Intussen moest huis en haard bijgehouden worden. Wim was wel zo slim om het huis te laten schilderen vóór hij met de Vut ging zodat dat de eerste jaren geen werk zou opleveren. Maar er blijft genoeg te doen. De boom achter het huis moet je af en toe snoeien. Rick geeft de aanwijzingen over schuurtakken en zo die er uit moeten en Wim klimt er in.
De vijver is een paar jaar hiervoor aangelegd en geeft ons veel plezier als je bij het achterraam zit. In het voorjaar komen de padden hier paren en af en toe ook een paartje wilde eenden. In een paar jaar tijd is de visstand op meer dan 200 vissen gekomen. Een koi karper is nog niet volwassen, maar al wel de baas en schuift met z'n brede bek over het wateroppervlak als er gevoerd wordt. De goudwindes zwemmen in groepjes en schieten door het water. Nu hebben ze zich vermengd met de goudvissen en is dat niet meer zo duidelijk en de koi heeft een enorme afmeting gekregen, ik schat wel 50 cm. Nu mag ook “de grote visser” af en toe weer langs komen.

06-02-2010 om 08:48 geschreven door hetty  

Achterste rij, 6e van l., Wim 1e bas.

Nee daar zat Wim nou helemaal niet mee. Niks geen zwart gat voor hem. Sommigen volgen zelfs een cursus over hoe je om kunt gaan met de veranderingen als je ineens niet meer hoeft te werken. Daar zat hij echt niet op te wachten. Hij genoot van z'n vrijheid. Hij volgde een vrij strakke dagplanning die begon met mij de deur uit te helpen. Daarna was het tijd voor z’n krant en dan werd er geklust en voor de dieren gezorgd. ’s Avonds verzorgde hij de warme hap en tussendoor hield hij het huis ook nog op orde en hielp buurman Jans met hooien. Voor ons beiden een prachtige overgang. Ik had het hierdoor heel wat gemakkelijker.
Ik had altijd al gezegd dat ik niet snapte dat hij niet bij een koor wilde. Hij heeft een goede stem net als z’n broers, maar hij zei steeds dat hij geen zin in oefenen had.
Tot we op een middag van Kom in de kas de Eemslander Shanty's horen zingen…… en ineens is het zover. Hij gaat eens kijken en is gebleven. Zo gaat het een paar jaar later ook met het Mannenkoor Valerius. Hij gaat eens kijken en…. Hij zingt bij beiden met veel plezier.
Afgelopen jaar zijn we met een speciaal samengesteld koor van Valerius en Leens, beiden van dirigent Daniel Rouwema, naar Poznan geweest. Het optreden van dit koor in de kathedraal van Poznan is een hoogtepunt in hun “carriere”geworden. Het was zó mooi dat menigeen een traantje moest wegpinken. Binnenkort hebben we een avond als een soort reünie van onze Polenreis. Ik ben benieuwd.

05-02-2010 om 09:09 geschreven door hetty  

04-02-2010 om 08:10 geschreven door hetty  

Ons eerste tochtje hierna gaat naar St Goar am Rhein en hier staat Wim bij de Hohe Stein, het hoogste punt bij Badenhard, meestal ons doel als we in de buurt zijn.
Je kunt het niet goed zien, maar op zijn petje op de voorgrond staat Hatto Heim.

Midden in het jaar 2000 is het zover. Wim heeft er lang naar uitgekeken. Niet zozeer omdat hij flauw van het werken was, maar omdat hij bang was dat door reorganisatie of faillissement van Holvrieka er een kink in de kabel zou komen en dan kwam zijn VUT regeling in gevaar. Nu de grote baas van Holvrieka Ido niet langer hier in Emmen zat maar Holvrieka Ido een onderdeel was geworden van het grote concern, was Emmen afhankelijk van directeur Kees van de Burg. Wim zag de bui al hangen dat nèt voor hij er uit kon…. De beide directeuren die hart voor de zaak hadden hier in Emmen waren al uitgerangeerd.
Maar alles kwam voor Wim op zijn pootjes terecht en juni 2000 vierden wij zijn afscheid van het werkzame leven en ging hij in de VUT. Behalve zijn afscheid van de collega’s van de Afname van de Pijpenbuigerij bij Stork bij ons thuis in Hengelo was er nooit een echt feestje gebouwd voor Wim.
Het werd een dag om nooit te vergeten, de kantine zat stampvol. Het deed Wim goed dat er ook zoveel van de mensen van de werkvloer bij waren. Er was een toespraak waarin hij als een gedreven mens werd afgeschilderd. Bram de ram, het afscheidscadeau van zijn collega’s, door collega Richard ergens op de kop getikt, plaste de kantine onder. Er leek geen eind aan te komen. Wat lachen!
Thuis werd er met naaste collega’s, familie en vrienden verder gefeest en gebarbecued. Bram voelde zich als een koning tussen onze ooien. Broer Ben had zich over de barbecue ontfermd en het werd een ontspannen samenzijn en tot diep in de donkere uurtjes zaten we bij het kampvuur.
Nee… Wim nam afscheid als een tevreden mens en kan al bijna 10 jaar genieten van huis en haard, reizen en doen waar hij zin in heeft.

03-02-2010 om 08:33 geschreven door hetty  

Tja… het gaat toch gebeuren. De chirurg vertelde dat het een grote steen is die er in mijn galblaas zit. Hij zag het Resium medicijn daar niet veel aan veranderen. Maar… zei hij… u bent de baas. Om de galsteen niet meer ellende te laten veroorzaken gaat de galblaas er begin maart toch uit. Hij vermeldde tussen neus en lippen wat er heel misschien mis zou kunnen gaan… word je niet vrolijk van. Dat moet hij gewoon verplicht melden.
Wat een fabriek is zo’n ziekenhuis! Ik werd van de chirurgie naar de opname gestuurd, daarna naar de pre- operationele anesthesie. Ik heb een afspraak voor woensdagmorgen. Daarna moest er nog eens bloed geprikt worden om mijn bloedgroep opnieuw te bepalen èn verzekerde de bloedprikster mij… dat moet vlak voor de operatie nog eens gebeuren. Binnen 72 uur voor een operatie moet dat vastgesteld worden.
Het duurt nog een maand. Voorlopig gaan we maar vrolijk verder.
Straks gaan we met Eva naar de verjaardag van buurjongetje Frank en daarna komt jarig Jobje Mark met Jennifer hier eten. Afleiding genoeg!

02-02-2010 om 19:08 geschreven door hetty  

Het feestvarken tussen de beide vaders.

Het is midden in een sneeuwbui wanneer we weer op huis aan gaan. We hebben vanmiddag Mark z’n 40e verjaardag alvast gevierd. Niet te geloven dat je jongste kind al 40 is. We zijn met z’n allen om de grote tafel blijven zitten in de woonkeuken aan de Schaapstreek.
Robin en Eva vermaken zich met de trampoline en Nintendo. De meningen blijken nogal verdeeld als het op politiek aankomt. Gerhard is goed op de hoogte met crisis, koopkracht en politieke meningen. Wie zei dat toch ook al weer… je moet het op een verjaardag maar niet over kerk of politiek hebben…was dat mama vroeger niet? Maar hier bleef het gelukkig allemaal gezellig en vol humor. Dat is Mark èn Gerhard wel toevertrouwd. Mark en Eva hadden samen de gevulde eitjes gemaakt. Klaas en Boukje vertelden over belevenissen uit hun tijd in Australië.
Om een uur of zes liet Mark patat en kroketten, frikandellen en bamischijven aanrukken. Al met al een ontspannen middag. Nee m’n galsteen heeft niet geprotesteerd. Morgen eens zien wat de chirurg te melden heeft.
Vrijdag waren we even bij Onder de Linden voor wat voedingssupplementen: cranberry voor de blaas voor mij, KH3 om fit oud te worden en iets voor de beenderen voor ons allebei. Bij het weggaan kijk ik de verkoper nog even aan en zeg:”U hebt zeker niet toevallig een galsteen vergruizer?” “Zeker wel”, zegt ie toen. Er is vraag naar en hij heeft het nu in voorraad omdat het een aantal mensen van de stenen afgeholpen heeft. Het is ook tegen nierstenen en allerlei problemen met de werking van de lever. Ik besloot het te proberen. Eens kijken wat de chirurg ervan zegt. “Die zal het ontkennen dat het helpt”, zei de verkoper nog, “ook als hij gevallen kent waarbij het geholpen heeft.” Zou een chirurg die lange wachtlijsten heeft niet blij zijn met één klantje minder? Ik ben benieuwd.

02-02-2010 om 00:00 geschreven door hetty  

De Purit.

Het was even geleden dat Ben en Diny hier waren, maar nu was het dan zover. Wim z’n verjaardag werd nog eens dunnetjes over gedaan en ze hebben m’n expositie in de Bibliotheek van Klazienaveen bewonderd. En niet alleen dat. Ben was knapjes onder de indruk dat Klazienaveen zo’n flinke plaats is met zo’n grote bibliotheek. “Ze hebt hier ok een Hema?” en Diny voegt er aan toe: En kiek toch es daor he-j ok nog een Blokker”. Het Schip staat stoer in het midden op de plek waar vroeger het kanaal lag om de turf af te voeren. Aan de andere kant van het grote kruispunt- nu een ovale rotonde- komt nog zo’n Schip, zo’n bouwwerk met winkels op de begane grond en appartementen daar boven in de vorm van een enorme Titanic. Wij zeiden vroeger altijd Klazienavéén, maar hier hoor je alleen maar Klazíénaveen. De vrouw van de oprichter van de Puritfabriek, oorspronkelijk Veenderij en Turfstrooisel Maatschappij Klazienaveen, heette n.l. Klaziena... vandaar. De fabriek, die o.a. Norit vervaardigd, heeft voor veel werkgelegenheid gezorgd. Het stof van de Purit dwarrelt nog steeds neer op het wasgoed van de omwonenden als de wind hun kant op staat.
Er moet weer heel wat bijgepraat worden en dan willen ze ook het optrekje van Mark en Jennifer eens zien. Ze hadden er natuurlijk al wel het één en ander van gehoord, maar krijgen nu een persoonlijke rondleiding door deze prachtig gerenoveerde oude dokterswoning die in Sleen nog steeds bekend staat als het huis van dokter Pauw. Mark en Jennifer nemen alle tijd voor hen en daarna was het weer afreizen door de sneeuw.
Gelukkig werd het in de buurt van Raalte wat gemakkelijker rijden, hoorde ik net. Hier ligt intussen alweer een aardige laag sneeuw.
Toen we deze zomer op camping De Boomgaard door de warmte de fiets op gingen op zoek naar een koele plek aan de beek, verlangden we naar wat koelte, maar nu ….is t goed gewes...!

01-02-2010 om 08:33 geschreven door hetty