Berichten van 1 juli 2017 tot 31 juli 2017

Deze hele week ben ik ontzettend braaf geweest... ik heb me ingespannen 't manneke te vermaken... te vergezellen... te plezieren... maar oooo wat is dat toch vermoeiend en of ik dat nog lang zal kunnen volhouden is een twijfelgeval... wat we zoal deden... één dag gaan winkelen... één dag naar de Zoo... één dag wandelen... één dag naar de minigolf... die vijfde dag was een regendag dus mocht ik even uitrusten.

Naar de Zoo gingen we al heel vroeg... op tijd om het gedierte te zien voederen... rondgewandeld en tot slot een lekker koffietje gaan drinken en dan de bus op naar huis... de midgetgolf 2 rondjes gespeeld en... al zeg ik het zelf... mezelf overtroffen... tijdens de wandeling in het park  op een bankje gaan zitten aan de speeltuin om de kindertjes gade te slaan... die kindjes waren een enorme zwerm joodse hummels... de jongetjes uitgerust met keppeltjes en van die bidsnoeren aan hun broek en de meisjes met zedig de knietjes bedekkende rokken en sommigen ook nog met een dikke panty eronder... de winkeldag was gewoon voer aanslepen maar ja dat moet nu eenmaal ook gebeuren... tussen die bedrijven door moest ik dan nog het kot aanvegen want mijn poetshulp liet me vier weken aan mijn lot over... dat aanvegen gebeurde dan ook met de franse slag en ik kijk rijkhalzend uit naar haar terugkomst om eindelijk nog eens zuivere stofvrije lucht in te kunnen ademen.

Zondag komen dochter en schoonzoon terug uit Kreta... maandag komt de poetshulp... dinsdag de ramenwasser... die dag ook midgetgolf... vrijdag is het blogmeeting... dus 't manneke zal zich alleen moeten vermaken want 't vrouwke heeft andere plannen.

Gisteren kwam zoon zoals elke week ons met zijn bezoek vereren... zijn scootmobiel staat nu in onze garage en hij stapt zoveel mogelijk in de hoop zijn gewonde been ooit terug in orde te krijgen... iets dat helaas niet zo maar gaat... dat been wil niet verder plooien zodat werken tot hiertoe nog niet aan de orde is... waar hij zijn dagen mee vult... aan zijn motor sleutelen... enkele keren per dag met de hond gaan wandelen... natuurlijk moeten er ook boodschappen gedaan en zijn flat opgeruimd worden... ik vertelde al eens dat die zoon van ons een fervente dierenvriend is die zelfs praat tegen een bij die op zijn mouw kwam zitten... buiten de hond Kiko en de kat Chita heeft hij er nu een muis bij... hij vindt dat beestje zo lief dat hij het niet over zijn hart kan krijgen het te vangen... aangezien dat diertje geen strobreed in de weg wordt gelegd heeft het zich permanent in huis gevestigd... nadat het echter een kast had gebruikt als latrine heeft zoon er niets beters op gevonden dan een muizenhuisje te bouwen met aparte compartimenten voor wonen... slapen... eten en ontlasten... nu maar hopen dat die muis het gebaar zal apprecieren en zich in die villa wil nestelen... tja ik ben gezegend met een uitzonderlijke familie... de ene doet al raarder dan de andere... en ik... tja soms spring ik ook al eens uit mijn keurig corset.

We haalden vandaag dat abonnement op de Zoo... kregen nog 10 euro vermindering als nieuwelingen (zo nieuw zijn we nu ook weer niet meer maar mij hoorde je niet klagen)... we stortten ons in de menigte jonge en niet meer zo jonge ouders... veel grootouders... allen met een stel snotapen in hun kielzog... ik hobbelde braafjes achter 't manneke aan die zoals steeds de weg wil leiden... dit hielden we zo vol tot bijna 12 u toen ik vond dat ik al braaf genoeg was geweest en een koffie eiste... in Grand Café Flamingo kon ik hem overhalen ook iets te eten te bestellen... ook weer met het nodige tegenwerk van manlief... ik kan echter ook dwars liggen als het me zint en we bestelden iets... dat iets was lekker en overvloedig en vers en redelijk geprijsd dus ik tevreden en man... tja die man valt nog liever dood dan mij gelijk te geven... enfin hij begon te eten tot plots... zijn gebit eruit viel... mijn "wolk" werd een "donderwolk" en begon binnensmonds te vloeken... ik denk toch dat het vloeken was want verstaan deed ik hem niet... ik overhaalde hem dat gebit in zijn servet te wikkelen en in zijn zak te bewaren tot na het eten... dus hij at verder en plotseling smaakte het hem precies beter en pikte hij zelfs van mijn bord mee... na het eten naar het toilet om gebit te spoelen en terug in te stoppen... dat toilet stond vol met schoolkinderen die het geweldig spannend vonden die ouwe meneer zijn tanden uit zijn zak te zien halen... iets wat die meneer ook geweldig vindt want meneer heeft gaarne publiek.

Enfin we zijn nu terug thuis en ik tel de voor- en nadelen op van dit evenement... als pluspunten zijn... de mooie tuinen... de vele zitbanken... de veel grotere parken waar de dieren nu huizen... ik weet nog hoe vroeger die dieren in piepkleine kooien zaten en nu redelijk vrij buiten kunnen ronddartelen... de minpunten zijn... tja die liggen vooral bij onszelf... ga ik nog eten met mijn wederhelft... ga ik het volhouden steeds braaf achter hem aan te lopen want toen ik weigerde te gaan zitten op een bank die hij me aanwees... waarom... omdat het op die plaats niet bepaald naar rozen geurde... werd hij al kwaad... maar ik ben wel van plan om... wanneer ik in de stad ben... eens binnen te lopen om op een bankje te gaan uitrusten of gewoon een koffie te gaan drinken want die koffie daar werd aangekleed met koekjes en een neuzeke... njamnjam.

Zijn er vrijwilligers om daar eens af te spreken... laat het me maar weten!

Alhoewel een overvloed aan geduld mij nooit toebedeeld was loopt het nu toch wel iets uit de hand... ik verdraag gewoon moeilijk oeverloos gezemel... gevit... geklaag... dat put me uit... zodoende ben ik nu aan wat rust toe en heb me teruggetrokken in "mijn bureau" om te trachten die zenuwen weer in de plooi te krijgen... ik vind het echt wel erg van mezelf en schaam me diep maar wat doe je eraan... op je bieterkes bijten... heel voorzichtig weliswaar want die tandjes zijn ook niet meer van de jongste... over tanden gesproken... momenteel de oorzaak van mijn "zenuwentoestand"... 't manneke had vandaag zijn afspraak met onze tandartse... een hele lieve vrouw maar ook zij heeft soms moeite met mijn halve trouwboek... ik had het al verteld... zijn gebit viel uit... hij kon alleen nog maar pap en soep slurpen en brood soppen... enfin een hele lijdensweg met veel geweeklaag... ik ging met hem mee als ruggensteun... we zaten daar in een volle en hete wachtzaal... even verder zat een ouwe man met... denk ik... zijn dochter... die begon daar een monoloog af te ratelen... een en al gezeur en geklaag met regelmatig een luidruchtige zucht erachter... en dat bleef maar duren... de vrouw/dochter naast hem zat maar "hmhm" te antwoorden... kennelijk een dame met een engelengeduld... was ik even blij toen die man binnen geroepen werd... toen was het onze beurt... mevrouw de tandartse vroeg wat het probleem was en man begon zijn relaas... op haar bevel "mond open" probeerde hij nog wat verder te sputteren maar ze stopte wat instrumenten erin en toen viel hij stil... ze trok zijn gebit eruit... stopte het er terug in met de opmerking : "meneer U had het er niet goed genoeg ingedrukt"... hij mocht even zelf oefenen en meneer wipte duidelijk opgelucht uit die stoel... helemaal niet beschaamd... dat liet hij aan mij over... met die man ben ik echt nog niet "aan de nief patatjes"... de terugweg naar huis verliep in oorverdovende stilte... van mijn kant toch want hij kwetterde volop... om dat gekwek te ontlopen zit ik hier nu op mijn klavier te tokkelen... mijn uitlaatklep voor ik uit elkaar spat van opgekropte "zemelen"

Zondag-restauratiedag... zoals oude gebouwen moeten onderhouden worden... zo ook dat oud lijf van mij... dus zondag is DE dag voor een grote beurt... die beurt is nu voltooid... ik ben gepoetst en ingesmeerd en zou moeten tevreden zijn maar nee... het resultaat van al die inspanningen is echt niet al die moeite waard... helaas... "ne mens kan ni mier dan z'n best doeng" zodoende...

Mijn nukkig manneke heeft de uitslag niet afgewacht en is de deur uit... waarheen... weet ik niet en 't kan me ook niet schelen... de rust hier is goud waard...

We zitten weer in woelig water de laatste weken... manlief kan niet verkroppen dat zijn oud lijf begint af te brokkelen en hoe moet hij zijn frustraties kwijt... driemaal raden... zijn ogen worden 4x per dag bedruppeld... nu zijn het zijn tanden die het laten afweten... OK plezant is anders maar hij heeft het wel al vele jaren langer uitgehouden met zijn eigen tanden dan veel mensen die ik ken en die ook veel jonger zijn... na veel zever en ambras heeft hij toch gedaan gekregen dat hij volgende week op afspraak kan... ik zag het ook niet zitten... nog 2 maanden van pap en soep en gekreun... hij heeft sinds 2 jaar een klein bovengebitje... nu is er de tand afgebroken waar dat bit aan vast zat en hij verliest het overal... op de golf... in bed... aan tafel... dat laatste beneemt mij dan weer de eetlust... ben benieuwd naar volgende week... 

En zo schuiven de dagen voorbij... zodra man zijn gebit een beetje presentabel is nemen we een abonnement op de zoo en kunnen we naar de andere apekes gaan kijken... nog even en dit menske staat dan in de zoo tegen de ene of andere giraf te kwelen... ik kijk er echt naar uit.

Mea culpa... in drievoud... het is weer te lang geleden dat ik me hier eens kwam moeien maar ja... het is zomer en warm... te warm soms... je bent veel buiten... hebt niet echt goesting om aan de PC te zitten... ook niet veel te vertellen... etc. etc... maar Belgen juich... na aansporing van Natoken (de goeie ziel) ben ik tot bezinning gekomen en hier ben ik dan... tot aan mijn kruin vol schuldgevoelens... ik ben nu wel verplicht iets zinnigs te gaan vertellen maar weet eigenlijk niet wat...

Dat het zomer is en warm wisten jullie al... dat die hitte mij niet erg ligt ook... is er nog meer... he ja we zijn enkele keren uit gaan eten... we gaan regelmatig naar de midget golf zoals ook vandaag en... laat me effe stoeffen... vandaag had ik "mijn jour"... alles viel mee... dus bibike content.

Wat de zoon betreft... die doet erg zijn best om terug zijn ouwe vertrouwde zelf te worden... hij heeft zijn scooter bij ons geparkeerd en gaat nu met de hond wandelen op zijn eigen benen... nog wel pijnlijk maar het is een doorzetter... werken gaat helaas nog niet... zijn benen zijn nog te stram... nog veel werk aan de winkel voor het zover is.

Wat 't manneke betreft... daar komen kosten aan... hij begint door zijn gebit te slijten... ondertanden ontstoken... een boventand afgebroken... net die waar zijn bovengebitje aan vastzit... toen hij zich bukte gisteren vielen zijn tanden eruit... morgen mag hij bij de tandarts komen en dan zien we wel wat er moet gedaan worden... intussen eten we pap en soep... afgewisseld met pap en soep... soms als toetje een in koffie gesopt boke... wanneer... oh wanneer... gaan we nog eens een lekkere steak op ons bord zien liggen.

Met dat lekkere vooruitzicht in mijn hoofd neem ik afscheid... het was een welgevulde dag en ik ben een beetje moe.