Een balhoofdplaatje is een logo van de fabrikant of het merk dat is aangebracht op de balhoofdbuis van een fietsframe. Balhoofdplaatjes werden al eind 19e eeuw toegepast en waren vaak gemaakt van metaal. Ter bevestiging aan de balhoofdbuis kunnen daarin nagels of schroeven zijn gebruikt. Bij moderne(re) fietsen kunnen tevens, al dan niet met lijm, balhoofdplaatjes van kunststof zijn aangebracht. Ook kan een balhoofdbuis voorzien zijn van een transfer/sticker.
Tobias Herbel was wielrenner in de jaren1890. Tobias Herbel van de "Velociped-Club Mannheim" werd in 1890 Duits kampioen op de 5000 meter driewieler tijdens de nationale kampioenschappen in München.
DE EERSTE "VÉLOCIPÈDES CLUB" -- MANNHEIM
Mannheim werd ook meegesleept door de fietsrage van die tijd. Onder de eerste gebruikers van de vélocipède bevond zich de ingenieur en latere uitvinder van de automobiel, Karl Benz. Aan het begin van 1869 richtte een groep wielerliefhebbers uit Mannheim op 16 maart 1869 de "Vélocipèdes Club" op. De activiteiten van de club, die tot de eerste verenigingen in zijn soort in de Duitstalige wereld behoorde, kregen tot ver buiten de Palts bekendheid. In april 1869 werd de oprichting van de club vermeld in de "Deutsche Blätter" – een bijlage bij het bekende geïllustreerde tijdschrift "Die Gartenlaube" – en de club trok ook de aandacht van de Duitstalige dagkrant "Leuchtturm", die werd uitgegeven in Erie in de Amerikaanse staat Pennsylvania.
De eerste fietsers in Mannheim ondernamen groepsuitstapjes, die al snel tot aan Heidelberg reikten. Niet alle fietsers bleken echter geschikt voor de aanvankelijk onhandige modellen, vooral omdat de leden pas als volwassenen leerden fietsen. Slechts enkele maanden na de oprichting werd de club in de herfst van 1869 alweer opgeheven.
n de vroege jaren 1880 ondergingen fietsen enkele technische veranderingen. In deze periode raakten fietsen met hoge wielen kortstondig in de mode. Deze waren gemaakt van stalen buizen en waren aanzienlijk lichter dan hun voorgangers met massieve wielen. Tegelijkertijd werden de eerste veiligheidsfietsen met kettingaandrijving ontwikkeld.
Begin augustus 1882 werd de "Velociped-Club Mannheim" opgericht, waarmee een wielerclub terugkeerde naar Mannheim. Tien maanden later volgde de "Velocipedisten-Verein" (Velocipedistenvereniging). Met steun van de stad legden beide clubs twee wielerbanen aan nabij de Neckar in de wijk "Rosengarten", waar ze jarenlang uitgebreide wielerwedstrijden organiseerden. Doorgaans werden er in het voorjaar en najaar wedstrijden georganiseerd voor hoge en lage fietsen en driewielers, over afstanden van 2.000 tot 10.000 meter. Deze evenementen trokken veel wielrenners uit andere Duitse steden.
Technische verbeteringen zoals rubberbanden vereenvoudigden de besturing van fietsen, waardoor dit vervoermiddel vanaf de vorige eeuw steeds populairder werd. Bovendien maakte industriële massaproductie fietsen goedkoper, waardoor ze nu voor grote delen van de bevolking betaalbaar werden.
Dit was ook terug te zien in het aantal fietsclubs in Mannheim. Tegen de tijd van de Eerste Wereldoorlog waren er 15 fietsclubs in de stad opgericht. Daarnaast was er een lokale afdeling van de overkoepelende fietsorganisatie, de "Allgemeine Radfahrer Union" (Algemene Fietsersbond), die zich voornamelijk richtte op het promoten van recreatief fietsen. Met meer dan 900 leden uit Mannheim en omgeving was het soms de grootste fietsvereniging van de stad. In tegenstelling tot de lokale fietsclubs, liet de "Allgemeine Radfahrer Union" ook vrouwen toe. Aan het begin van de 20e eeuw bedroeg het aandeel vrouwelijke leden in Mannheim ongeveer 10 procent. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de bond een eigen vrouwenafdeling had.
De activiteiten van de wielerclubs in Mannheim veranderden in de loop der tijd. Terwijl het baanwielrennen tegen het einde van de 19e eeuw verdween en slechts enkele wielerclubs zich bezighielden met artistiek wielrennen, namen parades en excursies aan het begin van de 20e eeuw in populariteit toe. Ook de sociale samenstelling van de clubs veranderde. Vanaf het begin van de 20e eeuw nam het ledenaantal van de middenklasse clubs af. Daarentegen gingen steeds meer arbeiders fietsen. In 1914 waren er drie arbeiderswielerclubs in Mannheim, waarvan de grootste 750 leden telde. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914 kwamen de activiteiten van de lokale wielerclubs uiteindelijk enkele jaren tot stilstand.
Vorwärts ---- J.A. Sniegocky ---------- Münzstrasse 2 ------Berlin C.25 --------Duitsland
1921 -1938: Joseph A. Sniegocky----handel – Berlijn C.25
In 1932 naar WYCO.
Bron: Frank Papperitz
Berlin/ Berlijn C.25
Door de snelle bevolkingsgroei werden postdistricten en postkantoren opgericht, die vanaf het stadscentrum een opeenvolgende nummering kregen. Vanaf de jaren 1870 zette de postdienst deze nummering voort, die aanvankelijk eindigde bij "99" tot en met "115". Een richtlijn van het Keizerlijk Algemeen Postkantoor in 1873 combineerde de oude nummering met een windrichting om een nieuwe aanduiding voor postdistricten te creëren: beginnend bij het Gerechtspostkantoor op de hoek van de Königstraße en de Spandauer Straße , werd het toenmalige stadsgebied van Berlijn aldus verdeeld in negen postdistricten, genoemd naar windrichtingen (C, O, ZO, Z, ZW, W, NW, N, NO) of de richting van de respectievelijke eindstations. Deze aanduidingen waren de plaatsnamen binnen het centrum van Berlijn vanaf 15 mei 1862 tot de invoering van viercijferige postcodes in 1962 in West-Berlijn en in 1965 in Oost-Berlijn.Postkantoor C (Centrum) 25 - (aan) Königsgraben 20, sinds het begin van de 20e eeuw Alexanderplatz, centrum.
ARGUS—Heinrich Bonnin --- Berlin S. 14 (Berlijn) --------------Duitsland
Heihrich Bonnin, Großhandel mit Nähmaschinen, Fahrrädern
Adressen:
ALTE JACOBSTRASSE 24 ( in 1903) BERLIN S. 14
DRESDENER STRASSE 43 ( in 1922) BERLIN S. 14
Het opschrift " ARGUS — Heinrich Bonnin — Berlin S.14" verwijst naar een historische Berlijnse fietsenfabrikant.
Hier is een korte samenvatting:
ARGUS was de merknaam van de fietsen.
Heinrich Bonnin was de eigenaar of fabrikant.
Berlijn p.14 verwijst naar het voormalige Berlijnse postdistrict (zuid, district 14), dat tegenwoordig ongeveer overeenkomt met de oppervlakte van Kreuzberg of het omliggende gebied.
Dit type bedrijfsafdruk is vaak terug te vinden op fietsborden, catalogi of frameplaten uit de periode tussen ongeveer 1900 en 1930.ARGUS-fietsen van Heinrich Bonnin zijn nu begeerd door verzamelaars van vooroorlogse fietsen of vintage fietsen, vooral als de originele onderdelen of de frameplaat bewaard zijn gebleven.
Die Aufschrift „Fahrräder ARGUS — Heinrich Bonnin — Berlin S.14“ verweist auf einen historischen Berliner Fahrradhersteller. Hier ist eine kurze Einordnung:
ARGUS war der Markenname der Fahrräder.
Heinrich Bonnin war der Inhaber bzw. Hersteller.
Berlin S.14 bezeichnet den damaligen Berliner Postbezirk (Süd, Bezirk 14), was heute in etwa dem Bereich Kreuzberg oder Umgebung entspricht.
Diese Art von Firmenaufdruck findet man häufig auf Fahrradschildern, Katalogen oder Rahmenplaketten aus der Zeit zwischen etwa 1900 und 1930. ARGUS-Fahrräder von Heinrich Bonnin sind heute bei Sammlern von Vorkriegsfahrrädern oder Oldtimer-Fahrrädern begehrt, insbesondere wenn originale Teile oder die Rahmentafel erhalten sind.
Lindcar werd oorspronkelijk opgericht als Lindcar-Auto AG in Berlijn in 1920 en produceerde auto's tot ongeveer 1925. De autoproductie van Lindcar begon op het industrieterrein aan de Kochstraße 37 in het zuiden van Friedrichstadt (later onderdeel van de wijk Kreuzberg ).
In 1922 verplaatste het bedrijf de productie naar de fabriek van de voormalige Lichtenrader Metallwaren-Fabrik GmbH in Berlin-Lichtenrade. Vanaf ongeveer 1922 begon Lindcar ook met de productie van fietsen in Berlijn-Lichtenrade. De overgang van de productie van auto's naar fietsen toont de aanpassing aan de economische en technologische veranderingen van de jaren 1920 en 1930.
In 1926 werd de naam veranderd in Lindcar Fahrradwerk AG, nadat de aan de vakbonden gelieerde Bank der Arbeiter, Angestellten und Beamten AG een groot deel had overgenomen. De oorspronkelijke meerderheidsaandeelhouders van Lindcar-Auto AG, de broers Carl en Gustav Lindemann, werden in 1927 veroordeeld wegens frauduleuze manipulatie van de aandelenkoers.
De productie van fietsen ging door tot ongeveer 1936, toen het bedrijf werd ontbonden. Het is onduidelijk of er geïnteresseerden waren om de fietsproductie over te nemen; in plaats daarvan werden de fabrieken in Lichtenrade overgenomen van de brievenbusfabriek Hermann Herdegen. De faciliteiten werden grotendeels verwoest door geallieerde bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Aan het begin van de jaren 1930 was Lindcar een van de grotere werkgevers in Lichtenrade met wel zo'n 500 werknemers.
Lindcar was opmerkelijk omdat de rijwielfabriek werd geëxploiteerd met deelname van de vakbonden – geen typische structuur in de periode voordat de nazi's aan de macht kwamen.
Naast fietsen werden er ook een tijdlang motorfietsen (hulpmotor) en naaimachines geproduceerd om de wereldwijde economische crisis tegen te gaan.
De fietsen waren voorzien van het merk Lindcar en werden onder meer verkocht in filialen en verkooploodsen. Tegenwoordig worden originele Lindcar-fietsen beschouwd als zeldzaamheden voor verzamelaars.
Er zijn geen aanwijzingen dat Lindcar vandaag de dag nog bestaat als actieve fietsenfabrikant. Het bedrijf werd in 1936 ontbonden. Voor technische gegevens/fabrieksspecifieke informatie van de modellen is de informatie schaars - veel informatie komt uit historische archieven en verzamelobjecten.
Lichtenrade is een Duitse plaats (Ortsteil) binnen hetstadsdeel (Bezirk)Tempelhof-Schöneberg, Berlijn. Tot 2001 maakte het deel uit van het voormalige stadsdeel Tempelhof.
De plaats werd voor het eerst genoemd in 1375, toen het Lichtenrode heette. De autonome Pruisische gemeente van het voormalige district Teltow , Lichtenrade, werd in 1920 bij Berlijn ingelijfd met de " Groot-Berlijnse Wet ". Tijdens de Tweede Wereldoorlog was in deze plaats een afdeling van het concentratiekamp Sachsenhausen gevestigd. Na 1941 werden krijgsgevangenen uit Oekraïne in het kamp geïnterneerd. Tijdens de Koude Oorlog was het een deel van West-Berlijn, grenzend aan Oost-Duitsland . De lange grens met Brandenburg werd van 1961 tot 1989 omringd door de Berlijnse Muur.
Het Duitse bedrijf Miele, vermoedelijk 's werelds grootste familiebedrijf in toestellen, stond op een gegeven moment in zijn lange geschiedenis ook bekend als fietsenfabrikant. De fietsen waren gemaakt voor het dagelijkse gebruik, wat vooral handig was in tijden van oorlog. Miele maakt geen fietsen meer, maar Miele-fietsen kunnen nog steeds worden gekocht bij een Canadese fabrikant die onder licentie de naam Miele heeft aangenomen.
Miele werd in 1899 opgericht. Carl Miele en Reinhard Zinkann tekenden in juni 1899 een contract om op 1 juli 1899 Miele & Cie. op te richten, dat was een fabriek voor het vervaardigen van roomafscheiders. Het jonge bedrijf, gehuisvest in een oude zaag- en korenmolen in de gemeente Herzebrock bij Gütersloh In Duitsland, begon met een personeelsbestand van elf medewerkers roomafscheiders te produceren.
In 1924 was het eindelijk zover: de uitgebreide Miele-fabriek in Bielefeld begon met de langverwachte productie van fietsen. Het bedrijf produceerde haar eerste lijn fietsen, waaronder een enkele dames- en enkele herenfiets, ontworpen voor dagelijks zwaar gebruik. De fietsen van Miele stonden bekend om hun kwaliteit en duurzaamheid, en slechts drie jaar na de introductie van hun eerste producten breidde het bedrijf zich uit en begon het nieuwe modellen te maken, waaronder toer-, sport- en stadsfietsen. De fietsen werden aangeboden in diverse kleuren en met opties in type stuur en framemaat.
Miele had de reputatie om sterke en betrouwbare fietsen te bouwen. Zelfs onder de druk van concurrenten die fietsen goedkoper verkochten, bleef Miele vasthouden aan zijn productiemodel, in de overtuiging dat mensen meer geld zouden betalen voor een kwaliteitsproduct. Het bedrijf legde zijn filosofie uit via krantenadvertenties en beweerde dat Miele-fietsen geen massaproductie waren, maar gemaakt waren met alleen de beste materialen en met veel aandacht voor detail. Met elk onderdeel van een Miele-fiets werd rekening gehouden. Zadels waren voorzien van hoogwaardig leder, frames waren gemaakt uit één stuk stalen buizen en de lak werd op elke fiets vier keer aangebracht.
Het bedrijf bleef groeien van in de jaren dertig tot zestig en verkocht in die tijd meer dan 1,2 miljoen fietsen. Miele breidde zijn productlijn in 1960 uit met vaatwassers. De geboorte van de Miele-vaatwassers luidde een nieuw tijdperk in voor het bedrijf, toen Miele de focus verlegde naar huishoudelijke apparaten. De fietsenfabriek in Bielefeld werd omgebouwd tot een productiefaciliteit voor apparaten, omdat de bekende Miele-fietsen werden uit gefaseerd.
De naam Miele staat nog altijd synoniem voor kwaliteit. Dit bracht het Canadese bedrijf Procycle ertoe om in 2000 opnieuw Miele-fietsen onder licentie te gaan bouwen. De in Saint-Georges, Quebec gevestigde fabrikant maakt hybrides, mountainbikes, BMX, speciale fietsen en kinderfietsen. De nieuwere fietsen in de Miele-versie zijn prestatiegericht en hebben afstand genomen van de gebruiksstijl van de originele Miele-fietsontwerpen. In 2006 heropende Miele zijn historisch museum na een ingrijpende renovatie en wijdde een tentoonstelling aan zijn fietsen, waaronder het Saxonette-model, de eerste gemotoriseerde fiets van Miele.
Ik ben Delameilleure Philippe
Ik ben een man en woon in Preshoekstraat 145 - 8510 Marke - België (België) en mijn beroep is Gepensioneerd.
Ik ben geboren op 27/09/1960 en ben nu dus 65 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Wielrennen - Verzamelen van fietsmerkenplaatjes (balhoofdplaatjes) .
Ik ben Delameilleure Philippe
