Berichten van 1 februari 2009 tot 28 februari 2009

De laatste dagen waren ietwat bewogen... inderdaad alles bewoog... zelfs zaken die eigenlijk onbeweeglijk op hun plaats hoorden te blijven... onze buren hadden een nieuwe poetshulp aan de haak geslagen en vroegen of ik ze soms ook kon gebruiken voor een halve dag... ik greep de kans met beide pollekes aan... woensdag kwam dus m'n Oekraïense helpster m'n ietwat verwaarloosd kot op orde brengen... de kennismaking viel mee... de communicatie ging ietwat stroever... deels in steenkolenengels en deels met gebaren... toen ze boven aan 't poetsen was en ik in de keuken m'n peretten aan 't afdraaien was hoorde ik een harde knal... LAP dacht ik... ze laat al iets vallen... beetje later ging ik naar beneden en vond de hele gang en trap onder de glasscherven... de plafondlamp was zomaar naar beneden gedonderd... gelukkig dat er niemand onder stond want het waren ferme brokken... enfin ik was wel een half uurtje zoet voor de rommel opgeruimd was... nu op zoek naar een vervangstuk.

Dat was één... de volgende dag kwam man binnengestruind met een brede grijns op zijn aanschijn... vond het al een beetje raar want de laatste dagen heerste er stilte ten huize van Myette... nee het was geen blijde lach... hij kwam alleen zijn gebit tonen... één van zijn voortanden zomaar afgebroken... weer zware kosten.

Dat was twee... toen ik de zopas gepoetste keuken binnenkwam vond ik een hele plas water op het aanrecht... het opvangbakje van de boiler verstopt en overgelopen... kalk wegkrabben en schoonmaken.

Dat was drie... vandaag donderde een van de haakjes in de keuken naar beneden met in zijn kielzog scharen en nog zo van die onmisbare zaken... lijm afkrabben en nieuwe haak opplakken.

Nu zit ik met ongeduld en spanning te wachten wat het volgende slachtoffer gaat worden... rarara!!!

Gisteren nog even een toneelstukje meegepikt in het EWT te Deurne... ik heb er al betere gezien... een typisch "dolkomisch" stuk over mannen en hun vrouwen en maitresses die deur in en deur uit lopen... zeer vermoeiend... de Duvel achteraf met wat vrienden was nog het beste deel.

En nu ga ik slapen... morgen komen er vrienden eten... heb vandaag al de soep en het dessert gemaakt... morgen de rest...

IK WENS JULLIE ALLEN EEN FIJN VALENTIJNS WEEKEND

Gisteren de blogmaatjes weer ontmoet... zoals steeds weer supergezellig... maar ik zit nu wel met een probleempje... ligt het aan het weer... de luchtdruk of zijn mijn batterijen gewoon zo opgeladen... maar ik knetter en knisper door het ganse huis... kan niks vastpakken of er gaat een schokgolf door m'n lijf... allee een kleintje wel maar toch verschietachtig... haar kammen lukt niet... het kan alleen omhoogrijzen en daar staan wapperen... geen gezicht... de kat durf ik niet strelen en ik geloof dat ze het voelt want ze loopt in een boog om me heen... ik kan alleen nog met m'n ellebogen werken... een omslachtige manier om iets vast te pakken maar je weet... maar alles went behalve een vent

Heb weer eens een brief moeten schrijven voor onze clubleden en zal vandaag... na m'n wekelijks bezoekje aan la mamma... weer zoet zijn met alles in enveloppen stoppen en adressen plakken... och en dan durven sommigen beweren dat wij gepensioneerden niks doen... ze weten niet beter... als de brieven weg zijn ga ik me eens bezighouden met een poetshulp te zoeken met dienstencheques... ik dacht voorlopig het maar zelf te doen maar dat was buiten mijn rug en pols gerekend... het doet verrekte pijn en ik ben nu eenmaal niet in de wieg gelegd om nodeloos te lijden.

Ik bedenk daar plots iets... die elektrische lading in m'n lijf zou dat door dat Duveltje kunnen komen... toen ik naar de bushalte stapte voelde ik me lichtelijk wankel... en dat na één glas... ik moet dringend weer wat gaan oefenen... zoiets moet je onderhouden nietwaar.

Dat was om jullie even te laten weten dat ik nog in leven ben... heb geen tijd want moet me gaan omkleden voor het bezoek aan la mamma... de vorige keren bestelden we voor haar witte Martini met tonic... ze had nog nooit zo'n lekkere tonic gedronken zegde ze... goed he... eerlijk gezegd ik lust het ook wel.

Jullie denken misschien wel dat ik een oppervlakkig wezen ben... alleen gebrand op uitgaan en plezier maken... en dat is ook zo... haha... maar soms mijmer ik wel eens... eigenlijk heel veel... voornamelijk als ik zoals deze ochtend de zoveelste aangebrande pot sta uit te krabben... dat gebeurt bijna dagelijks dus kunnen julle uitrekenen hoeveel er hier gemijmerd wordt... dit keer was ik nog aan 't nagenieten van het ballet en de muziek van Tjaikovsky... toen ik bij Google te rade ging voor dat dansfragment las ik dat zijn muziek werd beoordeeld als "commercieel"... wel dat is nu iets waar ik de kriebels van krijg... iets mag niet commercieel zijn want dan heeft het geen waarde... wat is er mis mee iets te componeren of schilderen of schrijven waar de grote massa plezier van heeft... dat is toch een teken dat dit het grote publiek aanspreekt... nee hoor... je kunt beter iets onbegrijpelijks op papier zetten waar niemand iets van snapt... dat noem je dan Kunst en degenen die het maar niks vinden zadel je op met een minderwaardigheidsgevoel... zo ook met schilderen... trek een streep over een wit doek... plaats er een bolleke bij en noem het "Oneindigheid"... de grote massa staat er bij en kijkt er naar... maar wie durft luidop zeggen dat het boerenbedrog is... bijna niemand... waarom niet... omdat ze vrezen voor dom te worden uitgemaakt... met muziek hetzelfde... wat we tegenwoordig te horen krijgen via radio en TV is om te huilen soms... ik ben natuurlijk nog van een vorige eeuw maar lieve mensen geef mij maar iets dat melodieus klinkt en in je hoofd blijft hangen... dat mag niet meer want dan is het "commercieel"... wel ik ben nogal een eigenzinnig mens en zeg eerlijk mijn mening... als het me niet bevalt zeg ik het gewoon... wat anderen ervan denken gaat mij niet aan maar meehuilen met de kudde heb ik nooit gedaan en zal het ook nooit doen... en dat minderwaardigheidsgevoel... tja dat heb ik al heel lang en heb ermee leren leven... ik weet dat ik heel weinig weet en kom daar eerlijk voor uit... maar... ieder zijn meug he.

En nu ga ik efkes verder de aangebrande smurrie wegkrabben.
Zij die krabben gaat groet U!