Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
22-06-2008
Hello Goodbye
Nee hè . Ja toch. t Is jammer maar alle oranje kan weg of in de kast. We hebben Mark en Jennifer maar ondersteund in deze trieste aangelegenheid. Ik hoop dat Gerhard en Robin deze klap ook te boven zijn gekomen. Het had geen haar gescheeld of we hadden geen oranje gezien. Rick kwam pas om 10 over 5 i.p.v. 10 over 4 aan. Toen was de bagageband stuk. En tot overmaat van ramp werd bij het afrekenen op het parkeerdek Wim zn betaalkaart ingeslikt en moest er iemand bij komen om die weer tevoorschijn te toveren. Het wachten was trouwens helemaal niet zo vervelend. Je kreeg zon Hello Goodbye gevoel bij het zien van al die blije gezichten. Opas en omas werden opgewacht. En opas en omas wachten op hun kleinkinderen. Het waren allemaal mensen die op de vlucht van Calgary aan het wachten waren dus ook veel verhalen over Canada. Je hoefde iemand alleen maar aan te kijken en ze begonnen meteen te vertellen. Er was een hele familie bij met een stokoude opa en oma die hun eerste achterkleinkind voor het eerst zouden zien. Er werden stoeltjes voor ze aangesleept bij de reling. Maar toen een kleindochter beweerde dat Calgary aan de kust en Vancouver verder het binnenland in lag.... wer ze wel door die oude opa met stok gecorrigeerd. We zaten er weer helemaal in. Op de heenweg naar Schiphol komen we altijd langs Soest en ook nu hebben we Gerke en Wim verrast met een bezoekje. We hadden nu van te voren niets gezegd omdat Gerke met haar been in het gips zit na een nare val in de badkamer en geopereerd is. Er zit geloof ik een hele ijzerwinkel in dat been, zei ze. Ze heeft nog steeds veel pijn. Hermine was er ook . Morgen komt Nienke om Wim zn aandeel in de huishoudelijke beslommeringen ietwat te verlichten. Altijd fijn om elkaar weer te zien. Gerke heeft de gemakkelijke stoel van tante Hermien met zon uitklapstuk je weet wel. Niemand wilde dat ding hebben nadat tante Hermien overleden was. Nu komt het weer goed van pas!
En wie is er altijd blij wanneer we thuiskomen? Natuurlijk onze Tessa en even later strijkt ook Suze met haar zachte staart langs onze benen.[/
Daar komt de reiziger... de Canadees... voor de tiende keer.
Nee wij geloven in de Bijbel, hoorden we een moeder haar kinderen uitleggen in het Ecodrome. En Adam was met Eva getrouwd. We hadden net een reis door de tijd gemaakt in een karretje die je door alle tijden heen loodste mèt het geluid en de levensechte beelden van dinosaurussen en leeuwen, mammoeten en ontelbare andere dieren er bij. Nee de evolutie theorie die er van uit gaat dat alle leven door de tijd heen ontstaan is gaat er niet bij iedereen in. We hadden nog een paar railrunners bij onze 60+ kaart van de NS en Robin en Eva gingen gratis op onze vrije reisdag met ons mee naar Zwolle om nog eens het Ecodrome te bekijken. De treinreis eerste klas was al een belevenis in zon afgesloten coupé op de pluche stoelen. In Zwolle was er geen bus te bekennen vanwege de staking en het ritje in een echte taxi was helemaal het einde! Het begon allemaal in de ijstijd. Er was een knots van een wolharige mammoet en nog veel meer andere dieren te zien en te horen die toen konden overleven. Het geluid hierbij was voor kleintjes wel wat angstaanjagend. Eén moeder moest wel heel erg haar best doen om haar dochtertje mee naar binnen te krijgen. Uiteindelijk lukte het met haar vingertjes in de oortjes. Eva zat al gauw in een Lappentent en Robin zocht met zon computerplaat alle vogels op die bij een bepaald nummer hoorden. Tja en dan de doolhof. Wims advies om altijd maar rechts te houden bleek te helpen. We hebben gekanood in zon Canadese kano. De kinderen peddelden er lustig op los . hadden ze vaker gedaan. Verder de Jungle, de otters,de slangen en de spinnen. We besloten de middag met een Plate Ecodrome in het restaurant. Eenmaal thuis bleken die twee niet te moe om nog even zich uit te leven op de trampoline. Maar toen we bij Judith met een lekker kopje koffie wat bij zaten te komen was het op de bank waar Robin zich had geïnstalleerd toch al gauw verdacht stil.
Over Oranje, een voorstopper, een linkspoot en..... Rick
Nog één nachtje slapen en Rick is weer terug uit Canada. Hij treft het .of niet natuurlijk, want we rijden in één streep door naar huis. De voetbalwedstrijd NederlandRusland is op de buis. Als Nederlander mag je dat toch niet missen. Het kan de laatste wedstrijd zijn als ze verliezen in deze kwartfinale en dan kan alle oranje in de vuilnisbak. Maar ik reken op winst natuurlijk. Ik ben wel geen voetbalfan, maar ze spelen geweldig. Wanneer Gerhard en Mark moesten voetballen of zoals nu Robin . Ja dan vind ik voetbal leuk. We hebben heel zaterdagen op het voetbalveld doorgebracht. Wim heeft me wel eens tegen moeten houden als ik het veld op wou omdat zon knul Mark op zn hakken zat te trappen. Zomaar om te pesten. Of ik deed gewoon mn handen voor de ogen wanneer Gerhard zn been uitstak om een bal te stoppen. Die heeft heel wat blauwe plekken opgelopen. En dan heb ik het nog niet over de beenbreuk die hij vlak voor zn trouwdag opliep en hij tot pechvogel van het jaar werd uitgeroepen. Hij was dan ook voorstopper zoals dat heet. Mark zat meer in de voorhoede en tilde altijd net op tijd zn benen op. Die wist weer goede voorzetten te geven als linksvoor. Hij is een linkspoot. Zegt dat jullie wat? Het allerliefst schoot hij ze er natuurlijk zelf in. Maar de tijden van DZOH1 of Beilen 1 of SVBO1 of zelfs Emmen1 zijn voorbij. De volgende generatie is aan de beurt. Robin voetbalt omdat hij een teamsport leuk vindt. Gerhard is hun trainer/coach en doet dat met overgave. Het mooiste vind ik altijd wanneer ze aan het eind allemaal een keer op het doel mogen schieten en elkaar daarna de hand schudden. Nou Rick wij houden het bij kijken. Maar wel juichen bij de doelpunten hè! Heb je al wel een oranje pet? Eva heeft Mark beloofd dat ze morgenavond wanneer ze in Breda is net zo hard zal juichen bij een doelpunt als in Sleen.
Deze prent stond vanmorgen bij ons in de krant--Dagblad van het Noorden
Een deel van de buurtschap Linde hoorde bij het Kasteel De Kieftskamp en daar woonden vroeger de baron en barones van de Wall Bake. De boerderijen die bij De Kieftskamp horen zijn te herkennen aan hun rood/wit/groene luiken. De baron hield niet van vreemden op zijn terrein. Hoe minder mensen hoe liever het hem was.
Maar het eerste stuk van de Lieferinkweg vanaf de Lindeseweg is er in de 40-er jaren zo slecht aan toe dat er onder de aanwonenden en belanghebbenden een inzameling wordt gehouden om dat stuk van een harde ondergrond te voorzien. Zo komt pa bij de baron aan de deur en vraagt beleefd om een bijdrage. Hij heeft er toch ook belang bij! Maar pa wordt boos en hooghartig door de baron met zijn hoge hese stemmetje weggestuurd. Hij zei zelf:Ik bun as een hond weg ejag.
Niet lang daarna rijdt pa op zijn fiets op het fietspad naast die blubberboel, het enige stukje dat te berijden is. Maar daar komt hij de baron tegen op zijn paard. Het paard met zn vier mooie witte beentjes loopt ook op het fietspad. Ze komen elkaar halverwege tegen. Dan zegt pa en ik hoor het hem zeggen:Daor heur ij met oew peerdjen, en wijst op de blubber. Zonder iets te zeggen stapt de baron met zn paardde modderpoel in. Het wit van de paardebeentjes is snel niet meer te zien.
De volgende dag komt de baron persoonlijk bij pa aan de deur en overhandigt hem 100.
Hier zitten ze nog bij Johan op de tractor-- 1972-- Rick en Mark
Vanmiddag hebben we tompoezen gemaakt, Robin en ik. Je weet wel zon kant en klaar pak met stukjes bladerdeeg en meel dat je moet mengen met melk om zon lekker dik roompuddingpapje te krijgen. Ja, daar had Robin echt zin in. Hij had al flink gras gemaaid. Het ziet er weer helemaal pico bello uit rond het huis. Robin maakte de vulling en ik probeerde het glazuur zacht te krijgen in een kopje heet water. Ondertussen vertelde ik natuurlijk dat papa Gerhard vroeger ook zon ster was in het maken van tompoezen. Samen met vriendje Ipe maakten ze eens deze lekkernij terwijl wij al aan de koffie zaten. Even later komen ze met het lekkers . hele platte tompoesjes zonder veel gele room. Tja als je twee van die lekkerbekken zo iets laat klaar maken moet er veel afgelikt worden natuurlijk de garde en de lepel en het schaaltje. Ik denk dat Eva dit ook wel leuk zal vinden, vond Robin al smikkelend. Doen we dat volgende week toch nog een keer. Binnenkort gaat hij ook nog weer mee naar Johan en Joke op camping De Boomgaard. Wanneer hij vakantie heeft moet Judith nog een week doorwerken en Gerhard helemaal Komt goed uit. Weet je wel dat Gerhard daar vaak logeerde toen Johan en Joke pas getrouwd waren? s Avonds werden er vaak frikadellen in de pan gegooid 10 stuks. Twee voor Joke, vier voor Johan en vier voor Gerhard. Ja die Gerhard weet ook wat lekker is. Met een verjaardag draaide hij zn hand er niet voor om frikadelletje speciaal te maken voor de hele familie. Tja die tijd is geweest Toen kon hij nog door een lampenglas.
Toen Rick 3 jaar geleden terug kwam van z'n vakantie in Canada hadden we met z'n allen z'n kamer verbouwd en drinken hier met hem op z'n nieuwe huis.
Kom over een jaar maar weer terug, zei vanmorgen de cardioloog tegen Wim. Hij heeft alle controles weer gehad, zowel van de pacemaker, als ook een hartfilmpje, een echo en een gesprek met dokter Engbers. Toen hij vroeg naar verdere medicijnen vertelde Wim over zn peesontsteking in de schouders. Veel bewegen, was het advies of zoals Muilwijk onze huisarts altijd zegt: Rust Roest. Wij dus op de fiets naar het dorp ----naar de tandarts. Oei! Ik had het nog niet willen zeggen zo pijnlijk . Ik krijg nou ja krijg - ..een bovengebit. Je weet wel die je ouders vroeger in zon kommetje water naast het bed hadden staan. Het is niet anders. Nadat ik op mn kleine kiezengebitje was gaan staan - lach niet- kon die niet meer goed gebogen worden. En de ene hoektand is ontstoken en moet er uit .. Dat is het einde. Ik kan het nog net uitzingen tot na ons Antwerps avontuur eind juni, maar . De eerste dagen na 14 juli hoef ik even niemand te zien. Dan kruip ik een paar dagen in mijn hol. Maar tandarts Prakken heeft aan de hand van mijn gebitsfoto laten zien dat het verwijderen hu .- geen probleem zal opleveren. ----de Bibliotheek. Alles is geautomatiseerd. Na een jaar heb ik het allemaal door hoe het werkt met het scannen, betalen van boetes, inleveren en lenen. We hebben boeken over Engeland, een dvd over Denemarken en een boekje over de Benelux gehaald. Je ziet dat we nog niet goed weten wat het gaat worden in augustus als onze oppas er is. ----Naar het huis van Rick. Even controle. Nou alles is daar in orde hoor Rick. De buxussen op het balcon hebben de droogte overleefd. Nu Geesje even uit de running is heeft Pa gestofzuigd. De helft van zn vakantie zit er al weer op. Zou hij al een beetje naar huis verlangen?
Ricks home is his castle
En een nieuwe keuken.
Rick voor z'n nieuwe Canada-wand met Moose en Bold Eagle
Ooooo ik zie een geest. We zien ineens Gerald lopen in de tuin bij Susan. " En dat kan toch niet. Die zit nog in Zuid Frankrijk". Wim en ik zitten net bij haar aan de koffie, want haar Bonnie komt over een paar weken logeren! De vorige keer dat ze bij ons logeerde was Scott er nog. Ach wat waren die twee het met elkaar eens. Vooral rustig aan doen. Alleen als ze een stok zag of één van de katten. Dan kwam er ineens leven in de Bonnie-brouwerij. Ze is ook al dertien en gelukkig nog goed gezond. Ze krijgt wel tabletjes voor de gewrichten. Ja Bonnie wordt in de watten gelegd en dat gaan wij straks ook doen. Wie even hiernaast en onder kijkt zal Bonnie daar ook tegen komen. We noemen haar: De lachende hond! Ja . Gerald is weer terug. Hij is een week eerder terug gekomen dan gepland. In Zuid Frankrijk was het nl slecht toen het hier steeds mooi was. Hoe zou het Dick en Anda vergaan op hun mooie stekje met uitzicht op de Middellandse Zee. Dat is daar vlakbij. Ook onderweg naar Nederland? Gerald lijkt erg tevreden over hun tuin. Binnenkort komt hij ook bij ons kijken of we zijn adviezen opgevolgd hebben. Zelf zijn we erg blij met hoe de tuin er nu uitziet. Vooral het extra stukje gazon voor het huis op de plek van de oude sering in een stukje wildernis. Het geeft meer rust. Ik ga er toch maar gauw hier en daar met de schoffel door voordat Gerald komt.
Nou ik heb me ook niet verveeld, meldt Wim als ik s avonds in de stoel plof.. Buurman Jans kwam s morgens al op tijd om Amber en Sara te bekappen. Amber was de gemakkelijkste. Die wordt ook verzorgd door Eva. Sara wil wel geborsteld maar krijg je niet aan het lopen. Jans is nogal direct. Hij zegt:Pootjeen grijpt de pony bij de poot. Wim houdt haar verder in bedwang. Maar bij Sara was het even anders. Die vocht er tegen en Wim zit nu met een door het touw verbrande plek op zn arm. Tja die Shetlanders hè! Sara is een dochter van Kitty die bij Jans en Geesje loopt...ook niet zo'n makke. "'t Is net als bij Saddam Hoessein", zegt Jans. "De vader deugt niet en z'n zoon evenmin"! s Middags is het andere koek. Wim gaat met Gerhard en een stel 10-jarigen naar het Planetron in Dwingeloo. Robins verjaardag moet nog gevierd worden met een stel klasgenootjes. Hij heeft het geweten! Man..o..man... ,ik wist niet dat daar zoveel geluid in zat in die jongens, zegt Wim. Maar ze vinden het allemaal geweldig. Ach...hij is ook niks meer gewend. Gerhards 5e verjaardag herinner ik me nog heel goed. Dat was in december met slecht weer. Het zou een pannenkoekenfeest worden. We begonnen altijd met de taart met kaarsjes. Terwijl die kaarsjes brandden vertelde ik dan een verhaal. Het was heel gezellig tijdens het eten en drinken en uitpakken van de cadeautjes. Toen waren ze al wel heel lang stil geweest vonden ze blijkbaar. De spelletjes boeiden ze maar even en toen wilden ze alleen maar donderjagen. Ken je dat? Wim kwam precies op tijd thuis want pannenkoeken bakken èn de ploeg vermaken bleek onmogelijk. Tijdens de film in het Planetron afgelopen zaterdag zijn de boys rustig, maar in de hal later moeten ze zich gewoon ook even laten gaan. Wims oren tuiten er nog van.
Het was weer een ouderwets gezellig dagje: onze jaarlijkse Galeriedag. Ellen organiseert dat elk jaar voor haar cursisten en wij zijn daar blij mee. Ons eerste doel is Galerie Lauswolt in Olterterp bij Drachten. We krijgen een rondleiding door de eigenaar. Hij vertelt dat er tegenwoordig meer vraag naar figuratief werk is dan vroeger en dat hij straks met een aantal schilderijen naar een grote galeriedag gaat in Utrecht. Dat kost hem wel 25000. Hij neemt o.a. ook een Helmantel mee. We zien hier heel uiteenlopend werk van o.a. Yaffa Wainer, Doet Boersma en Gerriet Postma. Deze laatste heeft zichzelf ontwikkeld tot een wereldberoemde abstracte schilder. In een film laat hij zien hoe hij werkt. Dan gaan we richting Heerenveen naar het Landgoed Zofier. Hier is een galerie in een oude origineel gehouden boerderij en er is een beeldentuin. We zitten een tijd ook lekker in het zonnetje. Ook de beelden tuin La Lanka in Wijnje is de moeite waard. Er zijn hier meer komische beelden. Meer lachen dus! We gaan lekker even Drachten in voor we ons op het terras neerlaten van het voormalig gemeentehuis van Drachten. Sam doet nog een poging de hele groep bij elkaar te laten zitten, maar de stoere Fries wil zn extra stoel niet afgeven. Nu heet het het Smelnehûs waar je inderdaad lekker kunt eten. Het wordt een bijzonder gezellige afsluiting. We zijn pas tegen 11 uur weer bij onze eigen galerie Helderrood.
Interesse in dierenportretten? Neem een kijkje op www.hettysite.nl
Als ik het goed heb begrepen heeft de Canadese familie ook de live uitzending van de wedstrijd Nederland - Frankrijk gezien. Die zaten 's middags al voor de buis, want het is daar 8 uur vroeger. Wijzelf zaten bij Mark en Jennifer. Onderweg zagen we de versierde straten en huizen en partytenten. Eva en Mark waren geheel in stijl zoals het hoort, beiden met oranje pet. Bij ieder doelpunt rende Eva met oranje wuppiespet met Queeny naar buiten om een rondedansje te maken. Hun buurmeisje deed hetzelfde geheel in oranje gehuld en met een oranje paraplu. Het was me wat. Bij elk doelpunt was het vreugde gebrul niet van de lucht. Zelfs bij het tegendoelpunt rende Eva naar buiten. Wij roepen van: "Nee... Eva dit is de andere partij". Maar ik deed nou gewoon m'n beide duimen naar beneden hoor"! Ik moest even weer aan Ger denken. Ooit - zo'n 20 jaar geleden- fietste buurman Ger in zijn enthousiasme als een gek de Rietlanden rond in een oranje bloes van z'n dochter, een oranje emmer op z'n hoofd en een knal oranje plumeau in z'n hand. Ik kan er niks aan doen... ik vind het geweldig als ze winnen.... maar....... ik kan me er niet over opwinden. Saai hè? Misschien moet ik maar een glaasje wijn proberen tijdens de wedstrijd.
Waar is die zwarte hoge hoed, vroeg ik vanmorgen aan onze schoorsteenveger. Kor Fidder komt trouw ieder jaar om onze schoorsteen na te kijken en te vegen, want een houtkachel èn een rieten dak .! Dan moet je dubbel voorzichtig zijn. Hij is geheel in t zwart gekleed zoals je van een schoorsteenveger verwacht. Alleen heb ik van die fantasieën van zon mooie zwarte hoge hoed. Nou . Weet je wat hij als antwoord gaf? Dan zou het alleen maar duurder worden! Ha! Een paar jaar geleden kwam onze oude schoorsteenveger Kemperman nog, maar die is nu aan zn pensioen toe. Nee . Kor Fidder is een waardig opvolger. Hij werkt nauwkeurig, zuigt alle stofjes op, en vraagt niet te veel. Bovendien geeft hij goed advies. Dit jaar hadden we van alle soorten hout gestookt, waarschijnlijk niet droog genoeg. En dat kon hij zien. Hij had wel even tijd om koffie met ons mee te drinken. Jullie wonen op net zon mooie plek als je zoon in Sleen, merkte hij op. Laten we hopen dat de gemeente de verdubbeling van de weg naast ons aan de overkant plant. We hebben dat in elk geval al voorgesteld. Het zou jammer zijn als dit plekje zou verdwijnen. Dan zwaaien we hem uit tot volgend jaar en hij wil met zn mooie auto wel even voor me poseren. Toch vind ik dat zon hoed hem best zou staan!.... Niet?
Zoals je ziet: op www.korfidder.nl is alle informatie over: schoorstenen, schoorsteenbranden, open haarden, stoken enz. te vinden.
dec. 2007 De afgelopen 7 weken hebben we in Nw Zeeland 2 kerken bezocht, alleen om te bekijken en de sfeer te proeven.The Church of the Good Shepherd bij Lake Tekapo maakte de meeste indruk...helemaal puur en stil. Bovendien keek je vanuit de kerkbanken zo naar buiten over het meer... zo prachtig! In Christchurch bezochten we de Cathedral. Daar stond een levensgrote kerstboom met heel veel pakjes eronder voor het misdeelde kind. En er was minder rust met dat plein met al die mensen ervoor. Een paar van onze groep zagen daar een grootvader met kleinkind een pakje brengen en zo hun bijdrage leveren aan het "omzien naar elkaar". Nu zijn we in 3 dagen 3 x naar een kerkdienst geweest. Ik moet zeggen dat er in de Voorhof veel creatieve mensen aan het werk zijn geweest om Jesaja t/m De geboorte van Christus een gezicht te geven. Jan de Korte gaf ons mee dat je je "kerstmomenten" moet gebruiken. Hij gaf als voorbeeld het moment in de film The Queen, waarin Elisabeth een bosje hyacinthen aangereikt krijgt door een meisje, wanneer ze de bloemen met briefjes -ook minder vleiende- bekijkt bij het hek van het paleis na de onverwacht overlijden van Diana. Ook in de Leeuwerik in de Rietlanden werd het visuele aspect niet vergeten. In schilderijen werd uitgebeeld hoe de schilders(essen) kerst beleven. Er zat zelfs een spiegeltje in de liturgie geplakt. De dominee zelf had volgens mij z'n kaptafel gesloopt en het bovenstuk met spiegel eerst verdekt opgesteld om op het juiste moment te laten zien dat de spiegel een schoonmaakbeurt nodig had en ging die eigenhandig te lijf met Glassex en een doek. Het ging hem niet erg handig af en kreeg de opmerking:"U kunt beter dominee blijven!" De bedoeling was dat de spiegel van je ziel ook regelmatig schoongemaakt moet worden en van o.a. vooroordelen ontdaan.
Op het plein voor de Cathedral in Christchurch
Het uitzicht over het Lake Tekapo vanuit de Church of the good Shepherd.
26-12 '07 Robin heeft me het familiespel Levensweg geleerd. Heel geduldig legde hij me stap voor stap uit hoe het werkt. Het is de tijd van de spelletjes zo in deze tijd van het jaar. Het was me opgevallen dat Eva gegroeid was in onze vakantie, maar toen ik de lange benen zag van Robin is hij ook langer geworden. En wat was het gezellig om hem een paar dagen voor onszelf te hebben! Vandaag was het Family Day in de Achterhoek. Ben en Johans verjaardag deden we op één dag! Sascha, de kleindochter van Ben en Diny was ook al 1 jaar geworden. Met schitterende ogen vertelde Diny over de vorderingen van Sascha.... Ja inderdaad... alle oma's zijn hetzelfde wanneer ze het over de kleinkinderen hebben. En... we vertelden natuurlijk uitgebreid over onze belevenissen in Nieuw Zeeland, de reis van ons leven! Volgens Ben kun je net zo goed een grandioze vakantie in Rundumhausen, Frankrijk of Brabant hebben. Daar heeft hij helemaal gelijk in, maar deze reis was toch een topper eerste klas! Bij Johan en Joke hebben we de nieuwe recreatieruimte in wording bekeken. Dat wordt een gezellige boel op hun nieuwe Vekabo- boerderijcamping straks ...aanrechtblokje, magnetron, televisie, internet. Mooi! Met de versgebakken nieuwjaarsrolletjes van Diny in de tas gaan we weer op huis aan, want....... Boer zoekt Vrouw, je weet wel...mijn favoriete programma, komt op de tv!! Ach wat mis ik Boer zoekt Vrouw: Gerko! Jammer! Maar wie weet...vindt hij tussen zijn brieven zelf precies de goeie!
Ze zit mee te fluiten wanneer we de huiskamer in het zorgcentrum in gaan om moeder van der Kolk op te halen. Er staat mooie muziek op. De meesten zitten wat te dutten, maar moeder fluit... Ja de familie is muzikaal en dat zullen ze waarschijnlijk van de "de Bruintjes" hebben geërfd. Alle 4 jongens van der Kolk zingen of spelen bij koren. Piet speelde zelfs jarenlang in een Brass Band en geeft, nu ze in Frankrijk wonen, zelfs nog les. Wanneer moeder zich wat verveelt ..fluit ze.Toen we aan 't eind van de middag afscheid namen zong ze nog even: Houd er de moed maar In! Bij onze eigen jongens is dat wat afgezakt, maar dat zal wel aan mijn genen liggen. Ze houden wel van muziek, Rick zelfs hééél veel, maar ze houden het op downloaden of naar een concert gaan. Mijn vader Hendrik Jan was muzikaal en dat hele Egginksgezin met z'n 10 kinderen zong bij het orgel. Toen ik 8 jaar was moest ik ook maar op orgelles, want het orgel van Hendrik Jan stond er immers nog. Ik was de oudste en leek op hem.....zeiden ze. Iedere week ging ik dus naar het dorp om samen met Willy ten Broeke orgelles bij haar thuis te krijgen. Ik kan er kort over zijn: het was geen succes! Dhr Vente kwam er speciaal voor uit Zutphen en toen na een paar jaar aanmodderen mama door had dat het met mij niks werd heeft Diny mij daar vervangen. Dat ging heel wat beter. Diny heeft vaak met Kerst geoefend met de 4 buurvrouwen: mama, tante Jantje Lettink, tante Toos Momberg en tante Aaltje Breukink. Die vormden met z'n vieren een uniek kwartet bij het kerstfeest van de Vrouwenvereniging van Linde. Nu zingt Diny met Ben in een koor in Eefde en zijn beiden helemaal gek op opera. Maar ik??? Ik zing graag, maar niet verplicht. Ik luister met plezier naar cabaret , Ede Staal en andere luisterliedjes, soms naar countrymuziek of gospels. Het ligt een beetje aan m'n stemming. Gisteravond was er een ode aan Robert Long op de tv: A la Longue en dat ontroerde me!
21-12 '07 Dit was ons uitzicht vanmorgen. Winter in Emmen! We gaan onze pony's ophalen bij buurman Jans. We knopen de ponykar achter de auto en zetten hem zo bij Jans en Geesje op het erf dat de beide jongedames er zo in kunnen. Met Sara is er geen enkel probleem. Die voer je een stukje brood en je pakt het halter, je klikt het touw er aan en dan even vastzetten! Maar Amber is een ander typje. Die houdt het voor gezien. Wim grijpt één keer mis ...ja en dan is het gebeurd. Ze herinnert zich vast nog dat ze door de wei gesleept is nadat ze uitgebroken waren. Geesje moet er aan te pas komen met een emmertje haver...en verdraaid... die krijgt het voor elkaar. De kar in is geen probleem en bij ons er weer uit is dan een fluitje van een cent. Nu lopen ze tevreden aan het hooi te knabbelen en even later rennen ze samen de wei weer door of ze nooit weggeweest zijn. Die Jans is me anders een mooie. Wim vraagt wat hij hebben moet voor bijna 7 weken zorg voor 2 pony's. "Per week 20 euro is toch niet te veel?.... 120 euro dan!" Wim moet even pinnen. "Ik breng het je vanmiddag nog", zegt die. Wanneer Wim een paar uur later komt afrekenen zegt Jans: "Geintje!... Ik wil er geen geld voor hebben. Doe maar een fles Coebergh!...." Volgende week komen ze een avondje buurten! Een goede buur is..........nooit weg!
Ze moesten wel lachen, Mark en Jennifer, toen we uit de trein stapten. Wim had z'n overhemd gewoon open staan en een dun zomerjasje had hij nog over z'n arm. Koud ...ach dat viel wel mee. We hadden de hitte van Singapore nog in ons lijf! Nu is het héél anders en lopen we met dikke truien aan èn een sjaal om. Verder is het wel wennen. Ja het is fijn om weer thuis te zijn, maar ik kan nog niet op gang komen. Er is hier nog niets kerstigs te bekennen in huis, maar dat gaat vandaag veranderen. Vanmorgen werden we wakker en daar was dat mooie winterse sfeertje. Ik weet niet of dat in het hele land zo is, maar hier is ons uitzicht prachtig met al die witte rijp aan de bomen. En ik verheug me op morgenavond. "Boer zoekt Vrouw" komt op de tv. En ik weet nog niet eens hoe het onze Gerko vergaan is. Rick zou het vorige week opnemen, maar die zat toen in Hattem. Hij had daar de primeur voor de Emmense familie om te gaan kraamschudden bij pasgeboren nichtje Floor.
Partir ...c'est mourir un peu. Eindelijk zijn we dan aan het eind van een schitterende vakantie gekomen. Tot onze verrassing staan Frans en Rietje ons op te wachten.Ze moesten een paar dagen eerder naar huis omdat een goede vriend overleden was. Maar nu zijn ze er toch om afscheid te nemen en ons een goede kerst te wensen! Daarna verzamelen we ons in Aankomsthal 3. Zo raar... dat je naar huis gaat en elkaar waarschijnlijk toch niet vaak meer zult tegenkomen. Het afscheid is hartverwarmend. In april zal er een reünie zijn en dat maakt het gemakkelijk. Gerard van Nunen van de ANWB staat er glimlachend naar te kijken. "Ik zie dat jullie het heel leuk gehad hebben", zegt hij. Dit zie ik lang niet altijd. Vaak willen de mensen zo snel mogelijk naar huis! Dan gaan we richting trein met Ben en Riet èn een enorme hoeveelheid bagage. We zullen tot Zwolle samen reizen. Onze trein vertrekt om kwart over acht. Handig wanneer je een kortingskaart hebt. De trein blijkt eerst nogal vol in de eerste klas, maar na de volgende halte zitten we dan toch samen in één coupé met alle bagage om en boven ons uitgestald. Vlak voor Amersfoort komt de conducteur. Die schiet in de lach wanneer hij ons midden tussen die verzameling koffers en tassen ziet zitten. "Ik kan zien dat jullie op vakantie geweest zijn", zegt hij. We geven de kaartjes en Wim gaat op zoek naar de kortingskaart. "Dat heeft geen zin", zegt hij dan. "Jullie zijn te vroeg, het is nog geen 9 uur!" Ik schrik ervan en denk aan Niesje die een dikke boete kreeg toen die een keer 5 minuten te vroeg vertrokken was. Maar deze conducteur ziet onze verbouwereerde gezichten en zegt: "Ik zal jullie vakantie niet bederven. Maar doe het niet weer!" Ik kan hem wel zoenen! Dan is het zover. Ook afscheid van Ben en Riet, maar met de afspraak dat die tenminste in januari al komen bijpraten
Frans en Lya van Dongen, ons fantastisch reisleiders-echtpaar
Nu mag het dan. Iedereen is er aan toe. Het was geweldig, het was adembenemend mooi, maar nu naar huis. De bus met vriend Mike geeft ons nog een rondrit door de stad in Kerstsfeer. Dat maak je niet vaak mee....zo mooi! We proberen foto's te maken maar doordat het avond is lukt dat niet erg vanuit een rijdende bus. Dan zijn we op het vliegveld ...inchecken ...douane ...controle..en dan is het zover. De vlucht van 12,5 uur naar Amsterdam kan beginnen. In tegenstelling tot de vlucht van Christchurch naar Singapore hebben we nu weinig last van turbulentie. We worden door de mooie stewardessen en stewards in de watten gelegd, slapen, eten, lezen, videootje enz. Wim slaapt onder z'n dekentje. Dick( ja die...) komt langs en stopt hem nog eens lekker in. "Zo doen ze dat straks ook in het bejaardentehuis", zegt hij. Het is net of deze vlucht sneller gaat...of zou het komen omdat je naar huis gaat?
Ik heb van m'n leven nog niet zo'n luxe ontbijt gehad. Warm, koud, ham and eggs, alle broodjes die je maar verzinnen kunt, net als alle soorten vruchten en yoghurt en ijs. Maar je kunt maar één ontbijtje op. Om half 11 leveren we onze bagage in op de kamer van Fred en Janny. Die blijft de hele dag nog beschikbaar en.... we gaan op pad. We nemen zo'n hop on hop off bus en bezoeken tempels en shopjes klein èn groot. Overal stappen we even uit. Orchard Street is helemaal in Kerstsfeer net als heel Singapore. Maar wat is het warm. We vluchten overal maar naar binnen waar airco is. Nee dit is niet mijn stad! Wat een mensen overal. Little India moeten we toch even zien. Het is een soort markt, maar dan overdekt en heel gezellig, maar het is niet uit te houden van de hitte. Het modernere winkelcentrum ernaast staat half leeg. Dat willen de mensen blijkbaar toch niet. We besluiten vlakbij ons hotel een eettentje op te zoeken....een eettentje??? Het zijn er wel 20 bij elkaar. Ben is helemaal in de wolken dat we een compleet maal krijgen voor 4 euro. De mannen bestellen gelijk een tweede en Riet en ik een hele grote portie fruit! Voldaan komen we terug bij ons hotel. Bij Fred en Janny komen we weer bij en knappen ons wat op. Nu zijn we dan echt aan het eind van de reis!
De Hindoetempel
Bij de melkmeisjes ontmoeten we Jan en Greet en Bart en Annemiek. Natuurlijk moeten onze boys ook even op de gevoelige plaat
Chinatown
De kerstboom in een winkelcentrum in Orchard Street
Afscheid van Nieuw Zeeland, maar vriend Mike wacht ons op in Singapore.
Nu zijn we dan in regenachtig Singapore na een vlucht met nogal wat turbulentie. Niks voor mij, maar ik denk aan Andas adviezen; Niet bij het raam, lezen of gezellig met iemand kletsen. Zelf denk ik er nog maar bij: net doen of je in een bus zit, maar dat is met turbulentie niet aan de orde. Het lijkt wel het gebonk van die snelle boot naar de walvissen! Onze vriend Mike staat ons weer op te wachten op het vliegveld en brengt ons met de bus naar ons hotel. De grapjas vertelt dat hij ons naar Het Conrad Centennial Hotel zal brengen, een beetje vies hotel echt smerig. Dat geloof je natuurlijk niet, maar dat het zon luxe hotel zou zijn hadden we niet verwacht. Lange witte badjassen hangen klaar in de luxe badkamer, drie luxe stoelen, een groooot bed. Ik geloof dat het wel 40 verdiepingen heeft. Lang genieten we er wel niet van. Na het ontbijt morgenvroeg moeten we om half 11 van de kamer af en hebben we een dag voor onszelf in Singapore. Die avond gaan we nog wel even de Fountain of Wealth bewonderen. Water betekent hier geld. Prachtig!
Op het vliegveld van Christchurch is alles al in Kerst sfeer. Even nog een fofo samen met Riet.
In Singapore in het hotel was het ook één en al kerst. Dit was de enorme berenkerstboom. Let maar eens op de man er achter!