Berichten van 1 juli 2023 tot 31 juli 2023

Ik wil niet zeuren maar de hele voorgaande week was het van "amaaaaikes"... een van mijn vaste kwalen was terug van weggeweest... om de zoveel weken of soms maanden, als ik geluk heb, krijg ik geweldige hoge-rugklachten als ik te lang in dezelfde houding blijf staan... ik zal het wel nooit leren zeker... de eerste dag waagde ik het in bed te blijven en 't manneke opdracht te geven zelf een boterham te zoeken in plaats van zijn gewone sap- en muesli ontbijt... dan lig je daar als een invalide schildpad plat op je rug je zorgen te maken of hij het wel gaat redden... en terecht... toen ik na enkele uren voorzichtig opkrabbelde was de keuken een puinhoop... en dàt voor een boterham... kun je je voorstellen moest hij eens warm willen eten... ach nee dan zou hij van honger omkomen want die man heeft altijd geweigerd iets in de keuken te doen... zijn vaste antwoord was altijd :"jij ben veel jonger dan ik dus..." wat ik ook palaberde... op den duur geef je het op en nu zitten we met een enorm probleem... er mag mij niets overkomen of hij is gewoon hulpeloos en in zijn toestand moet ik het niet eens proberen hem iets te leren want je kan even goed trachten een lekke emmer te vullen.

De hele week heb ik de minimale huistaken in schijfjes afgeraffeld... tafel dekken... liggen... afwassen... liggen etc. etc... tja de week werd zo wel gevuld... mensen lief zo plat op je rug is oneindig vervelend... dan begin je te denken en komen de donkere gedachten in stormvlagen binnen... net als het weer... dan maar een boek nemen en lezen... niet gemakkelijk hoor en je krijgt er pijnlijke schouders van... dus nu rug- en schouderpijn... ik ben dan maar gezwicht en nam een pijnstiller... en nog eentje... en viel in slaap... geen echt avontuurlijke week dus... wat me troostte was dat ik gelukkig de twee vorige weekenden op de been was toen de vrienden kwamen... tel je zegeningen!!!

Wat deze week gaat brengen weten we niet... momenteel regen met nu en dan een sprietje zon... kwestie van de moed erin te houden... die regen is niet mijn voornaamste zorg... ik denk wel aan al diegenen die op vakantie waren of zijn... het gaat moeilijk worden een keus te maken... gaan we braden of zwemmen... mijn dochter en schoonzoon zijn zaterdag naar Kreta vertrokken en ik kreeg bericht van haar dat het er een "zalige 35° is met veel wind"... zij beweert dat de Kretenzers vinden dat men overdrijft met dat klimaat gedoe... zij hebben zich aangepast en dat zullen wij ook moeten doen.

Momenteel schijnt de zon hier na een hele voormiddag regen... de tuin staat er schitterend bij te blinken... ik niet want zit weer met die verdraaide rugpijn... de tijd dat ik een hele dag op de been was zonder problemen is lang voorbij... als ik nu enkele uren bezig ben moet ik plat gaan liggen om bij te komen... dat heb ik nu juist gedaan en moet ervan profiteren om vlug mijn blog bij te werken voor ik instort... eerst werd mijn supermarkt bestelling geleverd... dat zijn 4 kratten met allerlei noodzakelijke dingen om te overleven en die moeten dan opgeborgen worden... dit gedaan zijnde kwam de slager met mijn bestelling terwijl we aan de middag boterham zaten en kon ik terug beginnen... alle vleeswaren in aparte zakjes sorteren en opbergen... dan 2 kg. kippenlevertjes koken en in bakjes leggen om in te vriezen... die zijn voor de hond van de zoon... gisteren heb ik de vriezer eens uitgemest om plaats te maken voor de verse voorraad en dat was nodig... ik zou het moeten afleren maar ik overschat steeds de beschikbare ruimte dus het was weer wroeten om alles een plaatsje te gunnen... ondertussen deed ik de vaat en die vaat bleef maar komen... toen eindelijk alles in orde was moest de schildpad gevoederd worden en dan... dan eindelijk kon ik me op bed gooien... plat op mijn rug als een dode kever tot de pijn wat vermindert... er is ook nog goed nieuws... voor mij dan toch... het Kruidvat heeft die niet geleverde bestelling terug betaald en ik heb stante pede een nieuwe bestelling geplaatst... nu maar afwachten of ze mijn huis ditmaal gaan vinden... zondag kwamen vrienden op bezoek... de sukkels zaten midden in een bui en kwamen druipend bij ons binnen... het was wel gezellig en we hebben kunnen bijpraten... en nu moet ik terug mijn bed opzoeken in plankhouding... ik heb mezelf weer overschat... deze avond gaat er niet gedanst worden.

Kennen jullie dat gevoel... landerig zijn... wat de reden is weet ik niet maar zo voel ik me al de hele dag... heb goed geslapen maar was wel wat druk doende in mijn dromen... vraag me niet hoe want het enige dat ik me herinner was dat ik me een weg aan 't banen was tussen hopen stenen en diepe putten... en nee ik ben niet gevallen want bij het opstaan was ik nog heel... maar landerig... even een opflakkering gehad toen mijn supermarkt bestelling werd geleverd... toen ik alles een plaats had gegeven viel ik terug mijn zetel in alsof ik de marathon had gelopen... wilde de tuin in maar toen begon het te regenen... een spurt naar boven om de ramen te sluiten en tegen dat ik beneden was kregen we weer een stralende zon... nu ben ik het beu die ramen open en dicht te schuiven en zit ik in mijn  bedompt "kantoor" te zweten.

Daarnet schrok ik me rot... EEN keiharde donderslag gevolgd door een fikse maar korte bui... dan weer zon... mijn aarzelend plannetje om even wat struiken bij te gaan snoeien geef ik maar op... heb geen zin in natte voeten... eigenlijk heb ik nergens zin in... zelfs verder lezen in mijn toch wel smakelijk boek trekt me niet aan... wat heb ik toch... misschien gaat het morgen beter.

Gisteren nog eens bezoek gehad van ons vroegere buurmeisje met haar man en haar vader... vader is nog steeds onze overbuur en zij en haar 2 zussen en 5 broers heb ik zien opgroeien... zij is de jongste en noemt ons opa en oma... ze groeiden op in een "open huis" waar iedereen welkom was...  het resultaat van die opvoeding... een multi culturele familie... de kinderen mochten elk na hun middelbaar  kiezen in welk land ze 1 jaar wilden verblijven... zodoende waaierden ze uit in diverse richtingen en toen ze begonnen te daten kwamen er enkele buitenlandse zonen en dochters bij... toen alle kinderen het huis uit waren begon mama zich te vervelen en besloot lessen te volgen en werkt nu als doventolk... papa blijft thuis en bewaakt het fort... om niet thuis te zitten beschimmelen klimt hij bijna dagelijks  op de fiets en doet boodschappen... hij vroeg me hem zeker te verwittigen als ik iets nodig heb... dan gaat hij het halen voor mij... zijn dochter verzocht me dringend om dat zeker te doen zodat "pappie" een doel heeft om buiten te gaan... papa is een heel intelligente man maar een beetje een eenzaat terwijl mama het tegendeel is... de kinderen noemen haar bij haar voornaam op haar eigen verzoek terwijl hij voor allen "pappie" is... een leuke en warme familie.

Ik ben nog altijd even landerig maar moet noodgedwongen de keuken in voor de avondprak... eerst eens bedenken wat het gaat worden... een moeilijke taak als je zelf geen appetijt hebt.

Gisteren belde een van mijn vroegere vrienden me op... het was weer een hele tijd geleden... enerzijds ben ik dan blij dat hij me nog niet vergeten is maar anderzijds was het triest zijn verhaal te horen... operaties en ellende... dan besef ik dat ik niet zou mogen klagen... natuurlijk als je oud bent... soms moet je nog niet oud zijn om al brute pech te hebben... krijg je allerlei mankementen te verduren... niet prettig maar zolang ze niet dodelijk zijn heb je geluk... die vriend was altijd een heel actief manneke en nu mag hij bijna niets meer doen en dat vreet aan hem... leven is niet gemakkelijk... wat je moet doen is "pluk de dag" zoals een wijs iemand ooit zegde... dus plukken maar beste blogmaatjes... als je mand vol is kan je er altijd nog tevreden op neerkijken.

Wat voorbije week me bracht is niet veel bijzonders... puffen en zweten en zo weinig mogelijk doen... tussen die bedrijven door me dood zitten ergeren aan het moderne robotica tijdperk waarin we leven... ik bestel dus alles wat ik nodig heb online... je mag soms zelf kiezen welke dag je prefereert... dit gedaan zijnde zat ik verleden week op de vastgestelde dag te wachten op dat pakje... de volgende dag idem... de daaropvolgende idem dito... mijn geduld was toen op en ik trachtte de klantendienst van die firma te bereiken... helaas... een totale ramp... eerst telefonisch... een heel uur verloren met wachten... dan mailen... jaja je kan dat maar je krijgt dan van die voorgekauwde vragen die je mag beantwoorden... dat doe je dan en als antwoord krijg je datzelfde formulier onder je neus geduwd... nog maar eens proberen want je denkt dan dat het jouw fout was... weer hetzelfde... dan de chatbot... ik heb er 3 gesproken en ze zijn allemaal even dom... eentje was tenminste eerlijk en zei : "sorry maar ik ben maar een robot en moet nog veel leren"... ik kreeg haast medelijden met dat ding... later kwam ik op FB een reclame van die firma tegen en zette als reactie mijn klacht erop... toen kreeg ik antwoord... als ik het ordernummer en mijn adres doorstuurde ging V het opzoeken... en JA... V vond mijn pakket... dat was niet kunnen bezorgd worden... een reden werd niet vermeld... en zou teruggezonden worden naar het afzendadres... intussen wacht ik nog steeds op pakket OF bericht van die firma... en wat met mijn betaling... niet echt klantvriendelijk nietwaar?

Ik herinner me nog een tijd dat men aan de telefoon een MENS kreeg waar je mee kon praten in plaats van afgerammelde robotberichten... afgewisseld door electronische wanklanken... met op het einde een bericht dat HELAAS die dienst of persoon niet beschikbaar is...terwijl je bijna een heel uur naar die wanklanken hebt moeten luisteren... sadisme ten top... ik begin te begrijpen wat de reden is dat er zoveel gekken rond lopen tegenwoordig... dat zijn waarschijnlijk mensen die regelmatig in de clinch gingen met allerlei robots en het tenslotte opgaven... nog even en ik loop daar ook tussen.

Mijn humeur is momenteel op zijn dieptepunt... de reden... dat 't manneke me vanaf 5 u uit mijn weldoende en zorgenvergetende slaap heeft gehouden... nog erger dan een klein kind... hij wakker iedereen wakker... dat ligt dan te woelen met veel gedruis en geruk aan de lakens... even stilte en dan een gegrom of gekreun... dan een luidruchtige geeuw... en dat gaat zo maar door... ik lig dan verkramd te doen alsof ik slaap maar je hebt dan het gevoel dat je naast een onontplofte bom ligt die elke minuut kan uitbarsten... geen ideale toestand om tot rust te komen... dan maar opgestaan en door gebrek aan slaap liet ik haast alles uit mijn handen vallen... hoe vaak ik hem ook aan zijn verstand probeer te brengen dat ik die slaap dringend nodig heb om het te kunnen volhouden... dat verstand is onbereikbaar... dichtgeslibd... helaas!

Gisteren de hele dag zitten wachten op een pakje... misschien vandaag... ik las eens dat de huidige manier van huisarrest een online bestelling verwachten is tussen 9u en 22u... jawadde... je zit dan op vinkenslag en naar het toilet gaan durf je haast niet want het is alsof die koeriers het ruiken... ook de pedicure komt tegen de avond... een onmogelijk uur maar in de vakantieperiode heb je niet veel te kiezen... het is te nemen of te laten... dus het wordt weer een spannende dag... hopelijk laat man me deze nacht slapen of ik ben morgen een totaal wrak en ik moet dan naar de oogarts ook nog... ongeveer 2 weken nadat ik met die glaucoomdruppels begon kreeg ik last van brandende en schurende ogen... kunsttranen helpen niet en ik voel steeds een druk boven mijn ogen... dus maar weer eens naar die dokter want ik voel me niet gerust... het leven is mooi zegt men maar het kan verdomd zwaar zijn ook.

Een lichtpuntje... gisteren kreeg ik een telefoontje van een vriendin die vroeg of ze nog eens mochten langs komen... dat doet me iets... het besef dat niet alle vrienden je vergeten zijn... zij en haar man zijn allebei slecht te been en hebben geen wagen... dat ze toch die moeite willen doen maakt mij emotioneel... tja dat heb ik de laatste tijd heel vlug... de foto van een puppy en ik traanoog... het verhaal over een goede daad en ik lek... heel raar want zelfs als ik hevige pijn heb of zware zorgen met man blijf ik poederdroog... eigenlijk zou ik dan eens goed moeten janken want dat lucht op maar het lukt me dan niet... heel raar.

De dag begon somber... op elk gebied... grijze wolken buiten en binnen... maar nu breekt de zon door... buiten althans alhoewel het heel winderig is... en het wordt tijd dat ik aan de dagelijkse opruimwerken begin.

Het gras lijkt altijd groener aan de overzijde maar dat is nu niet het geval... als ik boven uit het raam kijk zie ik niets dan dorgele gazons... in betere tijden stonden dan overal de sproeiers aan maar ook dat is gedaan... we moeten bezuinigen op het water... op het gas... op stroom... op zowat alles wat ze maar kunnen bedenken... zodoende is ons gazonneke in treurige staat... er waren echter nog wat groene plukken van hardnekkig mos maar 't manneke heeft zich tot taak gezet dat mos uit te roeien... hij zet zich dan op een stoel en begint met een harkje dat mos eruit te plukken... resultaat grote bruine kale vlekken midden in het geel... ik zit dan in tweestrijd... enerzijds ben ik blij dat hij niets ergers doet... anderzijds huilt mijn hart voor dat mos want ik ben stiekem een mosfan... vandaag even geen gewetensprobleem want het regent dus wordt er niet geplukt.

Gisteren belde zoon om te vertellen dat hij langs was gekomen en ons niet had thuis gevonden... tja na vele weken waren we eindelijk nog eens een klein wandelingetje gaan maken... het weer leende zich ertoe... niet te warm... fris windeke... het was van nu of nooit... naar het park gewandeld tot aan de speeltuin om daar naar de kindjes te zitten kijken... enkele banken verder zaten een bomma en bompa met hun kleindochtertje... bompa was van corvee om die kleine bezig te houden... tja daar zijn bompas goed in... de man was al van het krammikige soort met gebogen rug... hij moest kleindochter op de schommel duwen... dan wilde ze langs een lijn naar beneden glijden en moest bompa het tuigje elke keer terug naar boven slepen... daarna was het frisbee... toen wij opstonden om naar huis te gaan moesten we voorbij hun bank en ik kon het niet laten te lachen want die bompa zat gewoon te slapen... volledig uitgeput... zijn vrouw bezag mij en moest ook lachen... ik vertelde het aan zoon en die vond het ook grappig... en ik was blij dat hij terug kan lachen want hij zat de hele week diep in de put... hij had eindelijk een vriendin gevonden en ze wilde hem ontmoeten tot de dag er aankwam en ze belde dat ze niet kwam... dat is de zoveelste kaakslag... toen ik hem belde wilde hij met rust gelaten worden... dat is zijn manier om problemen te verwerken... hij gaat dan slapen en slapen... dat deed hij als kind al... ik ken dat en laat hem gewoon met rust maar de hele week zit je toch mee te lijden... dus ik voelde dat hij terug aan het opkrabbelen is... OEF!

Zoals ik al zegde het regent... een zachte milde gezonde en verfrissende regen... zo zonde dat dat mos het niet meer mag meemaken want dat ligt nu in de groene container uit te drogen... ik hoop maar dat de spaarzame grassprieten die de brute aanval van 't manneke doorstonden met volle teugen genieten van hun drankje... dat brengt me weer op het probleem "eten"... gisteren heb ik alle kletsjes bijeen geschraapt en er een "machtige soep" van gemaakt... ik was al die potjes met restjes in de frigo zo beu... ik had achteraf wel een grote afwas oftewel vaat... en voor deze keer deed ik die vaat met gusto oftwel goesting.