Berichten van 1 februari 2017 tot 28 februari 2017

Ja ik ben woedend... op al die onbenullen die met iemands gezondheid spelen... eerst hadden we het UZA waar zoon terecht kwam na zijn ongeval... geen kwaad over de chirurg die zijn been oplapte maar wel over de nazorg... die waren meer dan nalatig met alle gevolgen vandien... dan de verpleegkundigen die elke dag komen om de wonden te verzorgen en niet vroeger alarm sloegen... dan volgt zijn huisarts die gewoon zijn kat stuurde na een afspraak van vijf dagen voordien... zoon heeft dan maar een spoedarts geroepen... toen hij vertelde wat hem overkomen is vond ze het ook beneden alle peil... ze stuurde een rapport naar die huisarts... niet dat die daar zal van wakker liggen maar toch... de huisartsenpraktijk krijgt van mij ook een kwade mail... die spoedarts raadde aan zo vlug mogelijk naar de kliniek te trekken voor een grondige spoeling van die open wond voor het het bod aantast en dat deden we... aangezien hij niet meer wil horen van het UZA reden we naar het Middelheim waar ze gewoon weigerden de foute boel op te kuisen van het UZA... en daar zitten we nu... zoon kocht bij de apotheker een heel arsenaal spoelmiddelen en speciaal verband aan en gaat het nu zelf doen... een pijnlijke zaak maar het is een harde en  doorzetter... hij geeft het één week... is er geen beterschap dan moet hij toch naar de kliniek voor operatie... hij gaat nu proberen of eventueel St.Augustinus bereid zou zijn de klus te klaren.

Het zit me heel hoog dat men tegenwoordig overal zo onverantwoordelijk te werk gaat... je zou verwachten dat mensen die in de gezondheidszorg zitten dit doen omdat ze mensen willen helpen... maar nee... dezen die dit nog doen zijn op de vingers van één hand te tellen en als je er zo eentje ontmoet mag die best een dikke pluim krijgen.

Het spijt me dat ik geen beter en plezanter nieuws kan spuien... het is nu eenmaal zo... als dit achter de rug is krijgen jullie van mij een moppenrubriek hoor.

En nu ga ik een heel nijdige mail sturen naar die huisartsenpraktijk om hen te vertellen wat een oen een van hun dokters is... gelukkig niet die van ons want dat is een schatje.

Doemme doemme toch... ik zou voor de verandering nog eens goed nieuws willen horen... vandaag was het weer van datte... zoon die aanhoudend belde voor ditjes en datjes... dat de dokter moest komen vandaag... zijn eigen huisarts die hij al had besproken maandag... en dat hij zonder contanten zat en of moeke even wilde helpen... en dat nadat we al naar zijn huis hadden moeten rijden om een brief voor het CM op te halen en te posten... daarna om te zeggen dat die dokter nog altijd niet was gekomen... ik raadde hem aan naar de huisartsenpraktijk te bellen om te checken en die zegden dat hij wel degelijk op de lijst stond voor een bezoek... dus wachten maar... zijn onderbeen is lelijk ontstoken... er zit al een gat van ca. 1 cm in en dat wordt groter... het zit al tot op het been dus er moet dringend advies van de dokter... om halftien belde zoon dat meneer doktoor niet was komen opdagen zodat hij nu verplicht is een dokter van wacht te laten komen en dat in het weekend... kassa kassa... zoon was razend en moeke eveneens... ik vind het echt beneden alle peil om een patient zo te behandelen en die dokter verloor zonet een klant... ik heb ook net een mail opgesteld... een hele kwaaie... en die verstuur ik maandag... o en ik vergat nog te zeggen dat we naar de Makro reden om te tanken en dat natuurlijk die ene pomp die we uitkozen er de brui aan gaf... van een pechdag gesproken... ik ga nu beddewaarts toe voor wat hoognodige rust.

We zijn nu enkele dagen verder... dagen van stress... zoon nog altijd koorts + diaree + misselijk + hoest... allee het kon weer niet op... dan kreeg 't manneke maagpijn en een blafhoest en koerste ijlings naar de dokter... hij heeft nu een siroopke tegen de hoest en neemt dat trouw in... hoest of niet... OK als hij maar gelukkig is... de dokter die zoon's huisarts moest vervangen kwam de draadjes uithalen en constateerde dat alles pico bello was... jawadde... de verpleger die dagelijks komt merkte dat ze de helft vergeten was en de wonde ontstoken is... en dat noemt zich "dokter"... hij heeft dagelijks een gezinshulp voor 2 uren en dat is een geruststelling voor ons... tijdens het weekend komt ze niet dus zo dadelijk zijn wij weer van corvee... nog geen rust voor ons oudjes... ik ga elke keer in angst en vreze naar zoon toe... bang om wat ik ga vinden... hij belt me ook om te haverklap om zijn leed te luchten... tja wie anders dan moeke biedt een luisterend oor... maar dat moeke zit naderhand op haar nagels te bijten (niet echt want die nagels brokkelen al vanzelf af) en maakt zich zorgen.

Gisteren kwam man foeterend binnen na een uitstapje om een oude vriendin te gaan bezoeken in het home... een parkeerboete... de zoveelste boete... ik knauw nog wat meer op mijn vingers als die man de deur uitgaat... heeft hij zijn sleutels/portemonnee/autosleutels/IDkaart etc. nog wel bij of wat is hij alweer verloren... die autosleutels zijn niet te vinden dus gebruikt hij het reserve exemplaar en als hij dat ook weer verliest zijn we de klos.

Allee voor vandaag genoeg geklaagd... ik kijk naar buiten en zie de zon... onze bosduiven hebben lentekriebels denk ik want ik zie de mannekes ijverig achter de vrouwkes aanhippen wat die vrouwkes blijkbaar nog wat te vroeg vinden... onze reisduif (een hollands exemplaar) heeft de winter tot hiertoe goed doorstaan en zit van zijn oren te maken op ons dak... het is een doordouwer... als hij eten wil roept hij zolang tot er aan zijn wensen voldaan wordt en geeft niet op... de meesjes en het roodborstje laten zich niet bedotten door die zon en weten dat de winter nog lang niet voorbij is dus komen ze elke dag de granen verorberen die 't manneke op de voederplank strooit... en ik... ik ga die boete nu betalen en me klaarmaken voor de tocht naar zoon.

En PAF daar ging mijn rustige zondag... ik had me net lekker in de zetel genesteld voor een tukje toen zoon belde... een heel droevig stemmeke : "moeke ik ben ziek"... en LAP daar ging mijn gemoedsrust... ik sprong recht... ging appelsientjes met citroen uitpersen... scharrelde aspirine en koortsthermometer bijeen en we vertrokken vierklauwens... zoon lag in zijn relax/bed te baden in het zweet... de kattenbak lag te pronken met drollekes... de keuken een puinhoop... dus moeke stroopte nog maar eens haar mouwen op en begon te redderen... zoon droge T-shirt aan... kattenbak verzorgen... hond knuffelen... koorts opnemen : 38,5... nog een extra deken uit de kast halen waarbij ik de kat moest trotseren die er pal voor zat en al boze ogen en een hoge rug trok... toen belde die lieve jongen die met de hond wilde gaan wandelen aan... even de hond buiten gezet... hij en zijn vriendin kwamen binnen en gingen zitten... toen mocht "het beest" binnen... wat zou hij doen bij die twee wildvreemde mensen... "het beest" stormde binnen recht op die twee af en begon direct met de vriendin te knuffelen alsof hij haar al jaren kende... zucht van opluchting... het stel nam hem mee en bleef bijna 2 uren weg... iederen blij... zoon viel in slaap... man keek naar sport... ik dommelde ook bijna weg... toen ze terugkwamen was de hond... in plaats van uitgeput... nog actiever dan anders... maar ja... zoon was blij dat zijn troeteldier weer eens had kunnen wandelen.

Zoals ik al vertelde verbleef zoon 10 dagen in het ziekenhuis en kwam gisteren naar huis... een hele verhuis om plaats te maken voor rolstoel maar ja dat is gelukt... het eerste wat hij deed nadat we zijn hond even hadden buiten gezet was naar zijn kat rijden om haar te knuffelen... jawadde... de kat die al die tijd lijdzaam mij had gadegeslagen wanneer ik haar eten en drinken bracht en haar kattenbak proper maakte...had zich op het bed verstopt onder haar mandje en bewoog niet... wat hij ook lief deed bibi bleef waar ze was... even later ging ik kijken en ze zat op de vloer achter het bed... ik riep zoon en die kwam aangestrompeld op zijn krukken op 1 been... kat staarde hem aan met ogen die vuur spuwden... madam was kwaad... dacht zeker dat baasje lekker op vakantie was gegaan en dat zonder haar... wat een tegenstelling met de hond... toen zoon weer veilig in zijn relax lag lieten we de hond binnen en die werd gek van blijdschap... sprong met zijn 40+ kilos boven op het baasje zodat 't manneke en ik allebei onze ogen dichtknepen van schrik... wij hebben dan nog enkele uren daar wat geredderd zodat zoon ietwat zijn plan kan trekken en zijn dan weer afgepeigerd naar huis gereden... straks weer daarheen met wat boodschappen... jaja... we zijn er nog niet door maar het heen en weer gedoe is nu toch wat minder... en wat meer is ik heb deze ochtend zalig tot half acht in mijn bed kunnen liggen kronkelen van "de deugd" zoals wij hier zeggen.

Zelfs in de donkerste dagen ziet men soms een lichtpuntje... zoals ik al vertelde hadden zoon en dochter ruzie tot groot verdriet van 't manneke en ik... nu zoon in de kliniek ligt is zijn zus hem gaan bezoeken en alles is peis en vree... voor hoe lang het zal duren is af te wachten maar intussen zijn pa en moe heel blij met die "tijdelijke" vrede... spijtig dat er alleen een accident moest gebeuren om de familie weer bijeen te brengen.

Dit was lichtpuntje 1... een tweede is dat een vriend van dochter bereid is met de hond te gaan wandelen zodat dat beest zijn overtollige energie eens kwijt kan... zoon zal er niet toe in staat zijn voor zeker ettelijke weken... intussen blijven man en ik de boel draaiende houden tot zoon uit de kliniek kan... hij is vandaag al naar het winkeltje van het hospitaal gereden in een rolstoel en genoot ervan eens uit die kamer en dat bed te zijn... tja het is nooit een stilzitter geweest net zoals zijn hond.

Een ietwat opgeluchte moeke gaat nu slapen want morgen is het weer vroeg dag... vandaag waren we al om halfacht ter plaatse en er was weer op het bed geplast... denkelijk door de hond... dus nog maar vroeger vertrekken?

Gisteren zoon gaan bezoeken in de kliniek... kreeg weer de volle lading omdat ik iets had gedaan dat niet naar zijn zin was... ik dus ziedend en ook triest weg met het vaste voornemen zoon niet meer op te zoeken... bij hem thuis had poes op zijn bed geplast dus alles meegenomen naar mijn huis voor de was... de hond had op de bank geplast en bank een sopje gegeven... dit alles met woede en verdriet in mijn hart... vandaag geen illegale pisjes gevonden maar hond had wel een afwasvod te pakken gekregen en in snippers verscheurd... die beesten weten het ook al niet meer.

Na kattenbak en tuinkakjes... zeg maar "kak" want bij die hond komt er meer uit dan erin gaat... man gaat wel met hem de tuin in om te voetballen maar als er een hoop ligt roept hij mij... ik ben dus hier "madam kaka"... te hebben opgeruimd wij naar huis... telefoon van zoon met excuses voor zijn gedrag en wat doe je dan als moeder zijnde... beloven dat je hem terug komt bezoeken maar niet na hem eerst de mantel te hebben uitgeveegd... ik begrijp wel dat hij in de zorgen zit maar het op ons uitwerken pik ik niet.

Dus deze namiddag weer de toer van Vlaanderen... kliniek... huis zoon... ons huis... hapje eten en naar bed... wie dacht ook alweer dat eens de kinderen het huis uitwaren je van die zorg afwas?

.

Ik voel me echt niet happy... mijn droom : op vakantie helemaal alleen op een rustig plekje... waarom... omdat ik mijn familie beu ben... grote woorden ja maar gemeend... vandaag toch... waarom moeten vader en zoon hun frustraties altijd op mij uitwerken... tja het zijn allebei steenbokken en dat zegt genoeg zeker... met mijn excuses aan de zachtaardige steenbokken als die er zijn tenminste... na een hele dag over en weer gependel krijg ik van zoon naar mijn voeten omdat ik per abuis de hond kattenbrokken gaf... owee... een dank voor wat ik wèl goed deed was er niet bij... wij terug naar zijn huis om die brokken te geven... de goede ditmaal... daar kreeg man het op zijn heupen voor een kleinigheid en LAP ik weer de pineut... ik ben het kotsbeu en trek naar mijn bed.