Berichten van 1 maart 2023 tot 31 maart 2023

Eigenlijk niet helemaal opluchting... enerzijds opluchting dat onze wagen weer voor een jaartje goedgekeurd werd... volgens onze zoon die met ons Poloke naar de keuring reed kreeg het een compliment van de controleur... en dit na het eindeloze pessimistische gezemel van echtgenoot een hele opluchting... anderzijds door de bevestiging van een afspraak bij de tandarts... een beslissing moeten nemen voor onaangename zaken is voor mij erg stresserend... het is nu gebeurd en binnen 2 weken gaan die ambetante bieters eruit... maar ik zit nu al die tijd op mijn tandvlees van de zenuwen want er komen nog vele onaangename weken... afstand nemen van je onderdelen waar je al zoveel jaren mee leeft is verre van plezant maar toch die tanden hebben me zoveel ongemak bezorgd dat ik ze niet ga missen... weer die gemengde gevoelens.

Ongemakken... mijn leven is ervan vervuld... niet alleen mijn eigen lijf dat kuren vertoont maar ik heb er ook nog die van 't manneke bij gekregen... een man die van het minste een drama maakt... heeft hij de hik dan moet de dokter komen... jaja... gaat het niet vlot op de pot dan moet ik komen aansnellen met zijn poeder precies of zo'n ding direct werkt... de afstandsbediening van de TV verstaat hij niet meer en dan zit hij de programma uren in te drukken... natuurlijk slaat dat ding dan op hol en moet ik komen aan hollen om de boel te redden... als ik het hem nog maar eens probeer uit te leggen wordt hij kwaad op mij want ik ben de pispaal... is het dan te verwonderen dat ik me soms voel alsof mijn zenuwen bloot liggen... ik heb me valeriaan gekocht en ga proberen of me dat kan helpen rustiger te worden... ik ben van nature iemand waar het glas altijd nog halfvol is maar leven met iemand die zelfs in een stralend blauwe hemel nog een regenwolk kan ontdekken is geen sinecure... hij was eigenlijk altijd al zo maar vroeger kon ik hem nog overtuigen van het tegendeel... iets wat nu niet meer lukt... als ik het doe krijg ik te horen dat ik egoïstisch en ijskoud ben... tja... wat dan?

Iemand zei me dat ik veel moed heb... wat noem je moed... je doet wat je moet... en daarbij is alles gezegd.

Om te eindigen met een vrolijke noot... ik denk dat het grondwaterpeil nu toch eindelijk OK zal zijn... of niet... geen paniek... het regent nog wel even verder.

Ik heb het weer zitten... tenminste de "blues" hebben me zitten... lezen kan me op het ogenblik niet boeien en dat wil zeggen dat ik op het randje zit... ik voel me rusteloos en kan met mezelf niet overweg... mijn tanden spelen me parten... het weer is mottig... als ik tegen man zeg dat ik me niet zo goed voel gaat hij naar me zitten kijken als een hond naar een zieke koe en daar krijg ik nog erger de kriebels van... dus kom ik hier maar wat zagen... en als jullie er genoeg van hebben zet mijn plaat dan maar af.

Ik was dinsdag bij de tandarts en die probeerde mijn loszittende tanden wat bij te lijmen maar het resultaat is pover... eten is een marteling en een delicate operatie... ik vrees dat ik toch maar zal moeten doorbijten en die ambetante bieters eruit moeten laten halen... ik loop dan enkele weken met een tochtige mond rond... misschien kan ik dat mondmasker weer gebruiken... dit om niemand af te schrikken... weer enkele onderdelen die ik zal moeten afstaan... de zegen van oud worden... je verliest onderweg het ene stuk na het andere... zijn jullie er nog... proficiat voor het geduld.

De camera aan de voordeur is geplaatst... zoon heeft er volle drie dagen aan gewerkt... hij is weliswaar geen elektrieker maar van alle markten thuis en het was uitzoeken of ons antiek elektriciteits netwerk het wel zou aankunnen... ja dus... met enkele intervallen... deels mijn fout... deels van zoon die vergeten was te resetten... wel handig... ik kan nu ongewenste bedel- of verkoopgasten negeren en hoef niet meer al die trappen op en af te lopen... mijn onderdanen zeggen dank... voor manlief is dat systeem des duivels zoals alles wat electronisch is... dank zij onze zoon zitten wij niet meer in middeleeuwse toestanden... het begon met de computer die ik voor de kerst kreeg van zoonlief... met verjaardagen en dergelijke hoogtijdagen kwam er weer een hedendaags stuk bij zodat ik het nu redelijk druk heb met alles na te kijken en op te laden... dit tot ergernis van 't manneke... maar wat hij niet wil begrijpen is dat wij zonder al die electronica al noodgedwongen in een home zouden zitten... ik kan nu bijna alles regelen van huis uit.

Het weer is grillig... nu zon... dan een bui... afwisseling genoeg... de lieve bib dame kwam eergisteren verse boeken brengen... dikke pillen... maar zoals ik al zei... ik kan me niet concentreren... misschien gaat het beter nu ik even mijn hart gelucht heb... aan degenen die het tot hier hebben uitgehouden : proficiat en tot ziens!

Even een adempauze... ja het waren stressvolle dagen... ik had in een moment van onbezonnenheid aan zoon gevraagd of hij eventueel een camera zou kunnen plaatsen aan de voordeur om mij onnodig traplopen te besparen aangezien onze parlofoon al jaren stommetje speelt... het was eruit voor ik besefte wat ik had aangericht... de hersenradertjes begonnen te draaien en zoon dook in zijn computer... als die gast iets doet is het alles of niets en hij kwam met een systeem aanzetten dat zonder te grote problemen op ons oud electriciteits netwerk kon aangesloten worden... het was wel prijselijk maar hij wilde het absoluut installeren en dit voor onze verjaardagen en Kerstmissen en Pasens... en dan vergeet ik nog Moeder- en Vaderdagen... jaja... zoon is geen elektrieker maar van alle markten thuis en wat hij in zijn koppeke heeft krijg je er met geen tien paarden meer uit... dus moeke zwijgt dan maar en laat zoon doen terwijl pa zit te zeuren... die man heeft nog altijd niet begrepen dat zeuren en vloeken niets uithaalt... zoals altijd liep het niet van een leien dakje want in de loop van  jaren is er al het een en ander moeten gebeuren qua electronica en zoon zat met een warboel van kabels die moesten uitgezocht worden... en wie denk je dat de klaagmuur is... juist... de deze hier... zoon die zich in het zweet werkte en man die over de rommel kwam klagen... oef... soms denk ik van mezelf dat ik wel een hele taaie moet zijn om dat allemaal te verdragen... ik zit dan wel met darm- en maagkrampen... een barstende koppijn... uitpuilende zenuwen... maar ik hou stand omdat ik wel moet... gisteravond zat alles op zijn plaats en het systeem werkt... nu moet ik wel gaan leren dat ding blindelings te bedienen want tegenwoordig worden tekst en symbolen zo petieterig klein afgebeeld dat je een loep nodig hebt om het te kunnen ontcijferen... ik heb dus een bril liggen onder het scherm in de living en bij die van boven... zo worden die winkelbrilletjes ook nog eens gebruikt... of man ooit gaat leren hoe dat te bedienen betwijfel ik... ik kreeg de laatste tijd enkele jonge kerels aan de deur tegen de avond aan en moest noodgedwongen telkens die trap af om te gaan kijken... de tijd dat ik telkens iemand belde zomaar de deuropener indrukte is voorbij... de tijden zijn veranderd en niet ten goede en ik word er ook niet jonger en kwieker op.

Vandaag komt zoon weer om mij de finesses van de nieuwe aanwinst uit te leggen... zoals met alles wat je tegenwoordig koopt zijn er ontelbare mogelijkheden die je misschien nooit gebruikt... als ik een nieuw toestel nodig heb zoals wasmachine of wat dan ook vraag ik steeds het aller-aller simpelste model... helaas... simpel bestaat niet meer... je betaalt je rot om maar de helft te gebruiken... van schrikken gesproken... ik wilde gisteren een bestelling plaatsen voor de supermarkt en viel bijna uit mijn relax toen ik de prijzen zag van groenten... onze Pol de schildpad is uit zijn winterholletje gekropen en zal binnenkort willen eten... en wat eet dat beest liefst... witlof... en net dat witlof is ontzettend duur geworden... het is ook mijn lievelingsgroente maar de Pol gaat voor... ook een gewone krop sla is dubbel zo duur als zeg maar in november... ik ga echt niet klagen want wij eten minder en minder maar toen ik die prijzen zag dacht ik toch met medelijden aan gezinnen met opgroeiende kinderen... ik heb ook van die opgroeiende kinderen gehad en wat die kunnen verstouwen... amaai !

Straks komt de kapster mijn weerbarstige pluimpjes bij knippen en morgen kleur ik ze wat bij zodat ik tegen de lente  er weer fris en fruitig bij loop .

Stappen tellen is mijn nieuwe hobby, tja aangezien ik bijna niet meer buiten kom worden de benen er niet beter op... ik begon dus in een zeldzaam moedig moment elke dag wat rond te trappelen in huis en startte met 500 stappen van badkamer naar slaapkamer en logeerkamer en bureau en dat heen en weer... maar ojee wat is dat saai... ik had ook trillende onderdanen nadien... de volgende dag 600 stappen en dan 700 en dan 800... zondag nam ik rust... maandag naar de kliniek voor oogcontrole... 't manneke zette me er af en dan te voet terug naar huis...dat waren net 1200 stappen... ikke doodmoe maar ook fier want ik had het gehaald... toen ik thuis kwam was zoon bezig met de parlofoon op te meten want ik had hem gevraagd een camera te plaatsen en dan moet het hele systeem aangepast worden... dat doet al meer dan 60 jaren dienst maar in dit digitale tijdperk kan je niet zomaar iets bij plaatsen op het oude systeem... ik moest dus zoon bijstaan met zaklamp en nog wat klussen en dat was er te veel aan... vandaag ben ik rijp voor het stort... spijtig dat de vuilkar al voorbij gekomen is anders had ik er op kunnen springen... de oogcontrole was ook vermoeiend... ik heb welgeteld 5 verschillende kamers met de bijpassende dokters en assistentes bezocht... inbegrepen een met een scherm waarop flitsen te zien zijn en die moet je telkens aanklikken... is voor het glaucoom... erg inspannend en je zit dan ook nog wreed ongemakkelijk met je nek gestrekt en je kin op een beugel... echt iets om rugpijn van te krijgen... ik had die dag geluk want de pijnen begonnen maar later toen ik al thuis was... het goede nieuws is dat mijn ogen lichtjes verbeterd waren... de druppels helpen... ik heb er nog enkele bij gekregen om te bevochtigen... tja dat menske hier is geweldig aan het uitdrogen... elke dag pap ik me van kop tot teen in om mijn vel ietwat presentabel te houden en volgens de dokter zijn zelfs mijn ogen geweldig droog... dat voelde ik al aan het krassend gevoel... waar dàt heen gaat weet ik niet... zou een melkbad helpen... bij Cleopatra blijkbaar wel... nu is de vraag... ezelinnenmelk heb ik niet maar wat zou beter zijn... volle, halfvolle of magere melk... wie het weet mag me contacteren... nu ga ik wat huishoudelijke taken opknappen... dit met telkens een pauze in rugligging maar eerst mijn ogen bewateren.