Berichten van 1 augustus 2026 tot 31 augustus 2026

Gisteren nog eens... na een lange onderbreking... een namiddag doorgebracht bij enkele blogmaatjes... we leerden elkaar kennen via onze blogs en besloten eens bijeen te komen in de echte wereld... dat viel geweldig mee en nu zijn we al ongeveer 20 jaar vriendinnen... ik had die week blues dagen en kon een opkikker gebruiken... mijn accu is weer opgeladen en zelfs zo erg dat ik in oorlogsstemming kom... waarom... ik bestel online alles wat ik nodig heb om in leven te blijven... de supermarkt die deze zware last draagt bezorgde me zoals gewoonlijk persappelsientjes en wel 3 zakken van elk 3 kg... genoeg voor 2 weken... in de eerste zak zaten er al gekneusde en beschimmelde exemplaren bij... 2de zak idem... 3de zak een rampgebied... mijn opgevoerde accu sloeg door en ik mailde een klacht naar de dader... die mailde direct door maar eiste foto's van de slachtoffers... nu wilde het feit dat ik net een hoop gevallen bladeren  uit de tuin boven op die rotte boel gestort had... normaal zou ik niet de moeite nemen maar ik werd zo woedend dat ik... gewapend met handschoenen en hark... de container te lijf ging en helemaal onderin toch nog van  die rotte dinges een foto kon nemen... heb ze gestuurd samen met een nogal nijdig epistel... als ze me niet vergoeden ga ik vermoedelijk een andere bevoorrader zoeken... het gebeurt regelmatig dat ik fruit en groenten moet weggooien omdat ze al niet meer zo fris toekomen en ik kan onmogelijk alles ineens gebruiken... hier en daar een rotte appel negeer ik wel maar ditmaal liep het de spuigaten uit zodoende... allez wat een opgeladen accu niet kan teweegbrengen... oorlog o.a.

JOEHOE het REGENT... ik werd in de heel vroege ochtend wakker van gekletter op de lichtkoepel... besefte dat het REGENDE en sliep terug in met een grote grijns op mijn "wezen" ... tja dat ouderwetse woord schoot me net te binnen en eindelijk kan ik het eens gebruiken... ik kijk tegenwoordig naar de herhalingen van al die oude vlaamse TV series met als hit Lili en Marleen... waarom... omdat ik als geboren en getogen Antwerpse er de taal van mijn jonge jaren in terug hoor... mijn grootmoeder bemande samen met haar vader een aak... die lange boten die de kanalen op en af varen met allerlei waren... ze leerde bompa kennen... toen een grote knappe bakkersgast... sloeg hem aan de haak en sleepte hem mee naar Antwerpen omdat ze het schippersleven kotsbeu was... ze was een klein vinnig vrouwtje dat zich snel aanpaste aan het Antwerpse taaltje... ze begonnen een bakkerszaakje maar dat bracht niet veel op omdat bompa een zachtmoedige sul was die de meeste klanten op de pof liet kopen en bang was om zijn geld op te eisen... dat moest bomma dan doen tot bomma het beu was en de winkel sloot... bompa ging dan maar op de grote vaart werken als kok... tussen al die bedrijven door kreeg bomma 6 kinderen waarvan mijn pa er eentje was... bomma was de matriarch die de hele familie in een ijzeren greep hield... op Nieuwjaarsdag kwam de hele zooi bijeen bij bobonne... er werd gefeest en gezongen en natuurlijk in het dialect... toen was er nog geen sprake van ABN... het was een hele andere tijd en Lili en Marleen trekken me terug in dat wereldje... gisteren heb ik zitten schateren met al die commentaren toen ze ontdekten dat de nieuwe vriend van Nini homo is... al die benamingen en uitdrukkingen had ik al heel lang niet meer gehoord... terecht vind ik maar in die tijd waren de mensen onwetender en al wat van het "normale" leven afweek werd wreed beoordeeld en afgewezen... het tegendeel is nu aan het gebeuren... hoe gekker hoe beter.

Ne goeie dag aan mijn schuchtere volgers... ja ik weet dat ik schaars bedeeld ben met fans maar ik moet bekennen dat het ook mijn schuld is... elke dag alle blogs aflopen om eventjes een berichtje achter te laten is niet mijn dada... ik heb jarenlang gezocht naar bloggers die iets te vertellen hebben en daar reageer ik dan wel op... als ze niet antwoorden is het maar zo en ga ik mijn eigen trage gangetje verder... degenen die wel hier eens langskomen dank ik van harte.

Wat gebeurde er de voorbije dagen... niet echt opzienbarende zaken die de wereld zouden dooreen schudden... alhoewel het heel moeilijk wordt die wereld nog te laten schokken aangezien er elke dag vreselijke dingen gebeuren... dingen waar men 20 jaar geleden sprakeloos van werd en nu zijn het gewoon "faits divers" want elke dag worden we overspoeld met van die vreselijke dingen... waar ik persoonlijk echt mee zit zijn de talrijke bosbranden waarmee vele mensen hun huis en soms hun leven door verliezen... om nog niet te spreken over al die arme dieren die erin omkomen... en dat vaak door onachtzame mensen maar ook door van die monsters die een kick krijgen van brandjes stichten... dat soort moeten ze volgens mij berechten als moordenaars... jakkes ik begin me weer kwaad te maken... ander onderwerp please.

De voorbije hete dagen waren soms triest... soms goed... die trieste dagen overvallen me gewoon... dan sta ik 's morgens met tegenzin op... eet met lange tanden (ook moeilijk als je nog zonder tanden zit)of eet gewoon niet... zit zomaar een potje te janken en haat mezelf dan omdat ik eigenlijk niets te janken heb... dwaal door het huis zonder doel... voel me nutteloos... oud en lelijk... vooral dat lelijk zit me dwars... de volgende dag... vandaag dus... hijs ik me uit bed met een doel... een rit naar de apotheek en dan de bank... dat deed ik dus en toen ik terug thuis kwam viel me op dat de voorhof er sjogel uitzag... dat heb je dan als je maar eens in de zoveel dagen je neus buiten de deur steekt... ik stortte me op bezem en blik en begon de boel te vegen voor ik me zou bedenken... mijn rug was er niet blij mee maar wel mijn gemoed... als bonus kwam een van mijn buren een praatje slaan... resultaat... een propere voortuin en een zelfvoldane vrouw die de rest van de dag gaat rusten zonder schuldgevoelens... deze week nog bezoek gehad van de loodgieter die de badkamer geiser kwam schoonmaken... na zijn werk samen koffie gedronken en gebabbeld... voor mij al een hele opkikker... de tuin kreeg ook een beurt want alle bomen beginnen het beu te worden en laten een deel van hun bladeren vallen... geen leuk werk maar ik troost me dan met het gedacht dat er in de herfst al minder kunnen vallen... minder prettig nieuws was dat zoon zonder uitkering zit... niettegenstaande de dokter een attest had opgemaakt dat hij voor 100 % werkonbekwaam is... bewezen na talloze onderzoeken en scans allerhande... weigert de ziekenkas hem op te nemen... na meer dan 30 jaar te hebben gewerkt voelt zoon zich diep vernederd en misbruikt... hij heeft zelfs een advocaat aangenomen om hem te verdedigen... wat zoon wordt aangedaan voelt moeke even erg... het onrecht dat vele mensen in dezelfde situatie nu wordt aangedaan steekt me erg diep... in plaats van eens te gaan besparen in eigen rangen is deze regering bezig vele mensen de dood in te jagen... je werkt jarenlang... betaalt belastingen... door lichamelijke klachten wordt het werk te zwaar en je krijgt ontslag... nadat de uitkering werd beeindigt wordt het ziekenkas... dan weigert ook de ziekenkas je nog uit te keren... is dat logisch... alsof die klachten met de jaren niet meer tellen... en dan zelfs het attest  van een dokter gewoon negeren... dat is onmenselijk en drijft iemand tot wanhoop.

Daar gaan we weer... tijd om te stoppen met zeuren en terug te gaan naar mijn boek... een spannende detective die me even uit deze harteloze wereld haalt en me binnenhaalt in een al even vreselijke wereld die gelukkig niet de mijne is... ken je dat gevoel?