Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Een plotse windvlaag
door Japanse kerselaars:
sneeuwbui van bloesems.

De Belgische bisschoppen willen in hun brochure vooral beklemtonen dat de Kerk een positieve boodschap brengt. In de media werd vooral aandacht geschonken aan deze algemene teneur en aan het kerkelijke standpunt ten aanzien van het leven van de individuele mens.

Merkwaardig vond ik het dat kranten en tv nauwelijks of helemaal geen oog hadden voor de duidelijke taal van de bisschoppen i.v.m. met de (visie op de) samenleving.

De Kerk, aldus de bisschoppen, draagt sterk bij tot het behoeden en bevorderen van de zachte waarden. De hoeksteen van elke politieke en sociale visie is de menselijke waardigheid .

Dat geldt ook voor de problematiek van de globalisatie:

-economische belangen mogen niet overheersen zoals dat het geval is in de neoliberale staat;
-bepaalde handelspraktijken verrijken in feite enkelen en verarmen ontelbare anderen;
-wat men voor de grondstoffen betaalt aan de arme eigenaar, is soms gewoon roof;
-christenen hebben de plicht in de mate van het mogelijke politieke maar ook economische vluchtelingen op te nemen.

Dat deze kerkelijke maatschappijstandpunten geen prominente plaats krijgen in de media, ook niet in kranten of tijdschriften die er een duivels genoegen in vinden om zo vaak mogelijk de Kerk in een slecht daglicht te stellen, bewijst duidelijk dat de Vlaamse media verre van objectief en onafhankelijk zijn. Want de Kerk vertolkt standpunten die haaks staan op het neoliberaal kapitalisme en op de opvattingen en levenswijze van de meeste lezers . Dus niet te veel aandacht geven aan deze sterke maatschappijkritische opvattingen van de Kerk. 

Kardinaal Danneels verwoordde in zijn paashomilie in de Brusselse kathedraal op een confronterende manier de betekenis van Christus' verrijzenis. Die biedt de gelovige mens perspectieven over de dood heen en dwingt m.i. ook de niet-gelovigen  ertoe na te denken over de zin van het menselijke bestaan.

Danneels zei het zo: 'Als er geen verrijzenis is, wat blijft er dan voor de mens? We kunnen eten en drinken, en morgen de dood.'

De kardinaal windt er dus geen doekjes om. Natuurlijk kan de mens nog wel wat meer. Maar geplaatst tegenover tijd, ruimte en menselijke beperktheden, kan je moeilijk anders dan uiteindelijk zingeving te vinden in een geloof dat die beperktheden overstijgt.

Dat wilde Danneels, denk ik, nog eens in een gebalde vorm tot uiting brengen.

Waarom Benedictus XVI het nodig acht expliciet te vermelden dat echtgescheidenen de communie niet mogen ontvangen, is ook voor de nog pratikerende katholieken onbegrijpelijk en roept veel weerstand op.

Ongeacht de praktische onuitvoerbaarheid van het verbod, wekt de katholieke kerk weer eens de indruk dat zij vooral op het vlak van de huwelijks- en seksualiteitsmoraal met erg concrete verbodsbepalingen uitpakt. Al ooit gehoord dat in een pauselijke brief gesteld wordt dat bv. aan fiscale of sociale fraudeurs de communie geweigerd moet worden?

Wanneer de kerk enerzijds aan de communie zulke fundamentele waarde hecht maar anderzijds een welbepaalde groep mensen daarvan uitsluit en op die manier stigmatiseert, kan ze nog moeilijk, in navolging van Jezus Christus, een barmhartige kerk genoemd worden. En wordt de kloof tussen de instelling en het slinkende aantal pratikerenden, gescheiden of niet, almaar groter. 

Dit is de tijd
waarin nieuwe kracht
door alles vaart.
Het gras groeit groener,
de wind is zoeler
en soms hoor je 's avonds
reeds buurtende buren.
De kinderen huppelen buiten.
Ze dansen met vriendjes
over de nieuwe straat
met kleurige linten
in hun blonde haar.

Het was het laatste weekend van maart,
dus nog maar enkele dagen lente.

Nog voor de watertoren van Lichtaart
constateerden we
drie verpletterde eekhoorntjes.
Het enige gave dat restte
was hun pluimstaart.
Het onophoudelijke gekrijs der meeuwen
boven het Zwart Water
kon de vraag naar het waarom
niet verdringen.
Diezelfde zondag
schoven nog twee krengetjes
onder mijn autowielen door.
's Maandags
-met mijn zoon op weg naar school-
rende een eekhoorntje
vlak voor mijn auto
de weg over.
Ongedeerd bereikte het de bosrand.

Het was het laatste weekend van maart,
dus nog maar enkele dagen lente.

Tegen de bosrand
ligt in maart nog sneeuw
op de hoogten van Büllingen.

De weiden zijn nog dor,
blauwgrijs de meidoornhagen
Torenspitsen reiken uit
boven alleen maar daken.

Maar een strakke wind voert
de kracht van het voorjaar aan
over de zachte heuvels.

Geuren en licht,
klanken en atmosferen
dringen onweerstaanbaar door
in dit lieflijke land.

In duizend kronkelingen
zoekt de Warche snel zijn weg
langs de forellenvissers.

Hooggelaarsd staan zij,
norse, nutteloze wachters,
roerloze standbeelden,
in de flikkerbeweging van lentelijk water.

Tussen verstarrring en leven
is verbinding én overgang
de regelmatige zwiep van de hengel

door de luchten van Büllingen.

Minister-president Leterme
is niet meer weg te slaan van televisieschermen.
Graag verkracht hij zijn aard
met een valse baard,
als het hem extra stemmen oplevert, ochermen.

DE VALSE BAARDEN

VAN TWEE KANDIDAAT-PREMIERS:

DE VLAAMSE FIERHEID!

De zuidelijke lus (16 km) van de Aadalroute in Bladel (Noord-Brabant) staat garant voor een prachtige en duidelijk bewegwijzerde (met wit-gele tekens) wandeling.

Een aanbevolen vertrekpunt is het centrum van Bladel maar onze wandelgroep verkoos als startplaats De Grote Cirkel, in de buurt van de weg Postel-Reusel. Tussen deze weg en de E34 ligt een uitgestrekt natuurgebied.

De goed begaanbare bosdreven van de Peelse en Kroonvense Heide  leiden je naar de drie Kroonvennen (in maart-april kan het er krioelen van de padden) en 't Neerven. Je stapt een eind langs de Aa of Goorloop in een schitterend afwisselend landschap van weiden en bosschages. Je trekt door het landgoed Ten Vorsel waar een recent gebouwd Franciscus van Assisikapelletje uitnodigt tot een moment van rust en bezinning. In het druk door jonge gezinnen bezochte recreatie- en bungalowpark Het Vennenbos kan je een stukje eten. Wil je iets meer de sfeer van de oude Kempen opsnuiven, dan is taverne 't Nekkermenneke een absolute aanrader.

Kortom, een van de mooiste wandelingen die we in de Antwerpse en Noord-Brabantse Kempen al gemaakt hebben.

Op het signaal
van de hoofdvogel,
de bontgevederde,
wipten ze allemaal
uit hun winterverblijven.
De bomen waren nog kaal
maar de lucht
hing plots
vol lentegeluiden.

Mijn winterogen gingen open
naar de krokusjes
blauw en geel
in de nog slaperig tuin.
Maar de kinderen
dartelden reeds door het gras,
ze rolden juichend
tot voor mijn pantoffels.

Over de zonnige straat
wandelde de buurvrouw.
Haar baby kraaide.
Ik riep nog net op tijd
een groet van uit de tuin.
Mijn stem klonk anders.

Verder het land op
zag ik een boer
met grote ernst
de stalmest uitspreiden.
Het winterruige paard
sloeg met zijn staart
de eerste vliegen weg.
Het was de derde maart.

¶: Het Reties zangkoor 'Recanti' nodigt uit op

BORRELENDE NOOTJES

een aperitiefconcert

zondag 25 maart 11 u.
'De 7 Nethen'
St.-Martinusstraat 34, Retie

  In deze doffe maanden
reageren mijn registreerantennes
minder gevoelig.
Ik moet hoogdringend
de frisse lucht in.

Met verse aandacht
het mierenpaadje beijken
op het zwarte asfalt
een zanderig weggetje
waarop een chaotische drukte heerst
aan beide kanten
van het tuinpad
duikt het een donkere tunnel in
in het midden een grote bocht
om een vergeten strohalm heen.

Een sporenlezer moet ik weer worden
buurmans hond volgen
wanneer hij er niet is
zijn vaste gang
langs de slaapkamerkant
naar de slijkerige sloot
ligt mooi afgedrukt
in het reeds lange gras.

Nauwlettend toezien
hoe de regenworm
zich uit de pas omgespitte grond
moeizaam omhoogwringt
of de slijmerige slak
even met een grassprietje aanraken.

Glimlachen
om de paniekerig wegvluchtende kevertjes
wanneer het licht plots doordringt
in het geheimzinnige gangetje
tussen muur en graspol.

Een lieveheersbeestje
je wijsvinger laten beklimmen
tot de top bereikt is
zijn glanzende dekschildjes
zijn trillende donkere vliegvliesjes
openen zich naar het zonlicht.

Heerlijk, dit wereldje
van kleingoed.

In de Volkskrant wordt een ontluisterend beeld geschetst van de Provinciale Staten en hun politici.

De provinciale 'beleidsmensen' vertonen in hoge mate 'conflictvermijdend gedrag' luidt het. 'Ze zijn dol op borrels en 'n vlaggetje op hun auto maar houden minder van debatteren.  

Ze zijn er dan ook niet op uit de bevoegdheden die de provinciebesturen hebben, echt te gebruiken. Ze passen ervoor de gemeentebesturen tegen de haren in te strijken, bv. op het vlak van de ruimtelijke ordening. Ook in Nederland wil elk gemeentebestuur klaarblijkelijk een bedrijventerrein. Het provinciebestuur kan dat beletten maar doet het niet. Gevolg: een wildgroei van bedrijventerreinen.  Ander voorbeeld: de natuurbeschermingswet geeft de provinciebesturen de mogelijkheid te beschermen landschappen aan te duiden. Er wordt geen gebruik van gemaakt want te conflictueus.
De Volkskrant besluit: de provinciale politici buigen liever in plaats van de rug te rechten.

Als dit beeld klopt, kan ik alleen maar constateren dat de Vlaamse provinciebesturen bergen vaak erg degelijk werk verzetten. Hoewel in Vlaanderen geregeld gepleit wordt voor het afschaffen van deze 'middenbesturen', hebben de provinciebesturen, zeker de laatste decennia, een niet te onderschatten rol gespeeld op het vlak van de cultuur en de natuur.

De knapen staan me bij:
de maliënkolder aangeschoten
het glanzend harnas
stuk voor stuk
zorgvuldig aangepast
moeizaam op het paard gehesen.

Ik weet de jonkvrouw zo nabij.

't Vizier is neergeklapt
de sporen in de flank geslagen
de lans gestrekt.

Kijkt zij naar mij?

De botsing der titanen.
Zijn lans die afschampt
op mijn schitterend schild
de borstplaat ingedrukt
ik hoor mijn ribben kraken
de wereld draait zich om
ik stort in 't perk.

Komt zij tot troost nu toegesneld?

Een hoopje schroot wordt weggebracht
daarin een dwaze ridder ach!

Gedeukt 't kuras
de hoofse minne onaangetast

blijf ik van haar dromen.

Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.

Glij door wier en lis
op zoek naar aas.
Vermijd de worm
die opzettelijk langs
de slangenwortel kronkelt.
Want niet nog eens
wil ik zo gruwelijk
beetgenomen worden
als toen ik hierlangs zwom.
Haak en weerhaak
in mijn bek hapte ik
pijn van langzame worging
mij bevrijden kon
in een ultieme sparteling
en in het water pletste
vlug wegglijdend
in het vertrouwde kruid.

Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.

Hoewel de reactie van ACV- regio Aalst Oudenaarde al heel wat nuanceert, toch mag de vakbond op geen enkele manier de indruk wekken dat de uitbetaling van stempelgeld afhankelijk is van het lidmaatschap van de vakbond. Dat zou machtsmisbruik, intimidatie en normvervaging betekenen. Stempelgeld is overheidsgeld. De uitbetaling ervan is een taak die de vakbonden op zich nemen tegen vergoeding. De informatie daarover moet vanwege de vakbond correct en duidelijk zijn.

Anderzijds lijkt het in de media brengen van het Oudenaardse incident meer en meer een VLD-manoeuvre te zijn om nog maar eens de vakbonden in een slecht daglicht te stellen.

Maar het moge duidelijk zijn: verenigingen van werknemers zijn in dit tijdperk van globalisering meer dan ooit nodig.

Zoals ik jou
klein donzig diertje
in mijn armen hield

streel ik je
twintig jaar later
met klanken van tederheid

wapen ik je
met woorden van liefde
voor de tijd die vliegt

zoon.

te vroeg in februari

door vorst gebroken.

De leiders van de drie partijen (CDA, PvdA, Christen Unie) die de nieuwe Nederlandse regering vormen, zien er netjes opgevoede en erg slimme jongens uit. Vooral Balkenende en Rouvoet is het sérieux van hun calvinistische achtergrond in alles en nog wat aan te zien. Bos komt met zijn geamuseerde-ironische smile en zonder dasje ietwat frivoler voor de dag.

Het program van de Christen Unie, de partij van Rouvoet, intrigeert. Zij noemt zichzelf een christelijk-sociale partij. Haar sociaaleconomische visie staat zeer dicht bij die van de Nederlandse socialisten (PvdA, SP). In ethische kwesties probeert zij zich te laten leiden door christelijke uitgangspunten.

Een gelijkaardige politieke formatie is er in Vlaanderen niet. Misschien is er wel een niet onbelangrijk segment van de Vlaamse kiezers te vinden voor dergelijke christelijk-sociale partij.

Oog om oog,
op den duur
is de hele wereld blind.

MAHATMA GANDHI

Wijd open is de poort.
Ontsluit je geest, je hart.
Wolken onder hoog blauw
drijven bij je binnen.
Bomen spreken je aan
in hun menigvuldige gedaanten.
Een zacht ruisen
van varens en grassen
begeleidt je stappen.
Vogelzang weerklinkt
vanuit de struiken.
Plots geritsel
en dan stilte.
In het blarentapijt
zie je het leger van een ree.
Rimpeling en spiegeling
is het water van de beek.
Wandel met al je zintuigen
ten einde toe
en zeg tegen Tatanga Mani,
de wijze:
"Ik heb geluisterd.
Overal vernam ik gefluister.
Over het weer.
Over de dieren.
Over de Grote Geest."

(De indiaan Tatanga Mani zegt o.m.:

"Weet jij dat bomen praten?
Ja, zij praten, zij praten met elkaar.
Ze praten ook tegen jou als je luistert.
Maar blanke mensen luisteren niet.
Ze hebben het nooit de moeite waard gevonden
om naar ons, indianen, te luisteren.
Ikzelf heb veel van bomen geleerd:
soms iets over het weer, soms iets over dieren,
en soms iets over de Grote Geest.") 

 Een Franse legende vertelt het verhaal van een prinses die tegen haar vader zegt: "Ik hou van je als van zout." Hij voelt zich daardoor beledigd en verbant haar. Pas later, als hij geen zout meer krijgt, beseft hij hoe waardevol het is en hoe diep dus de liefde van zijn dochter.

Zout is zo gewoon, zo gemakkelijk te verkrijgen en zo goedkoop dat we vergeten dat zout vanaf het begin van de beschaving tot zo'n honderd jaar geleden een van de meest gewilde goederen was in de geschiedenis van de mensheid.

(Uit 'Zout. Een wereldgeschiedenis' van Mark Kurlansky)

Dat bedrijfsleiders zich kanten tegen een wetsvoorstel om herhaalde overtredingen van bedrijven strenger te sanctioneren, is nog te begrijpen. Maar de diepe verontwaardiging en de weer onmiddellijk van stal gehaalde dreiging met -ochot ocharmen- uitwijking, waarmee de mediageile VBO- en Unizobobo's uitpakken, zijn zo doorzichtig hypocriet dat je alleen maar weerzin voelt. Wat zij in essentie willen is dat het bedrijfsleven boven de fiscale en sociale wetgeving mag staan. Er is nochtans een eenvoudig middel voor de bedrijven om boetes te vermijden: bega geen overtredingen. En mochten er toch eens fouten gebeuren, draag dan de verantwoordelijkheid, ook de financiële.

Wie het evenwel niet bruin maar helemaal donkerblauw bakt, is Verhofstadt. Deze man, die we onze premier moeten noemen, gaat onmiddellijk overstag wanneer er tegenwind van de bedrijven komt maar moet direct nadien opnieuw zijn standpunt veranderen wanneer hem duidelijk gemaakt is dat hijzelf het wetsontwerp op de ministerraad heeft helpen goedkeuren. Van draaikonterij en ongeloofwaardigheid gesproken! En dan maar jeremiëren over de groeiende kloof tussen politici en burgers (over wie de premier al jarenlang zo 'gedreven' schrijft in allerlei manifesten). En waarschuwen tegen de dreiging van extreem-rechts.

De interpellatie van CD&V (de partij die 'waarden en respect' zogezegd hoog in het vaandel voert), via grote muil De Crem was evenzeer verhelderend én ontluisterend. Geen woord over fraudebestrijding, geen jota over de windhanige houding van de premier. Enkel de 'snode' aanval van Verhofstadt (veel erger dan Mao, aldus kremlinoloog De Crem) op het boven alle wetten verheven bedrijfsleven, kreeg christen-democratische (?) aandacht.

Voor de burger blijft er maar een verweermiddel tegen dergelijke opeenstapeling van platvloerse huichelachtigheid: diep politiek en electoraal misprijzen voor dergelijke sujets.

Wintertafereel

De reiger in de wegsmeltende sneeuw
langs de E34
leek nog maar even bezweken.
Zo gaaf was hij.
Iets te laat was de dooi
voor hem begonnen.

Wat verder in de wei
stond een zwaan
trots en eenzaam
in de nog bevroren plas
zijn spiegelbeeld te bekijken.

Uit de nieuwsberichten blijkt dag na dag dat Congo allesbehalve een stabiel en democratisch  functionerend land is. Een triest voorlopig hoogtepunt van chaos en brutaal geweld is wat ik net in het journaal hoorde: minstens honderd mensen zijn omgekomen bij politiek-religieuze gevechten in West-Congo.

Waarom pleiten toppolitici als Verhofstadt, Michel, De Gucht (nochtans tot voor enkele dagen geen voorstander van een koninklijk bezoek) zo hartstochtelijk voor een bezoek van koning Albert aan Congo? Spelen zij onder één hoedje met grote ondernemers en holdings die in een koninklijk bezoek grote voordelen voor hun zakenrelatie met Congo zien? Zien zij het gevaar niet dat het koningschap ernstige beschadiging kan oplopen door een nog altijd machtswellustig en corrupt regime te legitimeren?

Het was bijzonder pijnlijk én verhelderend Michel in het TV-journaal te horen peroreren over de Congolese democratie vlak na de schokkende beelden van soldaten die lijken op pick-ups gooien of gevangenen tot moes kloppen. Democratie!?

Smidse

het vertrouwde ritueel:

voordag de reus
met vlammende ogen
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de smidse uithollen

zijn ze de halfduistere
magische ruimte binnengedrenteld

langs de geblakerde muren
tot bij de zwoegende blaasbalg
tot bij het vuur
tot bij het aambeeld
waar het gloeiende ijzer
vorm krijgt
tot bij het sissende koelwater
tot bij het rustige paard
in het lichtvlak van de open deur

de reuk van geschroeid hoorn
de doffe klop
waarmee een hoefnagel
ingedreven wordt

dat alles
kleuren
geuren
geluiden
gretig in zich opgenomen

voordat de goedmoedige reus
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de straat oprennen
naar school toe

het vertrouwde ritueel

Kunsthuis 'Yellow Art'

Recent de gelegenheid gehad om het kunsthuis 'Yellow Art' te bezoeken. Het is een initiatief van het OPZ-Geel. In het huis waar Jan Hoet in zijn jeugd woonde, wordt aan mensen met psychische problemen de kans geboden om onder deskundige begeleiding hun creatieve en artistieke talenten te ontplooien.Ik zag er mannen en vrouwen intensief allerlei plastische technieken uitproberen. Enkelen overduidelijk met heel wat begaafdheid en artistieke inspiratie.

Aan het plastische en literaire werk van psychisch zieke mensen, wordt meer en meer aandacht besteed. Er is al ontzaglijk veel over geschreven en het Guislainmuseum in Gent heeft er reeds enkele boeiende tentoonstellingen aan gewijd.

Het gevaar bestaat evenwel dat soms al te gemakkelijk dergelijk werk tot belangrijke kunst wordt gepromoveerd, precies omdat het gemaakt werd door zieke mensen.

Dat doet evenwel niets af aan het artistiek vormende en therapeutische belang van initiatieven als kunsthuis 'Yellow Art' in Geel.

Pol Van Den Driessche? Nee. Deed het bijna in zijn broek toen de prins even naar hem uithaalde. "Ik voelde me als een kleuter die door de juf berispt wordt." zegt Pol, de man die al jarenlang wat graag prins Filip als een kleuter voorstelt. Klinkt wel uitermate lullig uit de mond van zo'n man.

Dan is Yves Desmet andere koek. In het brein van deze slimste mens ter wereld is vooral het prinselijke zinnetje 'Ik heb een missie' blijven hangen. Yves, bij wie lang geleden een beetje doopwater tot in zijn hersenpan is doorgesijpeld -het heeft hem erg verstandig gemaakt maar hij loopt dus nog altijd met een katholiek trauma rond-, krijgt een acute bewustzijns- en taalvernauwing, wanneer hij het woord 'missie' hoort. In van Dale staan op zijn minst acht betekenissen vermeld maar voor Yves is er maar een en die heeft te maken met 'missionaris, zendeling'. Woorden die bij onze journalist, die toch van geen kleintje vervaard is, de rillingen over de rug doen lopen. Je zag het op TV in zijn ogen, je hoorde het in de toon van zijn stem. Als de kroonprins zichzelf als koning-missionars ziet, staan er ons verschrikkelijke dingen te wachten. Stuurt hij Verhofstadt, Leterme en al die andere zogenaamd democratische hansworsten naar huis en introduceert hij voor ons geliefde België een autocratisch koningschap? Jaagt hij alle antiroyalisten, in de eerste plaats de VB'ers -met uitzondering van Morel evenwel- over de kling? Geeft hij eigenhandig Van Den Driessche een pandoering, die Pol nooit nog zal vergeten? En het verschrikkelijkste visioen: dwingt Filip de Zendeling, desnoods hardhandig, Yves Desmet tot bekering, herdoop en dagelijkse kerkgang?

Maar bij dit laatste zinnetje trof me als een bliksemschicht de gedachte: is ook Yves Desmet geen zendeling, een man met een missie? Natuurlijk is hij dat. En deze briljante journalist wil het ook zijn. 'De Morgen' zorgt er onder zijn leiding toch dag na dag voor dat het kneuterig-katholieke, geborneerde-conservatieve Vlaanderen gesloopt wordt en dat de Vlaamsche boeren en tuinders, werkmenschen en doppers, bourgeois en landjonkers, zich onder zijn invloed bekeren tot wereldburgers.

En inderdaad, sinds ik 'De Morgen' en Yves Desmet lees, constateer ik -Hagelandse, Kempense, Limburgse, Meetjeslandse, Westhoekse... keuterboer van origine-, dat ik in een snel tempo daarvan weggroei, naar de glorierijke morgen van de ruimdenkende, multiculturele mens toe. De nieuwe homo universalis. Dankzij Yves Desmet. En ik ben al vrijdenkend genoeg geworden om de sterjournalist een kritische vraag te stellen: "Yves, zit je niet te agressief-fundamentalistisch op de huid van die arme koningskinderen? Je weet toch: het zijn ook maar mensen. Of beschouw je het als je missie heel de koninklijke familie de woestijn in te sturen?"

Maar niettemin besluit ik graag met een gemeend 'dank u wel' aan het adres  van de Vlaamse missionaris bij uitstek, zendeling Yves Desmet.

  Serena


De voeten
stevig op de grond
wacht zij gebogen
de billen
gespannen in het oranje broekje
heen en weer wiegend.
Tegen 200
de bal geretourneerd
het rokje opslaand.
De benen
schuift ze alreeds uiteen
over het gravel
eindeloos
een gave driehoek vormend.
Ze rept zich naar de andere zijde
helaas tevergeefs
het game verloren.
Op en neer deinend
in slow motion
de machtige borsten
waartussen zweetdruppels
de geheimzinnige diepten
van haar lijf afglijden.

Kleutertjes Yves en Pol komen bij meester Guy aangerend.
Bevende vingertjes gaan de hoogte in.

-"Meester, meester, Filip heeft lelijke dingen tegen ons gezegd!"

Meester Guy, pedagogisch ernstig en verontwaardigd.

-Wat! Is die Filip weer stout geweest. Ik zeg het tegen zijn papa en ik geef hem direct flink wat billenkoek. Een onverbeterlijke stouterik is die Filip!

Kleutertjes Yves en Pol gaan gerustgesteld opnieuw aan het spel. Ze krijgen evenwel Filip in het vizier. Yves plant zijn vuistje in Filips lieve gezicht en Pol trapt hem venijnig tussen de benen, terwijl ze pesterig gillen:

"En je krijgt ook nog billenkoek van meester Guy!"

Vanop een afstand ziet meester Guy monkellachend toe.

                              

Ik heb er alle begrip voor dat de prins uithaalt naar journalisten die hem al jarenlang bevooroordeeld en uitermate brutaal over de hekel halen, hem voorstellen als een nitwit, hem agressief en kwaadaardig beledigen in zijn privé- en familieleven. Ik denk dat vele mensen, of ze nu royalist zijn of niet, hartgrondig zeggen: 'Groot gelijk Filip. Geef die vuilspuiters eindelijk eens lik op stuk!'

Helemaal ontluisterend is de reactie van de betrokken journalisten. Deze heren die zich onaantastbaar wanen, er vaak een duivels plezier in scheppen prins Filip en andere leden van het koningshuis onder de gordel te treffen en daarmee ook nog vaak grof geld verdienen, voelen zich nu door de prinselijke 'reprimande' flink in het kruis getast. Als de bliksem brieven ze het privégesprekje (wie kan overigens bewijzen dat wat de journalisten beweren, ook werkelijk zo door Filip gezegd is?) dat de prins met hen had, over aan de andere media en aan de premier. De liberale woelwater van langgeleden, die ondertussen de mening is toegedaan dat het best alleen politici en bevriende journalisten recht op vrije meningsuiting hebben, slaat dus automatisch de prins nog maar eens met een vernederende berisping om de oren en dwingt papa-de-koning ertoe om zich opnieuw te distantiëren van een van zijn kinderen.

Wie zich in deze affaire van zijn smalste, kleingeestigste en kwaadwilligste kant laat zien, is voor mij overduidelijk: het is niet prins Filip.

Een maat voor niets?

De publicatie van de doorlichtingsresultaten van de Vlaamse secundaire scholen zorgt in onderwijskringen voor heel wat opwinding en verdedigende, of verontschuldigende, of propagandistische reacties.
Ik vraag me af, waarom eigenlijk.

De sterke en zwakke kanten van een school zijn bij directie en personeel meestal wel bekend, zeker wanneer het de infrastructuur en de uitrusting betreft.
Buitenstaanders, zelfs de ouders, kunnen m.i. nauwelijks hoogte krijgen van de vele vaktermen die in de verslagen gebruikt worden.

De doorlichting, en daarop werd ook reeds door onderwijsverantwoordelijken gewezen, zegt niets over de schoolsfeer en -cultuur. Ze heeft zo goed als uitsluitend betrekking op technische, meetbare(?) elementen: de welstand der gebouwen, het aantal computers, de participatiestructuur, het functioneren van het schoolsecretariaat, enz.

Als een school meer wil zijn dan een onderwijsinstituut, dan moet zowel het onderwijs in het algemeen als iedere school afzonderlijk zich afvragen wat de 'opvoedingseindtermen' van het secundair onderwijs zijn. Moet de school jonge mensen klaarstomen om zo goed mogelijk te passen in ons productie-consumptiesysteem. Is een school een maatschappijbevestigende of maatschappijkritische instelling? Is het moreel verantwoord dat ons zo geroemde onderwijssysteem impliceert dat voor duizenden jonge mensen de verdere ontplooiing van hun talenten onmogelijk wordt gemaakt? Is het niet godgeklaagd dat de kwaliteit van nogal wat scholen wordt afgemeten aan het aantal mislukkingen: hoe meer 'buizen', hoe hoger de kwaliteit? Dat er anderzijds helemaal geen eenvormigheid is in de beoordeling van leerlingen tussen de verschillende scholen, zelfs niet binnen een zelfde school?

Deze en nog zoveel andere vragen verdienen, me dunkt, permanente aandacht en een breed maatschappelijk debat, eerder dan de technische momentopname die nu het nieuws (voor even) beheerst.

door hardbevroren weiland

voor zijn doodsangst uit.

Begrijpe wie kan


Niet alleen uit statistieken maar nog duidelijker uit het koop- en consumeergedrag én de levensstijl van een mgroot deel van de Vlamingen, blijkt dat dit landje tot de welvarendste regio's ter wereld behoort. Dat is m.i. geen reden om er een bijzonder dikke nek van zelfvoldaanheid ('wij Vlamingen hebben die welstand uitsluitend te danken aan onze onovertrefbare werklust en intellectuele en commerciële capaciteiten') bij te ontwikkelen, voorbij te zien aan het schandalig hoge procent mensen onder de armoedegrens en voortdurend de solidariteit met Wallonië in vraag te stellen, dat door nogal wat Vlamingen beschouwd wordt als een derdewereldland waar domheid, luiheid en corruptie troef zijn.

Wanneer er evenwel voor de zoveelste keer enige communautaire spanning de kop opsteekt, wordt in de krantencommentaren bijna telkens weer de neerwaartse sociaal-economische spiraal waarin Vlaanderen zich nu al zou bevinden, van stal gehaald. Gesuggereerd wordt dat alleen maar een nog sterker gefederaliseerd België, ons kan behoeden voor een sociaal-economisch kerkhof.

Begrijpe wie kan.

Hoe bestaat het dat een politicus die graag uitpakt met sereniteit, rationaliteit, zelfbeheersing, goed bestuur en respect, om zich te profileren als de grote staatsman, in 'De Zevende Dag' zo uit de bocht gaat. De manier waarop hij de politieke verantwoordelijkheid voor het contract met 'KINT' in de schoenen van zijn liberale voorganger probeerde te schuiven, getuigde van stuitende electorale platvloersheid en was een Vlaamse minister-president onwaardig. Het absolute dieptepunt werd bereikt toen Leterme het zgn. contract uit zijn binnenzak te voorschijn toverde als ultieme bewijs van Somers' slecht bestuur in deze aangelegenheid. Je hoeft geen aanhanger van de liberalen te zijn, om na dit schouwspel hartgrondig te zeggen: 'Van die boer geen eieren (meer)!'