Archief

Mens erger je niet... rapper gezegd dan gedaan... het is nu al enkele dagen dat ik niet op mijn blog kan... moet eerst mijn gegevens inloggen... niettegenstaande die gegevens al jaren hetzelfde zijn gebleven weigert Sennet me binnen te laten... moet dan een wachtwoord aanvragen en elke keer krijg ik een ander onnozel mengsel van letters en cijfers voorgeschoteld... dan wijzig ik dat samenraapsel voor mijn gewoon wachtwoord... word binnengelaten en de volgende dag weer van 't zelfde... aaaaggggrrrr!!!

Gisteren zoon met hond weer op bezoek... zoon was niet echt in zijn hum maar hond was heel lief... toch nog een gezellige avond gehad... heb beiden gevoederd en gedrenkt en een toffe babbel gehad.

Vandaag doe ik het rustig aan... opgestaan en de living haarvrij gemaakt (van hond)...  dan terras poepvrij (van duiven)... restauratiewerken aangevangen (haar bijgeknipt) en dan was ik hoognodig aan rust toe... ik heb wel 't manneke tot de orde moeten roepen want die was in een dartele bui en ik dus niet... morgen is het poetsdag (hoop dat hulp komt opdagen) zodoende spaar ik mijn krachten.

Dat was het voor vandaag... ik ga nu verder lezen... ben net begonnen aan een vers boek... detective.

Bij deze wens ik te berichten dat het weer een druilerige dag is niettegenstaande de hoopvolle weerberichten van ons Frankske... maar ja die jongen kan er ook niet aan doen dat België zo'n grillig druillandje is... dus wat staat er op het programma vandaag... eigenlijk feitelijk niets... manlief ordoneerde me te komen kijken naar de opening van de Olympische Spelen... net toen ik van plan was me ietwat te gaan optutten... zodoende heb ik onder stiekem gepruttel me terug op de bank neergepoot om te kijken en ik moet bekennen dat Brazilië me heeft kunnen verrassen alhoewel ze hadden verkondigd het eenvoudig te houden... amaai... het was een grandioos lichtspel... dank zij mijn wederhelft kan ik nu meepraten over de O.S.

Wat staat me nog te wachten vandaag... de bestorming vanavond door Kiko gevolgd door de ietwat mildere aanpak van zijn baasje... dat worden weer verse blauwe plekken... ik heb alvast een stevige jeans aangetrokken... misschien nog een trui later?

Gisteren hadden we weer blogmeeting alhoewel er van mijn "blogmaatjes" nog maar enkele ouwe getrouwen resten... de rest is naar een andere wei getrokken nl. FB en ik zit ook wel op FB maar altijd maar heel efkes... mijn echte ontboezemingen bewaar ik voor Sennet want daar voel ik me meer thuis... ik kreeg op mijn vorig logje enkele felicitaties van lezers die me blijkbaar stiekem komen lezen maar nooit reageren... het doet me wel plezier dat er nog lezers zijn want soms voel ik me een "roepende in de woestijn" en daar krijg ik dan weer zo'n afgrijselijke dorst van... zouden die verlegen lezers van tijd tot tijd eens "hallo" willen zeggen zodat ik weet dat ik daar niet helemaal alleen in mijn nakie sta te zeveren?

Een grauwe lucht leidt tot grauwe gedachten... dat grijze en natte weer nodigt niet uit tot uitgaan en zodoende zit ik hier al 2 dagen opgesloten met 't manneke die zich als een gekooide leeuw gedraagt... die leeuw van mij heeft zijn dagelijkse portie frisse lucht nodig of er is geen huis mee te houden... zelfs onze schildpad heeft zich teruggetrokken in zijn eigen huisje... gelukkig hebben ze ons beter weer beloofd en hoop doet leven.

Vandaag komen dochter en haar man terug uit Kreta... ze zijn met regen vertrokken en komen in de regen terug... ze mailde me om te vragen of ze vandaag haar was zou kunnen buiten hangen... nee dus.

Maandag waren 't manneke en ik 60 jaren getrouwd... dat is een lange tijd om samen te leven en elkaars nukken te verdragen... maar moeilijk gaat ook werd ons vroeger ingeprent en "als je je gat verbrandt moet je op de blaren zitten" was nog zo eentje dat je te horen kreeg... ons huwelijk is er eentje van vallen en opstaan... misverstanden en bijleggen... turbulent mag je wel zeggen... maar soms... als manlief me weer wreed heeft geërgerd... vraag ik me af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik een andere keus had gemaakt... alhoewel... ik had niet veel keus... man werkte op hetzelfde kantoor en woonde vlak om de hoek en er was geen ontsnappen aan... die man wist van geen wijken en ik... onnozele 17-jarige... werd verliefd en dacht dat ik hem wel naar mijn hand zou zetten... mettertijd... niet dus... maar ik ben wel een doorzetter en blijf het proberen.

Maandag werd er al heel vroeg gebeld en een vriendin stond aan de deur met bloemen en een cadeau... ik had haar eens verteld van die 60 jaar en de schat was het niet vergeten... een groot feest wordt het niet... we gaan wel enkele vrienden apart voor een etentje uitnodigen... familie hebben we niet meer en zoon en dochter hebben ruzie en we hebben hen zelfs niets verteld over dat diamanten jubileum... trouwens wij zijn niet van het slag dat veel bombarie verlangt.

Aangedaan... misschien een ouderwetse uitdrukking maar zo voel ik me sinds ik op het nieuws hoorde over de dood van de echtgenoot van Sabine Hagedoren... ook Frank Deboosere kreeg zijn deel deze week met de dood van zijn zus... allebei nog zo jong... ik ken Sabinekes man niet... ik noem haar altijd zo omdat ze zo'n lief snuiteke heeft... en haar ook niet persoonlijk maar toch doet het me iets... op 42 jaar je vrouw en jonge kindjes moeten verlaten het is me wat... en zij blijft nu achter met die twee kinderen die hun papa al jong moeten missen... waarom doet dit me meer dan anders... ik denk omdat die twee elke dag bij je binnen komen om het mooie of minder mooie weer te komen voorspellen en altijd met die gemeende glimlach... en die glimlach moeten ze behouden omwille van het publiek ook wanneer ze binnenin kapot zijn... erg toch.

Ik heb een nogal zware week gehad... zwaar voor mij dan toch... moest op controle bij de gynaecoloog tegelijkertijd met 't manneke die bij de tandarts moest zijn... dus ben ik te voet naar de tram gewandeld en dat ging verrassend goed... zo goed dat ik de volgende dag met frisse moed de stad ben ingetrokken... wat spulletjes gekocht en 2 bloezen... een grote witwas gedraaid en ook een kleurwas... allemaal spullen die dan ook nog moeten gestreken worden... iets dat ik nu heb gedaan en ik zit hier nu uit te puffen en te lekken... maandag was ook zwaar doordat poetshulp verstek liet gaan en ik het hele kot zelf heb moeten uitmesten... ik denk dat ik de rest van de dag met mijn "pikkels" omhoog ga liggen nietsdoen.

Duiven... ze kweken als de konijnen... ik las ooit bij Godfried Bomans, die ook zijn tuinduiven bestudeerde, "die duiven vrijen zelfs met het ijs in hun ogen"... en zo is het wel... niet dat er momenteel ijs te bekennen is maar hitsig zijn ze... ik heb hier zo'n koppel zitten... of liever vliegen... die zijn nu al wekenlang mijn hart aan 't belagen... je zit dan zomaar gezellig op je terrasje of in de tuin te lezen... krijg je daar plots een koppel duiven die met veel vleugelgeklapper bijna op je kop landen... en dit is nu al weken bezig... wat mij nu intrigeert is... is dat nu nog altijd dat ene manneke dat zijn uitverkorene tracht te overhalen of is het datzelfde manneke dat telkens weer dat vrouwtje probeert te versieren en dit dus elke dag... zo te zien probeert zij telkens te ontsnappen en mijn medelijden gaat naar haar uit... je moet maar zo'n geile duiverd elke dag terwille zijn... ik word al moe als ik er maar aan denk.

En om verder te gaan met het hoofdstuk "duiven"... onze reisduif is zo te merken het eindeloze reizen moe en besloot bij ons te blijven... dat is dan de zoveelste Hollander die het hier beter vindt dan thuis... hij krijgt regelmatig zijn voer op een schoteltje aangeboden... dat voer schuiven we speciaal voor hem in de katten-reismand... en dat beest had het vlug door want nu gaat hij al zelf in die mand zitten als hij wil eten... ach wij Belgen zullen het nooit afleren... alle vreemdelingen die hier komen aanwaaien krijgen een speciale behandeling terwijl de autochtone bevolking zich moet behelpen met droog brood... alhoewel die oorspronkelijke tuinbewoners het al in 't snuitje hebben en we hebben er al enkele kunnen betrappen die stiekem de kattenmand inkropen om te snoepen... wat doe je dan... het oogluikend toelaten... elke dag droog brood is ook niet alles he... als dierenvriend(in) ben ik voor gelijke rechten... alleen moet ik ze nog afleren hun poepjes op mijn terras te deponeren terwijl ze een hele tuin ter beschikking hebben om te bemesten.

OWEE de generatiekloof is daar... ik ben er trots op dat ik zoveel mogelijk probeer te volgen wat er in ons wereldje gebeurt en vooral verandert... maar soms krab ik toch eens in mijn dunner wordende haardos... dan vraag ik uitleg aan de kinderen en ben ik weer even bij... niet voor lang helaas want dat wereldje draait ontzettend vlug en wat je vandaag met veel geduld en moeite hebt in je hoofd gekregen is morgen alweer passé... nu zit ik weer met het probleem POKEMON GO opgescheept... ik begrijp er echt geen snars van... lees net dat de Kammenstraat hier in Antwerpen is gesloten voor Pokémon jagers... wat jagen ze dan en hoe hebben ze jong en oud zo ver gekregen dat letterlijk iedereen loopt te jagen op wat?

Echt het gaat me boven mijn niet-bestaande pet... misschien dat een of andere oma of opa het me kan uitleggen.

Nou moe... die Microsoft kan zijn klantjes nogal aan het werk zetten... gisteren kwam ik tot de onaangename ontdekking dat mijn bureaublad plots blanco was geworden... in één klap alle icoontjes weg... eerste reactie : OWEE OWEE ALLES KWIJT... in plaats van de mij vertrouwde iconen stond mijn frontpagina nu vol lelijke blauwe vierkanten die niet weg te branden waren... aangezien ik niet gemakkelijk opgeef voor ik om hulp roep (voor zoon uiteraard) begon ik te zoeken en zoeken en zoeken tot... plotseling er schot in de zaak kwam en ik ontdekte dat die lelijke carrés konden verkleind worden en in rangorde geplaatst... en zo gebeurde het... ik heb dus al mijn programmas en spelletjes die ik dicht bij de hand wil houden gaan opzoeken en overgebracht op het bureaublad... nu staan er aan beide zijden een dubbele rij blauwe carreetjes streng in het gelid... het is wel wennen want ze zijn allemaal van hetzelfde neutrale blauw maar ordelijk is het wel.

Dat was dus het breinwerk na het lichaamswerk van maandag... normaal zou poetshulp komen maar ze was weer eens ziekskes en na 2 weken met openstaande vensters en deuren te hebben geleefd was een poetsbeurt nodig... dus de hele dag heb ik staan soppen en zemen... toen ik "uitgeteld" in mijn zetel lag te wachten op de pedicure... tevergeefs... was de maat vol en trok ik briesend naar mijn Buddy om die eens flink onder handen te nemen... hij met zijn verdomde carreekes... en zie wat een woedend vrouwmens kan bereiken.

Vandaag zit ik thuis met een gekraakte rug... kon niet mee naar de golf... na deze ontboezeming ga ik me zo goed mogelijk installeren in de zetel met een boek... dit boek werd me geleend door Natoken en is "Zout op mijn huid"... lekker meeslepend en romantisch... een uitgetelde gekraakte vrouw mag toch nog IETS hebben zeker en dromen doen geen pijn.

Onze zaterdag stond in het teken van een begrafenis... een verre neef van 't manneke stierf op de gezegende leeftijd van 98... de uitvaartplechtigheid vond plaats in een van de oudste en mooiste kerken van Antwerpen de St. Paulus... en een plechtigheid was het... de neef was al vele jaren een "kapelheer" in deze kerk en werd dan ook uitgeleide gedaan door de hele bende "kapelheren" in hun speciale outfit nl. een indrukwekkende mantel die ze met waardigheid en trots droegen... dan was er de familie... neef was een bedrijvig man en zorgde voor vele nakomelingen die dan weer op hun beurt zorgden voor kroost en dat kroost zorgde dan ook weer voor kleintjes... heel die bende was tegenwoordig en verscheidene moesten een woordje van lof spreken over pa en opa... de allerkleinsten konden nog niet praten en dus werden we daarvan gespaard... er was een sopraan en een violist die ons verblijdde met prachtige liederen... dit in samenspel met het mooie interieur van de kerk zorgde ervoor dat we ons niet echt verveelden... na een kort babbeltje met enkelen die we kenden vertrokken we tramwaarts.

Die tram moest echter nog wat wachten op ons want 't manneke kreeg het lumineuse idee naar het MAS te wandelen en dat door de "prostitutie buurt" bestaande uit enkele straten die eruit zien als één lange winkelgalerij... alleen liggen of staan er geen zaken maar levende beelden... en die beelden waren best het aanzien waard... het ene al bloter dan het andere... allemaal prachtig zonnebankbruin en ook allemaal goed voorzien van oren en poten... ik keek mijn ogen uit... zowat vanuit mijn ooghoeken dan toch... ik was de enige vrouw in die straat die volledig aangekleed was en ook de enige vrouw want al wat er nonchalant liep rond te lummelen waren mannen... die hadden hun vrouw of lief denkelijk wijsgemaakt dat ze gingen "shoppen" en shoppen deden ze.

Nadat manlief verzadigd was liepen we door naar het MAS... ik had van die ronde geweldige dorst gekregen en we streken neer op een terrasje over dat MAS om mensjes te kijken... en er was veel te kijken ook... door de warmte liep ook daar heel wat bloots rond... dik... dun... getatoueerd... en weer viel me op dat de mensheid toch maar bestaat uit rare kwibussen want veel schoons was er echt niet te bekennen.

Na de voortreffelijke koffie zijn we eindelijk tot aan de tram geraakt... de auto genomen en wat inkopen in de supermarkt gaan doen... dan ben ik de tuin ingetrokken om wat uit te rusten van al die belevenissen... ik lag nog niet neer of het begon zowaar te druppelen... een "muggenpiske" zoals wij dat hier zeggen... die muggen wilden echter niet ophouden dus sleurde ik de ligstoel terug naar binnen en ging wat plantjes bijsnoeien... en ja de zon kwam  terug en ik met die stoel terug de hof in... heb een lekker dutje gedaan... krachten opdoen voor de avond want dan komt zoon weer met het "woeste geweld" en moet moeke paraat zijn.

Tja noem mij gerust een "moeilijk mens"... iets  dat ik vaak te horen krijg van mijn wederhelft als hij zijn zin niet krijgt... maar ik erger me soms rood en blauw aan die onnozele kuddegeest van vele mensen... een of andere modeontwerper gooit iets op de catwalk... dat iets wordt dan gefabriceerd en ligt of hangt te koop in alle modewinkels... dat iets wordt dan gekocht en... nog erger... gedragen door een legertje mensen die zich beter een spiegel zouden aanschaffen dan zich te vertonen in dat iets waar ze helemaal het figuur niet voor hebben... ik wil nu ook niet het dragen van een burka promoten maar... mensen-lief... een klein beetje zelfrespect zou beter passen... zo heb ik in mijn gloriejaren ook een hotpants gedragen toen ik er nog de benen voor had... strakke truitjes toen ik nog trots met maatje B pronkte... maar die tijd is helaas voorbij en mijn rokken en truitjes worden tegenwoordig aangepast aan mijn huidige maten... maar niet alleen in de mode zie je dat verschijnsel... ik weet niet wanneer ik de eerste keer het woord "iconisch" las... ik kende het niet en ging te rade bij meneer Google... nu duikt dat woord te pas en te onpas op en wordt alles nu iconisch genoemd tot in de reclame van waspoeder en zeep toe... wel daar erger ik me aan... voel ik mij nu verplicht om... als bij-de-tijd-blijvende-vrouw dat woord ook te gaan gebruiken... tja ik heb het hier zonet gebruikt... zelfs 2 x en dat is genoeg... ik ben nu eenmaal geen meeloper dus wel "een moeilijk mens"

Ik zal wel niet de enige zijn die hier al haar vet zit te verbranden... of is het gewoon water... vandaag was het een dag om U tegen te zeggen... in de voormiddag kwam zoon binnen gestormd met zijn haagschaar om wat bomen bij te snoeien... ik had dit hem namelijk gevraagd omdat onze tuin zowat aan het dichtgroeien was... je koopt een perceel om je huis op te bouwen... dat perceel is 6 m breed en de achtertuin dus ook... die achtertuin was gewoon kale grond en in onze jeugdige overmoed... lang geleden... begonnen we dat kale stuk grond aan te kleden met jonge prille boompjes aan beide kanten... waar we niet aan dachten toen was dat die prille dingen zo welig zouden uitdijen zodat we op tijd en stond moeten ingrijpen of het loopt uit de hand... we konden al een tijd de achterkant van de hof niet meer zien zodoende... zoon begon te snoeien en nu is er weer ruimte.

Ik had aan een zieke vriendin beloofd haar op te zoeken in het ziekenhuis... ze ligt er al 7 weken met een rare reactie op haar chemo... iets waar de dokters geen raad mee weten en nog naarstig naar de oorzaak aan het zoeken zijn... beloofd is beloofd dus toog ik blijmoedig maar zwetend naar de kliniek en na het bezoek te voet en nog erger zwetend weer naar huis... het is me het weekje wel... die ene vriendin gaan bezoeken... een andere vriend ook in het ziekenhuis maar wil geen bezoek omdat hij het niet aankan en zaterdag de begrafenis van een neef van 't manneke... zo blijven we wel bezig.

Dat beloofde onweer hebben we tot hiertoe nog niet gekregen... een beetje regen zou wel welkom zijn als het maar weer niet zo'n vernietigende storm wordt.

Onze gastduif komt ons nog sporadisch een bezoekje brengen en man heeft ontdekt waarom... de andere wilde duiven hebben ontdekt dat we zijn voer in die kattenmand stoppen en zetten hem daarin klem... jaja duiven zijn ook geen lieverdjes... waarom ze als symbool van de "vrede" worden afgebeeld is mij een raadsel.