Vandaag een rotdag... eigenlijk al een hele rotweek... al wat er ook maar kan mislopen doet het... de hele week boze telefoontjes naar notaris en bank gepleegd... die zijn me denkelijk hartsgrondig beu nu... en NOG is het niet in orde... ik heb eindelijk die nieuwe kaart gekregen om dan te ontdekken dat het dezelfde is die ik al jaren heb en dat ik nog altijd niet mijn rekeningen kan inzien... dus een heen en weer bellen naar zoon om me te helpen... die zoon heeft het intussen op zijn zenuwen gekregen met als resultaat dat hij uit zijn krammen schoot en ik in de vernieling... zodoende voel ik me dubbel triest... wat een puinhoop!

Ik kreeg net weer een boete van Scarlet voor te late betaling... weer maar eens aan de telefoon gaan hangen... de dame van de klantendienst was heel vriendelijk en toen ik haar vertelde over de dood van mijn man en de geblokkeerde rekeningen was ze vol begrip... toen ik haar zegde dat alles voortaan op mijn naam moest komen stuurde ze me een formulier op... in te vullen en te ondertekenen... amaai... aangezien ik al die jaren zelf alle rekeningen betaalde via de rekening van mijn man verandert er eigenlijk niets... ik heb het dan maar opzij geschoven want momenteel ben ik het grondig zat... alles wordt zo moeilijk gemaakt tegenwoordig... de kleinste dingen maken ze onoverzichtelijk... misschien ligt het aan mij maar ik krijg stilaan de indruk dat ik probeer te communiceren in een onbekende taal.

Ja... ik heb besloten vandaag de blok erop te leggen... geduld te oefenen... te wachten om morgen met frisse moed weer ten strijde te trekken... wens me moed toe!

Ik heb vaak geklaagd dat ik geen rust kreeg... nu heb ik zoveel rust dat ik er rusteloos van word... ik zit te lezen en tegelijk te denken wat ik nu eens zou kunnen doen... tja... de was is gedaan en alles is opgeruimd... gaan wandelen zit er niet in want het giet... ik begon gisteren de spullen van 't manneke in zakken te laden maar moest ermee stoppen... te triest... dan maar de TV aan... kwestie vaan niet te moeten denken aan vroeger... vroeger toen man nog niet ziek was... dan hadden we ook vaak onze meningsverschillen maar er was ook liefde... dat laatste was er niet meer... door zijn ziekte begon hij meer en meer mij als zijn vijand te beschouwen... de vrouw die het heft in handen nam... die hem de baas was... waarom ze het deed verstond hij niet... en ik  heb nu die last niet meer te dragen en dat is goed... toch is er ook dat gemis... die stilte... nu is mijn eerste werk 's morgens vroeg de radio aanzetten om die stilte op te vullen... ach het zal wel wennen zeker... alleen de herinneringen blijven en het schuldgevoel omdat ik zo vaak kwaad werd op hem.

Deze ochtend werd ik om 8u30 wakker en sprong uit mijn bed... vlug de douche in... ontbijten... even mijn tablet openen om tot de ontdekking te komen dat ik pardaf vergeten was de klokken terug te draaien... ddjiezesss... veel te vroeg opgestaan... ik vraag me af wanneer ze eindelijk die klokkenzever gaan afschaffen... ik heb er zo enkele in huis waar ik het moeilijk mee heb... na 6 maanden ben ik weer vergeten hoe het werkt en is het sukkelen... enfin ik ben weer voor 6 maanden gerust nu.

Het werd een drukke week... mijn laatste vriendin uit betere tijden kwam op bezoek... uren zitten babbelen... en de volgende dag kwam mijn overbuurvrouw me opzoeken... ze stond erop me mosselen te brengen... kwam later met die mosselen aanzetten geflankeerd door de nodige groenten... ik moest ze alleen nog koken... aangezien ik eet zoals een muis eet ik straks de andere helft op met wat frietjes... dank U buurvrouw!

Vrede... dit is wat ik nu voel... natuurlijk is er ook verdriet wanneer ik me herinner hoe het vroeger was... de man waar ik verliefd op werd en waar ik ben van blijven houden niettegenstaande onze menige meningsverschillen... die man was ik al lang kwijt door zijn ziekte... daarom komt het definitieve afscheid minder zwaar aan... toen we hem naar spoed brachten was het onze bedoeling hem na onderzoek en eventuele genezing naar een rusthuis te verplaatsen... alles was al geregeld daarvoor... terug naar huis was onmogelijk geworden... hij heeft het gelukkig niet beseft... die "infectie" die we beiden hebben opgelopen was niet in het plan voorzien... wat de aard van die "infectie" was is nog altijd een mysterie... mij werd verteld dat het in de groep verkoudheids-griep viel en ze pompten ons vol antibacteria... later thuis las ik dat dit niet helpt bij deze groep dus wat was het... zal ik nooit weten... maar achteraf gezien was het misschien een weldaad... mijn man is overleden zonder te weten dat hij zijn huis nooit meer zou weerzien... dat is mijn manier om het te bekijken en er vrede mee te hebben.

Momenteel zit ik even te bekomen van alles wat er op me afkomt... die papierwinkel is soms belachelijk ingewikkeld... sommige zaken nemen gewoon telefonisch je bericht aan maar bij andere moet je ellenlange formulieren invullen en dat alleen om facturen en dergelijke gewoon op mijn naam te zetten want in wezen verandert er niets... ik blijf in hetzelfde huis wonen en blijf klant bij dezelfde bedrijven... dan heb je nog die bevroren bankrekeningen... en als kers op de taart liep er nog iets mis bij de bank en kan ik zelfs mijn bank app niet meer openen... nu moet ik nog eens wachten op een nieuwe kaart en hopen dat die zal doen wat ze moet... gelukkig helpt mijn zoon waar hij maar kan want zonder hem had ik het niet gered... de dood van mijn man heeft nog iets goeds teweeg gebracht namelijk broer en zus hebben zich verzoend... zo spijtig dat man het niet heeft geweten want de keren dat hij er bij mij op aandrong met hen te praten over verzoening kan ik niet meer tellen...ik moest dan telkens zeggen dat ik dit niet kon omdat ze allebei vast zaten in hun wrokgevoelens... wat mij nu pijn doet is dat hij het niet meer heeft geweten.

Nu is het wachten op de volgende stappen... de uitvaart... de oplossing van alle documentaire verwikkelingen... daarna hoop  ik nog enkele tijd in rust en betrekkelijke vrede te mogen doorbrengen... ik weet nu dat ik in tijden van nood op mijn beide kinderen kan rekenen alhoewel deze taaie oude tante hier vast besloten is niet teveel last te verkopen.

Het is gebeurd... man is niet meer wakker geworden en uit zijn lijden verlost... nu komt de papierwinkel op gang... mijn arme zoon staat er praktisch alleen voor want ik ben nog niet helemaal helder door die zware medicatie en mijn dochter zit vast in Kreta...we zullen ons er wel door worstelen zoals iedereen in hetzelfde geval... voorlopig neem ik de nodige rust om te herstellen... tot in betere tijden!

Finale klinkt mischien cynisch maar hoe moet ik het anders noemen... gisteren mocht ik naar huis... wat wankel op de pootjes maar dank zij die traplift kan ik mijn plan trekken... man hadden ze aangesloten om hem rustig en pijnloos te houden en die lag in slaap... ik had gevraagd om te stoppen met die onnodige behandelingen en kwellingen waarmee de dokter volkomen akkoord ging... nu net kreeg ik telefoon van de kliniek om toestemming te geven voor zwaardere verdoving omdat hij nog altijd onrustig was en dat wil zeggen dat hij niet meer gaat wakker worden... ik ben van het principe... waarom nodeloos rekken dus gaf ik toestemming... ze belden ook zoon voor toestemming... nu is het afwachten op het einde... iets waar niemand van gespaard blijft... die infectie kregen we wel cadeau van de kliniek want man brachten we binnen omdat hij door zijn benen zakte maar hij was niet ziek... en ik kreeg van hem als laatste geschenk hetzelfde virus... dat beestje is niet van de poes want de antibiotica die ik thuis nog moet nemen blijkt heel zwaar te zijn volgens de apotheker... zo krijgt onze huisarts nog gelijk toen hij jaren geleden zegde: je komt de kliniek gezond binnen en komt er ziek uit... momenteel ben ik bezig allerlei zaken te regelen... tot in betere tijden.

Ik lig nu ook in de kliniek via spoed en wel op de kamer van man... we hebben allebei een infectie opgelopen... ik waarschijnlijk van hem... mijn toestand is wel al ietwat beter maar voel me nog zwak... en hij kan alleen maar jammeren en kwaad zijn... wil niet eten... slaat de verpleeghulpen af en roept dat hij dood wil... in zijn toestand kunnen ze hem niet euthanaseren... er is een kamer beschikbaar maar eerst moet die infectie weg voor ze hem los laten hier... alles bijeen weer een complexe situatie... ik ben stilaan aan het einde van mijn latijn gekomen en maak het kort... te moe nu.

Hier zit ik nu midden in de nacht op mijn klavier te tokkelen... eigenlijk is dat een van de genoegens van alleen wonen... iets dat ik tot hiertoe nooit gekend heb... ik stapte recht van moeders pappot het huwelijk in en in het gareel... het is wel even wennen om zo te zeggen... nog een meepakkertje is om in vrede en zonder knorrig commentaar mijn eigen TV programma's te kunnen bekijken... net de laatste aflevering van Lili en Marleen gezien en ervan genoten... de Gouden Jaren na de tweede oorlog... die jaren van "nooit meer oorlog" en geleidelijke toename van welstand... werk genoeg voor iedereen... je werkte... spaarde voor huisje en kindjes... kwam in het bezit van een frigo... een wasmachine... een TV toestel... allemaal zaken die je nooit had gekend en dus een bron van plezier... tja wij oorlogskinderen waren niet verwend en voor ons was dat alles pure luxe... spijtig is dat ik totaal geen eetlust heb nu ik alleen mijn eigen goesting kan volgen... misschien dat mijn ingewanden tot rust kunnen komen als alles geregeld is.

Man is nog in de kliniek tot ze hem kunnen plaatsen want thuis komen zit er niet meer in... gisteren ging ik met zoon het rusthuis dat ik verkozen heb bezichtigen... het is noodzakelijk maar om eerlijk te zijn het lijkt me niet aanlokkelijk... grote kamers met ingemaakte ruime kast... licht en luchtig... grote toiletruimte met WC... lavabo EN douche cabine... bed... kleine ronde tafel... comfortabele zetel (dit volgens zoon die hem testte)... nog plaats over voor enkele eigen spullen... in feite helemaal niet slecht maar allemaal zo steriel... totaal niet knus en ik hou van knus... tja!

Na de rondleiding gingen we pa bezoeken en toen ik binnen kwam kreeg ik direct verwijten... omdat ik de vorige dag niet geweest was... omdat ik hem daar had binnen gebracht... dit alles terwijl hij me aankeek met ogen die zouden doden indien mogelijk... als klap op de vuurpijl vroeg hij of ik de politie niet moest bellen... hij wilde alleen ruzie maken... zoon was het beu en sleurde me bijna buiten... er was gewoon met man niets aan te vangen... dan maar uitgerukt... en het doet pijn na alle jaren dat ik helemaal door hem opgeeist werd en ik dag en nacht hem verzorgde... pffffff!

Ik heb afgesproken dat hij rechtstreeks van de kliniek naar het rusthuis wordt gebracht want hem zelf naar daar brengen kan ik echt niet aan... zeker niet zoals hij nu is... vol wrok en haat... thuis gekomen ben ik alvast begonnen zijn persoonlijke spullen en kleding bijeen te leggen in ZIJN kamer (de kamer waar hij steeds aan zijn postzegel collectie zat te werken vroeger voor hij ziek werd)... het worden nog drukke weken voor ik me ietwat kan ontspannen.

Iedereen zegt me wel dat ik me niet schuldig moet voelen maar het is sterker dan mezelf... eergisteren ging man door rug en kon niet meer stappen... het was al avond en met veel gekroch en gekreun heb ik hem toch in zijn zetel gekregen en geïnstalleerd voor de nacht... dit alles met veel misbaar en gebrul van hem... een onrustige nacht gehad en de volgende dag gebeld naar onze huisarts... die is op de hoogte van onze situatie en zorgde ervoor dat er via de spoed een bed voor hem klaar stond... de hele namiddag op de spoed gezeten terwijl ze man langs alle kanten scanden en nog maar eens bloed afnamen... tegen de avond mocht hij naar de kamer en... terwijl hij die hele namiddag mij had afgeblaft zag ik hem verlokkelijk lonken naar de verpleegster... het is dan ook een mooi meisje... eens thuis kwam voor mij de terugslag... je kent dat misschien dat gevoel alsof de ballon leeg loopt... zoon raadde me af al dadelijk op bezoek te gaan maar ja... ben dan toch maar op de scootmobiel naar de kliniek gereden... zijn kamer was afgesloten en man hadden ze in een grote hansop geritst... niettegenstaande dit was hij al half uit bed geklommen... toen ik een verpleger aansprak vertelde die me dat hij de vorige avond heel opstandig was en de kamer uit wilde... hij was ook helemaal daas door de verdoving en viel telkens in slaap... ik ben maar terug naar huis gereden voor de volgende regenbui losbarste en stond doodsangsten uit omdat het groene stroomlampje telkens naar geel verschoof... ik heb peentjes gezweet uit schrik om onderweg in panne te vallen... uiteindelijk is het me gelukt thuis te geraken en het ding staat nu op te laden... man gaat in de kliniek blijven tot ik een kamer voor hem in een rusthuis heb gevonden... mijn bobijn is op en ook in de kliniek zegden ze dat hij niet meer naar huis kan... zodoende zit ik nu met grote schuldgevoelens alleen thuis en betrap mezelf erop dat ik soms tegen hem praat zoals daarnet toen ik  : ETEN!!!  riep... ik probeer dan te denken aan al die ellendige dagen met hem maar dan duiken de mooie herinneringen weer op en begin ik te janken... ik ga het druk krijgen om een kamer te vinden voor hem... bezig blijven helpt wel ... intussen ben ik de baas in huis en heb gisteren enkele afleveringen van Lilly en Marleen gekeken... zalig om dat sappige Antwerpse taaltje eens terug te horen... het bracht me even terug naar mijn jeugdjaren... ik was 5 toen de oorlog uitbrak... voilà dat was het voorlopig... tot later!

Over het weer geen klagen vandaag... ik kreeg het zelfs koud gisteren in de tuin... ik begon stilaan me aan te passen en begin nu al te denken waaar ik de truien heb opgeborgen... toch een moeilijk mens?

Vrijdag een gesprek gehad met een lieve dame van zorgbedrijf en we gaan samen een oplossing zoeken om mezelf wat rust te gunnen door o.a. een vrijwilliger te zoeken die eens enkele uren man kan opvangen zodat ik ook eens de deur uit kan zonder me zorgen te maken... gisteren weer een bui moeten doorstaan waarbij ik beschuldigd werd van allerlei ondeugden met o.a. diefstal... iets wat me in het verkeerde keelgat schoot... ziek of niet het maakt je huwelijk er niet prettiger op... dat was gisteren... vergeven en vergeten... vergeten doe je zoiets niet... nu zoek ik een noodoplossing om het onvermijdelijke uit te stellen.

Onze nieuwe buren hebben een nog niet ontdekte origine... hij spreekt  nederlands maar zij niet... we kregen een briefje in de bus in het nederlands en engels over hun 2 katten... meneer en mevrouw en hun katten dragen elk een speciale naam... hoe ik erachter kan komen wat die origine is moet ik nog uitknobbelen... het vlakaf vragen klinkt als racisme en het is pure nieuwsgierigheid... vroeger op tram of bus probeerde ik altijd te raden welke taal sommige mensen spraken tenminste tot ze allemaal in een vreemde taal zaten te kwebbelen en ik het maar opgaf... op dat briefje stond ook wat we NIET mochten doen met hun katten... de beestjes zijn ook getrackt... blijkbaar zijn het diep geliefde huisdieren... kreeg net bezoek van het zwarte exemplaar genaamd Belotti dat met zijn/haar neus tegen de terrasdeur geplakt stond...de andere...Chichi... heb ik nog niet gezien... tot hiertoe zijn het rustige buren. 

Gezien de tropische warmte vandaag gebruik ik een koel kleurtje... tja alle beetjes helpen nietwaar... en dat het warm is en dat het nog warmer gaat worden las ik net... pfff... de hele dag met gesloten rolluiken gezeten... leuk is anders... me even buiten gewaagd om ons Polleke zijn eten te brengen... die gaf geen sjoege... zelfs hij vindt het maar niks... de waterbakjes voor de vogels bijgevuld en dan rappekes naar binnen... dat opwarm gedoe ben ik al beu.... mijn gestel houdt meer van een koel en fris weertje met een lekker briesje... dat briesje mag dan ook geen stormwind worden... zeg nu niet dat ik een moeilijk mens ben.

Ik moet ook iets recht zetten... die nieuwe buren hebben uiteindelijk wel gereageerd op mijn welkomstbriefje... mea culpa... ik was weer eens te ongeduldig.

Vandaag voelde ik me niet schitterend... zondag was een hectische dag gevolgd door een onrustige nacht... eerst was het man die moest geholpen worden... dan begon de traplift te piepen en toen ik opstond om hem het zwijgen op te leggen was er een stroomonderbreking... wel bangelijk... in het pikkedonker op zoek naar een zaklamp... naar de kelder om te kijken of de fout bij ons lag of... nee dus... toen was er opeens terug stroom... eens terug in bed hoorde ik luide stemmen... ging op onderzoek en de TV stond beneden te schetteren... daarna terug man die om 6 u rond kletterde... enfin dit alles bracht mijn ingewanden overstuur met als resultaat een heel ongemakkelijke dag doorgebracht met alleen water en soep... nu maar hopen op een ongestoorde nacht en morgen iets beter gevoel... hoop doet leven!

Ik zit ook met een dubbel gevoel... de kinderen dringen erop aan man te laten opnemen maar... maar...maar... er zijn dagen dat ik besluit stappen te ondernemen maar dan weer komt dat schuldgevoel... het feit is dat ik het vaak niet meer zie zitten... hij beseft het niet hoe zijn toestand mij ook aan het slopen is... als ik het moeilijk heb probeert hij te helpen... hij denkt dan dat alles opgelost is als hij de tafel heeft afgeruimd... zielig toch.

Genoeg klaag gezongen nu... ik ga proberen nog even te profiteren van de koelere avondlucht.

Zoals ik al vertelde hebben we nieuwe buren en die horen we wel nu... ze zijn druk aan het verbouwen... tja dat hadden we wel verwacht want nieuwe bazen hebben nieuwe wetten... ik had bij buurman een briefje in de bus gestopt om ze welkom te heten en ook om ze onze overbodige grasmaaier gratis aan te bieden ingeval ze er nog geen hadden... ik ben zo opgevoed dat ik op een brief of nu een mail beleefd antwoord maar dat is blijkbaar niet meer van deze tijd... buurman gaf geen sjoege en zondagavond hoorde ik hem het gras maaien... ik ga hem er niet over aanspreken maar die nieuwe buur is bij mij geklasseerd als ongemanierd... is het nu echt zoooo moeilijk om enkele woorden in te typen... ik had hem mijn email adres gegeven... de buren aan onze andere kant zijn ouder en van een heel ander genre... ik kreeg zelfs bloemen van hen omdat we niet hadden geklaagd toen ze hun dak moesten laten vervangen... niet dat die bloemen nodig waren maar het is wel een blijk dat die mensen nog een goede opvoeding kregen... iets wat nu precies niet meer nodig is... ik mis  mijn oude buur nu nog meer.

Deze week is een werkweek voor mij... de hele reutemeteut van poetsen en wassen en boodschappen en en en... onze huisarts kwam op controle en man voelde zich heel goed... toch tot de dokter buiten was want dan begon het geklaag... ai mijn benen doen pijn... ai ik ga niet lang meer leven... tja wat kan je hierop antwoorden... me vlug uit de voeten maken en me druk bezig houden in de keuken... inwendig foeterend... overbuurvrouw kwam voor een praatje na een lange radiostilte... ze was geopereerd en ook haar man zat in de problemen... we hebben bijgepraat tot mijn lieve echtgenoot met de deur in zijn hand een luide wenk gaf dat het genoeg was geweest... die avond barste er een zwaar onweer los... pure jaloersheid van hem... wat hij niet kan of heeft mag ook niet voor mij... ik pikte het niet en trok van leer... en hij wist weer van niets zogezegd... ik ben geen koppig mens maar zoiets kan ik toch niet zomaar vergeven en heeft wat tijd nodig... gelukkig hebben wij een breed bed!

Zoals ik al zegde is het een werkweek maar gezien de regelmatige buien profiteer ik ervan wat kasten uit te ruimen... wat ik dan allemaal vind... dingen waarvan ik het bestaan al lang vergeten was... dingen die ik ook nooit meer ga gebruiken maar zomaar weg gooien kan ik niet en val dus iedereen lastig om wat mee te nemen... helaas de markt is oververzadigd en ik blijf zitten met hopen overbodige spullen... nog iets waarover manlief kan zeuren... intussen is het alweer tijd om de wasmachine te ledigen... doei!

Joehoe!!! ik ben er nog moest iemand het zich afvragen... de huisarts kwam en schreef iets voor om man's achterdochtige buien te onderdrukken... nu maar afwachten of het helpt... intussen knoedelen we verder... het weer momenteel is heel en al naar mijn goesting... koel en winderig... ik begin weer ietwat mijn oude droge zelf te worden... ik las al vaak over die oude boer die zogezegd altijd perfect het weer kan voorspellen... ik heb me voorgenomen het eens te volgen maar ik denk dat de man geen rekening hield met de klimaatveranderingen want tot hiertoe klopt er geen yota van... maar ik neem het hem niet kwalijk want alle weer-mannen en -vrouwen zijn het noorden kwijt en spreken zichzelf tegen dus... ik luister dan maar naar mijn knoken en die weten het beter.

Deze week was een werkweek... ikke helemaal zelf het hele kot een sopje gegeven want poetshulp is nog op vakantie... de grote was  op tijd klaar gelegd voor mijn strijkhulp... vers voer laten afleveren door de supermarkt  en de online apotheek bracht de nodige verbandmiddelen voor man's wonden... dat betekent dat ik deze week niet buiten kon... vandaag zou kunnen als die donkere wolken me niet zouden tegen houden... zo treiterachtig... altijd maar beloven te gaan regenen en het dan toch niet doen... ik ben meer van het type "eieren of jong"... altijd dat "gesemmel".

We hebben nieuwe buren... tenminste ze wonen er nog niet maar zijn druk bezig hun nieuwe nestje klaar te maken... een jong koppel... misschien krijgen we later nog een baby te zien... onze oude ex buren blijven echter in onze gedachten en als we over de rozen hiernaast praten zeggen we nog altijd "de Sus zijn rozen" en dat gaat zo blijven... 65 jaren veeg je zomaar niet uit... dat doet me eraan denken dat wij volgende week 69 jaar huwelijk hebben bereikt... vieren gaan we niet doen want man beseft het toch niet en ik ben niet echt van het vierderig genre... we hebben 25 jaar en 50 jaar gevierd met familie en vrienden... die hadden we toen nog... nu blijven wij alleen over... niet de moeite om eraan te beginnen... no problem.

Haha... eindelijk wat koeler en ook nog regen... mij hoor je niet klagen... wat de vorige week betreft... te warm voor mij... heb zelfs enkele dagen me opgesloten binnen... niet echt leuk maar zelfs onder de bomen in de tuin zat ik te happen naar lucht... ik was ook vergeten dat we een ventilator ergens hadden staan... dat ding opgedoken en het doet wat het moet... d.w.z. het blaast de warme lucht wat rond... niet ideaal maar we roeien met de riemen die we hebben... man heeft minder last van de warmte dan ik... en ik ben altijd een "zweetster" geweest en zeker geen fan van troipische temperaturen... ik geniet nu van de koelte tot de volgende hittevlaag komt.

Het aangekondigde zware onweer kwam niet van buiten maar wel binnenshuis... man krijgt vaker woedeaanvallen en wordt dan een heel ander mens... iemand die me aanstaart met moordzuchtige ogen... en die komen zomaar uit de lucht gevallen... bij de laatste zat ik gewoon te lezen en hij kwam naar me toe om te brullen dat ik alle lichten aan had... d.w.z. de kroonluchter die altijd 's avonds aanstaat als ik lees... toen ik repliceerde dat ik dat nodig heb omdat mijn ogen verslechteren kreeg ik te horen dat ik hem opsloot en de TV saboteerde etc. etc. dus een hele rits onterechte verwijten... hij greep me zelfs vast en bedreigde me... ik beken het eerlijk... ik werd bang maar weigerde het te tonen... ik ben de TV gaan aanzetten en op Eurosport ingesteld en hem bevolen te gaan zitten en kijken... hij deed het en het werd stil... toen ik naar boven ging kwam hij achter me aan... een en al spijt en tranen... en ik... ik kan niet vergeten hoe hij naar me keek alsof ik zijn doodsvijand was... momenteel is hij weer kalm maar slaapt veel met intussen huilbuien... afwachten maar.

Dochter kwam ons nog even bezoeken... ze begint stilaan zich aan te passen en haar houding tegenover mij is zoals vroeger... we hebben bijgepraat en ze vertelde zelfs dat ze een prille relatie heeft met een oude vriend... een vriend die ze al meer dan 30 jaren kent... zij en haar man waren te gast bij zijn huwelijk en omgekeerd hij en zijn vrouw bij de hare... hij intussen gescheiden en zij weduwe... nu afwachten of het stand gaat houden... mijn mening... ze is te jong om te gaan zitten treuren en ik hoop dat het hen gelukt... afwachten maar.

Dat is nu mijn leven... afwachten!

Vandaag gaat het weer snikheet worden dus heb ik in 7 haasten mijn huishoudelijke taken afgehaspeld om dan uitgeteld te gaan liggen hijgen als een oud paard... tja ik heb nooit zo van hoge temperaturen gehouden en dat is er niet op verbeterd... als ik deze dag overleef zul je me weer zien verschijnen binnen enkele dagen.

Gisteren nog een ritje gemaakt met de scootmobiel... elke keer verken ik mijn buurt een beetje verder... ben tot aan de ingang van het Nachtegaalpark gereden... de volgende keer zal het iets verder worden... tot hiertoe heb ik nog niemand overreden... de stoepen op en af rijden is wel hobbelig... heb ook nog de kans gezien over mijn eigen voet te rijden... hoe dat mogelijk is vertel ik nu... de garage inrijden vind ik nog altijd hachelijk omdat onze auto er ook nog staat en ik bang ben er pardoes tegen te botsen dus stap ik uit en doe het handmatig... zo ook eergisteren... mijn rechtervoet zat ietwat in de weg en ik reed er pardaf over... aiaiai... kajiet kajiet... gisteren presteerde ik het weer maar nu was het mijn linkervoet... toen de eerste pijn wegtrok was het alsof er niets gebeurd was... maar ik ga toch maar trachten in het vervolg meer afstand te houden want dat ding is wel loodzwaar... indien je wil lachen... dat mag van mij want het was wel oerdom van me... zelfs een ezel stoot zich niet een tweede keer aan dezelfde steen.

Morgen komt er een drukke week aan... grote was... grote strijk... poetshulp woensdag... die hulp gaat maar weer eens op vakantie en zit ik bijna 2 maanden zonder... ik kan wel een vervangster krijgen maar ik zie er tegenop alles terug te moeten uitleggen aan iemand die gebrekkig nederlands kent... altijd een hele klus en tijdens een hitteperiode is het met mijn geduld zeer armetierig gesteld... ik zal het maar zelf doen... met stukjes en beetjes... en van het uitgespaarde geld mezelf verwennen met een nieuwe outfit... voilà opgelost!

Weer een dag overleefd en eentje om niet vlug te vergeten... na een ietwat drukke voormiddag met daarop controle bezoek van onze huisarts begon ik me net te ontspannen toen zoon belde dat hij die band van zijn scootmobiel kwam vervangen... hij kocht dat ding na zijn eerste zware accident om zich te kunnen verplaatsen... toen hij terug op de been was stalde hij het in onze garage om het te bewaren voor ons als we begonnen te sukkelen... ik heb de boot lang tegen gehouden maar nu besloot ik toch om te leren met dat ding te rijden... een ritje gemaakt en vond het nog plezant  ook... toen kreeg ik het onzalige idee om man het ook te leren... hij weg met zoon te voet achter hem en ik naar boven om te gaan koken tot... tot een gebrul me naar beneden liet stormen om man te zien met 2 bloedende benen... hij had het gedaan gekregen om zich in de garage klem te rijden... hoe hij het flikte versta ik niet maar die wonden zagen er afschuwelijk uit... de verpleeghulp die ik belde kon ik niet bereiken en zoon reed ons naar de spoed... man werd vakkundig ingepakt en als mummie terug naar huis gestuurd... ik weet weer wat doen morgen... een verpleeghulp zoeken om hem elke dag te komen verzorgen en dan volgende week op controle in de kliniek... en ik die zo fier en gelukkig was dat ik mijn drempelvrees had overwonnen eindig de dag met nog meer zorgen... de scootmobiel is er gelukkig goed vanaf gekomen... het mandje vooraan een beetje geblutst... zoon kon het repareren... en die zoon kan ik niet genoeg danken want zonder hem zouden we het niet redden... ik heb man verboden dat ding nog aan te raken maar hoe lang gaat hij het onthouden... tja hoe lang... in elk geval kan niemand beweren dat ons leven saai is... ik beloofde zoon om elke dag even een ommetje te rijden maar  zit nu weer thuis vast om de verpleeghulp op te vangen... soms vraag ik me af voor welke zonden ik moet boeten... niet dat ik mezelf voortreffelijk zou willen noemen maar zo erg was ik nu ook weer niet... een ding staat vast... ik kom rechtstreeks in de hemel later want het vagevuur doorsta ik nu al... grapje mannekes... er zijn mensen die veel erger meemaken... weet ik wel... maar vergeef me dat ik me even wentel in zelfmedelijden... morgen gaat het hopelijk beter.

Ik kom alleen maar zeggen dat ik het ontzettend warm heb en dus geen goesting om te kwebbelen... de voorbije week heb ik mezelf moeten opzwepen om door te gaan... man verzorgen wordt me stilaan teveel maar ik heb ook niet de moed om de knoop door te hakken en hem te laten  opnemen... dan moet je gewoon je eigen noden maar negeren... dat was het voor nu... voor  de trouwe bezoekers.., hou het cool en vergeet niet  te drinken!

Weer wat geleden dat ik hier kwam... ach ik ben soms gewoon mijn fut kwijt en daarbij ben ik mijn eigen gezeur beu... vandaag ben ik ook kwaad op mezelf want net stond de pedicure voor de deur en ik was compleet onze afspraak vergeten alhoewel het genoteerd stond... ik zal moeten gaan opletten... ik begin soms de draad kwijt te geraken en dat vind ik vreselijk... ik die mezelf altijd redelijk efficient vond begin te broddelen... niet leuk.

Het was dus een drukke dag... de ramenwasser kwam en dan mag ik niet vergeten het vliegenraam uit te nemen... zoon kwam het gazon maaien en me uit de nood helpen met een computerprobleempje... hij deed ook enkele boodschappen voor ons... en dan toen ik me eindelijk knus in mijn relax had geinstalleerd stond die pedicure voor de deur en owee ik had zelfs nog nagellak op mijn tenen... dan mag je toch wel even een vloek lossen... de schat nam het sportief op en stelde dit oudje gerust maar dit oudje zit nu nog na te sputteren... wat als ik nu ook nog mijn kop ga verliezen... wat dan?

De week is al verkeerd begonnen en de volgende dagen zal ik op mijn tellen moeten passen om weer niet uit te schuiven... ik verwacht morgen de strijkhulp... er ligt al een berg spullen klaar... dan de volgende dag de poetshulp... ik hoop al die druk te overleven... grapje!

Nu zit ik even te genieten van vers gelakte roze teennagels met tussendoor een genotvolle blik op ons getrimde en fris gespoelde gazon... meer moet dat niet zijn.

Tsjjj... ik was nog aan het recupereren van die regendans en vrees opnieuw een poging te moeten wagen want ja het regent... als je dat regen kan noemen...ik noem dat miezeren... veel geblaat en weinig wol noemden onze grootouders  dat... en mijn belofte om braaf te zijn kunnen ze ook vergeten daarboven... ik kan ook miezeren.

Net de boodschappen naar boven gesleept...de supermarkt kwam vandaag en er liep het een en ander mis... de chauffeur zijn "apparaatje"... tja ik weet niet hoe zo'n betaalding heet... werkte niet en ik zou de factuur nadien krijgen... toen ik de boodschappen nakeek merkte ik dat er veel ontbrak... gefoeter van mij natuurlijk maar de wagen was al weg... 10 minuten later een belletje van de chauffeur... hij was een krat vergeten en zou ze nog brengen... missie volbracht... Pol zijn voer is in huis nu.

Intussen is de zon weer komen piepen vergezeld van donkere wolken... gaat het toch nog lukken of zijn het weer van die treiterdinges... ik ga ze negeren.

En ja negeren zou ik meer moeten doen hier in huis maar dat blijkt te moeilijk voor mij te zijn... daarstraks kwam man woedend uit de garage... zijn autosleutel was gestolen... deze sukkel hier liet zich weer manipuleren en ging zoeken... die sleutel lag waar hij altijd ligt... dan zong hij een ander liedje... de auto wilde niet starten... ikke achter het stuur en startte... en hij ... ziedewel... het klinkt misschien belachelijk maar ik word dan nog altijd woedend niettegenstaande ik weet dat dit verkeerd is... misschien zou ik anders reageren als man vroeger ook al niet een dwarsligger was geweest en het nu alleen maar erger is geworden... wie weet?

Momenteel zit hij naar Eurosport te kijken na hem voor de duizendste keer te hebben getoond hoe hij dat kanaal kan krijgen... ik word er zo moe van... nu even rust.

Nu mag iedereen me vervloeken maar ik wil regen... ooit deed ik in een dergelijke droge periode een regendans en ik begin er serieus aan te denken dit nog eens te doen... het zal met minder passie gebeuren dan toen maar ik ben mijn arme verdorde tuin beu... nog nooit meegemaakt dat onze gazon al half mei er zo armtierig bij lag... Polleke heeft  een geweldige eetlust gekregen van al die zon en eet ons arm aan witlof en allerlei groenten en fruit en met de huidige prijzen... ocharme mijn portemonnee... ik had verleden maand enkele nieuwe plantjes gezet en moet die van water voorzien zodat ze kunnen wortelen maar owee mijn rug door al dat gesleep met emmers water... dus aub Dezeke geef ons regen en ik zal de rest van de maand braaf zijn.

De weken gingen voorbij zonder noemenswaardige problemen... enkel de gewone schermutselingen met mijn teergeliefde maar lastige bedgenoot... zonet nog een discussie gehad over welke dag het is vandaag... ik zegde vrijdag en hij dat dat niet kon want het was donderdag... ik weer dat donderdag gisteren was en hij dat dit niet waar is... vertel me maar wat je dan nog kan zeggen... en zo gaat dat hier dagelijks... ik verwonder er mezelf over dat ik nog een ietsiepietsie verstand over heb kunnen houden... iemand zegde me "hou je vast aan het gras" maar dat gras ligt momenteel in coma en zal geen houvast meer bieden... nu ga ik beginnen aan die regendans... hou jullie vast aan???