Gisteren nog eens... na een lange onderbreking... een namiddag doorgebracht bij enkele blogmaatjes... we leerden elkaar kennen via onze blogs en besloten eens bijeen te komen in de echte wereld... dat viel geweldig mee en nu zijn we al ongeveer 20 jaar vriendinnen... ik had die week blues dagen en kon een opkikker gebruiken... mijn accu is weer opgeladen en zelfs zo erg dat ik in oorlogsstemming kom... waarom... ik bestel online alles wat ik nodig heb om in leven te blijven... de supermarkt die deze zware last draagt bezorgde me zoals gewoonlijk persappelsientjes en wel 3 zakken van elk 3 kg... genoeg voor 2 weken... in de eerste zak zaten er al gekneusde en beschimmelde exemplaren bij... 2de zak idem... 3de zak een rampgebied... mijn opgevoerde accu sloeg door en ik mailde een klacht naar de dader... die mailde direct door maar eiste foto's van de slachtoffers... nu wilde het feit dat ik net een hoop gevallen bladeren  uit de tuin boven op die rotte boel gestort had... normaal zou ik niet de moeite nemen maar ik werd zo woedend dat ik... gewapend met handschoenen en hark... de container te lijf ging en helemaal onderin toch nog van  die rotte dinges een foto kon nemen... heb ze gestuurd samen met een nogal nijdig epistel... als ze me niet vergoeden ga ik vermoedelijk een andere bevoorrader zoeken... het gebeurt regelmatig dat ik fruit en groenten moet weggooien omdat ze al niet meer zo fris toekomen en ik kan onmogelijk alles ineens gebruiken... hier en daar een rotte appel negeer ik wel maar ditmaal liep het de spuigaten uit zodoende... allez wat een opgeladen accu niet kan teweegbrengen... oorlog o.a.

JOEHOE het REGENT... ik werd in de heel vroege ochtend wakker van gekletter op de lichtkoepel... besefte dat het REGENDE en sliep terug in met een grote grijns op mijn "wezen" ... tja dat ouderwetse woord schoot me net te binnen en eindelijk kan ik het eens gebruiken... ik kijk tegenwoordig naar de herhalingen van al die oude vlaamse TV series met als hit Lili en Marleen... waarom... omdat ik als geboren en getogen Antwerpse er de taal van mijn jonge jaren in terug hoor... mijn grootmoeder bemande samen met haar vader een aak... die lange boten die de kanalen op en af varen met allerlei waren... ze leerde bompa kennen... toen een grote knappe bakkersgast... sloeg hem aan de haak en sleepte hem mee naar Antwerpen omdat ze het schippersleven kotsbeu was... ze was een klein vinnig vrouwtje dat zich snel aanpaste aan het Antwerpse taaltje... ze begonnen een bakkerszaakje maar dat bracht niet veel op omdat bompa een zachtmoedige sul was die de meeste klanten op de pof liet kopen en bang was om zijn geld op te eisen... dat moest bomma dan doen tot bomma het beu was en de winkel sloot... bompa ging dan maar op de grote vaart werken als kok... tussen al die bedrijven door kreeg bomma 6 kinderen waarvan mijn pa er eentje was... bomma was de matriarch die de hele familie in een ijzeren greep hield... op Nieuwjaarsdag kwam de hele zooi bijeen bij bobonne... er werd gefeest en gezongen en natuurlijk in het dialect... toen was er nog geen sprake van ABN... het was een hele andere tijd en Lili en Marleen trekken me terug in dat wereldje... gisteren heb ik zitten schateren met al die commentaren toen ze ontdekten dat de nieuwe vriend van Nini homo is... al die benamingen en uitdrukkingen had ik al heel lang niet meer gehoord... terecht vind ik maar in die tijd waren de mensen onwetender en al wat van het "normale" leven afweek werd wreed beoordeeld en afgewezen... het tegendeel is nu aan het gebeuren... hoe gekker hoe beter.

Ne goeie dag aan mijn schuchtere volgers... ja ik weet dat ik schaars bedeeld ben met fans maar ik moet bekennen dat het ook mijn schuld is... elke dag alle blogs aflopen om eventjes een berichtje achter te laten is niet mijn dada... ik heb jarenlang gezocht naar bloggers die iets te vertellen hebben en daar reageer ik dan wel op... als ze niet antwoorden is het maar zo en ga ik mijn eigen trage gangetje verder... degenen die wel hier eens langskomen dank ik van harte.

Wat gebeurde er de voorbije dagen... niet echt opzienbarende zaken die de wereld zouden dooreen schudden... alhoewel het heel moeilijk wordt die wereld nog te laten schokken aangezien er elke dag vreselijke dingen gebeuren... dingen waar men 20 jaar geleden sprakeloos van werd en nu zijn het gewoon "faits divers" want elke dag worden we overspoeld met van die vreselijke dingen... waar ik persoonlijk echt mee zit zijn de talrijke bosbranden waarmee vele mensen hun huis en soms hun leven door verliezen... om nog niet te spreken over al die arme dieren die erin omkomen... en dat vaak door onachtzame mensen maar ook door van die monsters die een kick krijgen van brandjes stichten... dat soort moeten ze volgens mij berechten als moordenaars... jakkes ik begin me weer kwaad te maken... ander onderwerp please.

De voorbije hete dagen waren soms triest... soms goed... die trieste dagen overvallen me gewoon... dan sta ik 's morgens met tegenzin op... eet met lange tanden (ook moeilijk als je nog zonder tanden zit)of eet gewoon niet... zit zomaar een potje te janken en haat mezelf dan omdat ik eigenlijk niets te janken heb... dwaal door het huis zonder doel... voel me nutteloos... oud en lelijk... vooral dat lelijk zit me dwars... de volgende dag... vandaag dus... hijs ik me uit bed met een doel... een rit naar de apotheek en dan de bank... dat deed ik dus en toen ik terug thuis kwam viel me op dat de voorhof er sjogel uitzag... dat heb je dan als je maar eens in de zoveel dagen je neus buiten de deur steekt... ik stortte me op bezem en blik en begon de boel te vegen voor ik me zou bedenken... mijn rug was er niet blij mee maar wel mijn gemoed... als bonus kwam een van mijn buren een praatje slaan... resultaat... een propere voortuin en een zelfvoldane vrouw die de rest van de dag gaat rusten zonder schuldgevoelens... deze week nog bezoek gehad van de loodgieter die de badkamer geiser kwam schoonmaken... na zijn werk samen koffie gedronken en gebabbeld... voor mij al een hele opkikker... de tuin kreeg ook een beurt want alle bomen beginnen het beu te worden en laten een deel van hun bladeren vallen... geen leuk werk maar ik troost me dan met het gedacht dat er in de herfst al minder kunnen vallen... minder prettig nieuws was dat zoon zonder uitkering zit... niettegenstaande de dokter een attest had opgemaakt dat hij voor 100 % werkonbekwaam is... bewezen na talloze onderzoeken en scans allerhande... weigert de ziekenkas hem op te nemen... na meer dan 30 jaar te hebben gewerkt voelt zoon zich diep vernederd en misbruikt... hij heeft zelfs een advocaat aangenomen om hem te verdedigen... wat zoon wordt aangedaan voelt moeke even erg... het onrecht dat vele mensen in dezelfde situatie nu wordt aangedaan steekt me erg diep... in plaats van eens te gaan besparen in eigen rangen is deze regering bezig vele mensen de dood in te jagen... je werkt jarenlang... betaalt belastingen... door lichamelijke klachten wordt het werk te zwaar en je krijgt ontslag... nadat de uitkering werd beeindigt wordt het ziekenkas... dan weigert ook de ziekenkas je nog uit te keren... is dat logisch... alsof die klachten met de jaren niet meer tellen... en dan zelfs het attest  van een dokter gewoon negeren... dat is onmenselijk en drijft iemand tot wanhoop.

Daar gaan we weer... tijd om te stoppen met zeuren en terug te gaan naar mijn boek... een spannende detective die me even uit deze harteloze wereld haalt en me binnenhaalt in een al even vreselijke wereld die gelukkig niet de mijne is... ken je dat gevoel?

Het was weer een tijd geleden dat ik een poetsneiging had gevoeld maar gisteren was het zover... het begon onschuldig en plichtmatig toen ik de trap afdaalde om ons Polleke te gaan voederen...ik passeerde de "stookkelder" en plots... opeens... zomaar ineens... trok iets me naar binnen en zag ik het stof en de spinnenwebben en de wanorde en het gevoel welde in me op... hier moet ik iets aan doen... om een lang verhaal lang te houden... ik begon alle bakken te inspecteren... die plaats herbergt niet alleen de verwarmingsketel maar ook een massa gereedschap... het overgrote deel werd na de dood van mijn pa... een verknochte doehetzelver... bij ons gedumpt... 't manneke was niet bepaald een geniale klusser maar toch... iets aan die spullen raakte zijn innerlijke "man" en van toen af was het zijn domein... zijn laatste jaren deed hij niets liever dan al die spullen schikken en herschikken en aanvullen met een hoop rommel die hij nooit zou gebruiken... ik herken een hamer en een tang en nog wat handig gerief maar het mag niet te technisch worden voor mijn tere innerlijke "vrouw"... vastbesloten baande ik me een weg door alle opgestapelde rommel die ook nog werd versierd door talloze spinnendraden... het soort dat je niet ziet maar wel voelt als je ertegen loopt... en ik begon... alles versleuren... dan afsoppen... de talloze bakken inspecteren en nutteloze rommel weggooien... nadien de vloer... een hels karwei want die kamer staat vol met kasten en wagentjes waar je tussen en onder moet laveren... een marteling voor de rug... ik ben jammer genoeg van hardnekkig materiaal gemaakt en wat ik begin zal ik ook afmaken... die ene kamer heeft me  5 uren van mijn leven gekost maar toen ik ze eindelijk kon afsluiten voelde ik me geradbraakt maar innig tevreden met mezelf... boven gekomen tracteerde ik mijn zere rug op een pijnstiller en de relaxzetel... de rest van de dag heb ik doorgebracht in de zalige wetenschap dat ik die rust verdiende en dat is een goed gevoel.

Een luie oververhitte zwaai vanuit mijn luie zetel... de oefeningen om mijn oud lijf nog ietwat beweeglijk te houden heb ik even in de frigo gestopt tot er koelere en betere tijden aanbreken... intussen doe ik enkel de hoogstnoodzakelijke huishoudinges... tot overmaat van ramp zijn mijn poets- en ook mijn strijkhulp in verlof... dat gaat me nog meer zweet kosten... maar ook dàt gaat voorbij en voor we het weten zitten we weer te mekkeren over die aanhoudende regen en/of de bittere kou... dus maken we er het beste van met natte nekdoeken en als het echt erg wordt de ventilator aan... ik heb wel een draagbaar airco apparaatje besteld en hoop dat het zijn geld waard zal zijn als het ooit aankomt tenminste... wat deed ik de voorbije weken... niet veerl soeps... enkele uitstapjes met de scoop om mijn leefruimte te verkennen... ik heb het geluk te wonen temidden enkele parken... 6 stuks... die struinde ik vroeger tevoet af maar dat is niet meer doenbaar dus nu per scoot... aangezien mijn afkeer van routine neem ik elke keer een andere route... dat kan meevallen of... zoals de vorige keer... half in een greppel... gelukkig waren er geen toeschouwers om mijn stuntelige manoeuvers te bekijken om weer op het rechte pad te geraken... enfin het lukte me en ik had er eventjes genoeg van... reed recht naar huis en heb de rest van de dag mezelf teruggetrokken achter in de tuin om mijn gekwetste ego te laten bekomen... ik heb net mijn hongerige schildpad zijn voer gebracht... dat beest is precies aan het bunkeren om een lange bittere winter te kunnen doorstaan... gisteren had ik hem 2 x een portie gebracht en betrapte ik hem terwijl hij aan het brood voor de vogeltjes zat te knabbelen... dan nog maar een derde portie geserveerd en die is helemaal foetsie zag ik... en dat terwijl de prijs van groenten en fruit de pan uitzwiert... gelukkig maar dat de warmte mijn eigen eetlust nog een graadje lager heeft gebracht... ik ga nu verkassen naar een andere stoel... hou jullie cool en bewaterd!

Ik schrijf even in koel blauw omdat ik droom van water nu... na die ondraaglijke hitte van vorige dagen begin ik weer even mezelf op te krikken... ik zat of liever lag in overlevingsmodus met de focus op drinken... natte nekdoeken... hoe in hemelsnaam wat eten binnen krijgen... meer zat er niet in... en de uren en dagen aftellen naar verlichting... vandaag was het zover... vroeg opgestaan en de deuren open gezet en joepie er kwam zowaar een frisse bries binnen gehuppeld... ik begon bijna mee te huppen... plots kreeg ik een energie shot en besloot de voortuin te vegen want die lag vol blaadjes en takjes... dat gedaan zijnde was ik natuurlijk aan wat rust toe maar toch zeer tevreden met mezelf... na het middagboke de tuin in getrokken... ligbed opgezet en me liggen wentelen in koele frisse lucht... rond 4 u kreeg ik warempel terug de kriebels en begon ik de tuin te fatsoeneren... de helft ervan toch... het deel dat in de schaduw ligt... fier vulde ik de groene container en sleepte hem naar buiten... nog de witte en de blauwe zak erbij voor de vuilkar morgen... et voilà madame was gelukkig omdat ze goed gewerkt had en zich weer voelde leven maar al die inspanningen vragen hun tol en ik moest mijn oud karkas weer naar dat ligbed slepen...na het sobere avondeten wat TV gekeken... dan naar bed... en dan kreeg ik het weer... ik wipte mijn bed uit en zit hier nu te bloggen... zot zijn doet niet zeer... gelukkig maar.

Wauw en nog eens wauw... nu ben ik toch effe geschrokken toen ik merkte dat mijn laatste logje bijna een maand geleden is... wat deed ik al die tijd... zowat de gewone dingen die een gewone mens doet maar in een trager tempo dan vroeger... maar niets spectaculairs... we kregen een kleine hittegolf en dan ging mijn leventje nog wat trager... daarop die jojo dagen waar je gewoon niet weet of je buiten gaat of toch maar wat wacht en het werd wachten en binnen blijven want tegen de tijd dat ik me uitgedost had om de buitenwereld toe te grijnzen begon het weer te regenen... dan maar mijn boek pakken en als afwisseling een cryptogram... ik begon het stilaan op mijn seskes te krijgen maar koppig zoals ik ben gooi ik het dan weg en hou mezelf voor dat ik een luizeleventje heb... tussen de regenbuien door nog wat in de tuin rondgefladderd en onkruid geplukt en Polleke eten gebracht... dat beest is ook een rare... tijdens die hete dagen zat hij verscholen in de struikenn en nu het veel kouder en natter is loopt hij gezwind de tuin rond en dàt voor een Griekse schildpad... dat beestje weet niet meer dat hij eigenlijk van de zon zou moeten genieten... is zijn roots volledig vergeten... na enkele eenzame weken werd ik gisteren verwend... op één dag kreeg ik bezoek van mijn lieve overbuurvrouw... we hebben samen de wereld naar onze normen hervormd... nu nog afwachten of onze "overheid" ons gaat volgen... toen buurvrouw weg was kreeg ik warempel 2 mailtjes van een oude chatvriend en een ex buurtje... later belde zoon dat hetgene waarvoor hij een echo moest krijgen niet alarmerend was... mijn dag kon gewoon niet meer stuk... ik was zo overweldigd dat ik het avondeten ben vergeten... dat prakje zal wel rijp zijn voor de vuilbak nu denk ik... dus weer een probleem... wat ga ik koken vandaag... dat zal voor later zijn... nu eerst mijn blogje wat aandikken... vandaag ga ik mijn pas aangekochte zomerbloesjes wassen en klaar leggen voor de ons beloofde zon... tja ik ben gaarne voorbereid op alles wat mijn weg kan kruisen... buurvrouw stelde me voor samen eens op stap te gaan... allee... op stap betekent een wandelingetje en een terrasje... nu maar hopen dat de zon op tijd is en dat ik niet in panne val zoals de vorige keer toen ik plots moest afzeggen wegens ziekte... afwachten dus maar alvast mijn zomeroutfit in orde brengen.

We  kregen al enkele mooie lentedagen en nu worden we helemaal verwend ... we gaan dus niet klagen over de warmte... ik zeker niet... voor de eerste keer in mijn leven heb ik mijn havermoutpappeke opgeslobberd gezeten  op mijn terrasje terwijl ik genoot van meneer Merel zijn ochtendlied... dat is een van mijn buren en ik hoor hem liever dan die andere buur meneer Kraai... die denkt ook dat hij kan zingen maar owee... dan nog liever meneer Duif met zijn gekoer alhoewel die het soms kan uithangen hoor... enfin dat terrasgenot is helaas van korte duur want eens de zon het bereikt moet bibi de vlucht nemen omdat haar ouwe en tere vel zoveel zon niet meer aan kan... dan maar de dagelijkse taken afhaspelen met als extraatje wat tuinjobkes... elke dag een afgemeten dosis... ik praat dan tegen 't manneke en zeg hem dat ik zijn hofke goed in orde hou... zoon heeft vorige week wel enkele bomen en struiken bijgesnoeid zodat ik weer de hele tuin kan overzien... ik heb ook hier en daar een plat bakje met water gezet en hoop dat de vogeltjes het zullen apprecieren... wat betreft Polleke... die is zijn eigen eigenzinnige zelf en versmaadt mijn witloof zodat ik het maar zelf zal moeten opeten... niet dat ik er iets op tegen heb... witlof is mijn favoriet voer... ik moet trouwens opcmijn hoede zijn elke keer ik de tuin instap want dat beest bespiedt me en probeert dan binnen te glippen... wat hij zo interessant vindt aan die garage weet ik niet maar hij wacht gewoon op een kans erin te geraken... vandaag wat bladeren bijeen geveegd en de ligstoel al gezet... eens dat ding uitgeklapt is zit het lekker maar wat is het zwaar... ik bestelde het online en vergat het gewicht te controleren... dragen lukt me amper dus wordt het elke keer het over dat arme gras sleuren tot achter in de tuin onder de bomen... na het middagboke trek ik de  hof in gewapend met boek en bril en gsm en tablet... soms kan het leven mooi zijn.

Enkele dagen geleden vertelde ik over de zoektocht naar Polleke... ik had zelfs de hele benedenverdieping uitgekamd... gewapend met zaklamp en zelfs op mijn knieën kruipend om onder de auto en in alle hoeken te speuren... geen Pol te vinden... toen ik di nsdag mijn wasmachine stond uit te laden draaide ik me om met een armvol natte lakens en wie stond daar vlak achter mij me met zijn sjagrijnig koppeke aan te staren... de Pol... dat beest zat dus de hele tijd in de garage... hij is een echte meester in camouflage... ik zette hem de tuin in en spoedde me om hem zijn diner te brengen en wat deed hij... me even minachtend bekijken en het aftrappen... denkelijk kwaad dat ik hem buiten zette... hij had wel lekker droog en warm gezeten tijdens het onweer van dat weekend...  nu zit ik me nog altijd af te vragen hoe ik in hemelsnaam hem niet heb opgemerkt toen... ik vroeg hem waar hij zich had verstopt maar hij wilde het niet zeggen... ik zal hem nog beter moeten in het oog houden... ooit was hij de straat afgewandeld en enkele buurkinderen kwamen hem terug brengen... een hele tuin voor hem alleen en toch is dat niet genoeg voor hem... stom beest.

Ik ben op controle geweest voor dat gebit en kreeg groen licht... volgende week krijg ik die 2 vijzen ingeplant... dan weer 3-4 maanden wachten tot alles muurvast zit... daarna de volgende ronde... het gebit zelf... ik hoop het nog levend te kunnen meemaken... toen ik dat aan de tandarts zegde moest ze lachen... ja zij wel!

Ik had al enkele jaren een "pennevriend"... door een reactie te geven op zijn blog raakten we in gesprek en begonnen we elkaar te mailen... ik miste hem al enkele weken en kreeg nu bericht van zijn dochter dat hij plots is overleden... ik heb die man nooit ontmoet maar het schokte me toch... weer een afscheid...ik begon eens na te rekenen van hoeveel mensen ik al had moeten afscheid nemen en dat waren er in de familie alleen al 20 en als ik overstap naar vrienden en kennissen raak ik de tel kwijt... ik las ooit : "oud zijn is niet geschikt voor watjes" een waarheid gelijk een koe... nog zo een gezegde waar ik het verband niet zie... wat heeft de waarheid nu met een koe te maken... wie het weet vertel me het.

Het regent het regent de straatjes zijn weer nat... ja en dat was nodig... eind april en het gazon begon al bruin te worden... zo droog... zaterdag toch nog een zalige dag gehad met het bezoek van onze laatst levende vrienden... allebei met wandelstok en als vervoer tram en bus... ik ben diep beschaamd... wat een moed die twee nog hebben... we hebben de hele namiddag in de tuin gezeten en mijn nieuw aangeschaft tuingarnituur uitgetest...die avond zat ik wel op mijn tandvlees want het is veel trappengeloop zo... een bel etage woning heeft veel voordelen...je hebt wel een mooi uitzicht op je tuin maar het moet wel de moeite waard zijn voor je al die trappen wil trotseren... ik zat uitgeput en al in slaaptenue voor de TV toen zoon belde... ik vertelde hem dat ik al 3 dagen ons Polleke niet kon vinden... zijn witlof en tomaat bleven onaangeroerd liggen en ik begon me ongerust te maken... ben je ook gaan kijken achter de rotstuin vroeg hij... hij zou op zijn rug kunnen gevallen zijn... dat is nog gebeurd... voila daar ging mijn gemoedsrust... ik ben dan maar gewapend met zaklamp terug de tuin ingetrokken en geen Polleke te zien... ik was net op tijd binnen toen het onweer losbarste... later in bed begon ik te denken dat hij misschien in de garage was gesukkeld... ook al gebeurd als je de deur open laat... zou ik of zou ik niet... nee te moe... dat was mijn eerste taak na het opstaan vandaag... inspectie garage... was- en stookplaats... nada...het blijft dus afwachten of hij ooit nog te voorschijn gaat komen... aan een schildpad zie je niet of ze ziek zijn of dood... dat zit altijd met ingetrokken koppeke... het onweer gisteravond viel nog mee hier... verre bliksems en wat gedonder... en nu al de hele ochtend een zachte regen... mij hoor je niet klagen... vandaag gaat bibi niet veel bewegen... mijn boek en wat cryptogrammen en de rest is stilte.

Niettegenstaande de nog koude wind is alles hier in de tuin aan het groeien en bloeien... zoon heeft het gazon al voor de tweede keer moeten afrijden want ons Polleke vondt de weg niet meer tussen al dat hoog opgeschoten gras... de al meer dan 60 jaar oude meidoorn heeft er nog een vracht bloemetjes uitgeperst... ik dacht elk jaar dat het zijn laatste zou zijn maar nee het oudje wil niet opgeven... de al even oude seringenboom wil niet onderdoen en staat nu te geuren met zijn witte vracht... het is om jaloers van te worden... die oudjes die elk jaar weer opbloeien en ik die sommige dagen mezelf moet voortslepen... Polleke weet nog altijd niet goed wat te doen... nog wat verder dutten of af en toe even komen eten... toen ik enkele dagern terug hem zag gras eten spurtte ik naar boven om witlof te gaan halen... ik legde het verleidelijk in zijn buurt en bibi kwam traag naar voor en... begon te eten van een plant in zijn buurt... ik ben dan efkes uit mijn krammen geschoten... ja toch... doe je al die moeite voor dat ondankbare beest... ik heb hem dan op dat witlof neergepoot en ja hij at er toch van... meer om mij een plezier te doen denk ik... whatever!

Het krioelt hier weer van de katten... ik betrapte een pekzwarte die bijna boven op de Pol zat... die had natuurlijk veiligheidshalve zijn nek ingetrokken en die kat zat denkelijk te wachten tot dat koppeke weer te voorschijn zou komen om... wat te doen... weet ik niet maar ik heb het beest toch maar eens streng toegesproken... een andere kat lag vredig in het zonneke te slapen op mijn terras... nog even en ze zitten binnen... een geluk voor hen dat manlief  het niet meer kan zien!

Ik heb de laatste tijd veel last van de blues... zou naar buiten willen maar kan de moed niet opbrengen... zo alleen ronddolen is gewoon stikvervelend... iets waar ik vroeger van genoot is nu een kwelling geworden... 't manneke zou zeggen: nooit tevreden dat mens... en ja ik mis die man... niet degene die hij geworden was de laatste maanden maar de man uit de goede jaren... tja we lagen vaak in de clinch maar we beleefden ook goede dagen... het ergste is wel dat je het maar tenvolle beseft als het er niet meer is... en dan ben je kwaad op jezelf dat je er toen niet genoeg van genoot... een mens is een raar ding... eigenlijk ben je beter af als hond of kat of hetwelk dier dan ook... die leven in het heden... is dat goed dan genieten ze... is het slecht dan ondergaan ze het lijdzaam... piekeren over de toekomst is er voor hen niet bij... ik wil na mijn dood terug komen als kat... misschien een rosse?

Nen dikke MERCI aan de lieverds die de moeite namen even te reageren... ik wil echt hier niet de sukkel uithangen maar gewoon weten dat er toch nog iemand is die echt luistert... en aan die blogmaten wil ik ook even vertellen dat mijn blues met de zon zijn vertrokken... ik ben zelfs uit mijn schulp gekropen... ben op de scoot gestapt en naar de apotheek gereden en dan het Nachtegalenpark ingetrokken... het pad dat we vaak op de fiets afreden naar de minigolf... man en ik... ben ik opgereden terwijl de herinneringen aan die mooie tijd me overspoelden... ja het was leuk maar ook ietwat triest... om dat triest weg te krijgen heb ik op de terugweg alles uit mijn scoot gehaald en de wind mijn coiffure laten verwoesten... wel het deed goed... de dag nadien gewapend met mijn stok het naburig parkje ingetrokken... een minder geslaagd idee want het was al te warm voor mij en mijn evenwicht was weer uit balans... blij weer thuis te zijn... de volgende dag heb ik de tuin wat opgeruimd en getracht ons Polleke te verleiden met witlof... Polleke zei Foert en toonde mij zijn rug... dat beest zit nu al een hele week op hetzelfde plaatsje zonder te eten... tja desnoods eet hij maar gras... ik kan er niet de hele dag bij gaan zitten... de tijden dat ik uren in die tuin zat te werken zijn helaas voorbij... afgepeigerd terug naar binnen... toen ik die avond de voordeur ging afsluiten merkte ik een rare hoop takken in de voortuin op... elk jaar komt er een koppel duiven in de boom in die voortuin nestelen... blijkbaar was er die nacht veel wind geweest of anders waren moe en pa duif  wat nonchalant geweest maar er lag daar een knoert van een nest onder die boom... pardaf daar ging mijn rust... dat nest in de container gegooid en de omliggende takjes bijeen geveegd en dat waren er veel... toen dat karwei gedaan was zocht ik verlekkerd mijn relax op met het vooruizicht op een rustige TV avond... jawadde... de vaste telefoon belde met een doodongeruste zoon aan de lijn... die had me al de hele dag gebeld en kreeg geen gehoor en stond op het punt naar mij te rijden... ja weer van hetzelfde... het geluid op mijn gsm stond op "stil" ... dat is nog al gebeurd en god weet hoe dat kan... ik gebruik dat ding alleen om te telefoberen of soms een sms-je te plegen... zet het zichzelf dan uit of wat... enfin toen dat ook afgehandeld was heb ik genoten van een goed filmke vergezeld van een flinke dosis  chocola... vond dat ik dat wel verdiend had... of niet?

Na lang aarzelen... ik had gewoon geen goesting meer... zit ik hier toch maar weer... ik wilde het gewoon opgeven... wat heb ik nog te vertellen... niet veel... dat ik momenteel in een diepe put zit interesseert geen kat... die regen... dat zomeruur dat me uit mijn lood brengt elke keer... en die lange dagen alleen binnen zitten is niet echt goed om iemands humeur op te krikken... op die momenten blijf ik liever rustig mezelf ambeteren in plaats van anderen lastig te vallen met mijn problemen... wat ik dan allemaal doe om niet te zitten kniezen en mezelf te zitten beklagen... zelfs parfum opdoen en dat om gewoon binnen te zitten... zelfs lezen kon me niet boeien... klusjes in huis waren gedaan... ik heb als een dolle zitten cryptogrammen tot ik er scheel van keek... door al dat gestress waren mijn ingewanden op hol geslagen... heb dan maar een potje zitten janken en echt dat helpt... de druk op de ketel is ietwat gedaald zodat ik nu terug hier wat kom zeuren... ik denk vaak maar te stoppen met dit blog maar ik ben nu eenmaal nogal getrouw en sennet was mijn eerste uitstapje op het net... je eerste liefde vergeet je nooit zegt men en dat zal het dus zijn dat ik hier nog altijd zit terwijl al de rest van mijn vroegere blogmaten naar andere oorden vertrok... het spijt me alleen dat ik zo weinig weerklank krijg... mooie prenten genoeg maar dat is het niet... ik vraag me dan af wat ik hier eigenlijk zit te doen... ja ik weet het wel... mijn bekommernissen van me afgooien maar dat kan ik ook tegen mijn muren doen... die antwoorden ook niet... enfin het is wat het is... c'est la vie!

Manman wat een memorabele week... toen ik maandag ochtend die zon zag kwam ik tot leven... mijn lijfspreuk is "zachtjes aan dan breekt het lijntje niet" dus begon ik de buitenwereld te verkennen in mijn achtertuin... eens even checken of Polleke al uit zijn holletje gekropen was... nada... dan maar de tuin verkennen op ondeugdelijke zaken... dat gedaan zijnde wat zitten genieten van die zon... die avond gaan slapen met het voornemen om dinsdag een wandeling te maken... dus deed ik dat... gewapend met wandelstok het nabije parkje verkend... niet veel soeps want nog winterkaal... dat verveelde me rap en verder gewandeld de buurt rond... zeer tevreden over mezelf terug thuis gekomen met in mijn hoofd de volgende stap... een ritje met de scoop... zo gezegd zo gedaan... woensdag dat ding buiten gereden... het Nachtegalenpark rond... wat zitten kijken naar de kinderen in de speeltuin daar bij de Melkerij... toen kwam plots het idee op... waarom niet nu naar de winkel rijden om witlof en persappelsientjes in huis te halen... het witlof voor Polleke moest die toch al boven water komen... dat deed ik toen... de scoop was wel enkele keren in het park geblokkeerd geraakt maar ik dacht dat de boosdoener een of andere hindernis was... enfin na mijn boodschappen reed ik richting home... aan het kruispunt Grote Steenweg-Koninklijke Laan gekomen moest ik wachten op groen en toen het zover was zei de scoot ZUT... geen beweging meer in te krijgen... daar zat ik dan met mijn 2 kg witlof en 2 kg appelsienen... na ettelijke pogingen mijn zoon gebeld die gelukkig dadelijk opnam en beloofde te komen helpen... zoon woont in Borgerhout en dat wachten duurde lang... ik heb daar genoeg auto's en fietsen zien passeren voor de rest van mijn leven... zoon kwam en kreeg het ding aan de gang maar ik was als de dood zo bang terug in panne te vallen midden op de rijbaan... toen het gebeurde zat ik gelukkig op een veilige plaats... ik pakte mijn wandelstok en ben tevoet naar huis gewandeld... zoon heeft de scoot veilig thuis gebracht en begon hem direct uiteen te halen... het verdict... versleten batterijen... tja die dingen hebben heel wat jaren dienst gedaan... mijn zoon kocht hem van een overleden buurman... reed er vele maanden mee na zijn eerste zware accident... toen werd het ding in onze garage gestald op voorlopige rust... nieuwe batterijen zijn besteld en dan kan ik weer het huis uit... donderdag de tandarts voor die stiften... na de scan het verdict... nog 2 maanden wachten... nog niet volledig hersteld... dus ik mag nog wat langer geprakt voer eten... voor de rest... waar ik zo bang voor was om zonder tanden de deur uit te gaan valt best mee... met mijn bovengebit in ben ik redelijk verstaanbaar... toen ik daar zat te wachten aan dat kruispunt sprak een dame me aan om te zeggen dat een scoot wel een handig ding is... wel grappig op dat moment... we maakten een praatje en kreeg zelfs een compliment over de kleur van mijn jas... zodoende... ik sta klaar om de buitenwereld te herontdekken gewapend met 2 nieuwe batterijen... vandaag ga ik de deur niet uit... tijd voor rust... maar eerst nog mijn dagelijkse boogie waarop ik me kan losgooien... je ziet de wil is er nu moet het lijf nog mee willen.

Ik kreeg verleden week een bericht van Fluvius dat ze het electriciteitsnet gingen aanpassen of moet ik upgraden zeggen vanwege de verwachte toename van stroomverbruik... ja natuurlijk... als we met zijn allen electrisch moeten gaan leven krijg je dat... ze gingen ons wel op tijd verwittigen omdat de straat zou worden opgebroken en de toegang tot deuren en garages tijdelijk ontoegankelijk zou worden... jawadde... om 8 u 's morgens toen ik nog lekker lag te maffen ging de bel... toen ik al wankelend uit mijn bed kwam was de man al vertrokken en ik hoorde een machine oorverdovend brullen aan het begin van onze straat... en dàt noemen ze dan tijdig verwittigen... toen ik aangekleed en redelijk wakker beneden kwam was het al gebeurd... een lange en diepe sleuf en de stenen van het voetpad opgestapeld op de oprit... voor mij geen probleem op dat ogenblik maar stel dat ik de wagen nodig zou hebben... plezant he... ik merkte op een gegeven moment dat ze links en rechts van mij een loopbrug over die greppem hadden geplaatst... ik naar beneden om te vragen waarom ik er geen kreeg... rap gezegd maar owee... die mannen zijn allen buitenlanders en verstaan geen yota nederlands... dan maar in gebarentaal en ja ik kreeg er ook eentje... ik verwachtte de strijkhulp en de poetshulp en ik kon toch niet verlangen dat die eerst over een berg zand zouden moeten klauteren om dan alsnog in die greppel te belanden... dan ontdekte ik ook dat mijn home computer niet meer verbonden was met het net... eigenlijk had ik dat al gemerkt tijdens de nacht... ik had namelijk een vreselijk bangelijke droom en telkens ik mezelf wakker schudde en dan weer in slaap viel ging die droom verder... ben dan maar opgestaan met het idee wat te gaan cryptogrammen op de PC... niet dus want die was niet aangesloten... de volgende dag nog altijd niet... ook mijn tablet maar dat kon ik oplossen... intussen is alles opgelost... PC werkt weer... de greppel buiten is gevuld en nu is het wachten op de volgende etappe... het terugleggen van de plaveien... zou maandag zijn... we zullen wel zien... en zo is er elke dag weer iets om je zorgen over te maken... niet te vergelijken natuurlijk met de problemen die veel anderen hebben als je het nieuws volgt... ik las net weer over de holocaust... iets dat 80 jaar geleden gebeurde... op zich een vreselijk iets... het wordt altijd weer opgerakeld en eist dat we ons schuldig voelen voor het leed dat die mensen werd aangedaan en dit speciaal tegenoveer joden... die joden hun nakomelingen zijn nu net hetzelfde aan het doen en dàt wringt enorm bij mij... wij maar medelijden en schuldgevoel koesteren terwijl zij intussen hardnekkig hun gang gaan... nee hoor... ik speel niet meer mee.

Ik ben een boekenwurm... altijd al geweest... ik lees zowat over alle onderwerpen... maar de laatste tijd weiger ik pertinent oorlogsverhalen of films over oorlog te zien... mijn kinderjaren beleefde ik tijdens de oorlog '40-'45 en ik heb de jaren nadien zoveel gehoord en gezien over die oorlog dat de maat vol is... trouwens in de huidige tijd zijn er overal ter wereld oorlogen aan de gang en zal dat ooit stoppen... ik denk het niet... de laatste tijd zoek ik op YouTube die oude filmpjes op van Toon Hermans en Lucy en nog anderen... goeie ouwe humor... iets wat ze nu niet meer kennen... na een lange sombere dag kijk ik voor het slapen gaan naar zo'n filmpje en lig dan na te glunderen in mijn bed... beter dan liggen kniezen.

ZON jawel en dat al de vierde dag... ik begin stilaan naar mijn zomerbloesjes te lonken... die bekijken me dan met medelijden en denken er het hunne van... maar zo ben ik... altijd gehaast en denkelijk ga ik het niet meer kunnen afleren hoe ik het ook tracht... die zon geeft me wel een boost en de eerste dag al begon ik vol ijver kasten uit te ruimen... nadien in de voortuin de resterende bladeren bijeen geveegd... de helft dan toch... de geest wilde wel maar het lijf protesteerde en gilde : "STOP onnozel menske"... ik had welgeteld een heel uur nodig om te bekomen... oud zijn is echt niet plezant... enfin de volgende zonnige dag de andere helft gedaan en nog wat gefoefeld in de tuin... nadien voelde ik me zo voldaan en heb ik mezelf gefeliciteerd... ja wie anders zou het doen... in de tuin viel mijn oog op de buitentrap en kneep ze rap toe... dat ding zit dik onder de groene schimmel en ziet er onappetijtelijk uit... het zal wel moeten wachten tot maart voor een grondige beurt... dan maar binnen mijn overtollige energie verbruiken... alles van marmer in de olie gezet en omdat ik toch bezig was ook nog wat meubeltjes ingevet zodat alles wat moet glanzen me nu stralend toelacht... daarna mijn zetel en boek en een welverdiende rust.

De voorbije week was redelijk druk... de ramenwasser... de strijkhulp... de poetshulp... de huisarts... de supermarkt... een besteld pakket... gelukkig niet allemaal tegelijk... deze week gaat stil en saai worden... misschien tijd om eens een nieuwe boekenlijst voor de bib op te stellen... een werkje dat enerzijds plezant is maar ook ingewikkeld want het wordt moeilijk om boeken niet dubbel aan te vinken... ik heb in mijn lange leven al zoveel gelezen maar titels onthou ik gewoon niet en soms glippen er boeken tussen die ik al las... pech voor mij dan... ik ga er direct aan beginnen nu.

 En dat het winter is zullen we voelen met alles erop en eraan... het is wel even wennen want sneeuw kenden we haast niet meer... wel mooi om te zien vanuit mijn zetel... ik heb zojuist mijn stoute tuinsleffers aangetrokken om voer te gaan strooien voor de vogels... ik snap er niks van... geen piet meer te zien terwijl wij vroeger haast bedolven werden door de hordes duiven die kwamen eten... en ik maar staan bibberen  in die ijskoude tuin... ik heb welgeteld 1 duif gezien... ik vermoed de troetel van mijn man want die hing hier altijd rond... een loner... enfin ze zal niet verhongeren met al dat voer... toch 1 leven gered.

En het leven gaat door... ik begin stilaan te wennen aan alleen leven... zoon past zich ook aan maar is nog niet toe aan een nieuwe hond... Kiko was dan ook een specialleke en niet vlug te vervangen... we zien wel later... ik kwam zojuist naar de straat kijken en zag mijn lieve overbuurman mijn deel van het trottoir sneeuwvrij maken... ik ben hem even gaan bedanken met een diepe buiging... de lieverd... een kus zou hem maar afschrikken dus dat doe ik liever niet...  nu is het wachten op mijn pakjes... altijd spannend... een van mijn pekelzonden... online winkelen... zo gemakkelijk maar ook ietwat verslavend... je zoekt een bepaald product op het net en verdwaalt in een woud van dingen die je niet echt nodig hebt maar zo aanlokkelijk tonen dat je erin trapt... trouwens de meeste zaken dumpen de leveringskosten bij een bepaald bedrag en om dat te vermijden bestel je  meer... ik weet wel dat het boerenbedrog is maar ach gun me dat pleziertje... ik heb onlangs een soort mixer gekocht... het stond opgeborgen en ik was het stomweg vergeten tot ik het  toevallig herontdekte en nu maal ik zowat alles erin wat ik anders niet kan eten... soms kan een verslaving nuttig zijn.

Een Kerst om nooit te vergeten... zoals andere jaren kwam zoon de vooravond van Kerst doorbrengen bij mij... de eerste Kerst zonder de papa... zoon zoals altijd vergezeld van zijn trouwe maatje de Kiko... in de loop van de avond begon Kiko raar te doen... hij at wel maar niet zo gretig als anders... begon te hijgen en ging steeds maar liggen... aangezien het dier al 11 jaar is en grote honden geen heel lang leven hebben en voordien al geopereerd was van kanker... was zoon in paniek en op mijn aandringen bracht hij de hond in onze auto naar huis... nadien kwam hij wel even terug maar zijn hart bleef bij de Kiko... midden in de nacht stond hij terug voor de deur om de auto te halen en Kiko naar de dierenarts te brengen...  3 uur later stond hij er terug zonder hond... na onderzoek bleek het dier vol tumoren te zitten en hij besloot hem te laten inslapen... zoon heeft liggen huilen in mijn armen... dat was dus een onvergetelijke Kerst als afsluiting van een vreselijk jaar... de eerste Kerst zonder papa en de laatste dag van onze Kiko... die hond was als een kind voor zoon... uit het asiel gehaald toen hij ongeveer 1 jaar oud was... zijn metgezel en troetel... ik kan alleen maar hopen dat hij vlug een andere hond kan vinden in het asiel want als single heeft hij nood aan gezelschap en bestaat er een betere vriend als een hond... ik sluit dit vreselijke jaar af in mineur... zou het liefst mijn bed willen inkruipen nu maar zoon heeft me nog nodig... zeker nu... ik wens iedereen hier leukere feestdagen en een voorspoedig nieuw jaar 2O26... en ik... ik ga wat poetsen en de was doen... mijn manier om verdriet de nek om te wringen... tot ziens in betere tijden!

TJA... het loopt nooit zoals we het willen... donderdag die rottanden eruit maar zoals ze beloofde geen implantaten gezet omdat de hele boel zo erg was ontstoken dat de dokter het risico niet wilde nemen... dat betekent maar eerst in maart op controle en dan die verrekte dingen er "misschien" in... dan nog eens 3 maanden wachten voor ze kunnen beginnen aan de prothese zelf... toen ze het me vertelde heb ik heel hard maar "binnensmonds" gevloekt... aangezien mijn mond afzichtelijk gezwollen was en vol zat met proppen watten was ik letterlijk monddood gemaakt... toen moest ik de buurman nog bellen en dat was al een hele opgave door die proppen en het masker maar het lukte me en dit wrak geraakte thuis... na zowat 2 liter bloed en 2 kilo watten te hebben verbruikt de volgende 2 dagen stopte het eindelijk en begon de volgende fase... hoe en wat eten... intussen is dat ook opgelost en heb ik me verzoend met het idee tandloos dit jaar te overleven... ik ben zelfs zo blij van die ambetante bieters verlost te zijn dat ik er nieuwe energie heb door gekregen... praten gaat moeilijk maar ik oefen en praat tegen alles in huis... de traplift die ik Otto noem... de planten die ik liefhebbend aanmoedig... ik zet elke dag een rock op en dans erop tot mijn tong op mijn tenen hangt... veel plezanter dan al tellend aan stoelyoga doen... tenslotte ben ik van de rock generatie en dat krijgen ze er niet uit... meer dan 1 nummer kan ik echter niet meer aan... je moet je grenzen stellen nietwaar.

Dit alles om duidelijk te maken dat ik me voel of er een loden last van mijn rug gewenteld is... ik betrapte mezelf erop gisteren dat mijn prutmaaltijd me smaakte en voor de eerste keer in weken heb ik zitten sabbelen op een marsepeinen snoepje... het duurt zo wel langer maar je hebt er dan ook langer plezier van... en dat ontdek ik dan nu op mijn zeer gezegende leeftijd... nooit te oud om te leren... zo zie je maar!