Berichten van 1 november 2022 tot 30 november 2022

Zijn er mensen die kokos niet lekker vinden... ik dus wel... ik ben ook vaak te vinden op You Tube en daar staan allerlei tips op... een ervan was je tanden spoelen met kokosolie... het zou goed zijn tegen ontstekingen... aangezien ik ooit een pot kokosolie kocht trok ik terstond badkamerwaarts en nu zit ik met een mondvol olie die ik tracht niet door te slikken want je moet minstens 10 minuten die olie om en om je tanden spoelen... 10 minuten zijn lang om zo te zitten dus ben ik maar aan mijn pc gaan zitten om die tijd nuttig te besteden... ik ben nu eenmaal praktisch ingesteld.

Het is een drukke week... de poetshulp... de kliniek voor die botscan waar ik meer dan 5 uren mijn achterwerk heb zitten verslijten... oogcontrole waar ik te horen kreeg dat mijn 2 ogen glaucoom hebben dus dat is dubbel druppelen en ik haat het... de uitslag van de scan krijg ik maar eerst volgende week... vandaag kwamen ze onze wekelijkse voervoorraad aan de deur brengen en toen ik die deur opende kwam er een kwalijke reuk mee binnen... ze waren net beer aan het ruimen even verder in onze straat... erg voor de gasfactuur maar ik moest achteraf alles open gooien om die stank buiten te krijgen... dan kwam de bib mevrouw verse boeken brengen... toen ik terug boven kwam was ik net op tijd om een bijna drooggekookte pot van het vuur te halen... tja was ik compleet vergeten... en morgen naar de bank om het een en ander te regelen... vrijdag weer naar de dokter... tja zoals ik zei... druk druk druk!

Intussen zijn die 10 minuten voorbij en stikte ik haast in olie en speeksel... tijd om te spoelen... gedaan... als ik een van die remedies lees ga ik ook altijd de reacties bekijken en die waren veelbelovend... kokosolie kan je letterlijk voor alles gebruiken... je kan er je tanden mee schoon spoelen... je huid mee insmeren die er naar ik las wonderlijk mooi en jong gaat uitzien... aangezien je nooit de hoop mag verliezen ga ik vanaf vandaag druk spoelen en smeren... dan maar hopen dat ik niet te hard ga schrikken als ik die verblindend glanzende huid en tanden bekijk.

En we zijn vertrokken... na de oogcontrole de heupcontrole... ik zit al lange tijd met vervelende klachten maar gezien mijn arthritis ben ik wel wat gewend dus niet zo vlug in paniek... maar die klachten verergeren dus toch maar op controle... afspraak maken moet doch wachten moet ook... dan zit je daar in die wachtzaal en kijkt naar de massa hinkelende en strompelende klantjes die bij de dokter binnen gaan en denkt dat je het toch nog redelijk getroffen hebt... dan bij de dokter binnen... een jong ventje die wel voldoende tijd nam om mijn klachten te aanhoren en me dan doorstuurde voor foto's... daar weer wachten... foto's genomen... aankleden en wachten... terug voor nog enkele foto's en weer wachten... naar de eerste dokter en wachten... het goede nieuws is dat mijn heupprothese nog degelijk op haar plaats zit maar dat de klachten denkelijk door mijn rug komen... afspraak voor botscan gemaakt... volgende week die botscan... dan terug voor mijn oog... dan weer de ortho voor de uitslag... we zijn goed bezig... en dan zijn die maagklachten nog niet onderzocht maar die zullen moeten wachten tot de rest afgewerkt is... goe bezig!

Toen ik jong was kwam ik liever bij een oudere dokter en nu bij een jonge... waarom... ik vind die jonge gasten liever voor oude madammekes dan de oude... misschien omdat ze bomma's hebben of zouden willen hebben... mij eender als ze maar lief zijn... ik ben eigenlijk altijd nogal preuts geweest en vind het niet prettig me te moeten bloot tonen aan vreemde mannen... ook niet toen ik nog mooi bloot was... en nu mijn rimpel vel tonen is nog erger maar ja als het moet dan bijt ik maar eens op mijn bieters en trek een stalen gezicht... leuk is wel anders.

Gisteren kwam zoon plots aanwaaien want ik had hem ooit gevraagd enkele bomen wat bij te snoeien... dacht dat hij het vergeten was maar nee... dus die klus is ook weer geklaard... mijn afspraak met vrienden is in het water gevallen... de reden... hun verwarming viel in panne en herstelling kan maar eerst einde van deze maand dus ze zaten in hun huis te bevriezen en zijn in het vakantiehuis van hun zoon getrokken in Oostende... ik had al hapjes besteld die ze vandaag komen leveren en nu zullen we die zelf moeten opsmikkelen... ergens ben ik blij dat het uitgesteld moet worden wegens al dat doktersgedoe... het wordt me eventjes teveel ineens.

Er zijn van die dagen... en weken soms... dat het echt niet meezit... verleden week weer slecht nieuws ontvangen... weer een vriend kwijt... ene die pas 4 weken geleden onverwacht bij ons op bezoek kwam... en nu plots PAF WEG... één troost is dat ik hem en zijn vrouw nog eens heb gezien want de laatste keer dat ze bij ons waren was vlak voor de lockdown... daarna kwam het er niet meer van... ik ben op slag enkele vrienden gaan uitnodigen voor volgende week voor er weer iets gebeurt... tja op onze leeftijd leef je van dag tot dag... wij zelf kunnen niet bij hen op bezoek want te ver en te moeilijk met 't manneke... vroeger waren die bezoekjes erg uitgebreid met een dinertje en alles erop en eraan... mijn vriendin en ik ook kunnen dat niet meer aan en dus zal het een koffietje zijn met wat lekkers... oud worden is echt niet gezellig... je leven krimpt meer en meer ineen zodat je op den duur nog alleen in je eigen bolletje opgerold zit als een larve in haar cocon... alleen komt die larve er na een tijdje uit.

Buiten dat trieste bericht was het ook "gene vette" zoals wij dat hier in Antwerpen vernoemen... de gewone perikelen met manlief die bij mij tot een explosie leidden... jaja ik schaam me ervoor maar ik ben ook maar een mens met gebreken en soms gaat de kruik zolang te w...  etc. etc. momenteel is het windstil hier... man erg geschrokken van die uitbarsting en voorlopig rustig... zou ik meer moeten doen.

Om eens over het weer te spreken... dat is bangelijk raar... de bomen houden angstvallig hun bladeren vast... ik denk dat ze twijfelen of het nu lente is en even afwachten... hun oude vacht eraf gooien of al beginnen nieuwe blaadjes te spruiten... onze schildpad is tot verleden week bovengronds gebleven maar heeft het nu toch opgegeven en zich ingegraven... die was al in januari boven water gekomen... veel te vroeg ook... het beestje gedraagt zich ook niet zoals andere jaren... de hele zomer lang kwam hij alleen vanonder zijn struik om te eten... met mondjesmaat... en dan terug weg... terwijl hij vroeger ongedurig de tuin op en af struinde... hij is nu wel geen jonkie meer (ik schat hem zowat 65) maar is dat niet wat vroeg voor een schildpad om al op pensioen te gaan?

Morgen ga ik nog eens proberen telefonisch een afspraak te maken met de dokter... tegenwoordig geen sinecure... overal zijn ze zogenaamd "met computer reorganisaties" bezig... dan zit je 3 kwartier naar een irritant getjingel te luisteren om dan te horen te krijgen dat ze door "technisch probleem" niet te bereiken zijn en dat je het nog maar eens moet proberen een andere keer... die andere keer krijg je hetzelfde... en na de derde keer geef je het op... mijn gedacht... het is niet de computer maar de mensen zelf die er met hun pet naar gooien... als je nu eens iemand aan de lijn krijgt die je echt wil helpen zou je op je knieen willen vallen uit dankbaarheid... ik heb dat nog niet vaak moeten doen... gelukkig voor mijn knieeen... ik vraag me wel af wat je moet als het echt dringend is.

Mijn goeie ouwe maatje de handmixer blies gisteren zijn laatste adem uit... hij was al enkele dagen aan het stotteren en nu... foert zei hij en viel stil... aangezien ik echt niet zonder kan gezien de tandproblemen hier ten huize ben ik als een bezetene het net in gedoken om een geschikte vervanger te vinden die me geen rib uit mijn lijf zou kosten... vandaag gaan ze hem brengen... een tweelingbroertje van de overledene... nu zit ik te wachten op de koerier en hoop dat hij het lijk ook wil meenemen... mijn leven bestaat tegenwoordig uit wachten... vroeger rende ik rond voor alle mogelijke inkopen en nu laat ik ze thuis bezorgen... wel zo gemakkelijk maar je weet nooit wanneer ze gaan komen dus zit je zelfs op het toilet ietwat onrustig... ze moesten eens...

Mijn maag- en darmproblemen zijn ietwat minder en nu zit ik in tweestrijd of ik wel naar de gastroloog zal gaan of niet... dan de tandarts nog... en de oogarts... allemaal van die rotzaken waar ik tegenop zie... zou ik of zou ik niet... ik ben er nog niet uit.

Vorige week werden we verwend door het bezoek van zoon met hond en de volgende dag met dochter met man... geloof me... na enkele uren te hebben geluisterd en wat gepraat ben ik echt moe... mentaal dan toch... dan trek ik me terug in mijn zetel met mijn boek en hoop dat 't manneke me even gerust laat... nu moet ik eerlijk bekennen dat ik dat vroeger ook al had... wij hadden een druk sociaal leven maar ik slaakte elke keer een dikke zucht van opluchting als ik terug alleen thuis was... ik heb me nooit echt prima gevoeld in een menigte en had altijd het gevoel dat ik er niet bij hoorde... nu weet ik waarom... ik ben eigenlijk een "loner"... als kind al had ik wel vriendinnetjes maar ik was liefst alleen met een boek... ik deed met hen mee omdat ik dacht dat het zo hoorde... had altijd het gevoel dat ik een "rare" was... dat kreeg ik ook soms te horen toen ik als jonge meid ging dansen en probeerde een gesprek aan te knopen met mijn danspartner... "jij bent een rare"... wij hadden een massa "vrienden" maar ik had nooit een "hartsvriendin"... de enkele keren dat ik iemand vond die op dezelfde golflengte zat als ik werd dat afgebroken... soms door man die de betreffende dame niet zag zitten... een andere verhuisde naar de andere kant van het land... en de beste stierf onverwacht door een hartstilstand... daar heb ik echt verdriet van gehad want het klikte meteen toen we elkaar ontmoetten... ze was de vrouw van een collega van 't manneke en op een gezamenlijke uitstap maakten we kennis... dat was meteen raak... een half woord was genoeg en zelfs niet altijd... we moesten maar naar elkaar kijken en dat was genoeg om in de lach te schieten... zalige herinneringen.

Lachen is er tegenwoordig niet meer bij... soms laat ik een grappige video zien aan 't manneke maar heb er telkens spijt van want een lach kan er niet af... ons gevoel voor humor was nooit gelijk... hij de slapstick en ik de droge Engelse humor... andere golflengtes dus... en dat mis ik nog het meest.

Het weer ziet er weer pico bello uit... blauwe lucht... zon... minder wind dan gisteren... het kan gewoon niet meer op... goed voor onze portemonnee maar de milieu bewusten kunnen het niet laten ons onder de neus te wrijven dat dit niet zo prima is want... de natuur ligt overhoop... de insecten gaan terug eitjes leggen met als resultaat... etc. etc... het verwondert me dat ze deze herfst nog niet "code oranje" hebben gegeven want er kan niets gebeuren of het krijgt een code... we worden overspoeld met gevaar meldingen tot we allemaal staan te beven voor wat er allemaal op ons af zou kunnen komen... net of we hier iets tegen kunnen doen... ze zouden beter onze politici eens onder druk zetten met "code rood" tot ze stoppen met het land om zeep te helpen.