Berichten van 1 mei 2005 tot 31 mei 2005

Ik was wat aan het surfen en botste tegen Rien Poortvliet... kennen jullie hem... hij schilderde hoofzakelijk dieren in een natuurechte stijl... hij is de auteur van De Kabouters (mijn eerste boek van hem), De Tresoor en nog vele andere... ik heb er vele van... jammer genoeg stierf hij enkele jaren geleden op 63jarige leeftijd aan botkanker...  er wordt natuurlijk ook kritiek op hem geleverd zo van "dat is geen kunst" "niet persoonlijk genoeg" "precies foto's"... zo heeft iedereen zijn mening maar voor mij is hij tiptop... als dat geen kunst is weet ik het ook niet... zijn dieren en ook mensen springen bijna van het doek af zo levensecht... wel je moet dat maar kunnen nietwaar... als je zijn Kabouters leest begin je er bijna van overtuigd te raken dat ze ECHT bestaan zo boeiend beschrijft hij hun leventje... prachtig boek voor kinderen maar ook voor volwassenen die nog iets van het kind in zich hebben zitten...
Dat brengt me op een van onze tochten met de vereniging... we deden Hasselt en Genk en 's avonds de nocturne in Bokrijk... we hadden ook geluk toen want 's nachts was er een dik pak sneeuw gevallen... je rijdt dan met de Bokrijk Shuttle door het domein... in sommige huisjes brandt licht... je ziet dwaallichtjes door de bomen zweven (de zieltjes van gestorven kinderen) en Herbert Flack vertelt het verhaal van de molenaarsdochter die niet met haar geliefde mocht trouwen omdat ze een wisselkind is... je stapt af in het dorpskerkje en daar komen de trollen van hun oren maken... en dan die tocht door het besneeuwde landschap... prachtig was het... je moet je voorstellen een gezelschap van senioren die geboeid als kleine kinderen zich laten meeslepen door het verhaal... de tocht eindigt aan de vijver met een klank- en lichtspel en dat met die sneeuw rondom... feeëriek... jullie zullen nu wel denken dat ik een hopeloos romantisch mens ben maar dat ben ik nu juist NIET... eerder gruwelijk nuchter maar ja ik schijn toch ook mijn momenten van zwakte te hebben...
Wel Rien Poortvliet kan mij ook treffen... intriest dat hij zo jong gestorven is... knap uiterlijk en nog talent ook...
Ik ga nog wat surfen... wie weet wie ik nog tegenkom... daaag... Myette.

Waar is de tijd gebleven... op nieuwjaarsdag kwam de hele familie samen bij bobonne... mijn vader, zijn 3 zusters en 1 broer, allemaal met hun aanhang... dan werd er uitgebreid getafeld en bobonne dekte dan de tafel met haar mooiste zilverwerk dat ze de hele week had zitten oppoetsen... wij, de kinderen, kregen dan ook een bodempje wijn voorgezet en dat was natuurlijk super de luxe... na de maaltijd werden de moppen bovengehaald... in de loop van de avond werden die schuiner en schuiner... mijn kozijn was 5 jaar ouder dan ik en mocht erbij blijven maar ik moest elke keer de kamer uit en kreeg dan 5 frank van mijn nonkel... wel dat bracht goed op hoor... ik verdween dan met mijn cent op de gang en stond  met mijn oor tegen de deur gedrukt te luisteren... natuurlijk snapte ik helemaal niets van die moppen en verstond dus niet waarom ik niet binnen mocht blijven... protesteren deed ik echter liever niet want dan verloor ik mijn extra inkomen... en dan kwam het gevreesde moment... de nieuwjaarsbrief voorlezen... wat een gruwel... ik als doodverlegen kind voor heel die meute rode lachende gezichten staan en hardop mijn brief voorlezen... ik had er soms nachtmerries van... willen jullie geloven dat ik zelfs nu, alhoewel helemaal niet op m'n mondje gevallen, nooit maar dan ook nooit iets zal voorlezen of inspreken voor een publiek... als die beproeving achter de rug was kwam het zingen... dat was zo'n ketting van liedjes zoals "doar ligt nen ering in de vliet" en "moeke mak is piepe achter de gordijn" en nog zo van die meesterstukken... steeds in dezelfde volgorde... dat was echt wel gezellig...
Met de jaren zijn bobonne en al die tantes en nonkels uit deze wereld verdwenen en mèt hen die ouwerwetse gezelligheid... ik denk vaak met weemoed terug aan die tijd... de tijd vóór TV, video, computer enz. toen de mensen zich zelf moesten vermaken en dat deden door samen te zingen... dat is allemaal verleden tijd... maar ja onze tijd heeft weer andere mogelijkheden neem maar ons PCke... een dag zonder en we voelen ons al verloren...
Het is raar hoe soms in onze dromen die familieleden weer opduiken en dan lijken ze zo levensecht... groetjes van Myette.