Op drukke momenten rolde er elke twee minuten een fiets van de productielijn.
Nieuwe bedrijfs- en licentieovereenkomst
Een ontmoeting tussen Ernst Weikert en het Zwitserse bedrijf "Neue Amag AG Zürich" in 1952 leidde tot een verreikende samenwerking. Walter Haefner-Holding AG in Zürich sloot een licentieovereenkomst met Achilles-Werke voor de productie van een bromfiets en een sportscooter. Walter Haefner, algemeen importeur van Volkswagen in Zwitserland en lid van de raad van toezicht van de Volkswagenfabriek, was eigenaar van het bedrijf Amac, dat drie scooters in Zwitserland had ontwikkeld. Haefner stuitte op het probleem dat deze voertuigen vanwege de hogere lonen niet in Zwitserland geproduceerd konden worden. Bovendien was de productiviteit van een Duitse arbeider twee keer zo hoog als die van zijn Zwitserse collega's. Haefner leverde Achilles zijn ontwerptekeningen voor de bromfietsen "Ami Junior" (later Achilles A7) en "Ami Sport" (later Achilles Sport) en investeerde 150.000 Duitse mark in het bedrijf. Hij beloofde ook een lening van 350.000 Duitse mark. Bovendien verplichtte hij zich ertoe jaarlijks 2000 scooters naar Zwitserland te importeren en leende hij Achilles de apparatuur voor de productie van bromfietsen. Achilles moest op zijn beurt 3,5% royalty betalen voor elke geproduceerde scooter. Naarmate bromfietsen en scooters de markt veroverden, wekte dit de interesse van Weikert.
In 1953 begon de productie van scooters en bromfietsen in Langewerth.
Met uitzondering van de motoren produceerde het bedrijf van Weikert bijna alle onderdelen zelf, inclusief het gereedschap. Het succes van deze "motorfietsen voor de gewone man" bracht de Zwitserse ingenieurs ertoe een motorscooter te ontwikkelen die zich kon meten met elke andere, zelfs internationaal.
De motorscooter had als voordeel dat de bestuurder dankzij de carrosserievorm niet langer van onderen nat werd, maar was lastiger te besturen in natte omstandigheden omdat de knieën niet langer tegen de tank konden worden gedrukt. Uit deze overweging werd de Achilles-scooter geboren, die ver buiten Duitsland bekend zou worden.
In 1954 werd een rondreis door Duitsland met zes Achilles-scooters georganiseerd, die voor aanzienlijke ophef zorgde. De vertegenwoordigers van het bedrijf Achilles hadden inmiddels een uitgebreid verkoopnetwerk opgezet, dat al snel 2.547 dealers in heel Duitsland omvatte. Er werden kleurenbrochures gedrukt en promotiefilms vertoond in bioscopen.
Op initiatief van de Zwitserse zakenpartners werd de bestaande commanditaire vennootschap in november 1954 omgevormd tot "Achilles-Werke West GmbH", waarbij Walter Haefner Holding AG 95 procent van de aandelen bezat.
In december 1954 werd het 60-jarig jubileum van het bedrijf gevierd in de Strandhalle in Wilhelmshaven, waar Ernst Weikert ook een toespraak hield waarin hij iedereen bedankte voor hun samenwerking, vertrouwen en loyaliteit . Het bedrijf had ongetwijfeld zijn hoogtepunt bereikt.
Dalende vraag
Het succes van de Achilles Sport-scooter, uitgevoerd in antiek goud duurde tot 1956, toen werd duidelijk dat de belangstelling van kopers afnam. Tegen die tijd waren er echter al ongeveer 5.000 scooters geleverd.
Maar de triomf van de auto begon tijdens het economische wonder. Kleine auto's, zoals de BMW Isetta, de Heinkel Janus, de Messerschmitt KR200 en de Fulda-Mobil, die ook in Wilhelmshaven werden geproduceerd, domineerden nu de Duitse wegen. Fietsen was zo uit de mode geraakt dat 28 fietsenfabrikanten in Bielefeld in één maand tijd failliet gingen.
De situatie bij Achilles in Langewerth verbeterde evenmin. Omdat de Zwitserse zakenpartners recht hadden op licentievergoedingen voor de ontwerpdocumenten van elk voertuig, ongeacht de verkoopcijfers, stonden ze erop dat de contractueel overeengekomen hoeveelheid werd geproduceerd. Bovendien moest het geïnvesteerde kapitaal met rente worden terugbetaald. Deze omstandigheden, in combinatie met de stagnatie op de markt voor tweewielers, brachten het bedrijf op de rand van de afgrond.
In de buurt van Osnabrück raakte Ernst Weikert in oktober 1955 betrokken bij een ernstig verkeersongeval met zijn Borgwart Isabella, waarbij hij zes ribben brak. Als gevolg hiervan benoemde Haefner Holding Robert Steger tot algemeen directeur en werd Ernst Weikert voorzitter van de raad van commissarissen.
In 1956 hoopte het bedrijf een nieuwe markt aan te boren met de productie van oliekachels, maar dit bleek onrendabel. Een uitbreidingspoging in hetzelfde jaar mislukte omdat de stad Wilhelmshaven niet voldeed aan de lening- en bouwvoorschriften voor de bouw van nieuwe productiehallen. Later, op initiatief van Haefner Holding, werd de productie van scooters en bromfietsen systematisch verplaatst naar Zuid-Duitsland, omdat daar de meeste leveranciers gevestigd waren, de verkoop het hoogst was en de bedrijfsvoering vanuit Zwitserland gemakkelijker te beheren was.
In maart 1958 werden, als onderdeel van de fabriekssluiting, de gebouwen en de apparatuur in Langewerth verkocht. 500 werknemers verloren hun baan.
Achilles produceerde tussen 1953 en 1957 56.000 bromfietsen in Langewerth. Het exacte aantal fietsen, bromfietsen en scooters dat de fabriek in die negen jaar produceerde, is niet meer bekend. Alleen de cijfers voor 1954 zijn bekend: 4.750 fietsen, 4.750 bromfietsen en 2.375 scooters werden geproduceerd.
https://achilles-werke.de/firmengeschichte/
https://achilles-werke.de/
Vóór de Tweede Wereldoorlog bestond de groep uit vier fabrieken: de Agon-, Apollo-, Assmann- en Achilles-fabrieken.
De bedrijven
De bedrijven Assmann, Agon en Apollo zijn nauw verbonden met de geschiedenis van de Achilles-fabriek. Sommige van deze bedrijven werden opgericht door Ernst Weikert, de eigenaar van Achilles, en zijn vriend Emmerich Assmann van de Assmann-fabriek. De bedrijven fungeerden als leveranciers binnen de vereniging en produceerden fietsonderdelen.
AGON
Het bedrijf Agon produceerde ook motorfietsen. Ze brachten een identiek model van de Achilles "98" op de markt onder hun eigen naam.
DE ASSMANN-FABRIEK
Emmerich Assmann van de Assmann-fabriek in Leibniz, Oostenrijk, en Ernst Weikert van de Achilles-fabriek in Ober-Politz produceerden beiden fietsen. Gedreven door een gedeelde interesse richtten ze de Assmann-fabriek op in Höflitz, vlakbij Ober-Politz in het Sudetenland, waar ze fietszadels en later ook spaken voor hun eigen fietsenfabrieken produceerden.
Het succesvolle bedrijf kwam na het einde van de Tweede Wereldoorlog volledig onbeschadigd in Tsjechische handen terecht.
https://achilles-werke.de/die-werke/assmann/
DE APOLLO-FABRIEK
Emmerich Assmann van de Assmann-fabriek en Ernst Weikert van de Achilles-fabriek onderzochten de mogelijkheden om een vestiging in Polen op te zetten.
Ze reisden naar Katowice en Bielsko en ontmoetten meneer Zipser, een oude schoolvriend van Assmann. Zipser, de zoon van de ondernemer Zipser & Zonen, die verschillende textielfabrieken in Pools Silezië runde, stond zeer open voor het idee om een fabriek op te richten.
Na drie gezamenlijke bezoeken werd besloten een bedrijf op te richten voor de productie van fietsonderdelen.
https://achilles-werke.de/die-werke/apollo/
https://achilles-werke.de/die-werke/
https://achilles-werke.de/die-werke/werk-wilhelmshaven/
https://achilles-werke.de/die-werke/werk-wilhelmshaven/werksfotos/
https://achilles-werke.de/die-werke/werk-wilhelmshaven/interne-schriften/
|
Ik ben Delameilleure Philippe
