Berichten van 1 december 2022 tot 31 december 2022

Die zucht is omdat ik even zit uit te blazen van poetsen... aangezien mijn hulp weer de hort op is moet ik het 6 weken alleen rooien... vandaag geef ik de boven etage een sopje... de hoekjes zullen moeten wachten op de professional want aan rond kruipen heeft mijn rug een gloeiende hekel en ik ook... morgen komt de living aan de beurt... overmorgen de onderste laag... donderdag komt de dokter de geleden schade bekijken en dan is het alweer tijd om aan de Kerst te beginnen... die wordt heel simpel met "poule fricassée" als hoofdgerecht... voorgerecht en dessert weet ik nog niet... de frikadellenballetjes zijn al gedraaid en zitten in de vriezer... die balletjes kostten me al een dag rugpijn dus blij dat ik dàt niet meer moet doen... aiai wat is oud zijn toch plezant!

Met 't manneke gaat het op en af... de ene dag gaat het redelijk... de volgende dag weet hij amper wat zijn voor- of achterkant is... en wat het ergste is dat hij dan nog altijd weet dat hij gelijk heeft en gaat dwars liggen... en wat nog erger is dat ik, alhoewel ik me altijd voorneem me niet druk te maken... me nog altijd op stang laat jagen en me vierklauwens op een partijtje Mahjong moet storten om af te koelen... momenteel zit hij alweer aan de Movicol om zijn trage ingewanden aan de praat te houden... ingewanden die ik als een havik in de gaten hou want dat theater bij de Spoed ben ik nog niet vergeten.. trouwens de factuur moet ik nog krijgen... dat wordt mijn kerstcadeau.

Ik ben intussen uitgepuft en ga nog even verder soppen want het is alweer bijna tijd voor de middagboterham... en ik die vroeger een gretige eter was prop nu wreed tegen mijn goesting  iets naar binnen omdat het moet... het enige wat ik nog echt lust zijn zoetigheden... de rest is gewoon verplicht... ik hoor iemand nog zeggen : "ach het enige wat oude mensen nog hebben is lekker eten" maar zelfs dat is me niet gegund... dus ik stop plichtsgetrouw wat voer naar binnen... rap rap om er vlug vanaf te zijn... terwijl ik denk aan mijn beloning achteraf... een snoepje en een boek... ik hoop dat de bib vlug terug werkzaam is want die cyber criminelen hadden alles plat gelegd hier in Antwerpen... ik wens ze vanalles toe behalve een zalige Kerst.

Die wens ik iedereen toe die de goedheid en het geduld heeft hier mijn klaagzangen te komen beluisteren... de rest zal het zonder mijn wensen moeten doen.

VROLIJKE KERSTMIS

en moest ik niet meer op tijd op het blog geraken alvast

EEN VOORSPOEDIG EN ZIEKTELOOS NIEUW 2023

Deze week begon al hectisch... maandag kwam mijn poetshulp en al vanaf de vroege ochtend zat 't manneke te huilen van de pijn op de WC... hij was "verstopt"... ik moet er zeker geen tekeningetje bij maken... dat doet pijn zoals iedereen die het al eens meemaakte kan bevestigen maar pijn is voor iedereen verschillend en voor manlief is het gruwelijk... ik gaf hem een poeder te drinken... na 2 uur nog eentje en dan ten einde raad nog een... ik ga niet alles vertellen maar toen ik het gekerm niet meer kon aanhoren belde ik de dokter... na tig keren het gevraagde cijfer te hebben moeten indrukken om alleen maar vreselijke "muziek" te hebben gehoord gevolgd door regelmatige en onduidelijke bandopnames gaf ik het op... toen de hulp weg was en het alleen maar erger werd heb ik dan toch maar een ambulance gevraagd... even een genant moment toen de man aan de telefoon vroeg wat het probleem was... tja het klinkt wel onnozel een ziekenwagen voor zoiets maar man was intussen een huilend en bibberend wrak geworden... ik heb alleen lof voor die mensen... heel vriendelijk en behulpzaam... dus hij achter in de wagen en ik naast de chauffeur naar de kliniek... we kregen dadelijk een kamer MET toilet waar 't manneke zich kon op installeren... en dan maar wachten... op een verpleegster... dan de dokter... daarna een verpleger... nog eens de dokter... etc. etc... ik ga niet vertellen wat er allemaal gebeurde maar hij had het niet alleen aangekund... toen hij eindelijk verlost was van zijn kwalijke last konden wij naar huis... het was intussen al bijna 1 u 's nachts... meer dan 5 uren op die kamer gezeten... hij opgelucht en ik bijna in coma van de kwalijke lucht... dan zoonlief opgebeld die ons aan de kliniek kwam oppikken... thuis gekomen wilde ik alleen maar mijn bed maar dat werd me niet gegund... man stond na te lekken en liet overal sporen na... na zowat honderd onderbroeken en pampers heb ik hem ten einde raad in pamper en een dikke badhanddoek in zijn broek in zijn relax neergepoot met het bevel te laten lopen wat liep want ik was inmiddels een uitgeput wrak... trouwens ik had net die dag ons bed verschoond en ik was niet genegen dat ook nog eens te moeten in de was stoppen... tegen half drie toch nog mijn bed in gekropen en wat kunnen slapen... de volgende dag heb ik manlief helemaal van verse kleren voorzien en mezelf ook... alles in de machine gegooid... 3 volle trommels... alle vloeren met sopje opgenomen en de gevlekte karpetten in de badkuip gegooid en gewassen... intussen was man zo goed als uitgelekt en kon ik weer herademen... vandaag de strijk gedaan... nu is mijn bijkomende taak man elke dag voldoende water te laten drinken... dat is geen sinecure want die man is en blijft een koppige ezel... ik ben over moeten gaan op chantage... jij drinken en ik doe dit of dat voor jou... niet echt mijn stijl maar het is weer van dattum.

Dit was niet echt een smakelijk verhaal maar je kan het beter lezen dan meemaken.