Ik kreeg verleden week een bericht van Fluvius dat ze het electriciteitsnet gingen aanpassen of moet ik upgraden zeggen vanwege de verwachte toename van stroomverbruik... ja natuurlijk... als we met zijn allen electrisch moeten gaan leven krijg je dat... ze gingen ons wel op tijd verwittigen omdat de straat zou worden opgebroken en de toegang tot deuren en garages tijdelijk ontoegankelijk zou worden... jawadde... om 8 u 's morgens toen ik nog lekker lag te maffen ging de bel... toen ik al wankelend uit mijn bed kwam was de man al vertrokken en ik hoorde een machine oorverdovend brullen aan het begin van onze straat... en dàt noemen ze dan tijdig verwittigen... toen ik aangekleed en redelijk wakker beneden kwam was het al gebeurd... een lange en diepe sleuf en de stenen van het voetpad opgestapeld op de oprit... voor mij geen probleem op dat ogenblik maar stel dat ik de wagen nodig zou hebben... plezant he... ik merkte op een gegeven moment dat ze links en rechts van mij een loopbrug over die greppem hadden geplaatst... ik naar beneden om te vragen waarom ik er geen kreeg... rap gezegd maar owee... die mannen zijn allen buitenlanders en verstaan geen yota nederlands... dan maar in gebarentaal en ja ik kreeg er ook eentje... ik verwachtte de strijkhulp en de poetshulp en ik kon toch niet verlangen dat die eerst over een berg zand zouden moeten klauteren om dan alsnog in die greppel te belanden... dan ontdekte ik ook dat mijn home computer niet meer verbonden was met het net... eigenlijk had ik dat al gemerkt tijdens de nacht... ik had namelijk een vreselijk bangelijke droom en telkens ik mezelf wakker schudde en dan weer in slaap viel ging die droom verder... ben dan maar opgestaan met het idee wat te gaan cryptogrammen op de PC... niet dus want die was niet aangesloten... de volgende dag nog altijd niet... ook mijn tablet maar dat kon ik oplossen... intussen is alles opgelost... PC werkt weer... de greppel buiten is gevuld en nu is het wachten op de volgende etappe... het terugleggen van de plaveien... zou maandag zijn... we zullen wel zien... en zo is er elke dag weer iets om je zorgen over te maken... niet te vergelijken natuurlijk met de problemen die veel anderen hebben als je het nieuws volgt... ik las net weer over de holocaust... iets dat 80 jaar geleden gebeurde... op zich een vreselijk iets... het wordt altijd weer opgerakeld en eist dat we ons schuldig voelen voor het leed dat die mensen werd aangedaan en dit speciaal tegenoveer joden... die joden hun nakomelingen zijn nu net hetzelfde aan het doen en dàt wringt enorm bij mij... wij maar medelijden en schuldgevoel koesteren terwijl zij intussen hardnekkig hun gang gaan... nee hoor... ik speel niet meer mee.

Ik ben een boekenwurm... altijd al geweest... ik lees zowat over alle onderwerpen... maar de laatste tijd weiger ik pertinent oorlogsverhalen of films over oorlog te zien... mijn kinderjaren beleefde ik tijdens de oorlog '40-'45 en ik heb de jaren nadien zoveel gehoord en gezien over die oorlog dat de maat vol is... trouwens in de huidige tijd zijn er overal ter wereld oorlogen aan de gang en zal dat ooit stoppen... ik denk het niet... de laatste tijd zoek ik op YouTube die oude filmpjes op van Toon Hermans en Lucy en nog anderen... goeie ouwe humor... iets wat ze nu niet meer kennen... na een lange sombere dag kijk ik voor het slapen gaan naar zo'n filmpje en lig dan na te glunderen in mijn bed... beter dan liggen kniezen.

ZON jawel en dat al de vierde dag... ik begin stilaan naar mijn zomerbloesjes te lonken... die bekijken me dan met medelijden en denken er het hunne van... maar zo ben ik... altijd gehaast en denkelijk ga ik het niet meer kunnen afleren hoe ik het ook tracht... die zon geeft me wel een boost en de eerste dag al begon ik vol ijver kasten uit te ruimen... nadien in de voortuin de resterende bladeren bijeen geveegd... de helft dan toch... de geest wilde wel maar het lijf protesteerde en gilde : "STOP onnozel menske"... ik had welgeteld een heel uur nodig om te bekomen... oud zijn is echt niet plezant... enfin de volgende zonnige dag de andere helft gedaan en nog wat gefoefeld in de tuin... nadien voelde ik me zo voldaan en heb ik mezelf gefeliciteerd... ja wie anders zou het doen... in de tuin viel mijn oog op de buitentrap en kneep ze rap toe... dat ding zit dik onder de groene schimmel en ziet er onappetijtelijk uit... het zal wel moeten wachten tot maart voor een grondige beurt... dan maar binnen mijn overtollige energie verbruiken... alles van marmer in de olie gezet en omdat ik toch bezig was ook nog wat meubeltjes ingevet zodat alles wat moet glanzen me nu stralend toelacht... daarna mijn zetel en boek en een welverdiende rust.

De voorbije week was redelijk druk... de ramenwasser... de strijkhulp... de poetshulp... de huisarts... de supermarkt... een besteld pakket... gelukkig niet allemaal tegelijk... deze week gaat stil en saai worden... misschien tijd om eens een nieuwe boekenlijst voor de bib op te stellen... een werkje dat enerzijds plezant is maar ook ingewikkeld want het wordt moeilijk om boeken niet dubbel aan te vinken... ik heb in mijn lange leven al zoveel gelezen maar titels onthou ik gewoon niet en soms glippen er boeken tussen die ik al las... pech voor mij dan... ik ga er direct aan beginnen nu.

 En dat het winter is zullen we voelen met alles erop en eraan... het is wel even wennen want sneeuw kenden we haast niet meer... wel mooi om te zien vanuit mijn zetel... ik heb zojuist mijn stoute tuinsleffers aangetrokken om voer te gaan strooien voor de vogels... ik snap er niks van... geen piet meer te zien terwijl wij vroeger haast bedolven werden door de hordes duiven die kwamen eten... en ik maar staan bibberen  in die ijskoude tuin... ik heb welgeteld 1 duif gezien... ik vermoed de troetel van mijn man want die hing hier altijd rond... een loner... enfin ze zal niet verhongeren met al dat voer... toch 1 leven gered.

En het leven gaat door... ik begin stilaan te wennen aan alleen leven... zoon past zich ook aan maar is nog niet toe aan een nieuwe hond... Kiko was dan ook een specialleke en niet vlug te vervangen... we zien wel later... ik kwam zojuist naar de straat kijken en zag mijn lieve overbuurman mijn deel van het trottoir sneeuwvrij maken... ik ben hem even gaan bedanken met een diepe buiging... de lieverd... een kus zou hem maar afschrikken dus dat doe ik liever niet...  nu is het wachten op mijn pakjes... altijd spannend... een van mijn pekelzonden... online winkelen... zo gemakkelijk maar ook ietwat verslavend... je zoekt een bepaald product op het net en verdwaalt in een woud van dingen die je niet echt nodig hebt maar zo aanlokkelijk tonen dat je erin trapt... trouwens de meeste zaken dumpen de leveringskosten bij een bepaald bedrag en om dat te vermijden bestel je  meer... ik weet wel dat het boerenbedrog is maar ach gun me dat pleziertje... ik heb onlangs een soort mixer gekocht... het stond opgeborgen en ik was het stomweg vergeten tot ik het  toevallig herontdekte en nu maal ik zowat alles erin wat ik anders niet kan eten... soms kan een verslaving nuttig zijn.

Een Kerst om nooit te vergeten... zoals andere jaren kwam zoon de vooravond van Kerst doorbrengen bij mij... de eerste Kerst zonder de papa... zoon zoals altijd vergezeld van zijn trouwe maatje de Kiko... in de loop van de avond begon Kiko raar te doen... hij at wel maar niet zo gretig als anders... begon te hijgen en ging steeds maar liggen... aangezien het dier al 11 jaar is en grote honden geen heel lang leven hebben en voordien al geopereerd was van kanker... was zoon in paniek en op mijn aandringen bracht hij de hond in onze auto naar huis... nadien kwam hij wel even terug maar zijn hart bleef bij de Kiko... midden in de nacht stond hij terug voor de deur om de auto te halen en Kiko naar de dierenarts te brengen...  3 uur later stond hij er terug zonder hond... na onderzoek bleek het dier vol tumoren te zitten en hij besloot hem te laten inslapen... zoon heeft liggen huilen in mijn armen... dat was dus een onvergetelijke Kerst als afsluiting van een vreselijk jaar... de eerste Kerst zonder papa en de laatste dag van onze Kiko... die hond was als een kind voor zoon... uit het asiel gehaald toen hij ongeveer 1 jaar oud was... zijn metgezel en troetel... ik kan alleen maar hopen dat hij vlug een andere hond kan vinden in het asiel want als single heeft hij nood aan gezelschap en bestaat er een betere vriend als een hond... ik sluit dit vreselijke jaar af in mineur... zou het liefst mijn bed willen inkruipen nu maar zoon heeft me nog nodig... zeker nu... ik wens iedereen hier leukere feestdagen en een voorspoedig nieuw jaar 2O26... en ik... ik ga wat poetsen en de was doen... mijn manier om verdriet de nek om te wringen... tot ziens in betere tijden!

TJA... het loopt nooit zoals we het willen... donderdag die rottanden eruit maar zoals ze beloofde geen implantaten gezet omdat de hele boel zo erg was ontstoken dat de dokter het risico niet wilde nemen... dat betekent maar eerst in maart op controle en dan die verrekte dingen er "misschien" in... dan nog eens 3 maanden wachten voor ze kunnen beginnen aan de prothese zelf... toen ze het me vertelde heb ik heel hard maar "binnensmonds" gevloekt... aangezien mijn mond afzichtelijk gezwollen was en vol zat met proppen watten was ik letterlijk monddood gemaakt... toen moest ik de buurman nog bellen en dat was al een hele opgave door die proppen en het masker maar het lukte me en dit wrak geraakte thuis... na zowat 2 liter bloed en 2 kilo watten te hebben verbruikt de volgende 2 dagen stopte het eindelijk en begon de volgende fase... hoe en wat eten... intussen is dat ook opgelost en heb ik me verzoend met het idee tandloos dit jaar te overleven... ik ben zelfs zo blij van die ambetante bieters verlost te zijn dat ik er nieuwe energie heb door gekregen... praten gaat moeilijk maar ik oefen en praat tegen alles in huis... de traplift die ik Otto noem... de planten die ik liefhebbend aanmoedig... ik zet elke dag een rock op en dans erop tot mijn tong op mijn tenen hangt... veel plezanter dan al tellend aan stoelyoga doen... tenslotte ben ik van de rock generatie en dat krijgen ze er niet uit... meer dan 1 nummer kan ik echter niet meer aan... je moet je grenzen stellen nietwaar.

Dit alles om duidelijk te maken dat ik me voel of er een loden last van mijn rug gewenteld is... ik betrapte mezelf erop gisteren dat mijn prutmaaltijd me smaakte en voor de eerste keer in weken heb ik zitten sabbelen op een marsepeinen snoepje... het duurt zo wel langer maar je hebt er dan ook langer plezier van... en dat ontdek ik dan nu op mijn zeer gezegende leeftijd... nooit te oud om te leren... zo zie je maar!

Mannekes mannekes... momenteel zit ik te wippen van de zenuwen... heb al 4  cryptogrammen opgelost... gek toch maar plots kon ik alles vinden... ik denk dat mijn hersens knetteren van de schrik... en dat alles omdat ik straks naar de tandarts moet... pas op he het is geen gewone tandarts maar een professor... tja je moet eerst hoog opgeleid zijn tegenwoordig om tanden te mogen trekken... het valt nog mee dat er niet per tand een andere specialist wordt opgezet... we leven in een hoog opgeleide wereld tegenwoordig en je zou verwachten dat de resultaten navenant zijn... integendeel... wachttijden voor om het even wat je moet laten doen worden langer en de prijzen hoger en dan is het bang afwachten op de uitslag... ik ben tegenwoordig dolblij als ik voor de ene of andere klus een ouder iemand zie verschijnen... die hebben ervaring en zijn nog fier op hun werk... dat klinkt negatief ik weet het maar heb al ondervonden dat de jongeren tegenwoordig er vaak met de pet naar gooien... geen werklust meer.

Zoon zou me naar de kliniek brengen maar belde me gisteren dat hij ziek is... denkt dat hij met covid zit... dan heb ik maar mijn stoute schoenen aangetrokken en een van de buren gebeld om hulp... die hebben het al zo vaak aangeboden en ik heb het al zo vaak afgewimpeld maar nood breekt wet en buurman J komt me straks brengen en na afloop ophalen... een goede buur is werkelijk goud waard.

Intussen is er weer wat tijd voorbij gegaan... zal ik even blij zijn als deze dag voorbij is... wachten op een ingreep is vaak erger dan de ingreep zelf... ik spreek mezelf dan maar moed toe want ik heb het al eens meegemaakt en ook overleefd en dan had ik nog de zorg voor man erbij dus... alsof ze weten dat hun einde nabij is zijn die tanden me nog erger aan het koeioneren dan vroeger... ik hoop maar dat er weer geen uitstel komt... het vervolg komt morgen... zal wel gemummel worden maar allee ik zal mijn best doen.

Pfffff... het is me wat gesch...n de laatste tijd... sorry voor dit woord maar ik krijg het op mijn seskes van al dat computer gefoefel... de ene keer is het dit de andere keer dat en ik zit me dan af te vragen wat ik nu weer misdaan heb... waarschijnlijk in mijn ongeduld de een of andere toets aangeraakt... eentje waar ik beter af was gebleven... maar welke... that is the question... dus eindeloze zoektochten met nog meer frustratie.

Om die stress af te gooien en omdat de zon nog eens scheen heb ik me in mijn winterplunje gehesen d.w.z. mijn dikste jas + muts + handschoenen + halsdoek en heb een ritje naar het park gemaakt met de scoot... goed dat ik het net voor de middag deed want even later betrok de lucht weer... maar koud dat het was... ik had het park haast voor mij alleen en heb dan ook Den Brandt er maar bij genomen en me lekker laten gaan... dan begrijp ik de mensen die verslaafd zijn aan motorrijden o.a. mijn zoon... die heeft na zijn laatste accident besloten dat hij niet het eeuwige leven bezit en is overgestapt op een buggy... het heeft wielen en een dak maar de wind kan er langs alle zijden nog door waaien en dat geeft hem een motor illusie... die koude wind was me echter een beetje teveel en thuis gekomen was ik aan een warme choco toe.

Nog 6 dagen en ik zeg mijn laatste bieterkes vaarwel... mijn zoon zegt me wel dat ik even op mijn tanden moet bijten maar hoe doe je dat zonder tanden... enfin we zien wel... niets beters dan je eigen tanden... OK maar als die tanden je voortdurend pijn bezorgen neem je maar liever afscheid... het leven is voortdurend afscheid nemen tot er helemaal niets meer overblijft... voorlopig heb ik nog enkele dingen in voorraad en probeer die met alle macht vast te houden.

Ik begin stilaan het licht te zien in die paperassentunnel... na ontelbare mailtjes en telefoontjes beginnen er druppelgewijs bevestigingen binnen te sijpelen van de diverse instanties... sommige zijn zo hardleers dat je het erin moet kloppen... het lijkt op een wedstrijd over wie het langst volhoudt... aangezien ik geen keus heb moet ik me wel vastbijten... oesje die arme bieters... dat wordt hun zwanenzang.

Triest weeer en trieste vooruitzichten... gisteren na veel bellen en geduld eindelijk bij de tandarts binnen geraakt... die vertelde me dat mijn laatste tanden er ook uit moeten... geen verrassing voor mij want ze stonden al lang te wiebelen... mijn vorige tandarts stroopte dan haar mouwen op... gaf me een ferme spuit en trok ze zelf... niet deze nieuwe hoog opgeleide generatie... die hun vakgebied is verdeeld in kleine vakjes... tot daar en niet verder... dus ik naar huis met het nummer van een professor die dat akkefietje moet gaan opklaren... ik belde en ging bijna van mijn stokje toen er direkt werd opgenomen en ik warempel al de volgende dag... dus vandaag... kon komen...dit wegens een afzegging... ja het mag ook al eens meevallen nietwaar... ik zit hier nu te wachten op de ingreep en te overdenken hoe ik mezelf in leven ga houden qua voeding... ik heb gisteren  alle harde voedingsmiddelen meegegeven aan zoon en ik ga de volgende weken mezelf verwennen met allerlei papjes... ik kijk er echt naar uit... nee hoor dat was sarcasme... de nieuwe tandprothese gaat gepaard met implantaten... een duur grapje maar een gebit dat telkens uit je mond wipt is ook geen aanrader dus we zullen zien of dat ding zijn geld waard is later... intussen zit ik stijf van de zenuwen te wachten tot ik moet vertrekken... mijn lieve zoon is weer de pineut... gisteren heeft hij me ook gebracht en van de gelegenheid gebruik gemaakt voor zichzelf een afspraak te maken... daarna bij mij thuis nog enige klussen gedaan... wat zou ik zonder hem een sukkel zijn... nu ga ik alvast wat eten zodat ik de rest van de dag kan doorkomen op alleen maar water.

Vandaag ben ik uitgerust en welgemoed opgestaan... dat was wel even geleden... er zijn zo van die dagen dat je het echt niet ziet zitten maar nu is het een goeie dag... ik begon zelfs mijn kasten uit te mesten en owee wat je dan allemaal vindt... wat een mens allemaal vergaart door de jaren heen... en veel van die dingen gebruik je nooit en vergeet je... zodoende... WEG ERMEE... nu is mijn poetshulp bezig en ik ben verbannen naar mijn kantoor en gebruik de tijd om mijn blogje wat aan te vullen... niet dat er veel te vertellen valt... maandag trok ik mijn stoute schoenen aan... de lucht was helder... ik dofte me op om met de scoot te gaan rijden... dat opdoffen vraagt wat tijd en toen ik blijgemoed buiten reed begon het te regenen... de tijd om dat ding te draaien om terug binnen te rijden was genoeg om me kletsnat te maken... ik al foeterend en vochtig naar binnen... al dat opdofwerk voor niks... pffff... tegen dat ik boven kwam scheen de zon weer... nog meer gefoeter en goesting over... dinsdag kwam onze huisarts op zijn maandelijkse controle... hij gaf me nog een extra jaartje plus een babbel en als afscheid een dikke knuffel... tja we kennen elkaar al zo'n 40 jaar inmiddels... de hele familie trouwens... hij moest al 3 jaar op pensioen maar door het tekort aan huisartsen vragen ze hem steeds te blijven en nu werkt hij nog 3 dagen per week... hij blij en zijn vrouw ook want zeg nu zelf... een man de hele dag in huis zorgt soms voor problemen... zoon kwam wat later binnen gewaaid en verloste me van de berg gevallen bladeren in voor- en achtertuin... alles stond er weer even fris bij... ik zeg "stond" want de voortuin ligt weer vol... en zo te zien zijn we nog niet aan de nief patatjes... er moeten er nog veel vallen.

Intussen ben ik nog druk bezig met mailen en bellen en wachten op antwoord... de kleine zaken zijn gewoonlijk vlug om te bevestigen maar de grote mastodonten oeoioei die maken het liefst zo moeilijk mogelijk met van die voorgedrukte vragen waarop alles vermeld staat behalve dàt wat jij nodig hebt en probeer het dan maar eens uit te leggen... ik verwacht dan ook weer enkele maningen wegens geweigerde facturen... ik heb toch al 1 bestelling online door gegeven... ik zegde het al vroeger... ik winkel gaarne online en dat was al die weken niet mogelijk... net of je een kind zijn snoepje afpakt... poetshulp heeft gedaan... tijd om mijn potje te gaan koken.

Amaai mijn voeten zenne... van die papiermolen word ik gewoon duizelig... het blijft maar draaien... na weken in de puree en ontelbare maningen wegens achterstallige betalingen... iets waar mijn communiezieltje een hekel aan heeft... kan ik eindelijk mijn schulden betalen met mijn nieuwe kaart... de bank was zo goedgunstig de mij beloofde 5000 euro erop te storten... dat hadden ze wel direct kunnen doen en mij zorgen bespaard... morgen naar de bank voor "ontvriezing"... ben benieuwd wat er nu weer gaat mislopen want ik heb geen vertrouwen meer in die sukkels van dat filiaal... en het is nog niet gedaan... de belastingdienst moet nog langs komen... de auto gaat naar zoon met de nodige paperasserij... ik dacht net aan het VAB en probeer het contract op te zeggen... zovele zaken die je jarenlang automatisch betaalt en nu als een molensteen aan je nek hangen... vandaag mijn voorraad voer kunnen aanvullen... gelukkig zijn er ook goede kanten aan mijn vrijgezellen leventje... ik kan rustig lezen... zo rustig dat ik vergeet te eten en mijn prakje laat aanbranden... als straf moet ik vandaag die aangebrande pot uitkrabben... ik ken plezantere jobkes... elke avond kijk ik naar films en elke avond wordt het wat later... niemand die me zegt naar bed te gaan... vroeger was het mijn mama die me tot de orde riep en dan nam man die taak over... nu ben ik een ongeleid projectiel aan het worden... gisteren lokte het mooie weer me buiten en ik ben naar het park gereden met de scoot... het was zoeken naar de paden want die lagen dik onder de bladeren... ze erg dat ik even de weg zoek geraakte tot ik bij toeval op een mij bekende baan belandde... een rechte mooie baan zonder putten of hobbels en ik liet me gaan... volle gas... allee stroom dan... ik was weer even 30 jaar en op de fiets bergaf... zalig toch... tot ik terug in de straten kwam en mijn pad gehinderd werd door van die dikke patserbakken die de voortuinen ontsieren en met hun achterwerk half over het trottoir hangen... groter en groter worden ze...enfin ik was uitgewaaid en blij terug mijn huisje te zien... vandaag neem ik rust... heb mijn rug overbelast door al het gesjouw met die bestelde dingen... tot later zei de kater... dit schoot me te binnen omdat ik die strips van Simon's cat volg... als je een kat hebt of had herken je het... zo plezant bij anderen!

Vandaag een rotdag... eigenlijk al een hele rotweek... al wat er ook maar kan mislopen doet het... de hele week boze telefoontjes naar notaris en bank gepleegd... die zijn me denkelijk hartsgrondig beu nu... en NOG is het niet in orde... ik heb eindelijk die nieuwe kaart gekregen om dan te ontdekken dat het dezelfde is die ik al jaren heb en dat ik nog altijd niet mijn rekeningen kan inzien... dus een heen en weer bellen naar zoon om me te helpen... die zoon heeft het intussen op zijn zenuwen gekregen met als resultaat dat hij uit zijn krammen schoot en ik in de vernieling... zodoende voel ik me dubbel triest... wat een puinhoop!

Ik kreeg net weer een boete van Scarlet voor te late betaling... weer maar eens aan de telefoon gaan hangen... de dame van de klantendienst was heel vriendelijk en toen ik haar vertelde over de dood van mijn man en de geblokkeerde rekeningen was ze vol begrip... toen ik haar zegde dat alles voortaan op mijn naam moest komen stuurde ze me een formulier op... in te vullen en te ondertekenen... amaai... aangezien ik al die jaren zelf alle rekeningen betaalde via de rekening van mijn man verandert er eigenlijk niets... ik heb het dan maar opzij geschoven want momenteel ben ik het grondig zat... alles wordt zo moeilijk gemaakt tegenwoordig... de kleinste dingen maken ze onoverzichtelijk... misschien ligt het aan mij maar ik krijg stilaan de indruk dat ik probeer te communiceren in een onbekende taal.

Ja... ik heb besloten vandaag de blok erop te leggen... geduld te oefenen... te wachten om morgen met frisse moed weer ten strijde te trekken... wens me moed toe!

Ik heb vaak geklaagd dat ik geen rust kreeg... nu heb ik zoveel rust dat ik er rusteloos van word... ik zit te lezen en tegelijk te denken wat ik nu eens zou kunnen doen... tja... de was is gedaan en alles is opgeruimd... gaan wandelen zit er niet in want het giet... ik begon gisteren de spullen van 't manneke in zakken te laden maar moest ermee stoppen... te triest... dan maar de TV aan... kwestie vaan niet te moeten denken aan vroeger... vroeger toen man nog niet ziek was... dan hadden we ook vaak onze meningsverschillen maar er was ook liefde... dat laatste was er niet meer... door zijn ziekte begon hij meer en meer mij als zijn vijand te beschouwen... de vrouw die het heft in handen nam... die hem de baas was... waarom ze het deed verstond hij niet... en ik  heb nu die last niet meer te dragen en dat is goed... toch is er ook dat gemis... die stilte... nu is mijn eerste werk 's morgens vroeg de radio aanzetten om die stilte op te vullen... ach het zal wel wennen zeker... alleen de herinneringen blijven en het schuldgevoel omdat ik zo vaak kwaad werd op hem.

Deze ochtend werd ik om 8u30 wakker en sprong uit mijn bed... vlug de douche in... ontbijten... even mijn tablet openen om tot de ontdekking te komen dat ik pardaf vergeten was de klokken terug te draaien... ddjiezesss... veel te vroeg opgestaan... ik vraag me af wanneer ze eindelijk die klokkenzever gaan afschaffen... ik heb er zo enkele in huis waar ik het moeilijk mee heb... na 6 maanden ben ik weer vergeten hoe het werkt en is het sukkelen... enfin ik ben weer voor 6 maanden gerust nu.

Het werd een drukke week... mijn laatste vriendin uit betere tijden kwam op bezoek... uren zitten babbelen... en de volgende dag kwam mijn overbuurvrouw me opzoeken... ze stond erop me mosselen te brengen... kwam later met die mosselen aanzetten geflankeerd door de nodige groenten... ik moest ze alleen nog koken... aangezien ik eet zoals een muis eet ik straks de andere helft op met wat frietjes... dank U buurvrouw!

Vrede... dit is wat ik nu voel... natuurlijk is er ook verdriet wanneer ik me herinner hoe het vroeger was... de man waar ik verliefd op werd en waar ik ben van blijven houden niettegenstaande onze menige meningsverschillen... die man was ik al lang kwijt door zijn ziekte... daarom komt het definitieve afscheid minder zwaar aan... toen we hem naar spoed brachten was het onze bedoeling hem na onderzoek en eventuele genezing naar een rusthuis te verplaatsen... alles was al geregeld daarvoor... terug naar huis was onmogelijk geworden... hij heeft het gelukkig niet beseft... die "infectie" die we beiden hebben opgelopen was niet in het plan voorzien... wat de aard van die "infectie" was is nog altijd een mysterie... mij werd verteld dat het in de groep verkoudheids-griep viel en ze pompten ons vol antibacteria... later thuis las ik dat dit niet helpt bij deze groep dus wat was het... zal ik nooit weten... maar achteraf gezien was het misschien een weldaad... mijn man is overleden zonder te weten dat hij zijn huis nooit meer zou weerzien... dat is mijn manier om het te bekijken en er vrede mee te hebben.

Momenteel zit ik even te bekomen van alles wat er op me afkomt... die papierwinkel is soms belachelijk ingewikkeld... sommige zaken nemen gewoon telefonisch je bericht aan maar bij andere moet je ellenlange formulieren invullen en dat alleen om facturen en dergelijke gewoon op mijn naam te zetten want in wezen verandert er niets... ik blijf in hetzelfde huis wonen en blijf klant bij dezelfde bedrijven... dan heb je nog die bevroren bankrekeningen... en als kers op de taart liep er nog iets mis bij de bank en kan ik zelfs mijn bank app niet meer openen... nu moet ik nog eens wachten op een nieuwe kaart en hopen dat die zal doen wat ze moet... gelukkig helpt mijn zoon waar hij maar kan want zonder hem had ik het niet gered... de dood van mijn man heeft nog iets goeds teweeg gebracht namelijk broer en zus hebben zich verzoend... zo spijtig dat man het niet heeft geweten want de keren dat hij er bij mij op aandrong met hen te praten over verzoening kan ik niet meer tellen...ik moest dan telkens zeggen dat ik dit niet kon omdat ze allebei vast zaten in hun wrokgevoelens... wat mij nu pijn doet is dat hij het niet meer heeft geweten.

Nu is het wachten op de volgende stappen... de uitvaart... de oplossing van alle documentaire verwikkelingen... daarna hoop  ik nog enkele tijd in rust en betrekkelijke vrede te mogen doorbrengen... ik weet nu dat ik in tijden van nood op mijn beide kinderen kan rekenen alhoewel deze taaie oude tante hier vast besloten is niet teveel last te verkopen.

Het is gebeurd... man is niet meer wakker geworden en uit zijn lijden verlost... nu komt de papierwinkel op gang... mijn arme zoon staat er praktisch alleen voor want ik ben nog niet helemaal helder door die zware medicatie en mijn dochter zit vast in Kreta...we zullen ons er wel door worstelen zoals iedereen in hetzelfde geval... voorlopig neem ik de nodige rust om te herstellen... tot in betere tijden!

Finale klinkt mischien cynisch maar hoe moet ik het anders noemen... gisteren mocht ik naar huis... wat wankel op de pootjes maar dank zij die traplift kan ik mijn plan trekken... man hadden ze aangesloten om hem rustig en pijnloos te houden en die lag in slaap... ik had gevraagd om te stoppen met die onnodige behandelingen en kwellingen waarmee de dokter volkomen akkoord ging... nu net kreeg ik telefoon van de kliniek om toestemming te geven voor zwaardere verdoving omdat hij nog altijd onrustig was en dat wil zeggen dat hij niet meer gaat wakker worden... ik ben van het principe... waarom nodeloos rekken dus gaf ik toestemming... ze belden ook zoon voor toestemming... nu is het afwachten op het einde... iets waar niemand van gespaard blijft... die infectie kregen we wel cadeau van de kliniek want man brachten we binnen omdat hij door zijn benen zakte maar hij was niet ziek... en ik kreeg van hem als laatste geschenk hetzelfde virus... dat beestje is niet van de poes want de antibiotica die ik thuis nog moet nemen blijkt heel zwaar te zijn volgens de apotheker... zo krijgt onze huisarts nog gelijk toen hij jaren geleden zegde: je komt de kliniek gezond binnen en komt er ziek uit... momenteel ben ik bezig allerlei zaken te regelen... tot in betere tijden.

Ik lig nu ook in de kliniek via spoed en wel op de kamer van man... we hebben allebei een infectie opgelopen... ik waarschijnlijk van hem... mijn toestand is wel al ietwat beter maar voel me nog zwak... en hij kan alleen maar jammeren en kwaad zijn... wil niet eten... slaat de verpleeghulpen af en roept dat hij dood wil... in zijn toestand kunnen ze hem niet euthanaseren... er is een kamer beschikbaar maar eerst moet die infectie weg voor ze hem los laten hier... alles bijeen weer een complexe situatie... ik ben stilaan aan het einde van mijn latijn gekomen en maak het kort... te moe nu.

Hier zit ik nu midden in de nacht op mijn klavier te tokkelen... eigenlijk is dat een van de genoegens van alleen wonen... iets dat ik tot hiertoe nooit gekend heb... ik stapte recht van moeders pappot het huwelijk in en in het gareel... het is wel even wennen om zo te zeggen... nog een meepakkertje is om in vrede en zonder knorrig commentaar mijn eigen TV programma's te kunnen bekijken... net de laatste aflevering van Lili en Marleen gezien en ervan genoten... de Gouden Jaren na de tweede oorlog... die jaren van "nooit meer oorlog" en geleidelijke toename van welstand... werk genoeg voor iedereen... je werkte... spaarde voor huisje en kindjes... kwam in het bezit van een frigo... een wasmachine... een TV toestel... allemaal zaken die je nooit had gekend en dus een bron van plezier... tja wij oorlogskinderen waren niet verwend en voor ons was dat alles pure luxe... spijtig is dat ik totaal geen eetlust heb nu ik alleen mijn eigen goesting kan volgen... misschien dat mijn ingewanden tot rust kunnen komen als alles geregeld is.

Man is nog in de kliniek tot ze hem kunnen plaatsen want thuis komen zit er niet meer in... gisteren ging ik met zoon het rusthuis dat ik verkozen heb bezichtigen... het is noodzakelijk maar om eerlijk te zijn het lijkt me niet aanlokkelijk... grote kamers met ingemaakte ruime kast... licht en luchtig... grote toiletruimte met WC... lavabo EN douche cabine... bed... kleine ronde tafel... comfortabele zetel (dit volgens zoon die hem testte)... nog plaats over voor enkele eigen spullen... in feite helemaal niet slecht maar allemaal zo steriel... totaal niet knus en ik hou van knus... tja!

Na de rondleiding gingen we pa bezoeken en toen ik binnen kwam kreeg ik direct verwijten... omdat ik de vorige dag niet geweest was... omdat ik hem daar had binnen gebracht... dit alles terwijl hij me aankeek met ogen die zouden doden indien mogelijk... als klap op de vuurpijl vroeg hij of ik de politie niet moest bellen... hij wilde alleen ruzie maken... zoon was het beu en sleurde me bijna buiten... er was gewoon met man niets aan te vangen... dan maar uitgerukt... en het doet pijn na alle jaren dat ik helemaal door hem opgeeist werd en ik dag en nacht hem verzorgde... pffffff!

Ik heb afgesproken dat hij rechtstreeks van de kliniek naar het rusthuis wordt gebracht want hem zelf naar daar brengen kan ik echt niet aan... zeker niet zoals hij nu is... vol wrok en haat... thuis gekomen ben ik alvast begonnen zijn persoonlijke spullen en kleding bijeen te leggen in ZIJN kamer (de kamer waar hij steeds aan zijn postzegel collectie zat te werken vroeger voor hij ziek werd)... het worden nog drukke weken voor ik me ietwat kan ontspannen.

Iedereen zegt me wel dat ik me niet schuldig moet voelen maar het is sterker dan mezelf... eergisteren ging man door rug en kon niet meer stappen... het was al avond en met veel gekroch en gekreun heb ik hem toch in zijn zetel gekregen en geïnstalleerd voor de nacht... dit alles met veel misbaar en gebrul van hem... een onrustige nacht gehad en de volgende dag gebeld naar onze huisarts... die is op de hoogte van onze situatie en zorgde ervoor dat er via de spoed een bed voor hem klaar stond... de hele namiddag op de spoed gezeten terwijl ze man langs alle kanten scanden en nog maar eens bloed afnamen... tegen de avond mocht hij naar de kamer en... terwijl hij die hele namiddag mij had afgeblaft zag ik hem verlokkelijk lonken naar de verpleegster... het is dan ook een mooi meisje... eens thuis kwam voor mij de terugslag... je kent dat misschien dat gevoel alsof de ballon leeg loopt... zoon raadde me af al dadelijk op bezoek te gaan maar ja... ben dan toch maar op de scootmobiel naar de kliniek gereden... zijn kamer was afgesloten en man hadden ze in een grote hansop geritst... niettegenstaande dit was hij al half uit bed geklommen... toen ik een verpleger aansprak vertelde die me dat hij de vorige avond heel opstandig was en de kamer uit wilde... hij was ook helemaal daas door de verdoving en viel telkens in slaap... ik ben maar terug naar huis gereden voor de volgende regenbui losbarste en stond doodsangsten uit omdat het groene stroomlampje telkens naar geel verschoof... ik heb peentjes gezweet uit schrik om onderweg in panne te vallen... uiteindelijk is het me gelukt thuis te geraken en het ding staat nu op te laden... man gaat in de kliniek blijven tot ik een kamer voor hem in een rusthuis heb gevonden... mijn bobijn is op en ook in de kliniek zegden ze dat hij niet meer naar huis kan... zodoende zit ik nu met grote schuldgevoelens alleen thuis en betrap mezelf erop dat ik soms tegen hem praat zoals daarnet toen ik  : ETEN!!!  riep... ik probeer dan te denken aan al die ellendige dagen met hem maar dan duiken de mooie herinneringen weer op en begin ik te janken... ik ga het druk krijgen om een kamer te vinden voor hem... bezig blijven helpt wel ... intussen ben ik de baas in huis en heb gisteren enkele afleveringen van Lilly en Marleen gekeken... zalig om dat sappige Antwerpse taaltje eens terug te horen... het bracht me even terug naar mijn jeugdjaren... ik was 5 toen de oorlog uitbrak... voilà dat was het voorlopig... tot later!

Over het weer geen klagen vandaag... ik kreeg het zelfs koud gisteren in de tuin... ik begon stilaan me aan te passen en begin nu al te denken waaar ik de truien heb opgeborgen... toch een moeilijk mens?

Vrijdag een gesprek gehad met een lieve dame van zorgbedrijf en we gaan samen een oplossing zoeken om mezelf wat rust te gunnen door o.a. een vrijwilliger te zoeken die eens enkele uren man kan opvangen zodat ik ook eens de deur uit kan zonder me zorgen te maken... gisteren weer een bui moeten doorstaan waarbij ik beschuldigd werd van allerlei ondeugden met o.a. diefstal... iets wat me in het verkeerde keelgat schoot... ziek of niet het maakt je huwelijk er niet prettiger op... dat was gisteren... vergeven en vergeten... vergeten doe je zoiets niet... nu zoek ik een noodoplossing om het onvermijdelijke uit te stellen.

Onze nieuwe buren hebben een nog niet ontdekte origine... hij spreekt  nederlands maar zij niet... we kregen een briefje in de bus in het nederlands en engels over hun 2 katten... meneer en mevrouw en hun katten dragen elk een speciale naam... hoe ik erachter kan komen wat die origine is moet ik nog uitknobbelen... het vlakaf vragen klinkt als racisme en het is pure nieuwsgierigheid... vroeger op tram of bus probeerde ik altijd te raden welke taal sommige mensen spraken tenminste tot ze allemaal in een vreemde taal zaten te kwebbelen en ik het maar opgaf... op dat briefje stond ook wat we NIET mochten doen met hun katten... de beestjes zijn ook getrackt... blijkbaar zijn het diep geliefde huisdieren... kreeg net bezoek van het zwarte exemplaar genaamd Belotti dat met zijn/haar neus tegen de terrasdeur geplakt stond...de andere...Chichi... heb ik nog niet gezien... tot hiertoe zijn het rustige buren.