Berichten van 1 februari 2014 tot 28 februari 2014

-61- NOG MEER HERINNERINGEN

Tja het was niet alles rozengeur en maneschijn… zoals ik al vertelde werden we vaste klant bij de dorpsdokter… trouwens een hele lieve man die woonde in een typische dorps-herenwoning zoals je je voorstelt in oude films… toen zoontje ongeveer 5 was en nog pronkte met zijn melktandjes was hij eens aan het fietsen op een stuk asphaltweg die naar het dorp leidde… het was snikheet en het asphalt was duchtig aan het smelten… zoonlief trapte de ziel uit zijn lijf zoals steeds en plots hoorden we een gil en een plof… châlet buurvrouw was net bij ons aan het buurten en we stormden samen erop af… raapten zoon op die nog steeds brulde met wijd opengesperde mond en ons een volledig zwart gebit toonde… na inspectie of er iets gebroken was… wat niet het geval was… alleen schaafwonden…zag buurvrouw een van zoontjes voortanden uitpuilen en trok hem er kordaat uit… waarop ik gilde van “NEE LAAT ZITTEN” en zij er de tand doodgemoedereerd terug induwde… we moesten wel weer naar de dokter om zijn tanden en schaafwonden te laten schoonmaken want die zaten vol teer… enne… die bewuste melktand kwam weer vastzitten tot de tijd rijp was om te wisselen… tja bij ons ging de vakantieperiode nooit voorbij zonder een of ander avontuur…. van ontstressing gesproken… maar zoals steeds vergeet je de onaangename zaken en kun je later lachen met de plezante en die waren er ook genoeg… elk weekend hadden we wel gasten… dat is wel leuk maar brengt ook zorgen mee zoals wat weeral op tafel te zetten en dat was in die tijd niet zo gemakkelijk aangezien er in ons dorpje weinig te vinden was… in juli verjaarde la mamma en dus kwamen pa en ma elke vakantie een hele week bij ons logeren… in die tijd waren we bij ons in de tuin nog bezig met het maken van een rotstuin en bij onze wandelingen in Forrieres namen we soms een mooi gevormd rotsblok mee voor thuis… niet verder vertellen want ik denk niet dat dit mag… toen pa en ma na hun vakantieweek bij ons terug naar huis gingen met de trein kreeg ma naar haar voeten van pa omdat hun valies zo zwaar woog… thuis gekomen bij het uitpakken vonden ze een rotsblok dat ’t manneke er stiekem had ingestopt… die kreeg dan van mij ook de wind van achter want pa had zich bijna een wervelbreuk gesleurd aan die koffer… op latere leeftijd heeft pa inderdaad een rugwervel gebroken en nu nog borrelen er schuldgevoelens op.

-60- VERANDERING

Zoals ik zegde hebben we dat zo 7 jaren volgehouden… ik heb echt zalige herinneringen aan Forrières… we waren ook bevriend geraakt met de uitbaters van de “Brocanterie”… tijdens ons eerste jaar daar gingen we natuurlijk op verkenning in het dorp en konden de verleiding niet weerstaan in de brocanterie te gaan rondsnuffelen… de mensen daar waren echt niet verwend met toeristen en we kochten iets… begonnen een praatje… en dat was het dan… ze zijn ook eens bij ons in Antwerpen op bezoek geweest later maar zoals dat gebeurt… vakantie relaties verwateren op den duur… tijdens die 7 jaren is er ook weinig veranderd in het dorp… er kwam een superette waar ik eens een hele rij wijnflessen op de grond kieperde toen ik met mijn mouw bleef haken… de eerste fles trok haar buur mee en die weer de volgende en ik… ik stond als versteend met beide armen gespreid tevergeefs te trachten die waterval tegen te houden… ons aanbod de rekening te betalen werd vriendelijk afgewimpeld… die superette werd natuurlijk onze vaste winkel… het laatste jaar deelden onze châlet buren ons mee dat ze het volgend jaar niet meer zouden komen want de kinderen wilden eens naar het buitenland op reis… aangezien een vakantie daar niet meer hetzelfde zou zijn voor ons en de kinderen zonder hun speelkameraadjes besloten we ook eens van stek te veranderen en naar zee te trekken… ik kan echter verzekeren dat het me moeite kostte afscheid te nemen van ons stekje daar… dat huisje was bijna een tehuis geworden en we hebben er mooie dagen doorgebracht… de herinneringen blijven komen… zoals toen pa en ma eens bij ons logeerden… mijn zus met haar zoontje was uit Turkije overgekomen en logeerde ook bij ons toen… pa rookte toen nog en zoontje zat bij hem op schoot… de hummel was toen amper 6 maanden… door een verkeerde beweging raakte pa’s sigaret in het oog van zoon… die zette het op een brullen… wij in paniek met het kleintje naar het dorp gereden om een oogarts te zoeken… die was alleen in het volgende stadje te vinden… de apotheker was zo vriendelijk die oogarts te verwittigen en daar aangekomen mochten we direct binnen… de dokter waste het oog uit… smeerde er een zalfje op en plakte er een verband op met de opdracht de kleine zeker 3 dagen binnen te houden uit de zon… het letsel was maar oppervlakkig en er was geen gevaar op blindheid… toen we klaar stonden om de kamer te verlaten… ik met zoontje in mijn armen geklemd… bijna in tranen van opluchting… kneep die dokter in mijn achterwerk met een grijns en ik… half verdwaasd van de emotie… stootte er een welgemeend “merci docteur”uit… toen we thuis kwamen zat de hele familie bang af te wachten en toen ik mijn reactie vertelde op die kneep hebben we zitten brullen van het lachen… ik moet erbij vertellen dat we de goede uitslag vierden met een fles op tafel…wat moet die man wel gedacht hebben… dat mens is dankbaar dat er eens iemand in haar derrière knijpt?

-59- FORRIERES

Wij zijn 7 jaren lang telkens in juli naar ons châleke in Forrières getrokken… gelukkig hebben we er ook soms prachtig weer getroffen… in het laatste huisje kwam het tweede jaar een familie uit Antwerpen vakantie houden… een familie met vijf kinderen… twee jongens en drie meisjes… de meisjes waren direct weg van ons kroost en sleurden ze overal met hen mee alsof het levende poppen waren… toen zoontje het babystadium voorbij was werd hij door de oudste jongen onder zijn vleugels genomen en die leerde hem vissen en schieten… zoon was dolblij met “zijn grote vriend Seppe” en liep hem als een hondje achterna… dochter was de hele dag met de meisjes buiten… en wij… wij buurrtten met de ouders als wij toevallig eens geen bezoekers hadden… ’s avonds werden er spelletjes buiten gespeeld zoals een ring over een doel werpen waarbij het er soms heet aan toe ging… of kaarten… we maakten uitstapjes samen… trokken het nabijgelegen bos in om er bosaardbeitjes te plukken… dat bos was eigenlijk privédomein en toen we eens door de boswachter betrapt werden waren we op slag al ons Frans “vergeten”… die man gaf het dan maar op ons terecht te wijzen… heel vroeg in de ochtend trokken we er met een mand opuit om paddenstoelen te plukken… vrienden die bij ons logeerden hadden ons geleerd hoe we de eetbare konden herkennen en sindsdien vonden we het boeiend op jacht te gaan naar verse koeienvlaaien want daar in de buurt groeiden ze welig… de eerste keer dat ik ze eigenhandig plukte en klaarmaakte had ik er zalig van gesmuld maar tijdens de nacht werd ik wakker en voelde me echt niet goed… we hadden weer loges en ik wilde niemand wakker maken dus heb ik in stilte geleden en mijn naderende dood gelaten afgewacht want ik dacht dat er een vergiftigde was tussen geslopen en mijn laatste uur geslagen was… niet dus… ik was kennelijk te gulzig geweest… op een hete zomerse dag besloten we te gaan wandelen met onze bezoekende vrienden… de kinderen speelden bij de buren… de twee vrouwen in bikini… de mannen in zwembroek… met onze voeten door de Lomme, het plaatselijke riviertje… lekker fris en gezellig tot ik plots een snerpende pijn voelde in mijn voet en verbijsterd keek naar het roodkleurende water… een kapotte fles had me een lelijke snee bezorgd… ik bloedde als een rund… de vriend ging terug om zijn auto te halen en een plastic zak terwijl ik op mijn rug in het gras lag met mijn voet omhoog… de voet werd ingepakt in de zak en ik werd bij de dokter van ons dorp neergepoot… ja die van “ces pauvres gens”… die snee werd genaaid… toen de verdoving begon uit te werken die nacht heb ik… weer in stilte… wreed liggen pijn lijden… maar ja ik kan me niet herinneren ooit één vakantie te hebben meegemaakt zonder ongelukken.

 Morgen is de operatie welgeteld 6 weken achter de rug... waar ik in het begin vol goede moed zat want zoiets vraagt tijd toch... ben ik nu wat moedeloos aan 't worden... tijdens de controle bij de chirurg verleden week bleek dat het nieuwe onderdeel mooi op zijn plaats zat dus dàt was in orde... de dokter was tevreden en ik ook... maar de laatste dagen heb ik weer veel meer pijn tijdens het stappen en zodoende begin ik te wanhopen of ik ooit nog eens een deftige wandeling zal kunnen maken... 't manneke is naar de meeting met onze golfvrienden en ik zit hier thuis me zielig te voelen... de kine begint er ook al triest uit te zien want al haar inspanningen zijn tevergeefs... ik wacht nu nog enkele weken af maar als er geen beterschap komt zal ik het hogerop moeten zoeken... waar weet ik nog niet... weer een probleem om op te lossen... ik verdrijf mijn gedwongen huisarrest met lezen... veel lezen... slapen... ook veel... en herinneringen ophalen uit tijden dat ik nog hups en soepel kon ronddartelen.

-58- TERUG OP VAKANTIE

Na alle vakantieloze jaren hadden we er wel eentje verdiend… ’t manneke kon vier weken opnemen in juni en we huurden een chalet in de Ardennen… een houten huisje boven op een heuvel met nog 3 andere huisjes op redelijke afstand ernaast… de villa van de eigenaar lag achter de chalets… het dorp lag beneden ons en bestond uit enkele huizen… één bakker… één slager… één brocanterie waarvan de eigenaars later onze vrienden werden… we hadden juni gekozen omdat de voorgaande jaren juni steeds een zonnige maand was… was dat even een miskleun… we vertrokken in de regen… kwamen in de regen aan… iedereen verkouden… en die eerste week al moesten we de dorpsdokter een bezoekje brengen… die chalet hebben we 7 jaren gehuurd en die dokter hebben we goed leren kennen… hij noemde ons zelfs al lachend : “ces pauvres gens d’Anvers” maar dat is voor later… tijdens die eerste vakantie was dochtertje 3 jaar en zoontje 5 maanden… we maakten lange wandelingen… voornamelijk in regentenue… de hele omgeving bestond uit bossen en velden en je kon er uren wandelen zonder één enkele levende ziel tegen te komen… een supermarkt was er nog niet en om te winkelen moesten we naar het nabije stadje… wij waren de enige bewoners tijdens die maand maar aan gezelschap geen gebrek aangezien manlief zowat al onze vrienden had uitgenodigd… niet altijd tot mijn volle tevredenheid want met twee kleine kinderen heb je al genoeg te doen… ma en pa kwamen een hele week logeren… sommige vrienden tijdens de weekenden en dan was er het probleem om die allemaal te voeden… ik vergeet nooit de dag dat ik een diepvrieskip had gekocht… thuis kocht ik die kippen bij de poelier… wist ik veel dat men soms in zo’n diepvriesding de lever en de niertjes in papier gewikkeld stopte… dus toen ik die gebraden kip op tafel zette en aansneed… we hadden weer gasten… ontdekte ik tot mijn verbazing binnenin een bloederig hoopje ingewanden… mijn gasten konden er wel om lachen en ik ook…   beetje groen wel en nadat de eerste schok was afgezwakt… zo heb ik daar ook voor de enige keer in mijn leven kikkerbilletjes willen klaarmaken… ook uit de diepvries… ik legde die dingen in de pan en tot mijn ontzetting begonnen ze te bewegen… die billetjes gingen op en neer… zoon zat nog in het luierstadium en ik vond de gelijkenis TE treffend… aangezien er weer gasten aan tafel zaten te wachten heb ik die kikkerdingen verder gebraden met mijn rug naar het fornuis toe en heb er ook niet van gegeten… nadat ik veel later eens hoorde hoe men die arme kikkers behandelt eet ik nooit of te nimmer meer kikkerbilletjes… gewoon uit principe.

-57- ONS ZOONTJE

Deze keer moest ik niet afrekenen met kantoor en konden we dadelijk onze baby gaan afhalen… ditmaal in Mons… de volgende dag reeds pakten we de nodige spullen in… we vertelden dochter dat we een broertje voor haar gingen halen en dat ze mee mocht naar het verre Mons… zelfde scenario als die eerste keer… alleen dat gedoe met de verloren auto was er niet bij… ook niet die paniek want intussen was ik al bedreven in luiers omdoen… billetjes wassen en insmeren en papflesjes klaarmaken… één ding waar ik niet op rekende was toen ik de eerste keer zoonlief zijn luier wilde verschonen hij… zodra hij lucht aan zijn piemeltje voelde… me recht in mijn gezicht sproeide… ik was even vergeten dat ik met een jongetje te doen had… hij heeft me dit echter maar één keer kunnen flikken… ook deze keer niet dat gedoe van de hele nacht laten huilen… baby zoon was een gretige eter en een diepe slaper… kortom een wolk van een kind… die wolk werd door de kinderarts op een dag op dieet gezet want hij vond hem te dik worden… dat dieet hebben we geloof ik twee dagen volgehouden… baby liet goed merken dat hij het maar minnetjes vond en de derde dag gaf ik hem terug de volle portie… wat dochterlief ervan vond heb ik nooit kunnen doorgronden maar echt opgetogen met de nieuwe aanwinst was ze niet… ze zijn dan ook twee tegenpolen… zij eerder introvert en niet bepaald een uitbundig kind en hij goedlachs en opgetogen met alle aandacht die hij kreeg… als ik met hem ging wandelen in de zomer kwamen er steevast oude dametjes in zijn blote billetjes knijpen en dat vond hij schitterend en lag dan te schuddebuiken van ’t lachen… toen hij begon te kruipen ging het overtollige vet er vlug af en was de dokter tevreden… ik vertelde hem maar niets van dat dieet.

Als tussendoortje efkes een berichtje van het westelijk front oftewel huize Myette... alhoewel het elke dag ietwat beter gaat... t'is te zeggen... ik moet niet meer voor alles 't manneke lastig vallen... kan mezelf al deftig aankleden... heb ook al mijn eerste douche sinds de operatie genomen... het probleem hiervoor was dat ik gewoon niet wist hoe in dat bad te geraken... maar nood breekt wetten en met behulp van een draaibaar krukje en ruggensteun van man is het gelukt en moet ik jullie zeggen dat ik ervan genoten heb... om de andere dag moet ik naar de kine en verdorie dat is een marteling... na elke sessie ben ik gekraakt... ik ben ook al 2 x naar de supermarkt getrokken... dit uit pure noodzaak want we zaten op ons tandvlees... m.a.w. onze voorraadkast en ook de diepvriezer lieten hun bodem zien... ook nog naar de bib geweest om mijn voorraad leesvoer aan te vullen... en zondag brengt dochter nog een verse lading boeken... morgen ga ik er een luie dag van maken... geen kine dus kan ik mijn gemartelde spieren wat rust gunnen... vrijdag weer kine... dan naar de kliniek voor controle foto en nadien bij de chirurg langs... was het maar al zaterdag!!!

Nou moe... jullie weten misschien dat ik hier steeds uit de losse pols schrijf... niks geen klad voor mij... recht voor zijn raap... ja en die rapen waren niet van de beste kwaliteit enkele dagen geleden dus ik baalde en dan moet het mijn lever af... intussen ben ik wat bijgetrokken en jullie reacties bezorgden me een schuldgevoel van jewelste... tja bij mij is het steeds alles of niks he... ik zou het ook heel heel spijtig vinden dat ons met moeite opgebouwd blogkringetje in duigen zou vallen... zodoende ga ik verder met mijn jeugdherinneringen... ik zou die natuurlijk voor mezelf kunnen houden maar daar is ook niet veel plezier aan te beleven... wat ik wèl prettig zou vinden is dat de lezers IETS van zich laten horen al is het maar HOI of TOT ZIENS!

-56- DE OFFICIELE ADOPTIE

Zoals alles bij ons ging dit ook niet vlotjes… in die tijd moesten beide ouders 35 jaar oud zijn voor men kon adopteren… nu hebben ze dat gelukkig versoepeld… mijn man was toen net 40 en stapte naar de notaris voor de officiële acte… ik was 34 en moest nog even wachten tot ik “mondig” genoeg was om op mijn beurt naar de notaris te trekken… onze buurman werd gevraagd getuige te zijn wat hij gaarne deed… daarna konden we even op onze lauweren rusten… in die tussentijd vroeg men mij op kantoor of ik geen halve dagen kon komen werken want ze vonden geen geschikte kracht… ik durfde niet weigeren want ik had van hen ook volle medewerking gekregen toen ik zo plotseling mijn werk moest verlaten… dus ’s morgens in alle vroegte papflesjes klaargemaakt… baby in bad… alle spullen ingepakt… mezelf klaargemaakt… de wagen in naar bomma en bompa die op het kleintje zouden passen tot de middag… op kantoor aangekomen lag er steevast een stapel werk te wachten… werk waar ik vroeger de hele dag voor had… het was moordend en met spijt en weemoed heb ik na enkele weken er de brui aan gegeven… terug met baby alleen thuis… weer een aanpassing na de drukte op kantoor… men kan niet spreken van verveling want met een baby in huis is er altijd wat te doen en zo’n kindje zie je met de dag veranderen maar toch je mist de aanspraak… toen we enkele maanden vadertje en moedertje hadden gespeeld begon ik te zeuren voor nog een baby en ditmaal wilde ik een jongetje… dit was niet naar de zin van ’t manneke die er nogal ouderwetse denkbeelden op nahoudt… maar zoals ik al zegde… als ik echt op iets mijn zinnen heb gezet weet ik niet van ophouden… tenslotte ging hij akkoord en we deden onze aanvraag… werden goedgekeurd… kozen een naam en dan werd het weer wachten… dat wachten duurde bijna 3 jaar en die hele tijd durfden we ook geen vakantie plannen want we moesten direct paraat staan als de kleine er was… schoonmama noemde ons gek maar ja tenslotte bepaal je je eigen leven… tot weer op een dag Brussel belde.

Kennen jullie het woord "balen" en hier bedoel ik geen zakken mee... het wordt vervoegd "ik baal", "ik baalde", "ik heb gebaald" en "ik zal nog balen"...  m.a.w. ik geef er voorlopig de brui aan... waarom... omdat ik het gevoel heb tegen de muren op te praten... ik zit hier thuis geplakt met die gammele heup... het weer wil ook al niet mee werken... en op sennet is het ook al gene vette... vroeger was het een genoegen op blogronde te gaan en te vernemen hoe het er in andere oorden aan toe ging maar tegenwoordig moet je met een lantaarntje op zoek naar nog iets om te lezen... dus trek ik me tijdelijk terug in mijn eigenste schelp en ga daar wat zitten mokken.