Zondag
Zondag... poetsdag... niet mijn kot maar mezelf... ik geef mezelf dan een grote poetsbeurt... waarom zondag... haha... dat is de dag dat er zeker niemand gaat aanbellen dus kan ik vrijelijk poedelen en smeren... vooral smeren want met de leeftijd komt ook de droogte... tja met die leeftijd komen er allerhande zaken tevoorschijn die je liever zou de deur uitsmijten maar ze zijn zoals die Jehova Getuigen... hardnekkig en opdringerig... ik heb ooit eens de stomme inval gehad een missionarispaar binnen te laten om eventjes mijn ideeen te spuien... tjonge wat heb ik daar spijt van gehad... die mensen zijn zooooo gebrainwashed dat ze niet meer voor rede vatbaar zijn... ik heb ze met mijn laatste beetje beleefdheid toch de deur uitgekregen... daar stond ik dan... uitgeput en met dat boekje van hen in mijn hand... "nooit meer" dacht ik... gelukkig heb ik ze nadien nooit meer aan de deur gekregen... denk dat ik op hun zwarte lijst sta.
Dus hier zit ik dan... geschrobd en geboend... uit te rusten na al die zware inspanningen... en dacht eraan mijn spaarzame bloglezers nog eens te vermeien (oud vlaams woord dat ik ooit eens wilde gebruiken) met het relaas van mijn "spannende" week... maandag door het raam naar de voortuin staan staren... een voortuin bedolven onder de bladeren...zou ik of zou ik niet... ik zou en ben die bende te lijf gegaan met als resultaat een volle groene container... JOEPIE wat was ik fier op mezelf... dinsdag een uitgebreide babbel met mijn strijkhulp... woensdag nog maar eens naar de tandarts en dan een heel stille namiddag met mijn Poolse poetshulp... tja veel babbel is er niet bij dan... donderdag kwam zoon de tuin ontbladeren... tussen de soep en de patatjes in nog wat pakjes ontvangen en mijn leefvoorraad van de supermarkt uitgepakt en geordend... het hoogtepunt van mijn week was vrijdag met de blogmaatjes... iets dat we begonnen in 2005 geloof ik en redelijk volhielden met soms een onderbreking wegens ziekte of andere calamiteiten (nog een vergeten woord)... wat ik nog het ergste vind aan oud zijn is dat je al je vrienden verliest en nieuwe vrienden maak je niet zo gemakkelijk meer... waar ik ook naar snak is nog eens een onnozele lachbui... zo eentje waar je bijna verdrinkt in je eigen lachtranen en je ribben beginnen te knarsen... ach... als de nood heel erg wordt zoek ik een videoclip op van Toon Hermans of Gaston en Leo om nog eens goed te lachen... je doet wat je kan... van het nieuws wordt je depri... wat ik ook erg vind zijn die eindeloze verhalen over ziektes en operaties van henzelf en dan nog eens van die van familie en vrienden... ik ben iemand die vergane leed zo vlug mogelijk achter zich laat of het probeert... herkauwen is niet mijn ding.


