Gisteren mochten wij bij Panaché weer mee genieten van een collectieve off-day van RAFC. Wat is dat toch met onze ploeg ? Gelukkig was alles snel vergeten want “op den berg” werd een feestje georganiseerd. De wind maakte het te koud om lang te blijven zitten.

De laatste dagen hebben we al flink wat windstoten moeten trotseren maar gisterenavond was het nog een stuk heviger. Rond 21u30 dacht ik even dat we gingen opstijgen. Bij een van de zwaarste rukwinden begaven een aantal ramen van de voortent het. En zoals dat dan gaat, staan er al snel een aantal mensen klaar om te helpen. Alles werd zo goed als mogelijk dichtgeplakt met meters duct tape en stukken dekzeil en plastic. Een half uur later gaf een ander raam de pijp aan Maarten. Dweilen met de kraan open noemen ze zoiets. Ook om 2u vannacht sneuvelde er nog wat stukjes plastic.

In de loop van de dag werd er extra materiaal gehaald om alles extra te verstevigen maar de windberichten zien er niet gunstig uit en we vrezen dan ook dat het binnen echt einde verhaal zal zijn van de oude voortent. Van de nieuwe voortent horen we sinds vrijdag helemaal niks meer. De transportfirma SEUR negeert elk bericht en ten einde raad heb ik een bericht naar verkoper/opdrachtgever Obelink gestuurd om te vragen of zij de zaak kunnen onderzoeken.

Gisteren verliep ongeveer zoals donderdag : wachten op de voortent. Donderdag was niet gelukt en dus herkansing op vrijdag. Deze keer werd de levering beloofd tussen 16u30 en 17u30 en de hele dag zag je de teller veranderen : nog 53 pakketjes af te werken, nog 47 pakjes, nog 32, nog 26, 12 en net zoals donderdag ging ik aan de poort staan om de transporteur op te vangen. Helaas … het werk alweer donker en niemand te zien. Tot er een boodschap kwam dat er vertraging op de zending zat en dat ze alles zouden doen om het in orde te brengen. Dan kwam nog een mededeling dat het dezelfde dag zou geleverd worden. En dat was het dan ! Niks meer geleverd, niks meer gehoord. Het is nu zaterdagochtend 9u35 en zelfs geen berichtje meer met wat voor melding dan ook.

De eerste dagen aan de costa brachten ons vooral wind en regelmatig een beetje regen. De droge rivier staat momenteel niet droog en langs de kustlijn is er op verschillende plaatsen schade maar op onze berg zoals gewoonlijk geen probleem.

Gisteren was het een stuk beter en konden we langere periodes in t-shirt in de zon zitten.  Dat ging vandaag trouwens ook zonder problemen.

Zitten is het enige dat we konden doen want we moesten de hele dag thuis blijven om een zending in ontvangst te nemen. Vorige week hadden we immers een nieuwe voortent besteld en die zou hier in Spanje geleverd moeten worden. Alles vertrok zeer snel vanuit Nederland naar Spanje via DPD en daar werd het overgenomen door SEUR, een plaatselijke koerierdienst. Woensdagavond kregen we bericht dat het gisteren – donderdag – zou geleverd worden. Gisteren duurde het een tijdje tot het wat specifieker werd : levering tussen 18u en 19u en nog 68 pakketten te gaan. In de loop van de middag werd dat steeds minder en toen er nog acht pakketten geleverd moesten worden, ging ik aan de poort staan. Nu zou het toch niet lang meer duren maar toen kwam er een nieuw bericht : vertraging, 1000x sorry, we zoeken een oplossing enz. Voor alle veiligheid nogmaals het volledige adres inclusief exacte coördinaten doorgegeven, meer kan je niet doen.

Onze verplaatsing naar de Costa Blanca verliep vlekkeloos. Schoonzoon Rachid bracht ons naar de luchthaven van Deurne, amper een kwartiertje rijden. Daar ter plaatse ging alles vlot, zoals meestal. We gingen precies op tijd de lucht in en twee en een half uur later landden we in Alicante. Daar stond de pendelbus van Beniconnect op ons te wachten en nog een uur later stonden we bij onze caravan. Daar werden we al onmiddellijk uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje in de namiddag. Vele hapjes en drankjes later werd het vanaf 16u toch te fris om buiten te blijven zitten, zeker voor Carina want die is na al de miserie een echte koukleum geworden.

’s Avonds hebben we nog lang getwijfeld : gaan we nog ergens iets eten of is het genoeg geweest voor vandaag ? Wie ons een beetje kent, weet wat er dan gebeurt. We kozen voor het restaurant van camping Almafra en kwamen daar terecht bij een karaoke avond. Hier en daar een echt goede stem, soms een verdienstelijke poging al dan niet met bijpassende danspasjes en spijtig genoeg ook prestaties op het randje van kattengejank. En toch was het gezellig en de chili con carne en de jacked potatoe gingen vlot binnen.

Gisterenmiddag hebben we gekozen voor een nog nooit bezocht adres : No-Mad in de hoofdstraat van Albir. Een absolute topper en heel grote porties met supervriendelijke bediening.

Vandaag liet de zon zich alweer weinig zien maar de aangekondigde regen en hevige wind hebben we gelukkig niet gekregen.

Ik heb het een tijdje geleden al geschreven : ik heb Parkinson. Die diagnose kreeg ik eind augustus 2024 maar vóór ik de kans kreeg om familie en vrienden in te lichten werd Carina geconfronteerd met een hersenlymfoom. Ik heb mijn problemen naar de achtergrond verschoven om alles in te zetten op de genezing van Carina. Intussen heeft Carina een lange weg afgelegd en is al een heel stuk beter. Bij mij is de mokerslag van Parkinson al verwerkt. Ik mag niet klagen, met pilletjes is voorlopig alles min of meer onder controle. Als ik niet uit mijn woorden geraak, wat trager reageer, sneller moe ben, mijn coördinatie een beetje in de war is, als ik niet luid genoeg spreek, evenwichtsproblemen heb enz enz. : dat en nog veel meer is waarschijnlijk te wijten aan deze neurodegeneratieve ziekte waarbij o.a. dopamine-producerende zenuwcellen in de hersenen langzaam afsterven.

Zonder vertraging vertrekken we morgenvroeg om 7u met TUI vanuit Deurne naar Alicante. Rond de middag zijn we dan waarschijnlijk op onze vertrouwde plek in Alfaz. Tot binnen enkele dagen !

Maandag ben ik voor de laatste keer naar de kinesist geweest. Veel heeft het niet geholpen maar op kosten van de ziekenkas over voetbal lullen kan je niet overal . Daarna worstenbroden en appelbollen gaan kopen, traditie op Verloren Maandag en heel lekker (bakkerij Gommers in Borgerhout).

Gisteren stond een bezoekje aan de neuroloog op het programma. Pilletjes blijven pakken was het verdict. Prolopa, voor de mensen die nog niet wisten dat het zwaard van Parkinson boven mijn hoofd hangt. Daarover schrijf ik later nog wel eens meer. Voorlopig zijn al onze problemen maar klein bier in verhouding met wat we ‘s middags aan de telefoon te horen kregen. Inderdaad weer iemand in het lange rijtje van K-patiënten.

Vandaag langs de huisarts om het toch nog eens over de aanhoudende rugpijn te hebben. Ik blijf rugpijn zeggen terwijl het de laatste weken meer tussen mijn ribben te situeren is.

En zo komen we stilaan dichter bij ons vertrek naar Spanje. Zondag heel vroeg moeten we al op de luchthaven van Antwerpen-Deurne zijn. Hopelijk verandert het weerbericht nog een beetje want het ziet er nogal regenachtig uit aan de Costa Blanca.

Tussen de sneeuwvlagen door zijn we er toch in geslaagd om de nodige doktersbezoeken af te werken. Bij Carina hebben ze een tand verwijderd, een werkje waar de “gewone” tandarts niet aan wou beginnen. We werden, omwille van haar omvangrijke dossier, doorverwezen naar MKA (mond-, kaak- en aangezichtschirurgie) in het UZA. Klinkt onheilspellend maar alles verliep heel vlot, ook al heeft Carina een hemelse schrik van spuiten en tandartsen.

Eergisteren werd ik bij de dermatoloog verwacht en een kwartier later stond ik weer buiten, alles in orde dus. Volgende week moet ik nog een keertje naar de neuroloog en dan staat er niets meer op het programma. Tenzij misschien nog een bezoekje aan de huisarts want mijn rugpijn blijft maar duren !

Oh ja, we hebben ook een nieuw televisietoestel in de living staan. De vorige teevee was ongeveer 20 jaar oud en had de laatste weken rare kuren. Hij doorliep alle menu’s, zette het volume op maximum, veranderde de taalinstellingen, schakelde zichzelf uit – allemaal zonder dat we de afstandsbediening aanraakten. Tijd voor een vervanging en voor minder dan 200 euro stond een nieuwe 40” slimme televisie in de kast, langs elke kant een marge van een halve centimeter.

Vandaag moest Carina haar nieuwe ID kaart ophalen en dat combineerden we met een bezoek aan schoonmama Yum, uiteraard inclusief een etentje bij Brasserie Anoot.

We zijn alweer vier dagen ver gevorderd in het nieuwe jaar en voor ons zijn de feestdagen achter de rug, in Spanje wachten ze nog op de drie koningen maar die zullen we dit jaar missen. Onze oudejaarsavond in Lochristi was gezellig met zoals altijd veel te veel eten. Ik ben blij dat we niet thuis waren want hier in de buurt werden er weer oorlogstaferelen gemeld.

Gisteren waren we in Mortsel afgesproken met Lieven en Miranda, ook altijd plezant.

Vrijdag ben ik naar het Cadix ziekenhuis geweest voor een CT scan maar ook hier niks afwijkend gevonden. Heel vervelend want de rugpijn blijft duren.

Vandaag trekken we naar jaarlijkse gewoonte naar de familie in Lochristi, de laptop blijft gewoon thuis en pas volgend jaar hoor je weer iets van ons.  We wensen iedereen een schitterend 2026 !

Gisteren moesten we nog een keertje naar het UZA. Deze keer zonder verrassingen : gewoon de draadjes verwijderen na de galoperatie van Carina. Alles zag er mooi uit en intussen hadden ze ook het resultaat van de galblaas : geen kwaadaardige zaken ontdekt. En zo konden we in de late namiddag afzakken naar de Jessy, Rachid, Sean en Rayan om kerstavond te vieren. Eerst wat hapjes, daarna tomaat garnaal en gerookte zalm en toen was het tijd om de geschenkjes uit te pakken, elk jaar vroeger en vroeger. Iedereen had meerdere pakjes maar ik had het grootste : 70 cm houten zitbank van de afgebroken (en intussen vervangen) tribune 2 van den Bosuil.

Rond 19u werden twee gigantische visschotels afgehaald in de Handelstraat. Heel lekker maar veeeeeeel te veel. En toen was het tijd voor een quiz. Quizmaster Rayan was weer in topvorm en wist van geen ophouden. Versprekingen zorgden voor de nodige hilariteit. Wie was de eerste neanderthaler die de Tour de France won, moest eigenlijk eerste Nederlander zijn maar wat is het verschil ? En wie was ook weer die exotische Nederlandse danseres die beschuldigd werd van dubbelspionage tijdens de eerste wereldoorlog en wiens echte naam Margaretha Geertruida Zelle was ? Anne Frank volgens Rachid en al snel rolden de tranen van het lachen over de wangen.

Nog enkele dozen pralines, koekjes en macarons later werd het stilaan tijd om naar huis te gaan. Vandaag platte rust ...

Zaterdag in de namiddag kwamen Monique en Philip ons thuis ophalen om samen naar de Tractor Run te gaan kijken. Enkele tientallen verlichte tractors, sommige waren echte kunstwerken. Daarna kregen we nog lekkere pasta en werden we weer naar huis gebracht.

Gisteren ging ik mijn eentje naar Oosterlicht. Op dit evenement werd zo een beetje officieel afscheid genomen van het stukje Antwerpse Ring en bijhorende brug in de buurt van het Sportpaleis. Ook hier weer veel lichtjes én info over de Oosterweelwerken. Ziet er op papier allemaal heel mooi uit maar het eindresultaat krijgen we pas te zien als Pasen en Kerstmis op één dag vallen.

Vandaag konden we opnieuw uitslapen want de thuisverpleging is niet meer nodig om de wondjes van Carina te verzorgen. En zo waren we tegen de avond helemaal uitgerust en klaar voor de volgende portie lichtjes, deze keer in de dierentuin. Daar waren we afgesproken met Josée en Filip om samen naar Magic Ocean te gaan kijken. Absoluut mooi maar toch wel redelijk duur, zelfs als abonnee.

Na het ontslag uit het ziekenhuis vorige week vrijdag is alles weer een beetje stilgevallen. In de voormiddag komt er elke dag iemand van de thuisverpleging langs om de wonden te verzorgen en een spuitje tegen flebitis te geven. Ik ben in mijn eentje wel eens even door de dierentuin gewandeld, dat was een hele tijd geleden.

Gisteren kwam Carina voor de eerste keer weer buiten om bij de mama op bezoek te gaan en dat ging verrassend vlot, vooral rechtstaan uit een stoel of zetel gaat veel beter. Zelfs de 72 trappen in het metrostation – want natuurlijk weer roltrap buiten werking – heeft ze overleefd.

Mijn rugpijn blijft intussen aanhouden en de bezoeken aan de kinesist halen voorlopig niet veel uit. Gisteren ben ik opnieuw naar de dokter geweest maar die zag niet onmiddellijk een oplossing of oorzaak. Ik kreeg wel een doorverwijzing om een CT scan te ondergaan. Volgende week vrijdag weten we dan misschien meer.

Vanmiddag zijn we naar het winkelcentrum van Wijnegem geweest. Het begon alweer slecht : roltrap buiten werking. In Wijnegem zelf was het nog vrij rustig en we konden voor bijna iedereen een geschenkje vinden. Niet altijd even origineel maar het is het gebaar dat telt. Morgen en/of overmorgen wordt het lijstje verder afgewerkt en de portemonnee wordt leger. Die was deze ochtend bij het ledigen van de brievenbus ook al meer dan leeg. De eindafrekening van Engie bedroeg 900 euro ! ! ! Extra bovenop de vaste maandelijkse afrekening dus. Dat is dan het verschil tussen warmte van de Spaanse zon of de warmte van een Antwerpse gasradiator.

Gisteren werd gezegd dat Carina deze ochtend zou geopereerd worden. Vanmorgen werd de operatie met een dag uitgesteld omdat er te veel spoedgevallen waren binnengekomen. Veel kan je daar niet aan doen en dus ging ik deze namiddag op bezoek bij Carina. Ik ging haar kamer binnen en … het bed inclusief patiënt was verdwenen. Even navragen maakte alles duidelijk : ze was deze middag toch nog geopereerd en intussen lag ze op de ontwaakafdeling. Twee uur later werd ze met haar bed binnen gereden. Alles geslaagd, galblaas weggehaald en een galsteen ter grootte van een knikker als aandenken in een potje. Carina was nog een beetje suf uit maar was toch al aanspreekbaar. Waarschijnlijk zal ze morgen al naar huis mogen maar dat is met haar voorgeschiedenis nog even afwachten.

Ik zou dit bericht kunnen beginnen met een vraag : wil je eerst het goede nieuws of eerst het slechte nieuws ? Ik doe gewoon mijn goesting en begin eraan. Deze voormiddag gingen we naar het Universitair Ziekenhuis voor een bloedafname, gevolgd door een bezoek aan de hematoloog die ons meer zou vertellen over de laatste MRI scan. Beter nieuws konden we niet krijgen : op de hersenscan was niets abnormaal te zien, voor de derde keer op rij. Wat een prachtig nieuws !

Tijdens een bijkomende routinecontrole bleek al snel dat er iets verkeerd zat in Carina’s buik. De laatste dagen had ze veel pijn gehad en heeft ze veel overgegeven. De hematoloog vond het nuttig om een afspraak te maken voor een echografie van de gal en die afspraak werd dan ook onmiddellijk gemaakt. We waren net op weg naar de uitgang of Carina kreeg telefoon : de hematoloog had de laatste bloedwaarden gekregen en raadde ons aan om meteen langs de spoedgevallen een echo aan te vragen, hij had ze al verwittigd en hij dacht zelfs meteen aan een operatie.

En toen begon onze daguitstap langs alle vleugels en verdiepingen van het UZA. Een echo van dit, een CT scan van dat, langs die specialist en ook nog eens langs die andere slimme witte jas. Na een tijdje twijfelen tussen een probleem met de appendix of de gal was het resultaat : we gaan u (Carina dus) enkele dagen hier laten en we starten alvast met antibiotica intraveneus toe te dienen. Daar zijn ze weer met zo’n paal … Onnodig te vertellen dat Carina niet echt gelukkig was en er vloeide meer dan één traantje.

Morgenvroeg steken de dokters de koppen nog eens bij elkaar en waarschijnlijk volgt dan een operatie aan de gal. Dat orgaan is duidelijk ontstoken en er zit ook een grote steen in.

Allemaal niet plezant natuurlijk maar die is een routine ingreep en totaal niet te vergelijken met het hersenlymfoom waar alle miserie mee begonnen is. Toch weer bang afwachten ...

We beginnen stilaan onze draai terug te vinden in het niet zo heel koude België maar veel buiten komen doen we niet. Dinsdag ben ik naar de dokter geweest want ik heb zeer hevige rugpijn. Gisteren hebben ze foto’s genomen maar er was niks afwijkend te zien, dat wordt dus een reeks kine …

Vandaag moesten we naar het UZA voor de zoveelste MRI scan. Vermits Carina altijd veel hoofdpijn en evenwichtsproblemen heeft zijn we er toch niet helemaal gerust in. Volgende week is er dan een afspraak met de hematoloog voor verdere uitleg.

Deze ochtend om 6u15 werden we opgehaald door Robert die ons naar Alicante Airport bracht.  We waren ruim op tijd en heel nieuwsgierig.  Waarom ? We hadden vanwege de problemen van Carina een vlucht geboekt met assistentie.  We moesten aan de balie even wachten en we werden met een rolstoel vlot door de bagagecontrole geloodst.  Samen met een tiental minder mobiele passagiers ging het daarna naar de gate waar we tot op het vliegtuig begeleid werden.

Na een voorspoedige vlucht, landden we een half uur vroeger dan voorzien.  Ook in Zaventem was er assistentie voorzien maar het liep minder vlot dan in Spanje.  Personeelstekort en onhandige niveauverschillen zorgden voor veelvuldig overstappen en vanaf de bagageband moesten we onze plan trekken.  Gelukkig ben ik zelf nog redelijk goed in staat om voor mezelf en Carina te zorgen en een half uur na landing stond schoonzoon Rachid klaar om ons naar huis te brengen.Lege kasten en een vrijgevige schoonmoeder Yum verplichtten ons om naar Brasserie Anoot te gaan om iets te eten ...

Vandaag nog een beetje geprofiteerd van de zon, fish&chips gaan eten bij Almafra en de koffers ingeladen. Morgenvroeg vertrekken we naar het koude België. Daar zullen we ons niet vervelen want we moeten een hele lijst afwerken : neuroloog, hematoloog, MRI, tandarts, nieuwe ID kaart afhalen, dermatoloog, MKA enz. Als alles goed loopt zijn we einde januari terug in Spanje.

Ons leven kabbelt rustig verder. De meeste dagen verlopen zonnig met in de namiddag een frisse wind. In de zon kan je nog gemakkelijk in t-shirt zitten en voelt het warmer dan 20 graden. We krijgen nachten van 15 graden maar soms stijgt de thermometer niet boven de 8 graden. De winter is ook hier in aantocht maar sneeuw zoals in Asturias of op Mallorca hebben we hier natuurlijk niet aan de Costa.

Ik had nochtans best een sneeuwlaagje willen krijgen in plaats van die rotwind voor de tweede nacht op rij. Van slapen kwam er niet veel in huis en regelmatig dacht ik dat de voortent inclusief caravan ging opstijgen of kantelen. Gelukkig hadden we gisteren nog enkele stukken van de voortent gerepareerd en verstevigd.

De dagen worden nog altijd gevuld met supermarkt- en restaurantbezoekjes en één keer heb ik zelfs mee pétanque gespeeld, dat was jaren geleden. Onze berg is intussen trouwens al bijna helemaal gevuld met overwinteraars en in de namiddag wordt er dan ook samengezeten om een beetje te roddelen.

Na El Paso was het de beurt aan La Livi maar dat lukte niet echt want die is op maandag gesloten. Dat weten we, maar omdat het hier alle dagen zondag is mogen we ons al eens vergissen. Helemaal in de war moesten we een alternatief zoeken, niet echt moeilijk in Albir. Het werd Tutti Quanti, een restaurant waar je heel veel keuze hebt en waar altijd veel volk zit. Mijn laatste bezoekjes verliepen nooit vlot. Telkens ben ik na een kwartier wachten vertrokken. Deze keer ging het vlot en de pasta van Carina en mijn pizza waren lekker. Dinsdag gingen we naar Belgomar voor een lekker dagmenu.

En zo komen we weer bij de clubsoap terecht. Na twee keer bijeen te komen in de Panaché is de VVB (Vlaamse Vriendenkring Benidorm) gisteren opnieuw verhuisd, deze keer naar The Bund – een Chinees restaurant. Uit nieuwsgierigheid gingen we daar dan maar een kijkje nemen. Eerlijk is eerlijk : een goede locatie met meer plaats dan in de Panaché maar ik zie ons in de toekomst toch meer in de kelder van Rockstar belanden. De muzikale animatie was niet echt onze goesting en dat is nog zacht uitgedrukt. Om 18u werden we verwacht bij Panaché, daar hadden we op voorhand witloof met kaas en ham besteld.

Vandaag gingen we ter gelegenheid van onze pa zijn 94 en een halve verjaardag te vieren naar Nilah. Nilah is de opvolger van Sabor, waar we vroeger elke week vaste klant waren maar waar we toen een beetje op uitgekeken waren. Nilah is verhuisd, enkele meters verder richting Altea, en is uitermate gezellig ingericht. Het eten is nog altijd lekker en alles wordt mooi gepresenteerd. Net zoals vroeger in Sabor, zat het ook hier helemaal vol.

We willen al enkele weken naar de markt van Albir of Alfaz maar we blijven steeds te lang in ons bed liggen. Volgende week onze (voorlopig) laatste kans, ik ben nieuwsgierig …

Na meer dan een maand alleen zijn op onze berg hebben we de laatste dagen gezelschap gekregen van enkele vaste klanten en de volgende dagen loop het helemaal vol.

De weken vliegen intussen voorbij en Carina probeert steeds meer zonder kruk te wandelen, de ene dag lukt dat al wat beter dan de andere.

Op restaurant gaan lukt altijd, deze week werd het “de groezelige Chinees”, Belgomar en deze avond El Paso. Een tijdje geleden had ik een goede recensie gelezen over hun spare ribs en ze waren lekker, je moet wel van een ietwat zoete marinade houden.

De ribbetjes worden een nacht gemarineerd en vervolgens meer dan zes uur zachtjes gerookt, boven kersenhout of met hout uit oude vaten whisky of brandewijn, voor extra smaak.
Om ze sappig te houden, worden de ribbetjes tijdens het langzame rookproces regelmatig bespoten met appelsap gemengd met Jack Daniels, wat het vlees een werkelijk unieke smaak geeft.