Berichten van 1 oktober 2011 tot 31 oktober 2011

OEI en nog eens OEI... ben ik even geschrokken nu toen ik de datum op mijn vorige blogje zag... alweer zo lang geleden maar... lieve mensen... ik was weer druk bazeke aan 't spelen he... een helse week achter de rug met liefst 2 begrafenissen... dan had ik de visite uit Brussel nog die moesten gevoederd worden... en dat alles met een stekende pijn in m'n bovenrug... m'n heup is wat beter na die injectie en ik kan weer als een normaal mens stappen al is het niet TE lang want dan komt de pijn weer opzetten maar ja daar kan ik mee leven... vorige week echter stond ik op na een film te hebben gezien en plots stak er precies iemand een mes onder m'n rechter schouderblad... 't is maar dat jullie weten waar het precies te doen is... ik ben van geen klein pijntje vervaard en dacht "het zal wel wegtrekken" maar blijkbaar dacht ik verkeerd... 5 minuten in dezelfde houding ging niet meer... toen ik zaterdag moest koken voor de vrienden heb ik er een hele dag over gedaan... tussen 2 bedrijven door gaan liggen tot de pijn wat zakte... de begrafenisdiensten waren er van het langgetrokken soort met alles erop en eraan... een marteling voor mij want liggen was er niet bij dan... vandaag naar de dokter getrokken en een voorschrift voor de kine gekregen... donderdag toch nog met vriendin naar toneel geweest en gelukkig vielen de zetels mee... vooraf eventjes wat winkeltjes gedaan en dan een hapje gaan eten met een cavaatje erbij... probaat middel hoor... het verzacht de pijn en ook de zeden... niet dat mijn zeden moeten verzacht worden... hehe versta me niet verkeerd... alhoewel ik de laatste tijd schrik krijg me in het openbaar te vertonen... toen ik eventjes de supermarkt instapte om een potje uienconfi te kopen... was ik de vorige dag vergeten... en aan de kassa stond te wachten achter een man... en naar voren reikte om zo'n... tja hoe noem je zo'n ding om de verschillende aankopen te scheiden... ja dàt ding... te pakken om achter mijn petieterig potje te leggen... wees die man me erop dat ik te dicht bij hem kwam en zijn persoonlijke sfeer schond... merk op... ik was NIET op zijn tenen gaan staan en heb hem NIET aangeraakt... nog beter... ik had gedouched en had dus GEEN lijfgeur rond mij hangen... en dit allemaal in het engels... DE OEN... wat me ertoe dreef heel erg overdreven SORRY SORRY SORRY te zeggen met een onderdanige kniks erbij en hem te vragen of ik hem pijn had gedaan... de man kon er niet mee lachen... ik wel en m'n vriendin achter me ook... toen hij afgerekend had en vertrok was ik van plan hem nog eens liefjes toe te wuiven maar hij bekeek me niet meer... toch jammer... de kassierster was verontwaardigd en zei "wat we tegenwoordig hier allemaal binnenkrijgen is ongelooflijk" en zij kan het weten... nu begin ik me af te vragen waar die wereldberoemde charme van mij toch gebleven is... als ik in de buurt van een man kom ga ik in het vervolg deemoedig m'n ogen neerslaan en m'n mond dicht... ben benieuwd hoe lang ik DAT ga volhouden... om te eindigen met een hersenbreker hieronder nog enkele antwerpse uitdrukkingen... veel plezier ermee.

Boskesbèèr... ba-jolle... barlikken... barrebitjes... bassèng-waareker... battavie... batteklang... begankenis... begeuzze

Wat een ellende overal... gelukkig niet bij mij... de katten doen het goed... de schildpad zit al veilig in zijn holletje de winter af te wachten... en 't manneke... ach die is zijn gewone zichzelf... maar rondom mij vallen ze als vliegen... zojuist terug van de kliniek om een vriend te bezoeken... die is gelukkig herstellende van een longontsteking... maar de moedige vrouw die we bezochten op de palliatieve heeft zich eindelijk moeten gewonnen geven... en om eerlijk te zijn... het is beter zo... dezelfde dag dat haar man ons belde kreeg ik het bericht dat een van onze clubleden overleden is... ze is nog mee naar Duitsland geweest in september... dat was even schrikken... het worden dus 2 begrafenissen deze week... plus een overladen programma... dat wordt weer stressen... zaterdag komen onze Brusselse vrienden naar ons omdat 't manneke niet meer naar Brussel wil rijden... de man die vroeger niets liever deed dan met de wagen rondcrossen schiet nu in paniek als er ergens een wegomleiding is... gisteren nog toen we naar Heide moesten om m'n nicht te bezoeken... die weg hebben we ontelbare malen afgelegd maar de laatste tijd is hij zijn orientatiegevoel kwijt... vermits men niets liever doet hier in onze contreien dan opbreken en veranderen kun je je voorstellen hoe gezellig en ontspannend zo'n ritje is... van mij heeft hij op dat gebied geen hulp te verwachten want dat orientatiegevoel heb ik nooit bezeten... eergisteravond kwam hij plots tot de ontdekking dat zijn gouden ring met brilliant niet meer aan zijn vinger zat... PANIEK... we waren op de petanque geweest en daar ligt het nu vol afgevallen bladeren... daarna in de tuin wat snoeiwerk gedaan... ik had het ding al afgeschreven samen met de ontelbare andere zaken die hij al verloren heeft tot hij in een laatste poging nog eens in de tuin ging wroeten en per ongeluk op iets hards trapte en ja... zijn ring... is DAT even geluk hebben... toen hij de eerste ring verloor aan het strand kocht ik voor hem deze omdat hij zich zo bloot voelde en steeds naast een blote man te moeten lopen vond ik niet je dàt... ik zegde hem dat ik geen derde ring voor hem wilde kopen... nu is hij zijn tanden kwijt en hij krijgt er nieuwe maar dat zal ook eenmalig zijn... verliest hij die dan zal hij het zonder moeten stellen... voilà... toen de dokter me vorige keer zegde dat ik een taaie tante was moest ik lachen maar ik geloof dat de man gelijk heeft... HAHA!

Hehe... na enkele inspannende weken eindelijk even een rustpauze... de brieven voor de club zijn onderweg... de ledenlijsten zijn (even toch) op punt gesteld en bibike hier zit efkes met haar pootjes omhoog... morgen weer de hort op en maar hopen dat het tegen dan uitgeregend is en we de dag droog doorkomen... hopen en dromen mag altijd... heb toch maar voor alle zekerheid mijn regenhoed en plu ingepakt... uit pure baldadigheid ga ik m'n zonnenbril NIET meenemen... ik noem dat het lot uitdagen en stiekem hopen dat Laura het hoorde en ook uit pure baldadigheid TOCH tevoorschijn komt... maar vandaag beweeg ik zo weinig mogelijk en steek m'n neus de deur niet uit... maandag zijn we de vrouw van een van onze golfvrienden gaan bezoeken op de palliatieve... ik moet de hele tijd aan haar denken... die vrouw heeft al een hele lijdensweg afgelegd sinds jaren geleden kanker werd vastgesteld... nu ligt ze haar laatste dagen te leven... is niettegenstaande de pijnstillers nog heel helder van geest en presteerde het om nog hartelijk te lachen toen 't manneke haar niet verstond en op haar vraag een helemaal niet ter zake doend antwoord gaf... chapeau... dan vraag ik me af hoe ik zal reageren als mijn tijd gekomen is... ook zo moedig... ik heb zo m'n twijfels... om op een ander onderwerp over te stappen... ik heb de verwarming aangezet... tja... toen ik meer en meer weerzin kreeg 's ochtends m'n nachtpon uit trekken heb ik de knoop maar doorgehakt en het ding terug aangezet... je wassen in volledig nachttenue is niet bepaald handig en je slaat allicht enkele cruciale delen over... de buitenkat probeert om de haverklap binnen te sluipen... de binnenkat weigert naar buiten te gaan... de schildpad is naar zijn kelder getrokken... allemaal tekens aan de wand... de winter komt in het land... de zomerkleren zijn haast allemaal gewassen en opgeborgen en de winterkleren worden stilaan naar voor geschoven... eerst de tusseninnekes... de zwaardere gevallen moeten nog wat wachten... dat was nu die zomer die zo mooi begon... helaas... nog een dikke week en dan ga ik mijn tweede "shot" halen... t.t.z. één in die vermaledijde heup en één in m'n arm tegen de griep... gewapend tegen de winter. 

Alles komt hier weer gelijk op m'n rug gevallen... zoals ik al vertelde... denk ik toch... moest 't manneke zijn 4 voorste tanden laten trekken... afspraak voor dinsdag en ik moest mee om zijn polleke vast te houden... vorige week vrijdag vergadering voor de club met als resultaat een pak werk met brieven voor de leden en de ledenlijst die moest aangevuld worden wat een heel gepriemel is met cijferkes van telefoon- en GSM nummers en mailadressen waar een puntje teveel of te weinig funest is... grote witwas met dito strijkwerk... enfin ik worstel me met horten en stoten door een deel van het werk en ga met manlief naar de kliniek... we zitten daar te wachten in een bomvolle wachtzaal met driekwart allochtonen in allerlei kleurschakeringen... zit over ons een jonge gast met zijn GSM te spelen en om de 2 minuten met een luid gesnurk zijn neus op te halen... dat begon danig op m'n nerven te werken en ik fluisterde in het oor van m'n wederhelft : "dat is precies een varken"... op slag keek die gast me indringend aan en ik keek terug... begon die tegen me op te spelen dat ik "elementaire beleefdheid" miste en nog van dat fraais... ik dan weer : "meneer ik sprak tegen m'n echtgenoot" ... hij : "dat ik als oudere vrouw iets had tegen marokanen"... ik dan weer :"wat heeft dàt er nu mee te maken, het is uw gedrag dat me stoort"... hij : "ik heb liever dat je het eerlijk in m'n gezicht zegt dan achter m'n rug"... ik : "ha dan zal ik het U rechtuit zeggen SNUIT JE NEUS"... en LAP het spel zat erop... die gast begon te tieren en ik te lachen wat hem nog kwader maakte... toen kwam de zuster zeggen dat we moesten stoppen met dat lawaai en hij antwoordde dat hij nog erger zou snurken om mij te ergeren... toen vloog hij buiten... ik had hem nog wel een propere zakdoek aangeboden maar hij weigerde die... en weten jullie wat de clou van dit hele verhaal is... dat 't manneke erbij zat alsof de hemel op hem neergedaald was want hij had mijn gefluister over dat varken zelfs niet gehoord... nou jullie weer... ik moet nog lachen als ik aan dat overdonderde gezicht van hem denk... en die hele wachtzaal vol allochtonen gaf geen kik... nog een geluk voor mij want had ik die allemaal op m'n nek gekregen... HAHA... toen we naar huis gingen wilde man perse de bus aan de overkant van de straat nemen... ik had zo al mijn bedenkingen maar hij begon ook al nijdig te knorren... zijn mond zat vol watten... dus wij die bus op en ja... de verkeerde richting uit... thuisgekomen kon ik niet meer op het net en had er een hele klus aan de boel terug in gang te krijgen... precies mijn dag niet!!!

TOUT DÉPEND DE LA POSITION..

  Selon des études récentes 

  le faire debout fortifie la colonne

  sur le ventre améliore la circulation du sang

  sur le dos est plus agréable

  tout seul c'est bon, mais égoíste

  en groupe peut être amusant

  dans la toilette c'est très digestif

  le faire fréquemment développe l'imagination

  à deux, enrichit la connaissance

  à genoux, cela peut faire mal

À la fin, sur la table ou sur le bureau, avant de manger ou après le souper, dans le lit ou le hamac, à poil ou habillés, sur le gazon ou le tapis, avec fond musical ou en silence, dans des draps ou dans le placard

 le faire, est toujours un acte d'amour et d'enrichissement. Peu importe l'âge, la race, les croyances, le sexe, ou la position économique...

LIRE EST UN PLAISIR !!!

DECIDEMENT IL EST BON DE LIRE ET LAISSER ALLER L'IMAGINATION, COMME TU VIENS DE LE FAIRE !!!

Na goademenigeloeve denkik mor veur mei is et te waaarem... allee is dat nu weer voor een deftige oktobermaand... we zouden moeten kunnen onze herfsttenuekes dragen en wat gebeurt er... alle zomerspullen die ik weeral voorbarig had gewassen en in de kast opgeborgen... terug uit die kast sleuren en aan m'n bezweet lijf hangen... pppffff... een mens kan afzien zenne... tot overmaat van ramp kwam onze voorzitter me ook nog eens een pak werk op m'n dak gooien... die man weet echt zijn momenten te kiezen... in plaats van te liggen puffen in de tuin zit ik brieven en ledenlijsten te typen tot ik er scheel van zie... pppffff... nog eens... en dat is nog niet alles... 't manneke die verleden jaar al last van loszittende tanden had en een afspraak had gemaakt met de tandarts voor trekken en prothese... en die gelijk we buiten kwamen van gedacht veranderde en de afspraak afzegde... ja die... die kreeg plots "ondraaglijke" tandpijn aan diezelfde bieterkes... ikke hier moest direct telefoneren naar de tandarts of hij stante pede kon komen wat dan nog lukte ook... de tandarts wilde al dadelijk de boosdoeners eruit wrikken maar dat wilde hij niet en hij maakte een afspraak voor overmorgen dinsdag... vandaag is de tandpijn op wonderlijke wijze verdwenen... van de schrik waarschijnlijk... toen begon hij te zaniken dat het toch niet nodig was die tanden te trekken maar ik werd woest en weigerde af te zeggen... nu komt heel die toestand wel heel ongelegen want we hebben donderdag een etentje gepland met vrienden... volgende week weer eentje met ander groepje... in november twee en dat allemaal zonder tanden... het zal voor hem soep met een rietje worden vrees ik... maar ik moet mee naar de tandarts om zijn polleke vast te houden en het woord te voeren... en dat allemaal terwijl ik overstelpt zit met werk voor de club... ik hoor jullie denken : wat zit dat mens dan op haar blog te doen... tja mijn frustraties even van me afgooien... meer is dat niet... maar koste wat het kost... vrijdag laat ik de boel de boel en kom naar onze blogmeeting... sè nà!