Spreken of schrijven
Hoe weet ik of ik
moet schrijven, spreken of zwijgen
en in welke taal dat zal zijn
Je vraagt zo veel zonder het te zeggen
Toch weet ik dit heel precies
Je vraagt wat ik niet zal kunnen geven
dat vermoed je al spijtig
Hoe zie ik of het
zal aflopen, blijven of verliezen
en op welke dag zal dat zijn
Floreanne
Kerstconcert
O kom, o kom, Emmanuel… Zo zingen we. Met de vraag: Verlos ons van kwelling, van honger en dorst, van hartenzeer en zielenpijn. Amai, dat kindje heeft een hele opdracht te vervullen, al die wroetende mensen verlichten van lasten en zwaarten. Ik zal dus vanavond intens zingen. Zingen is dubbel bidden,... dat hebben ze me toch altijd gezegd. Dus zing ik voor alle lezers en lezeressen van dit blog, speciaal vanavond ons kerstconcert.
Floreanne
Zeker nu...
Het oeverloos verlangen
mag soms ingewilligd worden
Dat zoeken naar vervulling
is vermoeiend genoeg
Spirituele bevrediging
is zalig maar onvolledig
Want net als Hem
zijn wij slechts mensen
van vlees en bloed
Naast voedsel voor de ziel
is er nood aan gezond eten
voor ons lichaam
Naast troost
voor de getourmenteerde geest
de nood aan koestering
van onze behoeftige huid
We kunnen luisteren
en dromen van zalige klanken
van muziek in ons hart
Maar alleen is het ongenietbaar
Het huis is pas vol
als iedereen er is
als alles verzameld op tafel staat
en als we echt voelen
dat we samen horen,
zeker nu
nu het Kerstmis wordt
Floreanne
Ik mis je!
Ik mis mijn muze
Hij is vertrokken
met de noorderzon
en heeft de koffer gejat
met al mijn spullen
Ik schokkeer de vrienden
van mijn zoon
die te veel vertelt
over zijn moeder en
haar vreemde gewoonten
Ik mis de liefde
die zich blijft verbergen
al zoek ik naarstig
Op den duur is het
geen spel meer
Floreanne
Henning Mankell
Ja, ik vond hem het beluisteren waard, Henning Mankell. Mogelijk had ik hem andere vragen gesteld dan Rudi Vranckx. Toch was het boeiend wat hij vertelde en zijn quotes waren ook best genietbaar in hun eenvoud. ‘Je bent waar je dromen zijn en niet waar je schoenen staan’ en ‘op elke vraag zijn drie mogelijke antwoorden: een kort, een middenlang en een uitgebreid’… Altijd leuk om daar even over na te denken.
Maar ook dat ‘elk misdaadverhaal ons een spiegel voorhoudt’ is zeer waar. De mens op zijn slechts, de veroorzaker van lijden, … het lijden in de wereld en hoe we er mee omgaan.
En dat kwam maar even na het TV-programma waar geleerden hun vijf ideeën om de wereld van de klimaatsveranderingen te redden voorstelden … dure oplossingen voor onze hoogmoed en ons egoïsme. Waarom niet gewoon terug natuurlijker gaan leven? Minder vervuilen lijkt me goedkoper en gezonder... dan mest in de zee, glas in de ruimte, stof in de lucht, kunstmatige wolken en stikstof op de bodem van de oceanen… back to basics, stoppen met het produceren van zoveel overbodige wegwerpdingen… al die producten die we eigenlijk totaal niet nodig hebben zou al een beter begin zijn volgens mij. Maar dat is waarschijnlijk een te korte versie van een antwoord.
Floreanne
Steeds meer mijn moeder?
Diepgaand, mooi, sterk … gisteren zag ik de film ‘The Mother’ van Roger Mitchell. Ik voel me vandaag nog stevig geraakt door het thema. Het verlangen, de passie en de blunders (?) die er door gemaakt worden. Een kroniek van een steeds gepijnigd in de wereld zijn. Het moet nog even bezinken. Maar het raakt mijn eigen levensvragen zeer scherp. Wat een scenarist! Wat een regie en talent om dat zo in beeld te brengen! Aan alle dames en heren die hier al eens komen lezen… Ik ga hier geen recensie schrijven maar een aanrader is het volgens mij alleszins wel. Bekijk dit kunstwerkje en hopelijk kan je er nadien met iemand gezellig over napraten…
Floreanne
Zoete gum en trappen
Drie kleine stappen in het donker
De trap, de deur, de overloop
Met in mijn hart een bang verlangen
De frisse lach van 't kleine kind
Een bal, een step, een kleurpotlood
En in mijn mond smaakt zoete gum
Een hevig feest voor grote mensen
Mijn oom, neef gust en tante tien
Maar in mijn hoofd een ver verdriet
Drie manke stappen in het donker
Een trap, een deur, een overloop
Nu in mijn hart is ‘t al verloren
Floreanne
Heb je wat tijd voor mij?
Je vroeg wat tijd van mij voor jou
Welk soort mag dat dan wezen?
Wat werktijd voor het witten van de muren
Of samen staan aan het fornuis
een uurtje vóór het eten
Is ‘t happy hour dat je verlangt
een poosje knuffelen op de bank
Misschien wil je vakantietijd
op zoek naar onbekende steden
Gaan we een berg beklimmen
of dagen slijten aan zee
luisterend naar de meeuwen
Wat dacht je van terrasjestijd
of stiltepauzes om te lezen
Ik wil met jou mijn tijd wel delen
Want hij vervliegt met jou en mij
… die steeds te weinig tijd
Floreanne
Knipogend naar Hendrik
Al tsjilpt de mus een vrolijk lied
komt toch de wilg me treurend tegen
Geen smeken dat nog soelaas biedt
De lucht roept wolken op en regen
In minne machteloos gelaten
vergaat mijn hoop in boos verdriet
Mijn liefde heeft de stad verlaten
waarin mijn schoot zijn laatste traan verried
Ach, kon ik maar de zon herdraaien
mijn liefste weer hier thuis doen staan
Het minnevuur zou hevig laaien
om nimmer meer nog uit te gaan
Floreanne
waarom eigenlijk
Stilaan zwijgt alles
ook de bomen
Langzaam vertraagt
het kloppen
van een eenzaam hart
Het vuur dooft
De dagen slijten
Namen vervagen
De scherpe kant
is afgevijld
En wat blijft
behalve de vraag
naar het …
Waarom?
Floreanne
Deuren
De dagen kleuren herfstig
Een koude klieft mijn huis
en vochtig voelen kleren
Deuren sluiten
Deuren sluiten
Je woorden warmen nauwelijks
Je belt maar kort ik ril
en liefde ‘n gevallen hemd
Woorden ver zonder grond
sluiten deuren
sluiten deuren
Mijn hoofd is teruggeworpen
Opnieuw alleen en wreed
lijkt liefde weer op leugens
Deuren sluiten
Deuren sluiten
Floreanne
Alleen naar bed
Klamme warme voetjes
stapjes op de koude vloer
Er ligt geen loper
De gang is donker
Het is even wennen
met de ogen
In het behang
dansen wolkgezichten
De trap is rond en stijl
Onvoorspelbaar de
vermeende aanwezigen
Wat is die stille rust
Ze mist een hand
Maar ze is zo dapper
Alleen een schim
schrijdt mee naar boven
onhoorbaar
Zou ze seffens vallen
Amper omsluit
haar kleine hand de leuning
Ze houdt
haar knuffel stevig vast
Ze is gaan slapen
zonder kruisje
maar beseft het nog niet
Ongezien lief huppelt ze even
Snel wipt ze soepel
in het grote vreemde bed
Ze sluit vlug haar ogen
want daar onder
ligt de draak
met scherpe tanden
op de loer
Floreanne
Zal het
Zal ik ‘allerliefste’ schrijven
vertellen dat ik van je hou
Zal je je goed voelen, beschermd,
ontdaan van onrust en stress
Zal ik blijven als een schim
een blitzbezoek, een interludium
of zal ik overtuigen
bieden wat je nodig hebt
Zal ik en passant blazen
naar de kaars en kijken
hoe de dunne rookpluim
kringelt tussen α en ω
of zal alleen de wiek doven
Zal ik wel merken
hoe de vlinder kwetsbaar maar zacht
neerstrijkt op de volgende bloem
of zal het dom aan mij voorbij gaan
Zal ik fluisterend je naam vormen
met het laatste hoopje zand
ruizelend tussen mijn vingers
Zal er dan iets blijven
een gehoopte lach
of een zoet en dof gevoel
de laatste zoen
Floreanne
Neen ... overtuig me
Neen
ik geef me
niet meer
Ik ben
niet te koop
en
niet te krijg
Ik ben er
altijd
en luister
en kijk
en voel
en weet
veel
heel duidelijk
Maar
ook dan
ben ik
niet te koop
en jij
kan me
niet pijn doen
en ook niet
‘krijgen’
Dan ben ik
er altijd
voor jou
en voor
die warme
echte
heel nabij
Floreanne
Mijn ideale man ha! ha?
Mijn ideale man
is een lieve spetter
met intelligentiepunten 125
een knuffelgehalte 80%
een buikje van 4
maanden zwanger
sterke benen om te fietsen
een hart van peperkoek
stevige armen
om innig vast te houden
een mond van gum
en suikerspin
mijn ideale man
is gewoon
een gezellige knul
die met de glimlach
als het weer tijd is
samen de vuilbak
wil buiten zetten
Wie krijgt er 8 op 10?
Floreanne 
Voor ons in mij
Zoveel zachte zon
en weidse heide
alleen voor jou en mij
Zoveel glooiend gras
een warme wolk
alleen voor jou en mij
Zoveel sterke wil
en rustig wezen
een gedroomd uur leven
of meer moet dat niet zijn
Floreanne
Vriendje
Ik heb
een innig vriendje
Hij is altijd bij mij
Hij heeft
geen gek gezicht
noch rare kuren
geen oud
versleten lijf
Hij is alleen
een lach
een zacht gemoed
begripvol steeds
en blij
In mijn gedachten
waar ik ook ga
hij is er altijd bij
Floreanne
'Sch' .... van schaap?.... van schap?
De sleutel is ‘sch’
de ‘sch’ van schade
van schroom en schuld
van schaamte en schrik
Het is tijd
om ten gronde een
verbod op te leggen
aan schromelijk verdriet
en schadelijke angst
aan schaamteloze woede
en schrikkende vlucht
Geen schuwe zoenoffers
Geen scheve schaats
Die ‘sch’ voorbij
zal ik schaamteloos
schitteren en schateren
schoon schip maken
en uitkomen voor
mijn schoonheid
schrijven als een
scharlaken schreeuw
Mag ik dan
als de aarde toch schudt
bij jou schurken en schuilen?
Floreanne
Verzoenen
Een verdriet zo sterk
dat woorden verdampen
snoert me dicht
verdrukt uit mijn
vervreemde ziel
van alle licht ontdaan
Mijn keel verkrampt
als haar stem stottert
en onhoorbaar duikt in
de adem van de nacht
Het beeld dat opdoemt
verkilt zich ijzig
en verwatert
tegen de spiegel
van tranen
uitvergroot tegen
de hoopvolle kier
schaars licht
Spreek dan toch
in deze donkerte
al blijft er schijnbaar
weinig hoop op herstel
op wat leven van jou
een zacht woord
enkele letters
een teken om te lezen
Zo bedel ik
en vraag je
om een gift
enig begrijpen
een klank
een geur
een aai
Het maakt niet uit
maar laat het
in liefde herleven
Floreanne
De vraag
Waarom zo vraag ik me
mag ik niet in jouw huis
en wordt de tafel niet gedekt
Welke angst houdt je ver
van verlicht genieten
van een aai en een lach
Steeds vlucht je
terug naar af
benepen vechtend
tegen het spook
dat jij ziet
maar nergens is
terwijl je toch bent
van mijn bloed
mijn naakte lijf
je heeft gedragen
er nooit een hand
tegen je geheven werd
ik ter beschikking ben
op een vingerknip reageer
en bij je kom op vraag
om het gebroken zweet
van je voorhoofd te wissen
om zacht te fluisteren
om je te koesteren
om van je te houden
Floreanne