Berichten van 1 januari 2013 tot 31 januari 2013

Ontheemd... ja zo voel ik me in mijn ontmantelde living... en zeggen dat het nog een hele week duurt voor het werk begint... alhoewel ik luidkeels protesteer tegen die vroegtijdige ontmanteling is er geen kruid gewassen tegen de ongedurigheid van 't manneke... zonet zat ik nog even te trachten mijn spannend detectiveverhaal uit te lezen toen hij weer begon rond te drentelen... met meubels begon te sjouwen en me stond te beloeren met van die afwachtende ogen... afwachtend tot ik uit m'n zetel zou opstaan om die ook te verplaatsen... toen ik eindelijk... na veel onderbrekingen... het einde had bereikt ben ik maar zuchtend opgestaan om naar boven te verdwijnen... wat die man bezielt weet ik niet... die draaft rond alsof hij een drukwerkende mierenkolonie in zijn broek heeft zitten... aan tafel moet ik mijn laatste boterham en kop koffie angstvallig vasthouden of ze zijn foetsie... na druk over en weer geschuif met salontafel en zetels begint hij mijn laatste toevluchtsoord... mijn relaxzetel in het uiterste hoekje van de living... met roofzuchtige ogen te beloeren... ben benieuwd wanneer ik terug naar beneden ga waar ik die nu weer ga vinden... zijn laatste tic is om midden in de nacht op te staan en rond te banjeren tot ik ook wakker word... dan zegt hij wel :"ga jij maar rustig slapen" HAHA... rustig... mooi woord maar waar krijg je rust met zo'n nerveus type in je buurt... gelukkig dat ik den Buddy nog heb.

Morgen moet dochter een EMG scan ondergaan... ik ben bij Google mijn licht gaan opsteken en dan worden er naalden in de bedreigde zenuwen geprikt en stroomstootjes doorgejaagd... toen ik die site opende las ik ook de reacties van de sukkels die het hadden meegemaakt... niet erg opwekkende lectuur... mijn hart bloedt nu voor haar... hoe oud ze ook worden je kinderen ze blijven je baby's (twijfelde even aan het meervoud van baby maar meneer Google heeft me op de goede weg geloodst)... nogmaals bedankt.

Met dochter en zoon in de lappenmand hoeven we niet op hulp te rekenen... wat we ook niet willen vragen... tot hiertoe hebben we het er al aardig van afgebracht... we hebben de hele reutemeteut verplaatst en dan zullen we de spullen wel weer op hun plaats krijgen achteraf... tja er zijn mensen die om de haverklap om hulp roepen maar dat zit niet in mijn karakter... alleen in de supermarkt hang ik soms het hulpeloze vrouwtje uit als ik iets wil hebben dat op het bovenste schap staat... dan wacht ik tot er een boomlange kerel komt aanschuifelen en trek hem aan zijn slippen... HET WERKT ALTIJD!

Nu ga ik met een bang hartje terug beneden kijken waar en of ik mijn favoriete zetel kan vinden... wens me geluk!

Ik kan onmogelijk zeggen dat ik me happy voel, zonet bezoek gehad van zoon... moet een infiltratie hebben voor die kadukke rug en dan is het maar afwachten of het werkt he... hij was net de deur uit... ik naar den buddy waar me een mailtje wachtte van dochter die al een week met geblokkeerde nek thuis zit... scans laten nemen... zenuw gekneld en in het slechtste geval een operatie... en dit terwijl 't manneke weer naar kinesist moet met arthose en tendinitis in rechterschouder... als ik nu ook nog in panne val kunnen we gezellig samen in de kliniek gaan liggen... zal ik maar een "familiekamer" bestellen?

Vandaag eindelijk de boodschappen kunnen doen zodat we nog niet dadelijk van honger gaan omkomen... als de weersvoorspellingen uitkomen net op tijd want het gaat terug vriezen... in de voormiddag nog "even" die oude tapis plein losgewrikt... mensen lief dat was travakken zenne... aangezien man momenteel invalide is was mij die taak toebedeeld... gelukkig ben ik geen pluimgewicht want ik moest er mijn hele hebben en houden tegenaan gooien om de boel van onder de plinten uit te trekken... toen het karwei geklaard was was bibi bijna rijp voor het stort... hijgend en zwetend heb ik me in een zetel geploft en ben er zeker een uur niet meer uitgekomen... maar we boeken vooruitgang... gisteren stond ik wel met rode kaken want nadat we de pick-up met alle toebehoren hadden afgekoppeld (mijn taak alweer) en het meubel naar de andere kant van de living hadden versjouwd moesten we daar ettelijke stekkers uit ettelijke stekkerdozen trekken om de boel een plaats te geven... daarna moesten die stekkers terug in hun thuisplek gestoken worden wat ik... tot mijn grote voldoening... hmhm... had klaargespeeld... dacht ik... tot we ontdekten dat de telefoonlijn dood was... eerst de buren gebeld met gsm maar daar was alles in orde... dan de Belgacom die ons vertelde dat de lijn in orde was tot bij ons en de fout dus bij ons lag... ik had intussen alle draden en stekkers en aanverwanten al zeker 20x gecontroleerd... toen ging 't manneke onze overbuur halen... die kwam... bekeek de boel en vroeg wat die stekker hier lag te doen... die lag namelijk onaangesloten vlak voor mijn neus... en het probleem was opgelost... van pure dankbaarheid heb ik de man bijna in een omhelzing geplet... ik stond als een idioot te grijnzen en zo voelde ik me ook... idioot!!!

Onderstaand oeuvre heb ik niet zèlf geschreven maar het heeft me tot in m'n diepste wezen geraakt... oordeel zelf :

Het windje
Waarom wordt er gelachen met een windje?
Of hij nu komt van man, vrouw of een kindje,
Het is toch echt puur natuur,
Zelf gemaakt, luchtig van structuur,
En wat kan het een opluchting zijn
Zo'n windje te laten, gedaan de pijn
Vooral in je darmkanaal,
Windjes laten we allemaal.
Er zijn er die worden gelaten
Alsof twee mensen met elkaar praten,
Sommige komen fluisterend naar buiten,
Zijn er ook wel die piepen of fluiten
Wat er ook gebeurt, stil of met geluid
Eens gevormd wil hij er uit
Dan in de enge ruimte van je te dikke buik.
Gooi dus gewoon maar open dat onderluik
zo��n wind voelt zich beter thuis in de vrije natuur,
En iedereen kan mee genieten familie vriend en buur

Knijp je billen dus niet meer dicht
Laat gaan die wind en voel je verlicht
Doe niet meer achterbaks, wees spontaan
En zeg 'sorry, ik heb het gedaan, maar

ikzal in het vervolg naar buiten gaan'

en nu is het verhaal van de wind gedaan.

Zeg nu zèlf... is het niet uit het leven gegrepen?

Groot vraagteken !!! wie heeft er belang bij een postzak van de Ziekenkas te stelen... dit is blijkbaar half december gebeurd... we kregen een brief van de ziekenkas met de vraag of we op een bepaalde datum doktersbriefjes en zo in hun bus hadden gedropt want diezelfde dag is een koerier van hen overvallen en beroofd van zijn postzak... na een hele maand nog weten of je op die bepaalde dag iets bij hen hebt afgegeven is wel veel gevraagd... nu is het zoeken welke verrichtingen al zijn terugbetaald en welke er nog in gebreke bleven... niet gemakkelijk want in die periode hadden 't manneke en ik het druk met doktersbezoek... ik de tandarts en de huisarts... hij voor handoperatie... huisarts en controle... nu vraag ik jullie... welke idioot steelt er nu een postzak van de Ziekenkas!!!

Maar er is ook goed nieuws ten huize van... tussen het schuiven met meubelen door heb ik kans gezien... geholpen door het winterweer... om lekker thuis te blijven en die dekselse foto's te sorteren zodat ze nu netjes gesorteerd in mappen zitten om ofwel gebrand op CD ofwel gedownload te worden op USstick... dat moet ik nog uitknobbelen... zal ik blij zijn dat die karwei eindelijk geklaard is... ik zit er welgeteld al 3 jaar op te "knoeften"... dit woord doet me denken op een ander dat me deze week te binnen schoot... iets dat een tante van me regelmatig gebruikte nl. "mandeeke" kennen jullie dat?

En met deze moeilijke quizvraag neem ik afscheid want 't manneke staat te roepen dat hij wil eten... mijn plicht roept me... tot later!!!

Jaja ik weet het... ik ben weer achterop aan 't geraken maar het gaat allemaal niet meer zo vlug en vlot als vroeger he... ben juist terug uit de koekestad... en vraag me niet waar het allemaal pijn doet want dan ben ik efkes bezig he... zal die sakkerse rug toch nog eens moeten laten nakijken want stappen wordt een probleem... van gaan winkelen als elke stap een marteling is kan je nog moeilijk genieten... heb de moed in beide pollen gepakt en eraan begonnen... wat ik heb gekocht... een sportbeha om mijn uitdijende boezem in bedwang te houden... een andere die ietwat sexier is voor doktersbezoek... hihi... ijdelheid is me niet vreemd... twee kleurtjes nagellak... een trui met V-hals die een toelaatbare diepte heeft en waar je niet noodgedwongen een topje moet onderdragen teneinde niet door de zedenpolitie te worden opgepakt...waarom waren die diepe halsuitsnijdingen niet in de mode toen ik nog jong en strak was... nu is het ook niet meer nodig... na bovengenoemde inspanningen ben ik de metro ingedoken om puffend en krakend thuis te komen.

Het manneke zijn linkerhand is genezen... zijn rechterarm is ietwat beter... artrose zegt de dokter en artrose komt en gaat met opstoten... ik kan het weten... gisteren verjaarde hij en het was een druk komen en gaan bij ons... niet dat we het speciaal vierden maar enkele buren hadden het gerucht opgevangen en kwamen feliciteren en tegelijkertijd een borrel halen...85 is hij nu en zowat de ouderdomsdeken van onze straat denk ik... ik kreeg gisteren ook telefoontje van de werkleider van de kurkfirma... hij beweert dat die onderlaag van tapis plein geen belemmering is dus ben ik terug als gek begonnen dozen in te pakken... 4 en 5 februari komen ze de vloer leggen... zal ik even blij zijn dat het karwei geklaard is... mijn kasten terug op hun plaats... vol... de nieuwe gordijnen gehangen... dat er mensen zijn... zoals een vriendin van mij... die helemaal opleven als ze hun huis kunnen verbouwen... heb ik nooit begrepen... IK HAAT HET!!!

Zonet buurvrouw de deur uitgewuifd... ze kwam van een receptie en bij ons uitpuffen... ik heb me al in slaaptenue gezet en hoop dat er niemand meer komt aanbellen vandaag... moesten jullie op dat idee gekomen zijn... vergeet het maar... Myette is bijna klaar voor haar bed... nog even dit blogje afmaken... wat mailtjes plegen en ik ben ermee schuppes... tot volgende keer!