Reeds voor negenen komen ze aangereden in hun chique sleeën die ze nonchalant parkeren op het erf van de boerderij bezit van een der heren. De pachter aanhoort aandachtig hun wensen. Dan trekken ze met hun zware laarzen de lege weitassen en de leren jassen losjes pratend de bossen en weiden in. De zenuwachtige honden nog rillerig op hun poten stoeien voor hen uit. Al spoedig zijn ze verzwonden in de oktobermist. Van dan af hoor ik geregeld de schoten echoën. Ze verscheuren de stilte van de straat. Tegen vijven zijn ze daar weer beladen met hazen en konijnen. Ze bespreken nog even met de boer de jachtresultaten. Twee staan er voldaan tegen de mesthoop te wateren. Dan verlaten ze in hun snelle wagens onze landelijke oorden.
De boer heeft voor zijn gedienstigheden een konijntje gekregen.
Het is bij Janssen Pharmaceutica niet anders dan bij andere grote bedrijven: werknemers worden aan de deur gezet, neit omdat de firma verlies lijdt maar omdat de winstmarge kleiner wordt en de aandeelhouders financieel minder aan hun trekken komen.
De nettowinst van Janssen Pharmaceutica gaat inderdaad de laatste jaren in dalende lijn. Vergeleken met 2005 verminderde de nettowinst over 2006 liefst met 42% maar bedroeg toch nog 200 miljoen euro.
De vragen die bij deze ontslagen dan ook gesteld zouden moeten worden, zijn de volgende: is het in sociaal-ethisch opzicht te verantwoorden dat werknemers ontslagen worden wanneer een bedrijf nog royale winsten maakt en wanneer personeelsinkrimping ook als bedoeling heeft de aandeelhouderswinsten op peil te houden?
Het onderzoeksrapport over de sociale achtergrond van aso-leerlingen van Ides Nicaise e.a. van het Hoger Instituut van de Arbeid (K.U.-Leuven) is ontluisterend voor ons zo geroemde onderwijs maar geen verrassing voor degenen die nauw betrokken zijn of waren bij het Belgische onderwijssysteem.
De sociale tegenstellingen in ons land zijn gigantisch, aldus de auteurs, en dat manifesteert zich ook in het onderwijs. Van de 10 % armste leerlingen blijft er op 15-jarige leeftijd, slechts een op de tien over in het aso; van de tien procent rijksten is dat negen op de tien. Sterke leerlingen klitten samen in elitescholen, zwakke leerlingen verkommeren in gettoscholen.
Dat alles is een uitwas van een liberale onderwijsmarkt. Volgens de onderzoekers, is er geen enkel land in Europa waar het onderwijs zo liberaal georganiseerd is als in België.
Terwijl Koninklijk Verkenner Van Rompuy zich in stilte hult, kan voormalig Koninklijk Formateur Leterme het niet laten, uitspraken te doen die door de Franstalige politieke klasse en door heel wat Vlamingen, aangevoeld kunnen worden als provocerend, vernederend en eerder onverstandig.
Leterme ziet klaarblijkelijk niet in dat op die manier de aversie van de Franstaligen voor hem nog groeit en de regeringsonderhandelingen nog moeilijker worden. Bovendien brengt hij het discrete verkenningswerk van zijn partijgenoot Van Rompuy in gevaar.
Het is onbegrijpelijk wat de waarschijnlijk toekomstige premier bezielt om het ene flatertje na het andere communicatiefoutje op te stapelen. Joëlle Milquet heeft overschot van gelijk wanneer ze zegt: die man zou er beter voorlopig het zwijgen toe doen.
In 'Kerk+Leven' noemt hoofdredacteur Toon Osaer de langzame godsverduistering in onze cultuur, de hoofdreden voor het massaal afhaken van ook de oudere generaties.
De Kerk moet m.i. dan ook steeds opnieuw, duidelijk en scherp, het antwoord formuleren op de vraag: Is God nuttig en nodig? Zij moet niet alleen binnen de steeds maar krimpende kerkgemeenschap maar ook en vooral daarbuiten, de essentie van ons geloof verkondigen. En die is: God is de ultieme zingever en biedt aan de mensen een perspectief over de dood heen.
Vaak ervaar ik een zekere schroom en terughoudendheid om over die geloofsessentie te getuigen en wordt het kerkgebeuren al te vaak gereduceerd tot liturgie en catechese voor een kleine, trouwe kudde of enkele keren per jaar voor de massa die dan nog een kerkelijke show à la carte voorgeschoteld wil krijgen.
De mensen vanuit het godsgeloof, vanuit het 'credo', antwoorden op zingevings- en eeuwigheidsvragen voorhouden, is erg confronterend maar is volgens mij het enige middel om de voortschrijdende godsverduistering een halt toe te roepen en om te vermijden dat de plaatselijke kerkgemeenschappen socio-culturele verenigingen naast de vele andere, worden.
Als Herman Van Rompuy erin slaagt de formatieonderhandelingen weer vlot te krijgen, levert hij een waar huzarenstuk af.
Is hij dan ook niet de geknipte man om de federale regering te leiden? Zowel zijn staat van dienst in de Belgische politiek als zijn intellectueel niveau, maken hem in ieder geval geschikt voor het premierschap, ook al ben ik het niet eens met zijn sterk liberaal gekleurde visie op het economisch beleid.
Toen ik vanmorgen opgewekt mijn huis verliet, vond ik de straat niet meer. Nochtans, ik was er zeker van, de dag voordien lag zij er nog. Wat doe je dan? Je draait je om en wilt het schokkend nieuws vertellen aan de uwen. Helaas, het huis, je thuis, was ook verzwonden. Er zat niets anders op, zo dacht ik toch, dan in de witte, zachte wolk, die juist van pas al aangedreven kwam, mezelf maar neer te vlijen, al hopend dat de wind me naar het zuiden sturen zou, waar 'k in de warme zon andere luchtkastelen bouwen kon.
De Vlaamse regeringsonderhandelaars zitten verstrikt in de 'communautaire' verkiezingsbeloften. Ze hebben de kiezers op een sloganeske manier een Vlaamse hemel op aarde beloofd.
Maar hoeveel doorsnee-Vlamingen én politici (willen) weten wat de effecten zijn van meer federalisering of van de splitsing van B-H-V?
Leterme en co. herhalen tot vervelens toe dat het allemaal goed is voor 'de mensen'. Maar die mensen zijn door de huidige onderhandelaars als het ware geprepareerd om daaronder vooral te verstaan; goed voor onze portemonnee. De rest van het communautaire gedoe kan de meesten geen bal schelen.
Een van de recentste forumvragen van 'De Standaard' is: 'Heeft de koning het de afgelopen dagen laten afweten?'. Het is een erg suggestieve vraag die m.i. ten onrechte het staatshoofd viseert.
Niet de koning maar wel de toppolitici hebben het op een onvoorstelbaar klungelige manier laten afweten. Albert II wordt al weken van hot naar her gedirigeerd en heeft in feite met veel discretie alle mogelijke rollen al moeten vervullen: bemiddelaar, informateur, formateur, verkenner, verzoener.
Het is degoutant dat politici, van wie sommigen figuurlijk de vorst uit de weg willen ruimen, en die moord en brand schreeuwen wanneer de koning of een van zijn kinderen, ook maar iets laat horen dat van ver met politiek te maken heeft, nu het staatshoofd verwijten dat hij zich niet krachtig genoeg met de politieke crisis bemoeit.
Niet de vorst maakt er een potje van. Het zijn integendeel de zgn. 'professionals' die al bijna honderd dagen op het politieke veld een beschamende vertoning brengen.
Nu Herman Van Rompuy de Belgische politieke jungle gaat verkennen en ontmijnen, is het interessant nog eens na te lezen wat hij als nogal cultuurpessimistische dertiger in zijn boekje 'Op de kentering der tijden' (1979) schreef over hét hot item van het moment: de staatshervorming.
België, aldus Van Rompuy, is een 'geblokkeerde samenleving'. Het wantrouwen is ondanks de officieel uitgeroepen pacificatie zo groot en zo oud, dat er op dit ogenblik geen andere keuze meer is. De pacificatie schijnt alleen compleet te zullen zijn als er geen huwelijk meer is. De vraag is echterof het overheidsapparaat niet reeds zo ingewikkeld is geworden, dat het een chirurgische ingreep als een nieuwe opdeling van bevoegdheden en diensten kan verwerken, zonder dat een administratieve chaos ontstaat.
Ook over de vakbonden liet Van Rompuy zijn licht schijnen: 'De syndicale macht is echter in recente tijden veelal negatief. De vakbonden verzetten zich meer tegen regeringsvoorstellen tot meer economische discipline en orthodoxie, dan dat zij erin slagen hun eigen programma op te leggen.'
En welke kenmerken moet volgens de huidige Koninklijk Verkenner een politicus hebben? Hij moet een man zijn van overtuiging en niet zozeer van losstaande ideeën. De politicus moet een onderwijzer zijn van zijn volk. Hij moet zijn ambt beschouwen als een beroep als alle andere, ondanks de 'Etat Spectacle' en hij moet de resultaten van zijn werk zien in 'het licht van de eeuwigheid', met de intellectuele bescheidenheid die hiervoor nodig is.
In het nog altijd lezenswaardige 'Op de kentering der tijden' manifesteert Van Rompuy zich als een intellectueel die nadenkt over zichzelf en zijn eindbestemming, de maatschappij, de wereld. In sociaal-economisch opzicht is hij een liberaal. Met betrekking tot de Belgische staatsstructuur, is hij zeker geen drammerige Vlaams-nationalist of een zweverige Belgicist. Hij loopt tussen de twee verder als een voorzichtige federalist.
Zo komt hij bijna dertig jaar later in essentie, weliswaar soms met nogal wat cynisme, nog altijd over.
Zelfs tot in de details wordt het formatiecircus meer en meer bizar.
De ervaren en sluwe politicus Dehaene laat zich met een geheim en uitsluitend voor de koninklijke oren bestemd document open en bloot op de knieën, langs hagen cameraploegen rijden, en is achteraf 'verbijsterd' en 'boos' dat zijn voorstellen in de pers verschijnen.
Een mooier voorbeeld van 'het ontbloten van de kroon' en van een geënsceneerd lek, is moeilijk te vinden.
De vraag is: welke politieke bedoeling zit achter deze klungelige en doorzichtige misleiding?
Het getuigt niet van veel respect voor de waarheid en voor het politieke inzicht van de kiezers dat de Vlaamse partijen de volledige schuld voor het falen van de formateur in de schoenen van Milquet blijven schuiven.
Dat heeft overigens tot gevolg dat Reynders lekker in de luwte kan blijven. Als CD&V-NV-A en Open-VLD denken dat MR en FDF akkoord zullen gaan met de Vlaamse eisen, dan lijkt me dat een politieke domheid in het kwadraat te zijn.
Bij federale onderhandelingen er bovendien van uitgaan dat het Franstalige 'kamp' maar moet dansen naar het pijpen van het Vlaamse 'kamp', is arrogant en pretentieus. Hebben de Vlamingen ten andere al wel eens precies nagegaan wat de zekere voordelen voor 'de mensen' zijn, bij een verdere federalisering?
Er is buiten het communautaire pokerspel, nog een m.i. veel belangrijker element waardoor Joëlle Milquet wat graag door de andere partijen tot kop van Jut wordt gemaakt. De cdh-voorzitster vertolkt veel duidelijker dan de zgn. 'linkervleugel' (bestaat die nog wel?) van de CD&V, de bekommernis van haar partij voor een sociaal België. Ze wil de sociale verworvenheden niet laten aantasten door de liberale economische objectieven van de andere onderhandelaars. Daarin is ze zeer consequent.
Ik weet: soms glijd ik weg in een andere tóch echte wereld zie ik mijn ouders zie ik mijn thuis in een ander huis zie ik mijn hand aan de ploeg zie ik mijn paard het gewas op mijn land voel ik de rust aan de haard. Ik verdwaal in de tijd. Dat besef doet me pijn angst grijpt me aan.
Veel wijder dan gangen en kamers wordt nu het zorgzaam tehuis. Het werk moet gedaan: de beemden gemaaid de akker bewerkt het graan gezaaid 't alaam hersteld. 't Volk krijgt zijn plaats zijn dringende taak op het hem bekende veld.
Wij staan om hem heen met hem trekken we mee. Soms is een vinnig woord een oude zin genoeg voor een stille lach. Maar woede onrust en pijn zijn ruim zijn deel ontredderen ons evenzeer.
Dicht bij elkaar maar gescheiden door een muur van glas waarin geen poort, gaan hij en wij onzeker aarzelend, in onze eigen werelden voort.
De vaak storende, soms ook wel gezellige drukte in en rond de Postelse horecazaken, is slechts een kenmerk van dit gehucht tegen de Nederlandse grens.
Er is zoveel meer te ontdekken. De uitgestrektheid van de akkers, bossen, natuurgebieden, is rustgevend en nodigt uit tot wandelen en fietsen.
Vooral ook de norbertijnerabdij oefent op velen een grote aantrekkingskracht uit.
Er zijn niet alleen de eeuwenoude (met het gedeeltelijk romaanse kerkje als parel) en recentere gebouwen. De abdij besteedt ook veel zorg aan het bestendige onderhoud van haar uitgebreide architectonisch, artistiek en bibliofiel patrimonium.
Om dat alles zelf te kunnen bekostigen hebben de Postelse 'witheren' in de loop der jaren succesvolle economische activiteiten op stapel gezet, waarvan tegenwoordig de kaas- en kruidenproductie de voornaamste zijn.
Maar er is vooral de religieuze en spirituele betekenis van de abdijgemeenschap. Als leek kan je daar iets van proeven in gebedsdiensten die in de kerk plaatsvinden. Een pontificale eucharistieviering met Gregoriaanse gezangen of een avonddienst zijn vaak van een ontroerende schoonheid en zetten aan tot rust en bezinning.
Niet te verwonderen dat doorheen de eeuwen, ondanks crisisperiodes, steeds opnieuw jonge en minder jonge mensen uit Vlaanderen en Nederland zich geroepen voelden om toe te treden tot de norbertijnergemeenschap van Postel in de Kempen.
Je kan het zo gek niet bedenken, of het gebeurt in ons dierbaar vaderland.
Als de koning of zelfs zijn onschuldigste bloedjes, één woord zegt dat ook maar van ver iets met politiek te maken heeft, is het politieke en mediakot te klein en komt de constitutionele monarchie in gevaar.
Nu moet onze bejaarde vorst zijn vakantie onderbreken en wordt hij door Leterme gedwongen rechtstreeks in te grijpen in de formatiechaos, die mede door de formateur himself werd veroorzaakt.
Een mooier voorbeeld van (weliswaar opgelegde) politieke inmenging door het Staatshoofd ten voordele van een bepaalde politicus en van een specifieke coalitie én vooral ook van bevoegdheidsoverschrijding, kan je moeilijk bedenken.
Informateur is Albert nu al. Als hij de krakkemikkige formatiekar uit het slijk krijgt, dan mag onze vorst met recht en reden de enige, echte formateur genoemd worden.
Albert II verdient voor al die inspanningen, die door klungelende politici schaamteloos van hem geëist worden, een dikke proficiat. Laten wij, enfants de la patrie, dan ook uit volle borst zingen: 'Leve de Koning!, Vive le Roi!, Es lebe der König!'
De voorzichtige uitlating van oud-minister-president Van den Brande om 'creationisme' mogelijk een plaats te geven in de eindtermen, veroorzaakt heel wat reacties bij de lezers van 'De Standaard'.
Vele lezers hebben het over Van den Brandes 'uitschuiver' of 'hutsepot', hun reacties zijn over het algemeen agressief en vertonen fundamentalistische kenmerken.
Volbloedliberaal De Gucht bijt de spits af. Heel gedecideerd stelt hij dat er geen plaats mag zijn voor 'creationisme' in de eindtermen. Als hij daarmee bedoelt dat een kennismaking met de 'scheppingsleer' in het onderwijs, per se uitgesloten moet worden, dan kan ik dergelijke stellingname moeilijk overeenbrengen met de intellectuele vrijheid die liberalen toch erg lief zou moeten zijn.
Los van het al dan niet accepteren van 'darwinisme' of 'creationisme', heb ik heel wat vragen bij de arrogante gelijkhebberigheid van vele 'darwinisten' en de extreme heftigheid waarmee ze de 'creationisten' aanvallen. Voor zover er in Vlaanderen al echt sprake is van een debat, ervaar je toch meer agressie met fundamentalistische kenmerken, bij de evolutionisten. Het zou niet slecht zijn voor een grotere sereniteit in het discours, wanneer in beide 'kampen' meer vraagtekens werden toegelaten. Dus ook bij de darwinisten. Maar zelfs iemand als de bekende evolutionaire filosoof Nicholas Humphrey weigert dat te doen, ook al heeft hij geen ultieme te bewijzen verklaring voor het menselijke bewustzijn. Na dertig jaar onderzoek is hij nog altijd niet verder gekomen dan een hypothese. Die is gebaseerd op een evolutionaire benadering waarin geen plaats is voor het bestaan van een onstoffelijke geest. Volgens Humphrey is die geest (én de vrije wil, én de ziel...) een illusie.
De schrikbeelden als gevolg van het 'creationisme', die sommige briefschrijvers oproepen, pleiten m.i. ook niet erg voor de wetenschappelijke nuchterheid van de 'darwinisten'. Sommigen zien in de uitlatingen van Van den Brande al een terugkeer naar het allerduisterste verleden met de onverbiddelijke kromstaf van de Kerk, censuur, inquisitie, brandstapels, kortom: fundametalistische barbarij zal hoogtij vieren. Nou, nou...
De CD&V-vrouwen met Miet Smet op kop, geven Joëlle Milquet er ongenadig van langs omdat ze een dag uittrekt voor een bezoek aan haar kinderen in Frankrijk, precies alsof daardoor verhinderd werd dat er over enkele dagen reeds een regering zou zijn.
Die 'christen-democratische' reactie is een stuitende aanfluiting van het eigen program waarin zoveel aandacht gegeven wordt aan het gezin als 'hoeksteen van de samenleving', 'beschermer van normen en waarden', enz.
De uitlatingen van de CD&V-vrouwen en van Miet Smet zijn daarenboven in hoge mate venijnig en hypocriet. Dat Smet zich moeilijk kan verplaatsen in moederlijke gevoelens, is nog te begrijpen maar haar mix van intellectuele en politieke dwaasheden ('Als blijkt dat Milquet haar privéleven niet kan combineren met onderhandelingen, is dat nefast voor alle vrouwen in de politiek.'), onbarmhartige slogantaal ('Als je een opdracht aanvaardt, moet je achteraf niet gaan janken.') én van doorzichtig 'begrip' voor Milquets verhaal, is werkelijk degoutant. Met de beschuldigende vraag 'Waarom gaat de familie Milquet op vakantie in Zuid-Frankrijk ?', bereikt de vrouwenafdeling van de gezinspartij die de CD&V beweert te zijn, het trieste toppunt van onbeschoftheid, kwaadaardigheid en schijnheiligheid.
Ten slotte moet het onderhand toch duidelijk worden bij iedereen die het formatiecircus volgt, dat in de eerste plaats Leterme en de CD&V maar ook de liberalen, de schuld voor de manklopende formatiebesprekingen in de schoenen van Milquet en haar partijtje willen schuiven, om de eigen onmacht te maskeren. Joëlle Milquet als (excusez-moi, madame) schaamlapje, als pispaal voor een aantal tot nu toe falende politieke macho's.
Je zou voor minder, ook als Vlaming, een fan worden van Milquet, die bovendien veel duidelijker en consequenter dan haar Vlaamse christen-democratische broeders, uitkomt voor haar sociale bewogenheid en bekommernis.
Het minideelstaatje Vlaanderen zwemt in het geld (een der rijkste regio's ter wereld).Tegelijkertijd is er nog altijd een schandalig hoog aantal inwoners dat onder de armoedegrens moet leven. Een betere herverdeling en een efficiëntere bestrijding van de fiscale fraude binnen Vlaanderen, zou die schrijnende 'Vlaamse' ongelijkheid grotendeels kunnen wegwerken.
De fundamentele redenen voor het nastreven van een verdere staatshervorming, hebben ook weer te maken met 'meer geld voor Vlaanderen', door bv. het drastisch beperken van de 'transfers'. Al ooit iets gelezen of gehoord over de grotere culturele, sociale, kortom immateriële bloei van Vlaanderen als gevolg van een staatshervorming?
En nu weer geld als chantagemiddel. De Vlaamse 'nouveaux riches' gebruiken anno 2007 ten aanzien van het armlastige Wallonië, dezelfde verwerpelijke tactiek als de Brusselse, Waalse én Vlaams-franskiljonse financiële elite in de 19de en de eerste helft van de 20ste eeuw ten aanzien van het Vlaamse arbeiders- en boerenproletariaat: LUISTEREN OF GEEN CENTEN (meer)!
Dat de toekomstige premier de betekenis van de nationale feestdag niet kent en de Brabançonne verwart met de Marseillaise, is eerder burlesk dan politiek relevant. Hoewel... Ik kan me niet voorstellen dat bv. Balkenende de betekenis van Koninginnedag niet zou kennen en in plaats van het Wilhelmus, de Brabançonne zou beginnen kwelen. Hij zou waarschijnlijk dergelijke 'grappen' politiek zelfs niet overleven.
Ik stel me toch ook vragen bij de teneur van vele commentatoren in de media. Sommigen gaan zo ver deze uitschuivers als een Vlaamse heldendaad te beschouwen. Zouden zij op dezelfde manier reageren wanneer bv. een Waalse toekomstige eerste-minister of prins Filip, dergelijke stommiteiten zou debiteren?
Eigelijk til ik in heel deze clowneske affaire zwaarder aan twee zaken die al vlug geen aandacht meer kregen: Leterme die tijdens het Te Deum ook niet zonder zijn mobieltje kan, dat is onbeschoft en Leterme die zijn chauffeur de opdracht geeft de verkeerscode te overtreden, dat is illegaal.
Een scheepje van papier geladen met een kinderdroom drijft snel het beekje af. Geen rimpel in het watervlak. Tot in een bocht een tak de weg verspert
"en 't schip te pletter slaat op deze klip".
Dit schijnt een beeld te echt en groots voor een scheepje van papier. Maar denk aan 't kind dat in zijn boot de wereld zag. Een pionier die storm trotseert de golven klieft en op de brug nog steeds bevelen schreeuwt nadat zijn boot allang vernield vergaan een klonter pulp geworden is daar in de bocht precies waar hij 't bevel van 't schip zo stoer op zich genomen had.
De totale overbodigheid van Koninklijk Bemiddelaar Dehaene én van NVA, werd pijnlijk duidelijk gemaakt door de ultrageheime(formatie)onderhandelingen die de topfiguren van CD&V en Open VLD de voorbije dagen voerden.
Of Dehaene ('ik ben een politicus van de vorige eeuw')echt vooruitgang boekte, kan hem meer dan waarschijnlijk geen bal schelen (hij denkt aan zijn vakantie). Dat partijgenoten parallelle besprekingen voeren, die veel belangrijker zijn dan zijn opdrachtje, is bij een man als Dehaene ongetwijfeld in het verkeerde keelgat geschoten.
Nog veel vernederender moeten die gesprekken ervaren worden door Dewever en zijn NVA. Als het om echt belangrijke dingen gaat, wordt die partij beschouwd als quantité négligeable.
Ook de koning wordt eens te meer voor schut gezet: op het moment dat het staatshoofd nog een formateur moest aanduiden, was de ijverige Leterme die rol achter de coulissen al volop aan het spelen.
De knapen staan me bij: de maliënkolder aangeschoten het glanzend harnas stuk voor stuk zorgvuldig aangepast moeizaam op het paard gehesen.
Ik weet de jonkvrouw zo nabij.
't Vizier is neergeklapt de sporen in de flank geslagen de lans gestrekt.
Kijkt zij naar mij?
De botsing der titanen. Zijn lans die afschampt op mijn schitterend schild de borstplaat ingedrukt ik hoor mijn ribben kraken de wereld draait zich om ik stort in 't perk.
Komt zij tot troost nu toegesteld?
Een hoopje schroot wordt weggebracht daarin een dwaze ridder ach!
In 'De Morgen' brengt politiek hoofdredacteur Yves Desmet een ironisch eresaluut aan Herman De Croo. Niemand, aldus Desmet, heeft meer dienstbetoon verricht, meer recepties afgelopen en vaker gelegenheidsredes gegeven dan de ruiter van Brakel. Desmet besluit: De Croo blijft tot aan zijn dood in de Kamer. En daarna gaat hij naar de Senaat.
Ik heb er begrip voor dat de hoofdredacteur van 'De Morgen' het woord 'hemel' niet uit zijn pc krijgt, maar De Croo gaat daar na zijn dood wel degelijk naar toe. Zoals Yves Desmet vanuit zijn katholieke kindertijd zeker nog weet, is de hemel altijd stralend blauw. De Croo begint er onmiddellijk aan de uitbouw van een gigantisch dienstbetoonapparaat, spoedt zich te paard van de ene hemelse receptie naar de andere en geeft vooral te onpas redes in een onverstaanbaar patois, tot God zelf het nodig acht hem de mond te snoeren.
Van ver al zie ik moeder aangewandeld komen over de Hodonkse akkeren. Op de Vonderbrug kruisen we elkaar. Een meisje is ze, donker van oog en haar. "Dag moeder", zeg ik. "Dag kind", groet ze mij -een man van vijftig jaar - en ze gaat verder kerkewaarts.
Zo makkelijk valt de tijd weg in het besef dat slechts een laag beton mijn stappen scheidt van die van haar, vijfenzeventig jaar geleden.
Reeds enkele dagen na de verkiezingen werd het scenario 'Reynders-Dehaene-Leterme' door de CD&V geschreven, via de media mondjesmaat verspreid en aan de koning, die door de toppolitici met cynisch 'respect' al een maand wordt voorgesteld als de persoon die 'aan zet is', de 'scenarist', opgedrongen.
De aanstelling van een 'bemiddelaar' is uiterst ongewoon (zijn er wel precedenten?) en bewijst vooral dat Leterme, ook na zijn eclatante verkiezingsoverwinning, nog altijd zijn nek niet echt durft uitsteken. Zijn pad naar het premierschap moet geëffend worden door een man die vanaf het prille begin van zijn politieke carrière, van onbeschoftheid, cynisme en achterkamertjespolitiek zijn handelsmerk heeft gemaakt.
Dat Leterme ervoor terugschrikt de formatiemoeilijkheden, zelf aan te pakken, zegt veel over de politieke moed en de staatsmanskunst van 'Mister 800.000'.
Tussen twee riviertjes liggen de beemden en aarden, akkeren en gaarden. Veilig binnen de ligusterhagen, rijen zich de boerderijen op de rug der glooiing.
Aangezien we in een kapitalistisch-economisch systeem leven, waarin de hoogste winsten het ultieme doel zijn, is een vraag naar het morele gehalte van hoge vertrekpremies voor werknemers hypocriet en bevooroordeeld, indien niet tegelijk een ethische evaluatie van de superwinsten van aandeelhouders en van de topvergoedingen en hemelhoge oprotpremies van CEO's, én van het systeem tout court, aan de orde komt.
Als je binnen de wetmatigheden en doelstellingen van het kapitalisme blijft, kan je bezwaarlijk morele normen toepassen op zowel de winsten van de werkgevers als de verloning van de werknemers. In de kapitalistische en materialistische terminologie gaat het dan namelijk om 'goed gemanaged, verstandig belegd, enz.' of 'goed onderhandeld, sterke druk uitgeoefend, enz.'.
Een ethische benadering, waarvan ik voorstander ben, verliest haar geloofwaardigheid wanneer ze uitsluitend betrekking heeft op de werknemers. Ze moet integendeel betrekking hebben op het hele economische systeem.
Wat me ook zeer verwondert is dat de CD&V zich onmiddellijk aan de zijde van de werkgevers heeft opgesteld. Is de invloed van ex-Volvotopman Leyman binnen de grootste Vlaamse partij al zo beslissend?
Alleszins wordt weer eens bewezen dat het ACW zeker niet de eerste viool speelt binnen het CD&V-orkest, wanneer het echt om zaken gaat die het verschil in maatschappijvisie duidelijk kunnen maken.
Op de fora van verscheidene kranten worden dezer dagen de kwaliteiten en gebreken van Kris Peeters uit de doeken gedaan. Vertrouwen in, en de bekwaamheid of het imago van de nieuwe Vlaamse minister-president, zijn natuurlijk belangrijk. Maar wat heel wat vragen oproept is dat iemand die nooit gekozen is in het Vlaamse Parlement, de hoogste politieke functie in Vlaanderen aangeboden krijgt.
Wettelijk is dergelijke benoeming mogelijk, het zou er nog aan moeten mankeren. Maar ze bewijst glashelder dat Leterme en de CD&V-partijtop weinig of geen belang hechten aan de basis van ons democratisch systeem, namelijk het aanduiden van vertegenwoordigers van de bevolking via verkiezingen.
Het betekent ook een zware belediging voor al degenen die zich enorme moeite getroost hebben om een zetel in de Vlaamse assemblee te veroveren. Zij worden klaarblijkelijk niet geschikt of bekwaam genoeg geacht om de leiding van de Vlaamse regering op zich te nemen.
Bovendien is het nu nog duidelijker geworden dat, zoals in de meeste andere partijen (met uitzondering allicht van Groen!), slechts een uiterst beperkt groepje partijtoplui het binnen de CD&V voor het zeggen heeft. Wanneer het echt om belangrijke dingen gaat, geldt voor de overgrote meerderheid van de hele partijmachinerie maar een boodschap: zwijgen en jaknikken, desgevallend met de dood in het hart.
Waar is de tijd dat velen met bewondering en afgunst opkeken naar de Nederlandse ruimdenkendheid en openheid voor andere landen, andere culturen, godsdiensten, ethische opvattingen.
Het is alsof onder Balkenende onze buren zich meer en meer terugplooien op zichzelf en zich het veiligst en comfortabelst wanen binnen letterlijk en figuurlijk eerder enge grenzen. Voor een sterker verenigd Europa is er in dergelijke defensieve geesteshouding natuurlijk geen plaats.
Van CDA en CU is dat misschien nog te begrijpen. Dat Bos en de PvdA daarin bijna kritiekloos meehuppelen, roept al meer vragen op. Om nog niet te spreken over de ronduit anti-Europese standpunten van de SP. De houding van de twee sociaal-democratische partijen, vind ik een negatie van het internationale karakter dat de sociaal-democratie altijd gekenmerkt heeft.
De KB's van minister Vanvelthoven in verband met de sociale verkiezingen en de vertegenwoordiging van de werknemers in de KMO's , worden door de liberalen en de werkgevers naar de koninklijke lade verbannen. Een commentaarschrijver van een krant heeft het zelfs over 'een onfatsoenlijke soloslim van Vanvelthoven.
Mag ik een poging doen om de balans een beetje in evenwicht te brengen. Het is onfatsoenlijk om de organisatie van de sociale verkiezingen in het gedrang te brengen. Het is onfatsoenlijk Europese richtlijnen, alleen als het in de kraam van liberalen en werkgevers past, serieus te nemen. Het is onfatsoenlijk een door de belastingbetaler te betalen miljoenenboete te riskeren. Het is onfatsoenlijk dat werkgevers en liberalen nog altijd gekant zijn tegen, gestructureerde en wettelijk geregelde werknemersvertegenwoordigers in de KMO's. Het is onfatsoenlijk dat de discussie daarover al 5 jaar woedt. Het is onfatsoenlijk te vergeten dat deze KB's de volledig conforme uitvoering van goedgekeurde wetgeving regelen.
Wat ik zeker zo belangrijk vind, is dat deze rel nog maar eens pijnlijk scherp aantoont dat liberalen en werkgevers natuurlijke bondgenoten zijn in conflicten met de werknemers , dat het ACV eerder mak reageert en de CD&V geen kik geeft ter verdediging van de werknemersbelangen.
Maar ja, wat wil je met een roomsblauwe regering in het vooruitzicht.
De verkiezingscampagne en -uitslag bewijzen nog maar eens duidelijk dat niet een objectieve evaluatie van het gepresteerde bestuurswerk maar wel de perceptie, gecreëerd door de (oppositie)partijen en de media, het stemgedrag in grote mate bepalen.
CD&V in het bijzonder, is erin geslaagd een aantal allemansbegrippen als respect, goed bestuur, geloofwaardigheid, rechtvaardigheid, te claimen en tegelijk het bestuurswerk van paars af te doen als prutswerk, een opeenstapeling van blunders en tegengesteld aan de waarden en normen die de christendemocraten naar voor schoven.
Dat is natuurlijk een serieus loopje nemen met de waarheid en het respect voor de politieke tegenstanders. En dat weet CD&V ook. Gelukkig (!?) zagen Leterme en zijn partij dat op de verkiezingsdag zelf al vlug in. Geen kwaad woord meer voor het tot de dag voordien vermaledijde paars, wel respect voor het o zo moeilijke bestuurswerk in een o zo complex België.
Begrijpelijk. Want na het sloopwerk tijdens de campagne, moet de overwinnaar met bont en blauw geklopte tegenstanders aan tafel. Met het nodige respect. Om te praten over goed bestuur en op welke geloofwaardige manier een deel van de verkiezingsbeloften, bv. i.v.m. de staatshervorming, ingeslikt kan worden.
Ja, je wil mij en mijn familie toch uit het paleis kegelen. Je zegt zelfs dat jij het kindergeld voor mijn kleinkinderen moet betalen.
-Jean-Marie (het zweet breekt hem uit)
U hebt me zeker verkeerd begrepen, sire.
-Albert
Tut, tut, tut. Nu niet terugkrabbelen, eh Jean-Marieke.
-Jean-Marie
Sire, ik verzeker u, als ik minister mag worden, dat ik u door dik en dun zal steunen.
-Albert
Aha, dat hoor ik liever. Jean-Marieke tot ziens en braaf blijven jongen.
-Jean-Marie
Merci, sire.
Dedecker loopt met knikkende knieën naar de deur maar eer hij zo ver is, heeft de koning hem in de kraag gepakt en gooit hij onze sterpoliticus in volle vaart plat op de rug. Jean-Marie ligt uitgeteld op de paleisvloer. Hij is wel zo sportief om te kreunen: 'Sire, u krijgt daarvoor een ippon.' Terwijl hij door lakeien wordt weggedragen, hoort Dedecker Albert nog tegen zijn adjudant zeggen: 'Ik vertrouw die Oostendse praatvaar voor geen haar.'
Verhofstadt bewees nog maar eens een rasdebater te zijn. Hij was de ware titan in de originele betekenis van het woord. De man die bevlogen, (te) onstuimig visies ontwikkelt, voorstellen lanceert, aanvallen pareert, argumenten ter verdediging aanvoert, nieuwe grenzen aftast. Ongetwijfeld bezit de premier een intellectueel niveau dat weinig huidige Belgische toppolitici evenaren.
Leterme praat vlot, (te) veel, maar zonder de gedrevenheid en oratorische vaardigheid van Verhofstadt. Hij is een 'notaris', bij wie de ergerlijke 'eentweedrietic' (soms zelfs in bv. 'twee' nog invoeging van een triootje) sterker en sterker op de voorgrond treedt. Bovendien dreigt het te veelvuldig en te onpas gebruiken van woorden als 'respect, goed bestuur, geloofwaardigheid, de mensen' (Leterme doet al maanden precies of hij en zijn partij op die vlag en lading het monopolie hebben), die zichzelf toegekende geloofwaardigheid aan te tasten. Temeer daar het niet zo moeilijk is hem op inconsequenties, onjuistheden en intellectuele oneerlijkheid te betrappen. Een paar voorbeelden: de woordbreuk i.v.m. de overstap naar het federale niveau; zijn slogan 'respect voor de mensen' versus zijn ondermaatse uithaal naar minister Landuyt en Groen!; het bagatelliseren van het kernafvalprobleem, maar zijn verzet tegen mogelijke opberging in his own backyard; het opblazen van het ontsnappingsincident in Dendermonde tot gigantische proporties, maar het afdoen van het veel grotere aantal ontsnappingen uit Vlaamse gesloten instellingen, als van een totaal andere, minder belangrijke orde; de christelijke roots waarop hij en zijn partij zich wat graag beroepen tegenover de kille, cijfermatige en verwerpende benadering van de 'snelle, nieuwe Belgen'.
Vande Lanottes geloofwaardigheid als uiterst bekwame, consequente no-nonsenspoliticus, is, meen ik, in dit debat nog gestegen. Hij slaagt erin met de minste woorden een goed onderbouwd, consistent en begrijpelijk verhaal te brengen. Vande Lanotte spreekt niet in clichévorm over 'de mensen'. Maar uit zijn benadering van beleidsdomeinen als arbeid, milieu, justitie, migratie, blijkt dat hij bekommerd is om en respect heeft voor de concrete mens in concrete situaties.
Het versgeploegde veld bezaaid was vlug al omgedraaid in vinnig groene stengels. Toen ving het huis in d' andre straat langzaam te verdwijnen aan. Nog even dreef de zwarte klink en ook de boer zijn bovenhelft boven het mobiel gewelf. Een week nadien, 't was wasselijk weer, bewoog nog slechts zijn norse kop boven de wiegende maïszee. En opgelet! nu volgt het dak, het zinken zet zich door. Hulpgeroep wordt niet gehoord. Nog eenmaal meen ik iets van hand of hoofd te zien. Verzwolgen is het huis nu helemaal, vergaan met man en muis, zowaar.
Nu Verhofstadt oppert dat de vakbonden zich meer zouden moeten bezighouden met het activeren van de werklozen dan met het uitbetalen van de werkloosheidsuitkeringen, wordt er zowel in de vraagstelling van heel wat krantenforums als in de reacties daarop gesuggereerd of geponeerd dat de enige taak van de vakbonden bestaat in die uitbetaling. En die zou inderdaad ook door een overheidsinstantie kunnen gebeuren.
De essentiële opdracht van de vakbonden is evenwel het verdedigen van de werknemersbelangen en in ons kapitalistische economische systeem een voldoende sterk tegenwicht van de arbeid tegen het kapitaal vormen.
Het verwondert me telkens opnieuw dat ook werknemers de vakbonden verketteren en luid verkondigen dat ze in het verleden wellicht nodig waren maar tegenwoordig helemaal overbodig, ja zelfs nadelig zijn.
Alsof aandeelhouders en managers, wier enig streven het maken van topwinsten is, vanuit een door het christendom of het humanisme geïnspireerd idealisme, voortdurend bekommerd zijn om het materiële en geestelijke welzijn van de werknemers.
Enkele jaren geleden beschuldigde CD&V'er Leterme , VLD'er Dewael van woordbreuk toen deze opstapte als Vlaams minister-president om minister in de federale regering te worden. Leterme beloofde bij zijn aantreden in de Vlaamse regering uitdrukkelijk dat hijzelf en de andere CD&V-ministers 5 jaar op post zouden blijven en hoogstens in een ondersteunende rol aan de federale verkiezingen zouden deelnemen.
De senaatslijst trekken, beklemtonen dat je je verantwoordelijkheid niet zal schuwen, en toch jezelf geen kandidaat-premier willen noemen, is de schijnheiligheid ten top drijven.
Leterme bakt het nog bruiner wanneer hij Dewael verwijt dat deze zich liet leiden door de ambitie om minister van Binnenlandse Zaken te worden. 'Maar bij mij', aldus onze oerdegelijke en bescheiden Vlaamse minister-president, 'gaat het niet om de functie of het postje'.
En het klapstuk van de hele vertoning, hét stuitende voorbeeld van normvervaging en van kiezersmanipulatie is de uitspraak: 'De kiezer zal oordelen of dit al dan niet woordbreuk is'.
Leterme en de CD&V zouden beter de verantwoordelijkheid over hun vroegere uitspraken op zich nemen, erkennen dat ze een belofte breken, maar dat ze van oordeel zijn dat de overstap van Leterme en Vervotte naar het federale niveau, politiek verantwoord is.
Met kronkelige redeneringen en een hoge graad van jezuïtisme, van 'zwart', 'wit' willen maken, is een zelfverklaarde 'normen- en waardepartij' als de CD&V, onwaardig.
Werknemers gaan niet tot staking over voor de lol. Als ze dat wel doen, is er een serieus probleem in de relatie werkgever-werknemer.
Het gejeremieer van sommige reizigers en de economische schade worden door de meeste media gretig uitvergroot en misbruikt om nog eens lekker in te hakken op de vakbonden en om het stakingsrecht in vraag te stellen.
Veel minder wordt een falend management in vraag gesteld. Of heb je al gehoord over gezamenlijke klachten van werknemers tegen de topmensen en aandeelhouders van bedrijven wanneer bij ontslag, werknemers economische, sociale en psychologische schade oplopen? En natuurlijk haalt de VRT nog altijd de onvermijdelijke professor-emeritus Blanpain van stal om stakers en vakbonden de levieten te lezen. Alsof er geen andere specialisten arbeidsrecht rondlopen met meer genuanceerde opvattingen.
Interessant ware ook eens uit te zoeken wat de sociale en professionele achtergrond is van de 200 reizigers die een klacht hebben ingediend en welke firma of lobbygroep de gezamenlijke klachtenprocedure heeft georganiseerd en gestart.
Terwijl ik ijverig het mos op het tuinpaadje weghak, komt Maarten aangerend en vraagt verontwaardigd waar nu voortaan de kaboutertjes slapen kunnen. En weer komt geen passend antwoord in me op precies zoals de dag voordien toen hij me toeriep bij het maaien de madeliefjes te sparen.
Verhofstadt belooft 200.000 nieuwe jobs. Vandelanotte wil er 260.000 realiseren. Van Rompuy roept met tremolo's in de stem dat zijn partij aan die belachelijke en bedrieglijke opbodpolitiek niet meedoet. Want, doceert de oudste Van Rompuy, het is niet de politiek die werkgelegenheid creëert maar de (kapitaalkrachtige) ondernemer.
Of het lanceren van concrete getallen, zoals door de liberale en socialistische kopstukken gebeurt, verstandig en realistisch is, kan in vraag gesteld worden. Maar de reactie van Van Rompuy en CD&V, roept nog meer kritische bedenkingen op.
Herman Van Rompuy vertolkt namelijk perfect de visie van het economisch neoliberalisme op het al dan niet creëren of verminderen van tewerkstelling. Dat is namelijk in eerste instantie een zaak van kapitaal en ondernemer; politiek en werknemer spelen daarbij maar een rolletje in de marge.
Dat standpunt verkondigen is natuurlijk Van Rompuys volste recht en ligt in de lijn van wat hij altijd geweest is: een volbloed liberaal wanneer het om de ordening van onze economie gaat. Een liberale wolf die evenwel al tientallen jaren in een christendemocratische schapenvacht rondloopt.
En dat roept vragen op. Hoe knullig en doorzichtig het zwaaien met getallen in de verkiezingscampagne ook kan overkomen, de liberaal Verhofstadt hecht op die manier meer belang aan de invloed van ons democratisch politiek systeem op het cruciale beleidsdomein van de tewerkstelling- is dus 'socialistischer' -dan de christendemocratische Van Rompuy.
Maar wat het nog erger maakt, is de hypocrisie, die voor iedereen die de politiek een beetje volgt, overduidelijk is. Van Rompuy spreekt met diep dedain over de concrete tewerkstellingsbeloften van zijn liberale en socialistische opponenten. Maar hij is klaarblijkelijk vergeten dat hijzelf en zijn partij de voorbije jaren Verhofstadt voortdurend afgerekend hebben op de vroeger gedane jobsbelofte. En dat ook CD&V in het verleden op het federale niveau en nu nog steeds op het Vlaamse niveau, wat graag uitpakt(e) met de gecreëerde tewerkstelling. En er hoeft geen tekeningetje bij: in de toekomst zal een toename van het aantal jobs geclaimd worden door de partijen die aan het bewind zijn.
Klaarblijkelijk ziet Herman Van Rompuy nog een laatste belangrijke politieke rol voor hem weggelegd. Die ambitie vernietigt evenwel in snel tempo het imago van de wijze, onthechte, filosofische schrijver-politicus, imago dat hij de laatste jaren met zorg had opgebouwd. Spijtig.
Vandaag met vrienden 21 km gewandeld door een prachtige streek in ideale omstandigheden: voorjaar, zonnig, niet te warm.
Vertrokken in Diest, over de wallen, door het recreatiedomein 'De Halve Maan' en dan de kloosterberg op. Daar heb je een prachtig uitzicht op het Brabantse stadje en de wijde omgeving.
Via magnifieke holle wegen en over de Hagelandse heuvels trokken we verder richting Scherpenheuvel. Van ver al zagen we de koepel en de toren. Het bedevaartsoord is in de lente echt een parel, een beetje hemel. Naar Zichem, de Maagdentoren (stevig in de steigers) en de Demer. Enkele kilometers stroomopwaarts langs de kronkelende rivier in een arcadisch landschap. En dan over de laatste heuvels terug naar ons vertrekpunt.
Jachtverhaal
